Tuesday, August 23, 2016

த்வைபாயனர் சம்மதிக்கிறார்!

இதைக் கேட்ட த்வைபாயனர் அதிர்ச்சி அடைந்தார். மஹாராணி சத்யவதிக்கோ தலை சுற்றியது. ஆசாரிய விபூதி சொன்னதன் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ளவே சிரமப்பட்டாள் அவள். இன்னமும் அவளால் அவர் என்ன சொன்னார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. தன் நெற்றியில் கையை வைத்துக் கொண்டாள். யோசித்த வண்ணம், “ ஆசாரியரே, நீங்கள் சொன்னதை முதலில் நான் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். புரிந்து கொள்ள முயல்கிறேன். த்வைபாயனன் காசி இளவரசிகளுடன் கூடி அவர்களுக்கு நியோக முறையில் குழந்தைகள் பெற உதவ வேண்டும் என்றா சொல்கிறீர்கள்? இதை குரு வம்சத்தின் எந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்த தலைவர்களும் மற்றோரும் ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள். ஏனெனில் குரு வம்சத்து ரத்தம் அந்தக் குழந்தைகளிடம் இருக்காது. ஆரிய புத்திரர் மஹாராஜா ஷாந்தனுவின் வாரிசாக எவரும் ஏற்க மாட்டார்கள். அப்படி இருக்கையில் அவர்கள் அரியணை ஏறுவது எப்படி முடியும்? அவர்கள் அரியணை ஏறுவதற்கு யார் பொறுப்பேற்பார்கள்?” என்று கேட்டாள்.

உடனே காங்கேயர், “தாயே, நான் அதற்குப் பொறுப்பேற்கிறேன். உங்களுக்கு நான் வாக்குறுதி கொடுக்கிறேன், ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையில் காசி தேசத்து இளவரசிகளுக்குப் பிறக்கப் போகும் ஆண் வாரிசோ அது எவருடையதாக இருந்தாலும் அமருவதற்கு நான் என்னாலான உதவிகளைச் செய்வேன். இப்போது போல் பாதுகாத்து வருவேன். த்வைபாயனன் மூலம் பிறக்கும் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு என்னாலான உதவிகளைச் செய்வேன்.” என்றார்.

“அப்போது த்வைபாயனன் இதற்கு ஒப்புக் கொண்டு விட்டானா?” மஹாராணி கேட்டாள். “இல்லை, தாயே, இல்லை, நான் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவே இல்லை!” என்று அவசரமாகப் பதில் அளித்தார் த்வைபாயனர்.

“அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்! இந்த விஷயத்தில் முக்கியமாகத் தன் கருத்தைச் சொல்லவேண்டியவள் ஜாபாலி புத்திரியான வாடிகா தான். அவள் கருத்து என்ன? ஜாபாலியின் மகளே! நீ இதற்கு ஒப்புக் கொள்கிறாயா?” என்று மஹாராணி சத்யவதியே அவளிடம் கேட்டாள். வாடிகாவோ மிகவும் அடக்கத்துடனும், மரியாதையுடனும், “நான் இதற்கு ஒப்புக் கொள்ளும் முன்னர் இதைக் குறித்து நிறையச் சிந்திக்க வேண்டும். சிந்தித்து முடிவு சொல்கிறேன்.” என்றாள்.

“ஆஹா, அதெல்லாம் சரி! குரு வம்சத்தினரின் கருத்து என்ன? த்வைபாயனர் மூலம் பிறக்கப்போகும் குழந்தைகள் குரு வம்சத்தின் பாரம்பரியமான அரியணையில் அமர்ந்து ஆட்சி செலுத்த அவர்கள் ஒப்புக் கொள்கின்றனரா? அவர்களுக்கு இது சம்மதமா?” ராணி மீண்டும் கேட்டாள். அப்போது மஹாபஹூ கூறினார்: “தேவி, நானும் என் தம்பி சுகேதுவும் ஒரு விஷயத்தின் ஒத்துப் போகிறோம். என் மகனோ அல்லது சுகேதுவின் மகனோ இந்த ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையில் ஏறி ஆட்சி செய்தால் ஹஸ்தினாபுரத்தில் ஓர் உள்நாட்டுப் போர் ஆரம்பிக்கும். தாயாதிச் சண்டையில் குரு வம்சம் அழியும். நம் குடும்பத்தாரின் கண்களுக்கு நம்முடைய இந்த முடிவு இயற்கைக்கு ஒவ்வாததாகவும், எவராலும் ஏற்க முடியாததாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோதிலிருந்தே மாட்சிமை பொருந்திய ஷாந்தனு மஹாராஜாவுடன் சேர்ந்தே வளர்ந்து வந்திருக்கிறோம். குருகுலத்தில் படித்திருக்கிறோம். அந்தக் கால கட்டத்தில் நாங்கள் அனைவரும் ஓர் புனிதமான ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டோம். உறுதி எடுத்துக் கொண்டோம். மஹாராஜா ஷாந்தனுவிற்கு ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆட்சி செய்வதிலும், வல்லமை மிக்கதொரு சாம்ராஜ்யமாக உருவெடுக்கவும் எங்களால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்வதாக ஒப்புக் கொண்டு வாக்குக் கொடுத்தோம். உலகிலேயே வல்லமை பொருந்திய நாடாகத் திகழ வேண்டும் என்று விரும்பினோம். அதற்காகப் பிரச்னைகள் வந்தபோதெல்லாம் மஹாராஜா ஷாந்தனுவுடன் தோளோடு தோள் கோர்த்துக் கொண்டு உதவிகள் செய்து வந்திருக்கிறோம். எங்கள் அத்தகைய விசுவாசத்திலிருந்து நாங்கள் அன்றும் இன்றும் என்றும் பின்வாங்க மாட்டோம். மஹாராஜா பித்ருலோகத்தை அடைந்து விட்டார் என்பதற்காகக் குரு வம்சத்திற்கோ, இந்த ஹஸ்தினாபுரத்தின் பாரம்பரியமான அரியணைக்கோ தீங்கு விளைவிக்க மாட்டோம்!”

அப்போது ஆசாரிய விபூதி, “மஹாபஹூ அவர்களே! மற்றக் குரு வம்சத் தலைவர்கள் அனைவரும் இதற்கு ஒத்துக் கொள்வார்களா?” என்று வினவினார். “ஆம், ஐயா! நாங்கள் இருவரும் ஒப்புக் கொண்டால் எங்கள் மக்களும் ஒப்புக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ஒத்துக் கொண்டால் மற்றவரும் உடன்படுவார்கள்!” என்றார். “அவர்கள் எங்களை எதிர்த்தால், நாங்கள் அவர்களை விலக்கி விடுவோம்!” என்றார் சுகேது தீர்மானமாக. இதை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டும் கேட்டுக் கொண்டும் இருந்த காங்கேயருக்கு த்வைபாயனரின் மௌனம் வருத்தத்தை உண்டாக்கியது. ஆகவே வருத்தத்துடன் அவர் த்வைபாயனரை நோக்கி, “பாலமுனி, இனி இது உங்கள் கைகளில் தான் இருக்கிறது!” என்றார். மிகவும் கோபம் அடைந்த த்வைபாயனர் கடுகடுப்புடன், “நான் நாளைக்கு என் முடிவை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துகிறேன்.” என்றார். பிரமிஷ்டர் அவர் குரலின் தொனியைக் கவனித்துவிட்டுத் தன் கண்களின் மேல் கைகளை வைத்த வண்ணம் த்வைபாயனரையே கூர்ந்து கவனித்தார். பின்னர் அனைவரையும் பார்த்துத் தான் பேச விரும்புவதாகத் தெரிவித்தார்.

உடனே அங்கே ஓர் அமைதி நிலவியது. இந்த வயதான ஸ்ரோத்திரியர் இன்னும் எதைச் சொல்லி அனைவரையும் திகைப்பிலும் ஆச்சரியத்திலும் ஆழ்த்தப் போகிறாரோ என்னும் எதிர்பார்ப்பில் அனைவரும் இருந்தனர். அவர் த்வைபாயனரைப் பார்த்து, “இதோ பார், பராசர புத்திரனே! பால முனி! நாளை என்பதெல்லாம் இல்லை! இந்த விஷயத்திற்கு இப்போதே இங்கேயே ஓர் முடிவு கட்டியாக வேண்டும். உடனே!” என்று தீர்மானமாகத் தெரிவித்தார். சற்று நேரம் நிறுத்தியவர் பின்னர் தொடர்ந்து, “இதோ பார், பாலமுனி, கடவுள் அதிசயத்துக்கு மேல் அதிசயமாக நிகழ்த்தி இருக்கிறார். அவர் பராசர முனிவருக்கு ஓர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட சிறந்த மகனை அளித்திருக்கிறார். ஆரியவர்த்தத்திலேயே சிறந்த மிகச் சிறந்த ஸ்ரோத்திரியனாக நான்கு வேதமும் முழுமையும் கற்றவனாக அவன் திகழ்கிறான். தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்ததில் அவன் பங்கு மிகப் பெரியது. இறைவனின் ஆசீர்வாதங்களாலே இவை நடந்தது. அது மட்டுமா? இறைவனின் ஆசீர்வாதங்களால் தான் மீனவப் பெண்ணான த்வைபாயனைன் தாய் மச்சகந்தி ஹஸ்தினாபுரத்தின் சக்கரவர்த்தியை மணந்து கொண்டு மஹாராணியாக ஆக முடிந்தது. ராணி சத்யவதியாக ஆக முடிந்தது.”

“இந்த அதிசயங்கள் அதோடு முடிந்து விடவில்லையே! இனி என்றுமே ஒருவருக்கொருவர் பார்க்கவோ, பேசவோ முடியாது என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த இந்தத் தாயும் அவள் மூத்தமகனான பாலமுனியும் கடவுள் அருளாலேயே மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்திருக்கின்றனர். சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவைப் போன்றதொரு புரவலன் த்வைபாயனனுக்குக் கிடைத்ததும் கடவுள் அருளாலேயே! அவ்வளவு ஏன்? அவன் வெறும் புரவலன் மட்டுமில்லை! அவனும் த்வைபாயனனுக்கு ஓர் தந்தையே!” என்று முடித்தார் பிரமிஷ்டர்.

பின்னர் சற்று மௌனமாக இருந்தவர் மீண்டும் தன் கரகரத்த தொண்டையைச் சரி செய்து கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார். “நாங்கள் ஸ்ரோத்திரியர்கள் அனைவரும், குரு வம்சத்தலைவர்கள், ஆரிய வர்த்தம் மற்றும் தர்மம் அனைத்துமே இப்போது ஓர் இனம் காண முடியாத கலக்கத்திலும் பிரச்னைகளிலும் ஆழ்ந்துள்ளது. குரு வம்சத்தினர் பிரிந்து விட்டாரெனில் பேரழிவு ஏற்படும். எப்படியான பேச்சுக்களாலும், வாத விவாதங்களாலும் அதைச் சரி செய்ய முடியாது. நீ ஒருவன் தான் அவர்களைக் காப்பாற்ற முடியும்!” என்றார்.

“நாம் அனைத்தையும் இப்போது புரிந்து கொள்ளவேண்டும். கடைசியாகப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். நீ நியோக முறையில் விந்து தானம் செய்ய ஒப்புக் கொள்கிறாயா இல்லையா? இப்போது மீண்டும் யோசித்துக் கொண்டோ, பேசிக் கொண்டோ விவாதங்களில் ஈடுபட்டோ செலவு செய்ய நேரம் அதிகம் இல்லை; நாம் ஏற்கெனவே நிறையப் பேசி முடித்தாகி விட்டது. மேலும் வெட்டிப்பேச்சுக்கள் பேசிக் கொண்டு இருப்பதினால் எந்த வேலையும் நடக்கப் போவதில்லை!”

