Saturday, September 24, 2016

துரியோதனனுக்கே பட்டம்!

ஷகுனி ஒல்லியாக உயரமாக ஆனால் திடமான உடலுடன் இருந்தான். நெற்றி கொஞ்சம் மேடிட்டிருந்ததால் கண்கள் ஆழத்தில் இருப்பது போல் காணப்பட்டன. அந்த ஆழமான கண்களால் அவன் தனக்கு எதிரிலிருப்பவரைப் பார்க்கும்போது அந்தப் பார்வை இதயத்தின் ஆழத்தில் ஊடுருவுவது போலவும் தோன்றியது. உயர்ரகப் பட்டாடை அணிந்து கைகளிலும் தோள்பட்டைகளிலும் ராஜ வம்சத்துக்கே உரிய ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு தலையிலும் இளவரசுக் கிரீடம் தரித்துக் காணப்பட்டான். அவன் அரைக்கச்சையிலிருந்து சிறிய வாள் ஒன்று நீட்டிக் கொண்டிருந்தது. பீஷ்மர் தனக்குரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டதும், அவருடன் கூடவே வந்திருந்த அரசு ஊழியர் அறைக்கதவின் அருகே சென்று நின்று கொண்டார். பீஷ்மர் ஷகுனியையே சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார். அவர் கண்கள் எப்போதும் போல் மின்னலைப் போல் பிரகாசித்துப் பார்ப்பவருக்கு மனதிற்குள் ஓர் மரியாதையை உண்டாக்கியது. அந்த அறையிலிருந்த மற்ற ஊழியர்களைத் தன் கையசைப்பால் வெளியேறச் சொன்னார் பீஷ்மர். பின்னர் ஷகுனியை அழைத்துத் தன்னருகே போடப்பட்டிருந்த சற்றே சிறியதாக இருந்த அரியணையில் அமரச் சொன்னார். இதன் மூலம் ஷகுனியும் ராஜவம்சம் என்பதை அவர் அங்கீகரிக்கிறார் என்பது வெளிப்படையானது.

ஆனால் பீஷ்மருக்கு உள்ளூர ஷகுனியைப் பிடிக்காது. அவன் இங்கே ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் தன் சகோதரியோடு சேர்ந்து வந்ததே அவருக்கு இஷ்டமில்லை. வந்ததிலிருந்து அவனைப் பிடிக்காமலும் போனது. ஷகுனி கபடமாக நடந்து கொள்வதோடு அல்லாமல் கபடம், சூழ்ச்சி செய்பவர்களை மிகவும் ஆதரித்துப் பாராட்டி வந்தான். அதோடு இப்போது அவன் பாண்டுவின் புத்திரர்கள் ஐவரையும் காட்டிலிருந்து வரவழைத்து ஹஸ்தினாபுரத்தின் மக்களுக்கும் மற்றக் குரு வம்சத்தினருக்கும் அறிமுகம் செய்விப்பதையோ அவர்களையும் இந்த ராஜ்யத்துக்கு உரிய ராஜகுமாரர்கள் என்ற அங்கீகாரம் கொடுப்பதையோ சற்றும் விரும்பாமல் அதற்கு எதிராகக் குரு வம்சத்துத் தலைவர்கள் சிலரைத் தனக்காக ஆதரவு அளிக்கும்படி கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். இந்தச் செய்தியும் பீஷ்மர் காதுகள் வரை எட்டி இருந்தது. பாண்டுவுக்கு மனைவியுடன் கூடி இருந்து பிள்ளைகளை அழிக்கும் பாக்கியம் இல்லை என்பதால் அவன் வாரிசில்லாமல் இறந்துவிடுவான் என்றே திருதராஷ்டிரனும், காந்தார அரசனும், திருதராஷ்டிரன் மாமனாரும் ஆன சபலும் நினைத்திருந்தார்கள்.  ஆகவே அடுத்து துரியோதனன் தான் யுவராஜாவாக அறிமுகம் செய்யப்பட்டு குரு வம்சத்து அரியணைக்கும் உரியவனாக ஆகப் போகிறான் என்றே எதிர்பார்த்திருந்தனர். ஆனால் இப்போதோ! பாண்டவர்கள் இங்கே வரப் போகின்றனர் என்பதும் அவர்களுக்கு அங்கீகாரம் கிடைத்துவிடும் என்பதும், அடுத்து யுதிஷ்டிரன் யுவராஜாவாக நியமிக்கக் கூடும் என்பதும் அவர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

அதை எல்லாம் நினைத்த பீஷ்மர் ஷகுனியை இப்போது இங்கே பார்த்ததும் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், “இளவரசே, தங்கள் தகப்பனார் சபல் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருக்கிறாரா?” என்று நல விசாரணை செய்தார். இந்த சம்பிரதாயப் பேச்சுக்களால் ஷகுனி பதட்டம் அடைந்தான். தன் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம், “பிதாமகரே, என் தந்தை உடல் நலத்துடனேயே இருக்கிறார். அவர் தங்களுக்கு அனுப்பியுள்ள செய்தியைத் தங்களிடம் சமர்ப்பிக்கவே நான் இங்கே வந்திருக்கிறேன்.” என்றான். பீஷ்மர் அப்படியே அசையாமல் சற்று நேரம் ஷகுனியையே பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் ஷகுனியிடம் கேட்டார்;” என்ன செய்தி?” என்று கேட்டார்.