“நாம் இப்போதே முடிவு எடுத்தாக வேண்டும். இங்கேயே! இப்போதே!” என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினார் பிரமிஷ்டர். பின்னர் தன் குரலை உயர்த்தி, “நீ நியோக முறையில் காசி இளவரசிகளுக்குக் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள உதவுவாயா? மாட்டாயா? இதன் மூலம் நீ குரு வம்சத்தினரை மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டையும் அதன் மூலம் இந்த சாம்ராஜ்யம் புத்துயிர் பெறவும் உதவ முடியும். இல்லை எனில் உன்னுடைய இந்த அகந்தையினாலும் இறுமாப்பினாலும் குரு வம்சத்தினரை ஒருவருக்கொருவர் தாயதிச் சண்டையினால் அழிந்து போகச் செய்யப் போகிறாயா? அதோடு தர்மம் தழைக்க வேண்டும். நீ இந்தக் காரியத்தைச் செய்தால் தான் தர்மம் தழைக்கும். அதன் பின்னர் பிரம்மதேஜஸாவது! க்ஷத்திரிய தேஜஸாவது! இரண்டும் ஒன்றாக ஆவதாவது! எதுவும் நடவாது!”

சற்றே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்த அந்த முதியவர் மீண்டும் ஓர் தீர்மானமான குரலில் பேசினார். “ இந்த விருப்பம் உன் தாயாலோ இளவர்சன் காங்கேயனாலோ அல்லது வாடிகாவினாலோ ஏற்படவில்லை! ஏற்படவும் முடியாது. ஏன் உன்னால் கூட இதை முடிவு செய்ய முடியாது! இது கடவுளரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட முடிவு! அவர்கள் தான் இந்த நியோக முறையில் குழந்தைகள் பெறவேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். இது உனக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ! இது இப்படித் தான் நடக்கவேண்டும் என்பது ஏற்கெனவே கடவுளரால் தீர்மானிக்கப்பட்டு விட்டது!” என்றார். மீண்டும் தன் நீண்ட பேச்சினால் களைத்த பிரமிஷ்டர் சற்று நிதானித்துக் கொண்டு தன்னை ஆசுவாசம் செய்து கொண்டு மீண்டும் தொடர்ந்தார். “த்வைபாயனா! எனக்கு நேரிடையாகப் பதிலைக் கொடு! நீ இந்தச் சடங்கை ஏற்றுக் கொண்டு செய்யப் போகிறாயா? அல்லது மறுக்கப் போகிறாயா?” அவர் குரல் இப்போது த்வைபாயனரை மிரட்டுவது போல் இருந்தது. அவர் ராஜகுருவாக இருந்தபோது அனைவரையும் ஆட்டி வைத்த அந்த அதிகாரக் குரல் அவரிடம் இப்போது திரும்பி விட்டது.

த்வைபாயனர் தன் தலையைக் குனிந்து கொண்டார். பின்னர் பணிவுடன், “மரியாதைக்குரிய ஆசாரியரே, உங்கள் கட்டளைக்கு நான் கீழ்ப்படிகிறேன்.” என்றார்.

Monday, August 22, 2016

பிரமிஷ்டர் காட்டிய வழியும், ராணியின் குழப்பமும்!

அங்கிருந்த அனைவருக்குமே பிரமிஷ்டர் குறிப்பிடுவது யாரை என்று புரிந்து விட்டது. அனைவருமே மறுப்பாகத் தலை அசைத்தனர். காங்கேயரைத் தவிர! ஆம்! காங்கேயர் மட்டுமே இந்தப் புதிய வழியினால் தனக்கு ஓர் நிம்மதி கிடைக்குமா என்ற ஆவலுடன் மேற்கொண்டு பிரமிஷ்டர் பேசுவதற்குக் காத்திருந்தார். இந்தப் புதிய வழியைக் குறித்துக் கலந்து ஆலோசிக்கவும் விரும்பினார். பிரமிஷ்டர் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்! “குரு வம்சத்துத் தலைவர்களே! உங்கள் பதிலைச் சிறிதும் ஐயத்துக்கு இடமின்றிக் கூறுங்கள்! இங்குள்ள குரு வம்சத்தின் அனைத்துப் பிரிவினரும் குரு வம்சத்து இளவரசனை மணந்து விதவையாகி இருக்கும் இளவரசிகள் மூலம் வாரிசுகளைப் பெற விருப்பம் தெரிவிக்கிறீர்களா? அதுவும் ஒரு தாய்வழிச் சகோதரன் மூலம்? ஷாந்தனுவின் நிகரற்ற சாம்ராஜ்யத்தையும் அதன் அரியணையிலும் அமர்ந்து ஆட்சி புரியச் சம்மதிக்கிறீர்களா? பிறப்பினால் குரு வம்சத்தின் வாரிசாக இல்லாமல் திருமணத்தின் மூலம் குரு வம்சத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணின் வயிற்றில் பிறந்த பிள்ளை மூலம் அப்படி ஓர் வாரிசு உருவாகச் சம்மதிக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார் பிரமிஷ்டர்.

ஆசாரிய விபூதி குரு வம்சத்தலைவர்களை நோக்கித் திரும்பினார். “அவர் சொல்வதன் உண்மையான தாத்பரியத்தைப் புரிந்து கொண்டீர்களா? தலைவர்களே! இப்படி ஒன்று நடந்தால் ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆள்வது, ஆளப் போவது குரு வம்சத்தின் ரத்தத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். பிறப்பினால் குரு வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இல்லாமல், திருமண பந்தத்தின் மூலம் குரு வம்சமாகிய ஒருத்தியின் மகனாக இருக்கும். ஷாந்தனு மஹாராஜாவின் நேரடி வாரிசு நமக்குக் கிடைக்க மாட்டார்கள். நீங்கள் அனைவரும் இதற்கு ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார் ஆசாரியர். “எப்படிச் சொல்வது? என்ன சொல்வது! என்றே புரியவில்லை! இது சொல்வதற்கு மிகவும் கடினமான ஒன்று!” என்றார் மஹாபஹூ!

“பிடிவாதம் பிடிக்கும் முட்டாள்களிடம் வாதம் செய்ய முடியாது! அவர்களுக்கு நான் உதவவும் மாட்டேன். காங்கேயன் அவன் செய்த சபதத்தை நிறைவேற்றட்டும்! ராஜமாதா ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வெளியேறட்டும். இங்கே ஹஸ்தினாபுரத்தில் குரு வம்சத்தவர் ஒருவருக்கொருவர் தாயாதிச் சண்டையில் முற்றிலும் அழிந்து நாசமாகட்டும்!” பிரமிஷ்டர் கோபத்தின் உச்சத்தில் இருந்தார். “விபூதி, உன் கையைக் கொடு! நான் எழுந்திருக்க வேண்டும். என்னுடைய ஆலோசனைகளை ஏற்காதவர்களிடம் நான் பேசிப் பிரயோசனம் இல்லை! எப்படியோ போகட்டும்!” என்ற வண்ணம் பிரமிஷ்டர் மெல்ல ஆசாரிய விபூதியின் கைகளைப் பிடித்த வண்ணம் எழுந்து நின்றார். வெளியேறத் தயார் ஆனார்! ஆனால் காங்கேயர் அவரைத் தடுத்தார். “போகாதீர்கள், ஆசாரியரே! இருங்கள்!” என்று தன் கைகளால் அவரைத் தடுத்தார். “நான் அனைத்து மட்டத் தலைவர்களிடமும் தனித்தனியாகப் பேசுகிறேன். இப்போதுள்ள சூழ்நிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது! ஏதேனும் செய்தாக வேண்டும்!” என்றார்.

“இதோ பார்! காங்கேயா! கவனித்துக்கொள்!” என்ற பிரமிஷ்டர் மேலும் தொடர்ந்து, “ஒரு விஷயம் நினைவில் இருக்கட்டும்! நீ ஹஸ்தினாபுரத்தின் அதிகாரங்களையும், நிர்வாகத்தையும் உன் கைகளில் தொடர்ந்து வைத்துக் கொண்டு இங்கே தர்ம சாம்ராஜ்யம் நிலைத்து நிற்கவேண்டும் என்று விரும்பினாயானால், என்னுடைய இந்த யோசனையைக் கட்டாயமாய் நீ ஏற்றே ஆக வேண்டும். அப்படி இல்லை எனில், உன்னால் முடியவில்லை எனில், உனக்கு நரகத்தின் வாயில்கள் திறந்தே இருக்கும். நேரடியாக நரகத்துக்குச் சென்று விடலாம்!” என்றார். “நாங்கள் அதை ஒப்புக் கொள்வோம், ஆசாரியரே! நிச்சயமாக ஒப்புக் கொள்வோம்!” என்றார் காங்கேயர்.

“சரி, அப்பா! உன் ராஜமாதா ஒப்புக் கொள்வாளா? தாய்வழிச் சகோதரன்? அவன் ஒப்புக் கொள்வானா? இதை எல்லாம் நீ தான் யோசித்து முடிவு செய்ய வேண்டும். நாங்கள் இல்லை!” என்றார் பிரமிஷ்டர் தொடர்ந்து! அப்போது த்வைபாயனர் அந்த அறைக்குத் திரும்பி வந்தார். அங்கிருந்த மற்றவர்கள் அனைவரும் அவர் என்ன சொல்லப் போகிறாரோ என்று காத்திருந்தனர். த்வைபாயனர் சொன்னார்.” மாட்சிமை பொருந்திய மஹாராணி, ராஜமாதா அவர்கள், கௌண்டின்யரிடம் நாளை மதியம் கோதுலிக்குக் கிளம்பிச் செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யச் சொன்னார்கள்.” என்றார், அதற்கு மஹாபஹூ, “அவர் தன் மனதை மாற்றிக்கொள்வதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கின்றனவா?” என்று கேட்டார். “இல்லை!” என்றார் த்வைபாயனர்! “பாலமுனி, நீங்கள் தயவு செய்து அவர் மனதை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சிகள் மேற்கொள்ளக் கூடாதா?” என்று காங்கேயர் கேட்டார்.

“என்னை விட உங்களுக்கு ராஜமாதாவைக் குறித்து நன்கு தெரியும், இல்லையா இளவரசே! அவர் ஒரு முறை ஒரு முடிவெடுத்து விட்டாரெனில் எளிதில் அவரை மாற்றிக்கொள்ள வைக்க இயலாது! அவர் மாற்றிக்கொள்ளவே மாட்டார். அதோடு இல்லை. இதோ அவர் ஒரு செய்தியையும் என் மூலம் அனுப்பி இருக்கிறார். “ என்னை என் முடிவை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்க வேண்டாம். அதற்கான முயற்சிகளையும் யாரும் செய்ய வேண்டாம். நான் ஹஸ்தினாபுரம் வந்ததே ஆரிய புத்திரர் மஹாராஜா ஷாந்தனுவையும் குரு வம்சத்தினரையும் மகிழ்ச்சியாகவும் சந்தோஷமாகவும் வாழ வைப்பதற்கே! இப்போது நான் இங்கே இருந்து கொண்டு அவர்கள் அனைவரும் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் பார்க்க விரும்பவில்லை!” என்று கூறியுள்ளார்.” என்றார் த்வைபாயனர்.

“நாங்கள் ஓர் முடிவுக்கு வந்து விட்டோம்!” என்றார் ஆசாரிய விபூதி! “காங்கேயரும் தன் சபதத்தை உடைக்க வேண்டாம். ராஜமாதாவும் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டாம்.” என்றார். அதற்கு த்வைபாயனர் கொஞ்சம் ஏளனம் கலந்த சிரிப்புடனும், “அற்புதம்! அதிசயம்! ஆச்சரியம்!” என்றார். ஆனால் ஆசாரிய விபூதியோ, “ஆம் நாங்கள் ஓர் எளிய வழியைக் கண்டு பிடித்து விட்டொம். தயவு செய்து ராஜமாதாவை சபைக்கு வரச் சொல்லுங்கள்! இந்தப் பிரச்னைக்கான தீர்வைக் குறித்து அவர் முன்னிலையில் தான் பேச வேண்டும். அது தான் சரியானது!” என்றார். த்வைபாயனர் மீண்டும் வெளியேறினார். சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் வாடிகாவும், தாவியும் பின் தொடர த்வைபாயனர் சத்யவதியை அழைத்துக் கொண்டு அங்கே வந்து சேர்ந்தார்.

அவளிடம் காங்கேயர், “தாயே, நாங்கள் ஓர் வழியைக் கண்டு பிடித்துவிட்டோம்!” என்றார் குதூகலமாக. “நான் ஏற்கெனவே எனக்கென ஓர் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து விட்டேனே!” என்றாள் ராணி சத்யவதி! “தாயே, தயவு செய்யுங்கள்! நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள்!” என்று கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம் வேண்டினார் காங்கேயர். மேலும் தொடர்ந்து, “நான் சொல்லும் தீர்வு உங்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தால், நானும் என் சபதத்தை உடைக்க வேண்டாம். குரு வம்சத்திற்கு வாரிசுகளும் கிடைப்பார்கள். நீங்களும் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டாம்.” என்றார் காங்கேயர். காங்கேயரின் நம்பிக்கை கலந்த பேச்சும் நடவடிக்கையும் சத்யவதிக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது. புதிராகவும் இருந்தது. “இப்படி ஓர் அதிசயத்தை எப்படி நிறைவேற்றப் போகிறாய்? எப்படி அதைச் சாதித்தாய்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள் சத்யவதி!

“சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவின் வம்சம் அவருடன் முடிவடையாது, தாயே! நியோக முறையில் அதைத்  தொடரலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறோம்.” என்றார் காங்கேயர். சத்யவதியோ, “நீ தான் அதற்கு மறுத்துவிட்டாயே, மகனே!” என்றாள். அப்போது ஆசாரிய விபூதி தொடர்ந்தார். “மஹாராணி, காசி தேசத்து இளவரசிகள் நியோக முறையில் குழந்தைகளைப் பெறலாம். ஆனால் காங்கேயர் மூலமாக அந்த நியோகம் நடைபெறாது.” கொஞ்சம் நிறுத்திய விபூதி தொடர்ந்து, “நியோகம் செய்யப் போவது பாலமுனி த்வைபாயனர் தான். விசித்திர வீரியனின் தாய்வழிச் சகோதரர் ஆன அவர் நியோகம் செய்வது சாலப் பொருந்தும். அதனால் நீங்களும் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டாம். இங்கேயே இருந்து எங்கள் குல தெய்வமாகவும், காவல் தெய்வமாகவும் எங்களைப் பாதுகாத்து வரலாம்.” என்று முடித்தார்.


Sunday, August 21, 2016

பிரமிஷ்டரின் ஆலோசனை!

அவ்வளவு நேரமும் த்வைபாயனர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டும் கேட்டுக் கொண்டும் மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தார். இப்போது காங்கேயர் கேட்கவும் அவர் பதில் சொன்னார். “இளவரசே! குரு வம்சத்தினரின் இந்த ராஜரீக ஆலோசனைகளில் எனக்கு எவ்விதமான இடமோ, பங்களிப்போ சிறிதும் இல்லை. நான் இங்கே வந்திருப்பதே மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதாவை முன்னிட்டும், அவர் விருப்பத்தை நிறைவேற்றித் தரவும் மட்டுமே!” என்று பணிவுடன் கூறினார். அப்போது தாவி உள்ளே நுழைந்து அனைவரையும் பார்த்த வண்ணம் அனைவருக்குமாகச் சேர்த்து நமஸ்கரித்தாள். அவளுடைய அந்த அலட்சிய சுபாவத்திலிருந்து அவள் அவர்கள் அனைவருக்கும் தனித்தனியாக வணக்கம் சொல்ல விருப்பமில்லாதிருப்பது புரிந்தது. அவளுடைய உடல்மொழி நம்முடைய ராஜமாதாவுக்கு இங்கே ஹஸ்தினாபுரத்தில் இடமில்லை என்னும் இந்த நபர்களை நாம் வணங்க வேண்டுமா என்று சொல்லாமல் சொல்லியது. இவர்களை நாம் மதிக்கத் தேவையில்லை என்ற முடிவை அவள் எடுத்துவிட்டாள். அவள் நேரே த்வைபாயனரிடம் வந்தாள். அவரைப் பார்த்துக் கை கூப்பிய வண்ணம், “மாட்சிமை பொருந்திய முனிவரே, என்னுடைய அன்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய ராஜமாதா சத்யவதி உங்களையும் மந்திரி கௌண்டின்யரையும் சந்திக்க விரும்புகிறாள். தயவு செய்து வாருங்கள்!” என்று அழைத்தாள்.

த்வைபாயனரும் கௌண்டின்யரும் உடனே எழுந்து தாவியுடன் ராஜமாதாவைப் பார்க்கச் சென்றார்கள். ஆசாரிய விபூதியின் மனதில் சந்தோஷமே இல்லை. இப்போது தர்மத்திற்கே அபாயம் நேரிட்டிருக்கிறது. இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து தர்மத்தைக் காப்பாற்றி தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை நிலை நி/ருத்தும் பொறுப்பு அவர் தலையில் சுமந்திருப்பதாக உணர்ந்தார். அவர் தான் இதற்கு ஓர் வழியைக் காட்டியாக வேண்டும். “நாம் இப்போது என்ன செய்வது, இளவரசே?” என்று கேட்டுக் கொண்டே காங்கேயர் பக்கம் திரும்பியவர் தொடர்ந்து, “ இதற்கான வழி உங்கள் கைகளிலே உள்ளது. நீங்கள் உங்கள் சபதத்தை இப்போது உடைக்க வேண்டும் அல்லது ராஜமாதாவை கோதுலிக்குச் சென்று வானப்பிரஸ்தம் மேற்கொள்ள அனுமதிக்கவேண்டும்! வேறு வழியில்லை!” என்றார். தன் உதடுகளை மடித்துக் கொண்டு முகத்தில் கடுமையைக் காட்டினார் காங்கேயர். “மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய ராஜகுருவே! என்னை மன்னியுங்கள். சூழ்நிலைகளும் சந்தர்ப்பங்களும் எனக்கு எதிராக அமைந்து விட்டன. அதோ கடவுளரும் என்னிடம் மிகவும் கோபம் கொண்டு கடுமையைக் காட்டுகின்றனர். ஒவ்வொரு சோதனையாக எனக்கு வருகிறது! சோதனை மேல் சோதனைகளைச் சந்திக்கிறேன்.” என்றார்.

“நாம் இவற்றை வெகு எளிதில் கடந்து விடலாம், இளவரசே! நீங்கள் மட்டும் மனம் வைக்க வேண்டும்!” என்றார் ஆசாரிய விபூதி. ஆனால் மிகவும் சோகத்துடனும், மெதுவாகவும் பேச ஆரம்பித்த காங்கேயர், “ ஆம், மக்கள் நிச்சயமாக என்னைத் தூற்றுவார்கள். என் மேல் பழியைப் போடுவார்கள். மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதாவை ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு நான் தான் துரத்தி விட்டேன் என்பார்கள்! எனக்கு ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறது!” என்று கூறினார். அப்போது பிரமிஷ்டர் குறுக்கிட்டு, “நீங்கள் அனைவரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு இம்மாதிரியான தர்மசங்கடங்களை வலுவில் வரவழைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். இப்போது இதன் விளைவுகளை நாம் சந்தித்தே ஆகவேண்டும்!” என்று கசப்புடன் கூறினார். ஆசார்ய விபூதி அப்போது தன் தந்தையிடம், “தந்தையே, தங்களால் மஹாராணியிடம் பேசி அவர் மனதை மாற்றிக்கொள்ளும்படி செய்ய இயலுமா?” என்று கேட்டார்.

“ஆம், என்னிடம் வா! உனக்கு வேறு ஏதேனும் வழி தோன்றவில்லை என்றாலோ அல்லது யோசிக்க முடியவில்லை என்றாலோ உடனே என்னிடம் வந்துவிடுவாய்! உனக்கு வழி கண்டுபிடிக்கச் சோம்பலாக இருந்தால் சொல்! நான் நல்லவழியை உனக்குக் காட்டுகிறேன்.” என்றார் பிரமிஷ்டர். “என்ன வழி அது? ஆசாரியரே?” என்று சுகேது கேட்டார். அதற்கு பிரமிஷ்டர், “நான் என் நேரத்தை ஏன் வீணாக்கவேண்டும்? நீயும் அதை ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை. குரு வம்சத்தினரும் மாட்டேன் என்றே சொல்லப் போகின்றனர். சர்வ நாசத்துக்கு அவர்கள் போய்ச் சேரட்டும்!” என்று கோபத்துடன் கூறினார் பிரமிஷ்டர்.

அப்போது காங்கேயர், “ஆசாரியரே, நான் என் தாயால் ஏற்கப்படும் எந்தவிதமான வழியானாலும் ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதிக்கிறேன். ஆனால் நான் மட்டும் என் சபதத்தை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும்; கொடுத்தே ஆகவேண்டும் என்று கேட்காதீர்கள்!” என்றார் காங்கேயர். “ஆனால் அப்படி ஓர் வழி இருக்கிறதா?” என்று ஆசாரிய விபூதி தன் தந்தையிடம் கேட்டார். “ஹூம், அந்த வழியை நான் சொல்லி விட்டால்! நீங்கள் எவரும் அதை ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை! நான் சொல்வது இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலிருந்து நம்மைக்காப்பாற்றும்!” என்றார் பிரமிஷ்டர்.

“அப்படி எல்லாம் நான் ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேன் என்று எதுவும் இல்லை, ஆசாரியரே!” என்றார் சுகேது. “நான் நன்றாகக் கவனித்துப் பார்த்து யோசித்து விட்டேன். நம்மை விட்டு மஹாராணி கோதுலி சென்று விட்டாலோ, அதோடு காங்கேயரும் தன்னுடைய சபதத்தை நிறைவேற்றுவதில் பிடிவாதமாக இருந்தாலோ, மஹாபஹூ, நீ, உன் மகன் இருவரில் யாரேனும் அரியணையில் அமர உரிமை பெறுவீர்கள். ஆனால் அது குரு வம்சத்தினரிடையே உள்நாட்டுச் சண்டையை மூட்டி விடும்! பெரும்போர் எழும்.” என்றார் சுகேது தொடர்ந்து. “அப்போது இதிலிருந்து தப்ப வழி என்ன?” என்று கேட்டார் காங்கேயர். அவருக்கு விரைவில் இந்தச் சிக்கல் தீர்ந்தால் நல்லது என்னும் எண்ணம் எழுந்தது. ஆசாரிய விபூதியோ, “வேறு எந்த வழியும் இல்லை இளவரசே! நியோக முறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை! ஆனால் இளவரசருக்கு அந்த வழி பிடிக்கவும் இல்லை. புலப்படவும் இல்லை!” என்றார் ஆசாரிய விபூதி!

“அது பல பழைய சுவடிகளில் மறுக்கப் பட்டும் வந்திருக்கிறது. அனைவராலும் ஏற்கப்படவில்லை!” என்றார் த்வைபாயனர் முதல்முறையாக வாய் திறந்து. அவர் இம்மாதிரியான ஆராய்ச்சிகளில் மிகவும் தேர்ந்தவர் என்பதை அனைவரும் அறிந்திருந்தனர். “எனக்கும் அது தெரியும்!” என்றார் ஆசாரிய விபூதி தொடர்ந்து. “ஆனால் சில பழைய சம்பிரதாயமான சடங்குகளில் இவையும் ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது. முக்கியமாக ஒரு குடும்பம் அடியோடு வாரிசு இல்லாமல் நசித்துப்போகும் சமயங்களில் முன்னோர்களுக்குச் சிறிதும் ஈமச்சடங்குகளைச் செய்ய ஆண் வாரிசே இல்லாத சமயங்களில் இந்த நியோக முறையே கை கொடுத்து வந்துள்ளது! இது பழக்கத்திலும் இருந்திருப்பதோடு பல ரிஷி, முனிவர்களும் இதை ஆதரித்திருக்கின்றனர்.” என்றார் ஆசாரிய விபூதி.

அப்போது பிரமிஷ்டர் ஓர் வற்புறுத்தலுடன் கூடிய தொனியில் பேசினார். அவருடைய முறுக்கிக் கொண்ட சுருங்கிய உடல் அப்போது ஏற்பட்ட அதீத உணர்ச்சிவசத்தில் நடுங்கியது. “இம்மாதிரியான வேண்டாத வாத விவாதங்களில் மூழ்காதீர்கள்! எனக்கு நேரிடையாக உங்கள் பதிலைத் தெரிவியுங்கள்; காசி தேசத்து அரசகுமாரிகள் நியோக முறையில் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பதில் உங்களுக்கெல்லாம் விருப்பமா? அதற்கு நீங்கள் அனைவரும் சம்மதிக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார். அனைவரும் அதற்கு ஆமோதித்தனர். ஆசாரிய விபூதியோ, “அதைத் தானே நாம் அனைவரும் இவ்வளவு நேரமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். இளவரசர் காங்கேயர் தான் அதைக் குறித்துச் சிறிதும் நினைத்துப் பார்க்கவே இல்லை!” என்றார்.

“நீங்கள் அனைவரும் வரக்கூடிய மாபெரும் பிரளயத்தைக் குறித்து அறிந்து வைத்திருந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இல்லை! உங்களால் அதைச் சந்திப்பதில் சிக்கல் இருக்கிறது! கோழைகளாக இருக்கிறீர்கள்!” என்ற பிரமிஷ்டர், “என்ன, குரு வம்சத்துத் தலைவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் என்ன சொல்கிறீர்கள்? நியோக முறையில் காசி தேசத்து அரசகுமாரிகள் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பதில் உங்களுக்கெல்லாம் சம்மதமா?” என்று கேட்டார். அவர்கள் ஓர் வறட்சியான சிரிப்பை உதிர்த்தனர். மஹாபஹூ, “குரு வம்சத்துத் தலைவர்களால் ஆரம்பத்தில் வேண்டுமானால் எதிர்ப்புக் காட்ட முடியலாம். போகப் போகச் சரியாகி விடும்! மனது மாற ஆரம்பிக்கும்!” என்றார். பிரமிஷ்டர் தனக்குள்ளாகச் சிரித்துக் கொண்டார். “அவர்கள் நியோக முறையில் குழந்தை பெறுவதற்கு மாற்றாந்தந்தையின் மகனை ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறார்களா? நியோகத்தை அந்தப் பெண்களின் கணவன் வழி வந்த தாய்வழிச் சகோதரன் மூலம் பெற்று எடுக்க ஒத்துக் கொள்வார்களா? தாய் வழிச் சகோதரன், கணவனின் தாய் வழியில் பிறந்த சகோதரன்?” என்று கேட்டார் பிரமிஷ்டர்.


Saturday, August 20, 2016

சபையில் பதட்டம்! காங்கேயரின் கலக்கம்!

மஹாராணி சத்யவதி வாடிகாவும் தாவியும் பின் தொடர அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவர்கள் வெளியேறியதுமே அங்கிருந்த சூழ்நிலை அடியோடு மாறிவிட்டது. ஓர் இறுக்கமான மனோநிலை அனைவரிடம் தோன்றியது. அனைவரும் தங்கள் கால்களுக்கு அடியே மாபெரும் பள்ளம் ஒன்று ஏற்பட்டு விட்டது போலவும் எந்த நேரமும் தாங்கள் அந்தப் பள்ளத்தில் விழுந்து விடுவோம் என்பது போலவும் உணர்ந்தனர். ஒரு பெரிய பிரளயமே ஏற்பட்டு விட்டாற்போல் அனைவருக்கும் தோன்றியது. அந்த உணர்வு மாறாமலேயே இளவரசர் காங்கேயர், அங்கிருந்த மற்ற ஸ்ரோத்திரியர்கள், குரு வம்சத்துப் பிற தலைவர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குள்ளாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். இந்த நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும்போது எல்லாம் எவரும் மஹாராணி இம்மாதிரியான ஓர் குண்டைத் தூக்கிப் போடுவாள் என்றே எதிர்பார்க்கவில்லை. மஹாராணி சத்யவதி தன்னை ஷாந்தனுவின் மனைவி என்றும் அரச மாளிகைக்கு மட்டுமின்றி ஒரு மஹாராணிக்கான அனைத்து உரிமைகளும் உள்ளவள் என்றே நினைத்தும் பார்த்தும் வந்தாள். இப்போது ஷாந்தனு இறந்த பின்னர் தன்னுடைய வேகமான நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் வலுவானதாக இல்லை என்பதே அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஆகவே இப்போது ஏற்பட்ட சூழ்நிலையில் அவளால் தான் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையில் அமரும் எவரோ ஒரு மஹாராஜாவின் ஆணைக்குக் கீழ் இங்கே இருந்து கொண்டு இரந்து வாழும் நிலைமையைப் பெற விரும்பவில்லை. சுதந்திரமான மனப்போக்குக் கொண்ட சத்யவதி அத்தகையதொரு நிலைமையை முழுதும் வெறுத்தாள்.

எப்போதும் கடுமையாகக் காட்சி அளிக்கும் காங்கேயரின் முகத்தில் அப்போது கடும் விசாரமும் பதட்டமும் காணப்பட்டது. ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு மஹாராணி சத்யவதி வெளியேறினால் அதன் பின்னர் நடக்கக் கூடிய எதிர்வினைகளை நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை அவரால். மிகவும் மோசமானதொரு நிலைமை தோன்றி விடும். அதிலும் சாமானிய மக்கள் சத்யவதியை ஒரு தேவதையாகத் தங்கள் குடும்பத்தின் குல தெய்வமாகவே பார்த்து வருகிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் சத்யவதி வெளியேறியதற்கு காங்கேயர் தான் காரணம் என நினைத்துக் கொண்டு அவருக்கு சாபத்தின் மேல் சாபம் கொடுப்பார்கள். தங்கள் துரதிர்ஷ்டமான நிலைக்கு அஸ்திவாரம் நாட்டியது காங்கேயர் தான் என்று உறுதியுடன் கூறுவார்கள். காங்கேயர் இவ்வளவு கடினமாக நடந்து கொண்டார் என்பதையே அவர்களால் ஏற்க முடியாது என்பதோடு கோதுலி ஆசிரமத்துக்கு சத்யவதி சென்று விட்டால் அவரை மன்னிக்கவும் மாட்டார்கள். அவ்வளவு ஏன்? குரு வம்சத்துத் தலைவர்கள் கூடத் தங்கள் காவல் தெய்வமாகவே சத்யவதியைக் கருதி வருகின்றனர். அவர்கள் ஆணோ, பெண்ணோ யாராக இருந்தாலும் தங்களுக்குள் இருக்கும் அபிப்பிராய பேதங்களையும், போட்டி, பொறாமைகளையும் கூட மறந்து சத்யவதியை மஹாராணியாகவும் தங்கள் காவல் தெய்வமாகவும் ஏற்று வந்திருக்கின்றனர். பல முறை அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட பல சிரமமான காலங்களில் சத்யவதி முழு மனதுடன் தன்னால் இயன்ற உதவிகளை அவர்களுக்குச் செய்திருக்கிறாள். வழி வழியாக வந்து கொண்டிருந்த அவர்களின் குடும்பச் சண்டைகளில் ஒரு மஹாராணிக்கே உரிய நிதானத்துடனும், அன்புடனும், கருணையுடனும் நடந்து கொண்டு அவர்களைக் காப்பாற்றி வந்திருக்கிறாள்.

அங்கிருந்த அனைவரின் முகத்திலும் காங்கேயர் இத்தகையதொரு எண்ணங்கள் ஓடுவதாகவே பார்த்தார். த்வைபாயனர் மட்டுமே விதி விலக்கு என்றும் நினைத்தார். ஹஸ்தினாபுரத்தின் இப்போதைய துரதிர்ஷ்டமான காலத்துக்கு அவரே பொறுப்பு என்று அவர்கள் நினைப்பதோடு தன்னை வெறுப்பதாகவும் தோன்றியது அவருக்கு. மஹாராணி சத்யவதியைக் குறித்து அவர் வெகு காலமாக அவள் திருமணம் ஆகி இங்கே ஹஸ்தினாபுரம் வந்ததில் இருந்தே அறிவார். பெரும்போக்குடன், தயையுள்ளவளாகவும், தன்னுடைய செல்வாக்கையும், அதிகாரத்தையும் உணர்ந்திருந்தாலும் அனைவருடனும் ஒத்துப் போகும் இயல்பு படைத்தவளாகவும், தர்ம நியாயத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு எளிதில் வளைந்து கொடுப்பவளாகவும் இருந்தாள்; இருக்கிறாள்; என்பதை காங்கேயர் நன்கு அறிவார். அவளுடைய கருணை உள்ள குணத்துடன் அவள் அனைவரிடமும் அன்பாகவும், இயல்பாகவும் இருக்க எவ்வளவு சிரமப்பட்டிருப்பாள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். ஆனால் வெகு சில சமயங்களில் அதிலும் குறிப்பாகச் சில முக்கியமான சம்பவங்களில் அவள் ஓர் முடிவெடுத்து விட்டாள் எனில் அதிலிருந்து அவளை மாற்றுவது வெகு கடினம் என்பதையும் காங்கேயர் அறிந்திருந்தார். ஆகவே அவருக்குள் உள்ளூர ஓர் அச்சமே ஏற்பட்டது.

அங்கிருந்த தர்மசங்கடமான நிலையிலிருந்தும் அலாதியான மௌனத்திலிருந்தும் ஆசாரிய விபூதியே அதை உடைத்துப் பேச ஆரம்பித்தார். லேசாகத் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு, கொஞ்சம் தயக்கமான குரலில் பேச ஆரம்பித்தார். எப்போதும் பளிச்சென்று உடைத்துப் பேசும் ஆசாரியருக்கு இப்போது இப்படிப் பேசுவது அசாதாரணமானதொரு நிலையாகத் தோன்றியது. “இப்படி ஓர் சூழ்நிலையை நாம் யாவரும் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்கவில்லை. இதை எவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை!” என்றார். அப்போது மூன்று தலைமுறைகளுக்கும் மேலாகக் குரு வம்சத்தினருக்குக் குடும்பப் புரோகிதராகவும் ராஜ குருவாகவும் இருந்து வந்த தொண்ணூற்றி இரண்டு வயதான ஆசாரிய பிரமிஷ்டர், காங்கேயரையே உற்றுப் பார்த்தார். இத்தனை வயதாகி இருந்தும் அவருக்கு வேதத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி கூட மறக்கவில்லை. நன்றாக நினைவில் வைத்திருந்தார். அவரிடம் இருந்த ஓர் அசௌகரியமான பழக்கம் என்னவெனில் அவர் சொல்வதை யாரேனும் கேட்கவில்லை எனில் அவர்களிடம் அவருக்கு இகழ்ச்சியும், அவமதிப்பும் ஏற்பட்டு விடும். இப்போதும் அதே மனோநிலையில் இருந்தார்.
ஓர் வெற்றிப் பார்வையுடன் காங்கேயரைப் பார்த்தார். “காங்கேயா, இளவரசே, இது உன்னால் ஏற்பட்டது. எங்கள் ஆலோசனைகளை நீ கேட்காததால் ஏற்பட்டது! “ என்று குத்திக் காட்டினார்.

“மதிப்புக்குரிய ஆசாரியரே! உங்கள் ஒவ்வொரு வார்த்தையுடனும் நான் உடன்படுகிறேன். ஆம், இது காங்கேயனால் ஏற்பட்டது தான்.” என்றான் அதிரதியான சுகேது. குரு வம்சத்தின் ஓர் பிரிவின் தலைவன் அவன். மேலும் தொடர்ந்து, “இனி அனைத்துக் குரு வம்சத்தினரும் கோபத்தில் பொங்கி எழப் போகின்றனர். மாட்சிமை பொருந்திய மஹாராணி ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுச் செல்லப் போகிறாள் என்னும் செய்தியை எவராலும் பொறுக்க முடியாது! கடந்த பதினைந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக இந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்திலும் சரி, ஹஸ்தினாபுரத்திலும் சரி மஹாராணி சத்யவதியை ஓர் தாயைப் போலவே பார்த்து வந்திருக்கின்றனர். இது வெறும் பேச்சல்ல. சாட்சாத் அந்த அன்னபூரணியே இவள் தான் என்று மக்கள் கொண்டாடுவார்கள்; கொண்டாடுகிறார்கள். செல்வத்தின் தேவி இவள் தான் என்று போற்றி வந்திருக்கிறார்கள்.”

“ஆம், சுகேது, நீ சொல்வது சரியே!” என்றார் மஹாபஹூ.”ஹஸ்தினாபுரத்தின் ஒவ்வொரு குடும்பமும் அவர்கள் குடும்பத்திற்கு ஏதோ சாபம் வந்துவிட்டதாகவே நினைக்கப் போகின்றனர். குரு வம்சத்திற்கும் அழிவு வந்துவிட்டதாக நினைப்பார்கள்.” என்றார் மஹாபஹூ மேலும் தொடர்ந்து! காங்கேயரின் மனம் தவித்தது. மிகுந்த மனக்கலக்கத்துடன் அவர் த்வைபாயனர் பக்கம் திரும்பினார். “பாலமுனி, நாம் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.

Friday, August 19, 2016

ராஜமாதாவின் முடிவு!

ஆசார்ய விபூதி தன்னுடைய ஈர்க்கும் வசப்படுத்தும் குரலில் குறுக்கிட்டார். “மாட்சிமை பொருந்திய இளவரசே, நியோகா என்பது திருமணம் அல்ல! திருமணம் வேறு நியோகம் வேறு! நியோகத்திற்கெனச் சில கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. இதில் வம்சவிருத்திக்காகவே ஒரு ஆணும், பெண்ணும் உறுதி எடுத்துக் கொண்டு அனைவர் முன்னரும் அதை ஒப்புக் கொண்டு ஈடுபடுவார்கள். மாதத்தின் சில நாட்களே இருவரும் கூடுவதற்கு அனுமதிக்கப்படும். அப்போது கரு உண்டாகிவிட்டால் மீண்டும் கூடக் கூடாது; கூடவும் முடியாது. அதன் பின்னர் அவள் யாரோ; அவன் யாரோ தான்! ஆனால் பிறக்கும் குழந்தை அதன் தாயின் கணவனின் வாரிசாகத் தான் கருதப்படும். அதன் பின்னரும் குழந்தைகள் பெற்றெடுக்க வேண்டுமென்றால் அந்தப் பெண் மீண்டும் இதே நியோக முறையில் பெற்றெடுக்கலாம். அது அந்தப் பெண்ணின் விருப்பத்தையும் நியோகத்தின் போது விந்து தானம் அளிக்கும் நபரின் விருப்பத்தையும் பொறுத்தது. ஆனால் விந்து தானம் முடிந்தபின்னர் அந்தப் பெண்ணிற்கும், அந்த நபருக்கும் எவ்விதத் தொடர்பும் இருக்காது! திருமணம் அப்படி அல்ல.”

“நியோகம் என்பது ஒரு புனிதமான ரிஷி, முனிவர்களால் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு சடங்கு! ஒரு விதவைப் பெண்ணிற்கு வாரிசில்லை எனில் அவள் தன் கணவனின் சகோதரனிடமிருந்து நியோக முறையில் விந்து தானம் பெறலாம்; அல்லது வேறோரு ஆணுடன் கூடி இருந்து விந்து தானம் பெற்று சந்ததிகளைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். மனைவியை இழந்த கணவனுக்கும் இது பொருந்தும். ஆனால் அதன் பின்னரும் இருவரும் கூடி வாழ முடியாது! வெறும் சிற்றின்ப ஆசைக்காகக் கூடி தங்கள் இச்சையைத் தீர்த்துக்கொள்வது என்பது நியோகத்தில் இல்லை. ஆனால் நீங்கள் உங்கள் முன்னோர்களுக்கு உங்கள் நன்றிக்கடனைச் செலுத்துவதன் மூலம் அவர்களின் ஆசிகளைப் பெறுவீர்கள். முன்னோர்களுக்கு வாரிசு கிடைத்து அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து சாஸ்திர ரீதியான சடங்குகளின் மூலம் திருப்தி செய்ய முடியும். எந்தக் குடும்பத்தில் ஆண் வாரிசு இல்லையோ அந்தக் குடும்பம் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது நம் போன்ற ஆரியர்களின் தொன்று தொட்ட நம்பிக்கை. ஒரு ஆணாலேயே தன் முன்னோர்களுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும் உரிய முறையில் ஈமச் சடங்குகள் செய்விக்கப்பட வேண்டும். அதற்குத் தான் நியோக முறை உதவுகிறது!” என்று ஓர் நீண்ட விளக்கம் கொடுத்தார் ஆசாரிய விபூதி!

காங்கேயரோ மறுத்துத் தலை அசைத்தார். ஆனால் ஆசாரிய விபூதி தொடர்ந்து, “இளவரசிகள் தங்கள் உடலை மட்டும் இதற்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள இசைவார்களே அன்றி வேறு எந்த நோக்கமும் இருக்காது! இதன் மூலம் நியோகம் நிறைவேறட்டும்!” என்றார். காங்கேயருக்குள் கோபம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. அதை அடக்குவதற்காகத் தன் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டார். “அந்த இளவரசிகளை நீங்கள் கூறும் முறையில் தொட்டுக் குலாவுவதற்கு என்னால் இயலாது! நான் அப்படி எல்லாம் செய்ய மாட்டேன். என்னுடைய சபதத்தை இதன் மூலம் ஓர் சூழ்ச்சியாக, மோசடி என அனைவரும் நினைக்கும் வண்ணம் உடைக்க மாட்டேன்.” என்றார். விபூதியின் தகப்பனார் விடாமல், “இளவரசே, நீ திருமணம் செய்து கொள்வதில்லை என்று தானே சபதம் செய்திருக்கிறாய்! ஆனால் இங்கே நீ திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதில்லை! நியோக முறையில் விந்து தானம் தானே செய்யப் போகிறாய்! இது திருமணம் அல்ல!” என்றார். ஆனால் காங்கேயரோ திட்டவட்டமாக மறுத்தார். “நியோகம் என்பதும் ஒரு வகைத் திருமணம் தான்! மற்ற எதுவும் இல்லை! நான் இதற்கு ஒப்ப மாட்டேன்.” என்றார்.

“இளவரசே, காங்கேயரே! நாங்கள் அனைவருமே உங்கள் அளப்பரிய துக்கத்தை உணர்கிறோம்; அதில் பங்கும் கொள்கிறோம். ஆனால் இந்தக் கோரிக்கையைத் தாங்கள் கட்டாயம் பரிசீலனை செய்ய வேண்டும். மிகவும் கவனத்துடன் ஆராய்ந்து யோசியுங்கள். வேறு வழி ஏதும் இல்லை என்பது உங்களுக்கே நன்கு புலப்படும்!” என்றார் ஆசாரிய விபூதி!

“நான் இதை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை!” என்று பட்டென்று பதில் கொடுத்தார் காங்கேயர். மீண்டும் மீண்டும் இந்த பிராமணர்கள் தன்னைத் தொந்திரவு செய்வதில் அவருக்குத் துன்பம் மேலிட்டது. “நான் என்னுடைய சபதத்தைக் காப்பாற்றப் போராடுகிறேன். என்னுடைய சபதத்தை நான் காப்பாற்றுவதன் மூலம் பல்வேறு விதமான துரதிர்ஷ்டங்கள் ஏற்படும் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் அதற்கு என்ன செய்ய முடியும்? என்னால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று தான். அது தான் இந்த ஹஸ்தினாபுரத்தின் நன்மைக்காக மட்டுமே உயிர் வாழ்வது. வருங்காலங்களில் இதன் அரியணையில் யார் ஏறி அமர்ந்தாலும் அவர்களுக்காகப் பாடுபடுவது. இந்தக் குரு வம்சத்தின் மேன்மைக்காகவே உழைப்பது! இந்த அரியணையில் ஏறி அமரும் நபர் யாராக இருந்தாலும் அவர்களால் தர்ம சாம்ராஜ்யம் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதும், அதற்காகவே பாடுபடுவதும் தான் இனி என் கடமை! என் முக்கியமான வேலை! அதற்காகவே நான் இனி உயிர் வாழ்வேன்!”

மாட்சிமை பொருந்திய மஹாராணியின் முகம் மிகவும் மாறியது! அவள் தன் முகத்தை எவரும் பார்க்காமலிருக்கத் தன் முக்காடை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு முகத்தை மூடிக் கொண்டு தலையைக் குனிந்த வண்ணம் அமர்ந்திருக்க மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டாள். அதற்குள் காங்கேயர் தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தார்! “இனி வருங்காலங்களில் நான் இன்னமும் உறுதிப்பாடுடன் தர்ம சாம்ராஜ்யம் அமையப் பாடுபடுவேன் என்று உறுதி அளிக்கிறேன். தர்மத்தைக் காப்பாற்றுவேன் என்றும் உறுதி கொடுக்கிறேன்.” என்றார்.

“உங்கள் தாயின் அவலநிலையைக் கொஞ்சம் யோசியுங்கள், இளவரசே! அரச குடும்பத்தைச் சேராத ஓர் வாரிசு இந்த அரியணையில் ஏறி அமர நேரிட்டால்! அதன் மூலம் ஏற்படப் போகும் அவலங்களுக்கு யார் பொறுப்பு?” என்றார் பிரமிஷ்டர். காங்கேயர் அதற்கு ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுப் பின் பதில் சொன்னார். “நான் என் தாயைக் குறித்து நன்கு ஆலோசித்து முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன்.” என்றூ சொன்னவர் மீண்டும் தன் பேச்சை நிறுத்தினார். தன் தாயை ஒரு நிமிடம் கவனித்தார். அவள் குனிந்த தலையை நிமிர்த்தவே இல்லை! “ நான் உயிருடன் இருக்கும்வரை என் தாயின் மஹாராணிப் பதவியையும், ராஜமாதா என்னும் அந்தஸ்தையும் நிலை நிறுத்துவேன். அதை அனைவரும் கடைப்பிடிக்கப்பாடுபடுவேன். அவள் வாக்கு எல்லா இடத்திலும் எந்த நேரத்திலும் செல்லுபடியாகும் என்னும் நிலையை உருவாக்குவேன். அவள் சொல்லே அனைவராலும் மதிக்கப்படும். அப்படி ஒரு வேளை அவளுக்கு முன்னர் நான் பித்ரு லோகத்துக்கு அழைக்கப்பட்டு விட்டால், அப்போதும், நான் அவள் அதே அதிகாரத்துடனும், மரியாதையுடனும், அனைவரின் விசுவாசத்துடனும் வாழ வகை செய்து விடுவேன். அவளை எவரும் அவமதிக்காமல் கவனமாகப்பார்த்துக் கொள்வேன். இந்தக் குரு வம்சத்திற்கே அவள் ஓர் காவல் தெய்வமாக இருந்து வருகிறாள். அந்நிலையிலிருந்து அவளை எவரும் கீழிறக்காமல் பார்த்துக் கொள்வேன். அப்படியே அவள் என் வாழ்நாள் முழுவதும் வாழ்ந்து வருவாள். நான் முன்னால் பித்ருலோகம் சென்று விட்டாலும் எவராலும் அவமதிக்கப்படாமல் வாழ வழி செய்துவிடுவேன். அவள் உயிருள்ளவரையிலும் எவராலும் அவளை அவமானம் செய்ய முடியாது. அவள் பேச்சை மறுக்க முடியாது!”

மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதா சத்யவதியால் தன் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. முதல்முறையாக அனைவரும் நிறைந்த அந்தச் சபையில் தன் முகத்தை மூடி இருந்த முக்காட்டுத் துணியை அகற்றினாள். பொங்கும் கண்ணீருடனும், உணர்ச்சியால் தழுதழுக்கும் குரலிலும் பேசத் தொடங்கினாள். “என் அருமை மகனே, காங்கேயா, நீ உன் விசுவாசத்தையும் அன்பையும் என்மேல் மழையாகப் பொழிந்து வருகிறாய்!  ஆனால் நீ இவ்வளவு சிரமப்பட்டு என்னைக் கவனித்துக்கொள்ளவேண்டாம். அதேபோல் காசி நகரத்து இளவரசிகளுக்கும் உன் கவனிப்போ ஆறுதலோ தேவை இல்லை!” என்றவள் தொடர்ந்து, “இந்தத் தண்டனை எனக்குக் கடவுளால் அளிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இந்த தண்டனைக்கு நான் தகுதியானவள் தான்! எனக்கு இந்த தண்டனை தேவை தான். நான் என் கடமையிலிருந்து தவறி இருக்கிறேன். ஒரு மனைவியாக ஆரிய புத்திரர் மஹாராஜாவுக்கு ஒரு நல்ல மகனை, அவருக்கும் அவர் குலத்து முன்னோர்களுக்கும் உரிய முறையில் செய்ய வேண்டிய ஈமச்சடங்குகளைச் சிறிதும் குறைவின்றி நிறைவேற்றக் கூடியதொரு மகனை அளிக்கவில்லை! அந்தக் கடமையிலிருந்து நான் தவறி விட்டேன்.” என்ற வண்ணம் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

அவள் கண்கள் இப்போது வறண்டு காணப்பட்டன. சொல்லில் அடங்காததொரு கம்பீரமும், சோகமும் நிரம்பிய குரலில் பேசினாள். தன் சக்தி அனைத்தையும் திரட்டிக் கொண்டு பேசினாள். “நான் வானப்ரஸ்தம் செய்ய நிச்சயித்திருக்கிறேன். கோதுலியில் மஹான் பராசர முனிவர் எங்கே எரிக்கப்பட்டாரோ அந்த இடத்துக்குச் சென்று அங்கே என் இறுதி நாட்களைக் கழிக்க எண்ணியுள்ளேன். என்னுடன் காசி தேசத்து இளவரசிகளையும் அழைத்துச் சென்று விடுகிறேன்.” என்றாள் தீர்மானமான குரலில்! மஹாராணியின் இந்த திடீர் முடிவு அங்கிருந்த அனைவருக்கும் ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அனைவரும் கலங்கினார்கள். யாருக்கும் என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை. ராஜமாதா மெல்லத் தன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தாள். தன் தலைத் துணியைச் சரி செய்து கொண்டு அந்த அறையிலிருந்து வெளியேற ஆயத்தமானாள். பின்னர் ஏதோ நினைத்தவள் போல் த்வைபாயனரைப் பார்த்து, “கிருஷ்ணா, என்னை கோதுலிக்கு அழைத்துச் செல்!” என்று ஆணையிட்டாள்.

Tuesday, August 16, 2016

பீஷ்மரின் மறுப்பு!

மாட்சிமை பொருந்திய குருவே, இப்போதிருக்கும் இந்த துரதிருஷ்டமான சூழ்நிலை குறித்தும், அதைச் சரி செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தைக் குறித்தும் ராஜமாதா சத்யவதி தேவி என்னுடன் பல முறை ஆலோசித்து விட்டார். அவரும் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி தான் வேண்டுகிறார். அவருடைய இந்த வேண்டுகோளை நான் பல கோணங்களிலும் ஆராய்ந்து யோசித்துப் பார்த்துவிட்டேன்.” என்றார் காங்கேயர்.
“பின்னர் உங்கள் முடிவுதான் என்ன? இளவரசே!” என்று ஆசாரியர் கேட்க, மஹாராணி சத்யவதியோ, தன் முகத்தின் உணர்வுகளை மறைக்கும் விதமாகக் கீழே முகத்தைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். மெல்லிய குரலில், “அப்போது என் வேண்டுகோள் நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டதா?” என்று வினவினாள். அடிபட்ட மிருகத்தைப் போன்றதொரு சோகமான முகபாவமும் அவள் தொனியும் பார்ப்போர் அனைவரையும் கலங்கச் செய்தது. “தாயே, என்னை மன்னியுங்கள். உங்களை நான் அவமதித்துவிட்டதாக நினைக்க வேண்டாம். என் நிலைமையையும் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். என் வாக்குறுதி, என் சபதம் அது என்னாவது? என்னுடைய அவலமான நிலையைக் கொஞ்சம் நினைத்துப் பாருங்கள்!” என்று தயவாகக் கேட்டுக் கொண்டார் காங்கேயர். மேலும் முறையிடுகின்ற தொனியில் பேசினார். “தாயே, என் சபதம் என்ன ஆவது? அதை நான் உடைக்க முடியுமா? எப்படி உடைப்பேன்? அந்த சபதத்தை நான் எடுக்கும்போது எத்தகையதொரு மனோநிலையில் இருந்தேன் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா? அதை நிறைவேற்றி வைப்பதற்காக நான் பட்ட சிரமங்களை, மன உளைச்சல்களை, உடல் வேதனைகளை அறிவீர்களா? பலத்த போராட்டங்களைச் சந்தித்தேன். இரவும், பகலும் அதை நிறைவேற்றி வைக்க வேண்டியே பாடுபட்டு வந்தேன். பற்பல சோதனைகளைச் சந்தித்து அவற்றில் வெற்றி கண்டு மிக்க பிரயாசையுடன் இந்த நிலைக்கு வந்திருக்கிறேன். கடைசியில் நான் என் உணர்வுகளை வெற்றி கொண்டு இன்று பெண்களையே என் வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலுமாக அகற்றி இருக்கிறேன். இவ்வளவு பாடுபட்டுப் பெற்ற வெற்றியை இன்று நான் நாசமாக்கலாமா? எப்படி நான் ஒரு பெண்ணை மணந்து வாழ முடியும்? எப்படி என் சபதத்தை மீறுவதிலிருந்து என்னை நானே சமரசம் செய்து கொள்ள முடியும்?”

அப்போது மஹாபஹூ நடுவில் பேச முயற்சித்தார். ஆனால் காங்கேயர் தன் சைகையினால் அவரைத் தடுத்தார். “சற்றுப் பொறுங்கள், மாமா! சிறிது நேரம் எனக்காகப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள். இதுவும் அவன் செயலோ? கடவுளருக்கு நான் என்னுடைய பிரதிக்ஞையை உடைத்து எறியவேண்டும் என்னும் ஆசையோ? அல்லது அவர்கள் எனக்குக் கொடுக்கும் சோதனையோ இது? தெரியவில்லை! ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். நான் மட்டும் என் சபதத்தை உடைத்துத் திருமணம் செய்து கொண்டு வாரிசைப் பெற்று எடுக்காவில்லை எனில் இந்தக் குருவம்சத்தினரின் கண்கள் முன்னர் நான் ஓர் ஏமாற்றுக்காரனாகவும், பிடிவாதம் பிடிக்கும் முட்டாளாகவும், ஓர் பாபியாகவும் காட்சி அளிப்பேன். அதுவும் எனக்குப் புரிகிறது!”

“ஆம், இளவரசே, நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் சரிதான். உங்களுக்கே நிலைமை புரிந்திருக்கும்போது ஏன் திருமணம் செய்து கொள்ள மறுக்கிறீர்கள்?” ஆசாரிய விபூதி மீண்டும் கேட்டார். “எங்கள் அனைவரின் ஆலோசனையையும் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்!” என்றும் கூறினார். காங்கேயர் அவரைப் பார்த்துக் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம் அடக்கத்துடன் பேசினார்.” உங்கள் அனைவரையும் மிகவும் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். இங்குள்ள ஸ்ரோத்திரியர்கள் மற்றும் மரியாதைக்கு உரிய உறவினர்கள், மதிப்புக்குரிய ராஜமாதா, நான் உங்களை எவ்வளவு மதிக்கிறேன், மதித்துப் போற்றுகிறேன் என்பதைச் சொல்லவே வேண்டாம். இவ்வுலகில் உள்ள அனைவரிலும் என் மரியாதைக்கு உரியவர் நீங்கள்! தயவு செய்து என் முன்னிருக்கும் தேர்வுகளைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள். நான் சத்யப்பிரதிக்ஞனாக அங்கீகாரம் பெற்றிருப்பதை நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள். அதனாலேயே மக்களுக்கு என் மேல் மதிப்பும், மரியாதையும் அதிகம் என்பதையும் அறிவீர்கள். என்னை தர்மத்தின் அவதாரமாகவே மக்கள் கருதுகின்றனர். கடவுளுக்கும் மேல் உயர்ந்தவனாக என்னை மதித்துப் போற்றுகின்றனர். ஏனெனில் நான் சத்யப் பிரதிக்ஞையை உடைப்பதை விட இறப்பதே மேல் என நினைப்பவன். அதையும் மக்கள் அறிந்திருக்கின்றனர்.”

“கடந்த இருநாட்களாக நான் பட்ட மனவேதனையை யார் அறிவார்? என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டு இல்வாழ்க்கை வாழும்படி நீங்கள் கூறியவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள நான் பட்ட பாடு! யார் அறிவார்? உங்கள் வேண்டுகோளை ஏற்க என் மனம் சிறிதும் ஒப்பவில்லை. என் மனதை மீறி என்னால் என்ன செய்யமுடியும்? உங்கள் வேண்டுகோளை ஏற்கவேண்டும் என்ற என் முயற்சிகள் எல்லாம் விழலுக்கு இறைத்த நீராகி விட்டன. என்னால் முடியவில்லை. அதற்காக நான் பட்ட பாட்டை யார் அறிவார்? என் மனம் நடத்திய போராட்டங்கள்! நான் நரகத்தின் விளிம்புக்கே சென்றுவிட்டேன். அதிலிருந்து மீள்வேனா என்னும் அச்சம் எனக்குள் வந்துவிட்டது!” சற்றே நிறுத்திவிட்டு உணர்ச்சி வசப்பட்டதால் வியர்த்திருந்த தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்ட காங்கேயர் மேலும் பேசினார். “தயவு செய்து என் சபதத்தை உடைக்கும்படி என்னிடம் சொல்லாதீர்கள்! அது என்னால் இயலாத ஒன்று! நான் அதன் பின்னர் நடைப்பிணமாகத் தான் வாழ வேண்டும். அது இறந்து போவதைவிடக் கொடூரமானது. அது என்னுள்ளே இருக்கும் என் ஆன்மாவையே கொன்று விடும் சக்தி படைத்தது. என்னுடைய சுயதர்மம் அழிந்து விடும். தர்மத்தை அழித்துவிட்டு நான் உயிர் வாழ்வது ஆன்மா இறந்த பின்னரும் உயிர்வாழ்வதை விடக் கொடுமையானது. என் ஆன்மாவே அழிந்து விடும். இதற்கு நான் ஒருக்காலும் ஒப்ப மாட்டேன்.”

காங்கேயரின் முகம் அவர் உள்ளத்து உணர்சிகளை அப்படியே காட்டியது. அவர் முகம் சிவந்து உணர்ச்சிகரமாகக் காட்சி அளித்தது. அனைவருக்கும் அவரின் உள்ளம் புரிந்தது. அவரின் மனப்போராட்டங்களை அனைவரும் உணர்ந்து கொண்டனர். எத்தகையதொரு கடினமான சூழ்நிலையில் அவர் இருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டனர். எல்லோருக்கும் மேல் அதிகமாக இதைப் புரிந்து கொண்டது ராஜமாதா சத்யவதி தான். தன்னுடைய உலர்ந்த சுருங்கிய கரங்களை உயர்த்தியவண்ணம் கரகரத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார் ஆசாரிய விபூதியின் வயது முதிர்ந்த தந்தை பிரமிஷ்டர். “குரு வம்சத்தின் சிறந்தவனே! உனக்கு என் ஆசிகள். உன் மனப்போராட்டங்களை நாங்கள் அனைவரும் அறிந்து கொண்டோம். உன்னுடைய சபதத்தை உடைக்க வேண்டுமெனில் நீ அனுபவிக்கும் மனப் போராட்டங்களை எங்களால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதன் சிரமங்களையும் உணர்ந்து கொள்கிறோம். ஆனால் மகனே, இதற்கு வேறு ஓர் வழி இருக்கிறது. அதை உன் தாய் ராஜமாதா சத்யவதியும் ஏற்றுக் கொள்வாள் என்றே நம்புகிறேன். நீயும் உன் சபதத்தை உடைக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. அதே சமயம் சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவின் வம்சமும் பட்டுப் போகாமல் துளிர்த்துத் தழைக்கும்.”

“என்ன வழி  இருக்கிறது? எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லையே!” என்றார் காங்கேயர்.

தன் நடுங்கும் கரங்களை ஒன்றின் மீது ஒன்றாக வைத்துப் பிடித்துக் கொண்ட பிரமிஷ்டர் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். “மகனே, நியோக முறையில் நீ உதவ முடியும். அது ஒன்றே வழி. இந்தக் காலத்துக்கு இது ஒவ்வாது தான். இப்போதெல்லாம் இப்படி நடப்பதில்லை தான். ஆனால் இந்தச் சூழ்நிலையில் வேறு வழியே இல்லை! இது நம் ரிஷி, முனிவர்கள் அனைவராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒன்று! இதை முயன்று பார்க்கலாம்!” என்றார் ஆசாரிய பிரமிஷ்டர். காங்கேயருக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது! என்ன நியோக முறையா? இருக்காது! சீச்சீ, ஆசாரியர் அப்படி எல்லாம் சொல்லி இருக்கவே மாட்டார். தனக்குத் தான் காதுகள் சரியாகக் கேட்கவில்லை போலும்! என்றாலும் காங்கேயர் ஆசாரிய பிரமிஷ்டரைப் பார்த்து, “குருவே, தாங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? என்னுடைய இளைய சகோதரனின் மனைவிமார்கள் மூலம் நான் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு ஆசாரிய பிரமிஷ்டர், “இது ஒரு புராதனமான வழிமுறை! நம் ரிஷி, முனிவர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒன்று!” என்றார். காங்கேயருக்கு உள்ளூரக் கோபம் கொதித்து எழுந்தது. தன்னுடைய ஆத்திரத்தை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவே முதலில் அவர் நினைத்தார். ஆனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, “அதாவது நான் என் சொந்தப் பெண்களைப் போல் கருதும் காசி தேசத்து இளவரசிகள் மூலம் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறீர்கள்?” என்று மீண்டும் கேட்டார். “என்னால் இதை நினைத்துப் பார்க்கக் கூட முடியவில்லை!” என்றும் கூறினார்.

“மகனே, இது ஒரு தலையாய கடமை! குடும்பச் சங்கிலி அறுந்து போகாமல் பாரம்பரியம் அழியாமல் பாதுகாக்கவேண்டிய பொறுப்பு உயிர் வாழ்ந்திருக்கும் சகோதரனைச் சார்ந்தது ஆகி விடும். அவன் தான் குடும்பச் சங்கிலி அறுந்து போகாமல் காப்பாற்ற வேண்டும், இது அவன் பொறுப்பு! கடமையும் கூட! வேதங்கள் கூட, “உன் குடும்பச் சங்கிலி, பாரம்பரியம் அழியாமல் பாதுகாத்துக் கொள்!” என்று தான் சொல்கிறது!” என்றார் ஆசாரிய பிரமிஷ்டர்! மஹாபஹூவிற்கு மனதிற்குள்ளாக நம்பிக்கைக்கீற்றுத் தோன்ற ஆரம்பித்துவிட்டது. “இளவரசே, எங்கள் குடும்பத்தில் கூட நியோக முறையில் ஓர் குழந்தை பிறந்துள்ளது. அது யார் தெரியுமா? என் தாத்தா தான்! ஆகவே இதை நாம் ஏற்கலாம்!” என்றார். ஆனால் இந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்துவிட்ட காங்கேயரோ, “என்னால் முடியாது! நியோகமும் ஒரு திருமணத்தைப் போலத் தான்!” என்று திட்டவட்டமாக மறுத்தார்.






Wednesday, August 3, 2016

பீஷ்மருக்கு நெருக்கடி!

தன்னுடைய மாளிகையின் மேன்மாடத்தில் கங்கையைப் பார்த்த வண்ணம் நின்று கொண்டிருந்தார் தேவவிரதன் காங்கேயன். அவர் கங்கையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப்பார்வையில் மிகவும் மரியாதையும், பக்தியும், பாசமும் தெரிந்தது. அவர் கங்கையைத் தன் தாயாகவே மதித்தார். தாயாகவே நினைத்தார். அந்தத் தாயை வணங்கி இப்போது நாட்டை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பல்வேறு பிரச்னைகளையும் தன்னால் சமாளிக்க வேண்டிய வலிமையைக் கொடுக்கும்படி பிரார்த்தித்தார். சத்யவதி எப்போது வேண்டுமானாலும் அவரை அழைக்கலாம். அந்த அழைப்புக்காக அவர் காத்திருந்தார். இப்போது புதிதாக ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தப் பேரிடரை அவளால் சமாளிக்க முடியவில்லை. அவளுடைய நடவடிக்கைகள், பழக்க, வழக்கங்கள் அனைத்தும் மாறி விட்டிருந்தன. ஆம், விசித்திர வீரியனின் மரணம் சத்யவதியை வெகுவாகப் பாதித்திருந்தது. ஆகவே பீஷ்மர் என்று பெயர் வாங்கிவிட்டிருந்த காங்கேயனின் சபதத்தை உடைப்பதே அவளுக்கு இப்போது மிக முக்கியமாகத் தெரிந்தது. திசை தெரியாமல் அலைந்து  கொண்டிருந்த அவள் வாழ்க்கைப் படகின் நங்கூரமாக அந்தச் சபதத்தை உடைப்பதை அவள் கருதினாள்.

ஆகவே காங்கேயரைத் திரும்பத் திரும்பக் கெஞ்சினாள். சபதத்தை உடைக்குமாறு வேண்டினாள். அவளுடைய இரு பிள்ளைகளும் உயிருடன் இருந்தவரையில் அந்த சபதத்திற்குத் தேவையும் இருந்தது; பொருளும் இருந்தது. இப்போதோ தலைவன் இல்லாம மரக்கலம் போல ஹஸ்தினாபுரத்து சாம்ராஜ்யம் தள்ளாடுகிறது. இதை காங்கேயர் ஒருவரால் மட்டுமே நிலைக்குக் கொண்டு வர முடியும். ஆகவே காங்கேயரை ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையை ஏற்றுக் கொள்ளும்படியும் தக்கதொரு பெண்ணைப் பார்த்து மணந்து கொண்டு பரதனால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட இந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை மீண்டும் உன்னத நிலைக்குக் கொண்டு வரவும் வேண்டினாள். காங்கேயர் மணந்து கொள்ளுவதன் மூலம் குரு வம்சத்திற்கு வாரிசு கிடைக்கும் என்பதோடு பித்ரு லோகம் போய் விட்டிருக்கும் ஷாந்தனு போன்ற முன்னோர்களுக்கும் அதன் மூலம் நற்கதியும் மோக்ஷமும் கிட்டும். இப்போது இறந்துவிட்டிருக்கும் அவளுடைய இரு மகன்களுக்கும் கூட நற்கதி கிடைக்கும். அவள் இதை எல்லாம் காங்கேயரிடம் எடுத்துச் சொல்லி நன்கு யோசிக்கும்படியும் அவருக்கு 2 நாட்கள் அவகாசம் தருவதாகவும் கூறி இருந்தாள்.

காங்கேயர் தன் தந்தை இறந்தபின்னர் ஹஸ்தினாபுரத்தையும் இந்த மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தையும் சுற்றிச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தச் சோர்வு மனப்பான்மையை நினைத்து நினைத்து வருந்தினார். அவர் தந்தை ஷாந்தனு இந்த பரத கண்டம் முழுமைக்கும் தெரிந்தவராக இருந்ததோடு அல்லாமல் அனைவரும் அவரை மதித்தனர். மரியாதை செய்தனர். அவருடைய சாதனைகள் அனைத்தும் குரு வம்சத்துக்கு மாபெரும் புகழைத் தேடித்தந்தன. அவருடைய தலைமையின் கீழ் ஆர்ய வர்த்தம் முழுவதும் அவர்கள் கட்டுப்பாடின் கீழ் வந்தது. ஆனால் அதன் பின்னர் நடந்த ஒரு சில நிகழ்ச்சிகளின் விளைவாக அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட தாக்கங்கள்! அது இந்தக் குரு வம்சத்தினருக்கு மனதிலேயே ஓர் வெறுப்பையும் விரக்தியையும் உண்டாக்கி விட்டது. அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட மாபெரும் அதிர்ச்சியான நிகழ்வு அம்பாவால் ஏற்பட்டது. அது மரண அடியாக விழுந்து விட்டது. காசி தேசத்து அரசனின் மூத்த மகளான அவளால் ஏற்பட்ட அந்தக் கொடுமையான நிகழ்வுகளை இப்போது நினைத்துப் பார்த்தாலும் காங்கேயரின் உடலையும் உள்ளத்தையும் உலுக்கியது. எவ்வளவு கொடுமையான கடூரமான எண்ணங்கள் உள்ள பெண்!

இதை எல்லாம் சமாளிப்பதற்குள்ளாக அதை விட மோசமாக விசித்திரவீரியனின் மரணம் பெரிய துக்கமாக சம்பவித்து விட்டது. இதை எவரும் எதிர்பார்க்கவே இல்லை! அந்த மரணத்தின் மூலம் மேலும் மேலும் பிரச்னைகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றை எப்படிச் சரி செய்வது என்றே புரியவில்லை. மிகவும் கஷ்டமான பிரச்னைகளாக உள்ளன! அவனுடைய இளம் மனைவியர் இருவரும் இப்போது விதவைகளாக இருக்கின்றனர். அதோடு மட்டுமா? இந்த மாபெரும் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட அரசகுலத்தில் இப்போது வாரிசுகளே இல்லை! ஆகவே அவர் மேல் அனைவரும் தங்கள் விருப்பங்களைத் திணிக்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். அவருடைய சபதத்தை அவரே உடைத்துவிட்டுத் திருமணம் செய்து கொண்டாக வேண்டுமாம். வாரிசுகளைப் பெற்று அரசகுலத்துக்கு அளிக்க வேண்டுமாம். அவர் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையிலும் அமர்ந்து ஆட்சி செய்ய வேண்டுமாம். இவை எல்லாம் மற்றவர்கள் மட்டுமல்லாமல் ராஜமாதாவான சத்யவதிக்கும் இவைதான் இப்போது விருப்பமாக இருந்து வருகிறது.

ராஜமாதா சத்யவதி சாமானிய மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தாள். அவளை மக்கள் அளவுக்கு மீறி நேசித்தனர். அவள் மனம் எப்போதும் ஏழைகள் பாலும் துன்பப்படுபவர்கள் பாலும் இரங்கியது. அவர்களுக்கு வேண்டியவற்றைச் செய்து கொடுக்க ஏற்பாடுகள் செய்தாள். அவளுடைய பெருந்தன்மையான போக்காலும், உண்மையான பிரியத்தினாலும் குரு வம்சத்தின் தலைவர்களில் பலரும் மஹாராணியை ஆதரித்தனர். அவளை மிகவும் மரியாதை செய்து வந்தனர். அவளுடைய புத்திசாலித்தனத்தை நினைத்து மகிழ்ந்து பேசிக் கொண்டனர். ஆகவே இப்படி இருக்கையில் வெளியிலிருந்து உள்ள கிளை வம்சத்தினரில் எவராவது இந்த அரியணைக்குச் சொந்தம் கொண்டாடிக் கொண்டு வந்து அமர்ந்து விட்டால்? மஹாராணியின் நிலைமையும் மோசமாகிவிடும். அவளுக்கும் சரி, அவளுடைய இரு இளம் மருமகள்களான காசி தேசத்து இளவரசிகளுக்கும் சரி உரிய அரச மரியாதையும், அரண்மனை வாசமும், உரிமைகளும் கிடைப்பது கடினமாகி விடும். அவர்கள் அனைவரும் அரியணையில் இருக்கும் அரசனின் விருப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு எங்காவது ஒரு மூலையில் இருந்து கொள்ள வேண்டியதாகிவிடும். அப்படி நடக்கக் கூடாது!

இப்படி எல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த காங்கேயரின் நினைவலைகள் அப்போது அங்கே வந்த ஒரு மந்திரி கௌண்டின்யர் என்பவரல் தடைப்பட்டது. அவர் காங்கேயரிடம், “ராஜமாதா இளவரசர் காங்கேயரை வரவேற்கச் சித்தமாகக் காத்திருக்கிறார்கள்!” என்றார். “ம்ம்ம்ம்ம், ஆனால் நான் அவர்களைச் சந்திக்கச் சித்தமாக இருக்கிறேனா? தெரியவில்லையே!” என்று தனக்குள்ளாக முணுமுணுத்துக் கொண்டார் இளவரசர் காங்கேயர். ராஜமாதாவைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு பொழுதும் அவருக்குள்ளாக ஓர் உத்வேகம், ஊக்கம் ஏற்படும். ஆனால் இப்போதோ! அவருக்குத் தான் கொலைக்களத்துக்குச் செல்வது போல் உணர்ந்தார். மெல்ல மெல்ல நடந்தார் காங்கேயர். ராஜமாதா எப்போதும் போல் அரண்மனையின் சின்னஞ்சிறிய கோயிலில் அந்த விக்ரஹத்துக்கு அருகே அமர்ந்திருந்தாள். இது அவள் எப்போது நினைத்தாலும் வழிபட வசதியாக அவளுக்கென கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டது. அவள் முகம் சொல்லொணாத் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. கண்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் கண்ணீரைக் கொட்டி விடும்போல் நிரம்பி வழிந்தன. அவள் பின்னால் வாடிகா அமர்ந்திருக்க சற்றுத் தொலைவில் தாவி நின்று கொண்டிருந்தாள். கதவுக்கருகே நின்று கொண்டு வேறு எவரும் உள்ளே நுழைந்துவிடாதவாறு காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தாள் தாவி.

இவர்களைத் தவிர ராஜமாதாவின் இன்னொரு புறத்தில் த்வைபாயனரும் அமர்ந்திருந்தார். அவரை இப்போது பராசரையர் என்ற பெயரிலும் அழைத்து வந்தனர். அவர் அருகே அவருடைய சீடனும், வாடிகாவின் சகோதரனும் ஆன சுமாந்து அமர்ந்திருந்தான். இன்னொரு பக்கம் குரு வம்சத்தின் வயது முதிர்ந்த தலைவர்களான மஹாபஹுவும், சுகேதுவும் அமர்ந்திருக்க அவர்கள் அருகே மந்திரி குனிகரும் காணப்பட்டார். மேலும் ராஜமாதாவின் எதிரே போடப்பட்டிருந்த ஆசனங்களில் ராஜகுருவான ஆசாரிய விபூதியும் மற்ற குரு வம்சத் தலைவர்களும் அமர்ந்திருந்தனர். அவர் அருகே அவருடைய வயது முதிர்ந்த தந்தை பிரமிஷ்டரும், விபூதியின் துணைவரான ஆசாரிய தேவயானரும் கூட அமர்ந்திருந்தனர். காங்கேயர் தன் அன்னையை வணங்கினார். தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்ட சத்யவதி தன் வலக்கையை உயர்த்தி காங்கேயரை ஆசீர்வதித்தாள். காங்கேயர் மேலும் அங்கிருந்த முனிவர் த்வைபாயனர், ஆசாரிய விபூதி, அவருடைய தந்தை, மற்ற ஆசாரியர்கள், குரு வம்சத்தலைவர்கள் அனைவரையும் வணங்கினார். பின்னர் தனக்குரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். அனைவரும் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். அனைவர் முகமும் உள்ளார்ந்த பெருமிதத்தில் இருந்தது. ஆனால் ஆசாரிய விபூதி பேச ஆரம்பிக்கையில் அவர் குரலில் சோகமே கப்பி இருந்தது.

“பரத குலத்து வாரிசான இளவரசே, இங்கே ஏற்கெனவே இந்த விஷயம்பல முறை விவாதிக்கப்பட்டு விட்டது. ஒவ்வொரு முனையிலும் இந்த விஷயம் பல முறை ஒரு நாளும் ஒரு பகலுமாகக் கூடி இருந்து விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அனைத்துக் கோணங்களிலும் இதைக் குறித்து ஆராய்ந்தோம். எங்களுடைய ஒரே முடிவு நீங்கள் திருமணம் செய்து கொள்வது ஒன்றே. அதில் எங்கள் அனைவருக்கும் மிகவும் சம்மதம். இந்த பரத குலத்துக்கு ஓர் ஆண் வாரிசு வேண்டும். ஆண் வாரிசு இல்லாமல் உங்கள் தந்தை, மற்றும் உங்கள் குலத்து முன்னோர்கள், அவ்வளவு ஏன்? நீங்களும் ஒரு நாளில் உங்கள் முன்னோர்களான பித்ருலோகம் அடைவீர்கள். அப்போது உங்களுக்கும் இது தேவை. உங்கள் அனைவரையும் பித்ருலோகத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க வைக்கத் தேவையான சடங்குகளை ஓர் ஆண் வாரிசாலேயே செய்ய முடியும். ஆகவே ஓர் ஆண் வாரிசு இல்லை எனில் அது அவமானத்துக்கு உரியது! நம்முடைய புராதனமான குரு வம்சமே மெல்ல மெல்ல தாழ்வு நிலைக்கு வந்துவிடும். நீங்களும் உங்கள் தந்தையும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கட்டிய க்ஷத்திரிய தர்மமும், தர்ம சாம்ராஜ்யமும் சுக்கு நூறாகி விடும். அனைத்தும் வீணாகி விடும். மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதாவும் இதை ஒப்புக் கொள்கிறார்.”

ராஜமாதா தலையை அசைத்துத் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தாள். த்வைபாயனரைப் பார்த்து காங்கேயர், “நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள், பாலமுனி?” என்று கேட்டார். “நான் எல்லாவற்றையும் மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதாவின் கைகளில் விட்டுவிட்டேன்.” என்றார் த்வைபாயனர். அப்போது மூத்த தலைவரான மஹாபஹூ பேசத் தொடங்கினார்.

“காங்கேயா, நீ மட்டும் மணந்து கொள்ளவில்லை என்றாலோ அல்லது அரியணை ஏற மறுத்தாலோ இந்தக் குரு வம்சமே ஓர் மாபெரும் அழிவைச் சந்திக்க நேரிடும். இது மிகவும் துக்ககரமான ஒரு விஷயம். இந்தச் சூழ்நிலையின் தாக்கங்களையும் எதிர்விளைவுகளையும் நீ நன்றாகப் புரிந்து கொள்வாய் என நினைக்கிறேன். நீ இந்த அரியணையில் அமரச் சம்மதிக்கவில்லை எனில், உனக்கு அடுத்து நான் தான் அந்த நிலையில் இருக்கிறேன். ஆகவே நான் அரியணையில் அமர்ந்து விடுவேன். ஆனால் என் மனம் அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை. குரு வம்சத்து முன்னேற்றங்களை உத்தேசித்து நான் விலகி இருக்கவே விரும்புகிறேன். ஆனால் என்னைப் போல் என் மகன்கள் சும்மா இருக்க மாட்டார்கள். என் மூத்த மகன் எப்போது வேண்டுமானாலும் இந்த அரியணையில் அமரக் காத்திருக்கிறான். அதோடு அது அவன் உரிமையும் கூட. அவனுக்கு இந்த அரியணையில் அமர முழு உரிமையும் உள்ளது. ஆனால் அவனால் அனைத்துக் குரு வம்சத்துத் தலைவர்களையும் ஒரு சேரக் கட்டிக் காக்க இயலாது. ஆகவே இதை நான் தியாகம் செய்வது இயற்கையாக இல்லை தான்! ஆனாலும் வேறு வழியில்லை! ஹஸ்தினாபுரத்தை நான் அளவுக்கதிகமாக நேசிக்கிறேன். அது நொறுங்கி விடக் கூடாது என்றும் எப்போதும் இதே மாதிரியான முன்னேற்றப் பாதையில் செல்லவேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கிறேன்.”