ஷகுனிக்கு மீண்டும் பதட்டம் ஏற்பட்டது. தன் தலையைத் தடவுகிறாப்போல் தன் கிரீடத்தைச் சரி செய்து கொண்டு தன்னைக் கொஞ்சம் சமாளித்துக் கொண்டான். இப்போதுள்ள மனநிலையில் அவன் பீஷ்மரைச் சந்திக்கவோ அவருடன் பேசவோ விரும்பவில்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. அவன் பேசித்தான் ஆகவேண்டும். நேரடியாக விஷயத்துக்குப் போய்விடுவோம் என்று ஷகுனி நினைத்தான். தொண்டையைக் கனைத்துச் சரி செய்து கொண்டான். “என் தந்தை மாட்சிமை பொருந்திய காந்தார அரசர் அவர்கள் கூறியது இது தான்;” குரு வம்சத்து அரசரான பாண்டு அவர்கள் முன்னோர்களூடன் கலந்திருக்கப் பித்ரு லோகம் சென்று விட்டார். ஆகவே இப்போது நாடு ராஜா இல்லாமல் இருப்பதால் திருதராஷ்டிரனின் மூத்த மகன் ஆன துரியோதனனை யுவராஜாவாக ஆக்க வேண்டும். இதுவே அவர் வேண்டுகோள்.” என்றான். இதைச் சொல்வதற்குள்ளாக அவனுக்கு வேர்த்து விறுவிறுத்துவிட்டது.

பீஷ்மர் ஏதும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தார். பின்னர் ஷகுனியிடம், “அவ்வளவு தானே! வேறொன்றும் இல்லையே!” என்று கேட்டார். இந்த அதிரடியான கேள்வியால் ஷகுனி திகைத்துப் போனான். ஒருவாறு தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு, “மதிப்புக்குரிய என் தந்தை உங்களிடம் பெரு மதிப்பு வைத்திருக்கிறார். உங்களைப் போற்றி வணங்குகிறார். துரியோதனனுக்குத் தக்க நீதியை நீங்கள் செய்வீர்கள் என்றும் நம்புகிறார்.” என்று கூறினான். “அதெல்லாம் சரி இளவரசே, காந்தார நாட்டு மன்னர் இதை மட்டுமே கூறினாரா? பாண்டவர்களுக்கு எவ்வகையில் நீதி வழங்க முடியும் என்பதைக் குறித்து அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லையா? துரியோதனனுக்கு மட்டும் நீதி வழங்கினால் போதும் என்று எண்ணி விட்டாரா? இத்தகைய நீதியை துரியோதனனுக்கு வழங்குவது போல் பாண்டவர்களுக்கும் வழங்க வேண்டாமா? அது குறித்து என்ன கூறினார்?”

“என் தந்தை மதிப்புக்குரிய காந்தார அரசர், பாண்டுவின் புத்திரர்கள் எனப்படும் ஐவரையும் நீங்கள் இளவரசர்களாகவும் குரு வம்சத்துக் குழந்தைகளாகவும் ஏற்றுக்கொள்வதற்கு எந்தத் தடையும் கூறவில்லை. தாராளமாக உங்களை அந்தக் குழந்தைகளைப் பாண்டுவின் புத்திரர்களாகவே ஏற்றுக் கொள்ளச் சொல்லி விட்டார். ஆனால் பாண்டுவிற்குப் பின்னர் குரு வம்சத்து அரியணையை திருதராஷ்டிரன் பெற்றெடுத்த பிள்ளையான துரியோதனனுக்கே சேர வேண்டும். அவனுக்கே குரு வம்சத்து அரியணை உரிமையானது!” என்று திக்கித் திணறிச் சொல்லி முடித்தான் ஷகுனி. பீஷ்மர் மீண்டும் சிறிது நேரம் மௌனம் காத்தார். பின்னர், “இன்னும் ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா, காந்தார இளவரசே!” என்று கேட்டார். ஷகுனி, “வேறே ஏதும் இல்லை, பிதாமகரே1” என்று பணிவுடன் கூறினான். பின்னர் தொடர்ந்து, “என் தந்தை ஒரு நல்ல பதிலை இந்தச் செய்திக்கு எதிர்பார்க்கிறார். நீங்கள் நல்ல நீதிமான் என்று பெயரெடுத்தவர். ஆகவே துரியோதனனுக்குத் தக்க நீதியைச் செய்ய வேண்டும்.” என்றும் கூறினான்.

அவன் கேள்விக்குப் பதிலே சொல்லாத பீஷ்மர் மேலும் தொடர்ந்து ஷகுனியிடம் கேட்டார். “காந்தார இளவரசே! நீங்கள் குரு வம்சத்துத் தலைவர்கள் சிலரிடம் பேசிப் பாண்டுவின் புத்திரர்களை இளவரசர்களாக அங்கீகாரம் செய்யக் கூடாது என்று கேட்டு அதற்காக ஆதரவு திரட்டுவதாகக் கேள்விப் பட்டேன்! அது உண்மையா?” என்று அதிகாரத் தொனியில் கேட்டார். இவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தன்னிடம் நேரிலேயே பீஷ்மர் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்பார் என்பதை எதிர்பார்க்காத ஷகுனி சற்றே மன்னிப்புக் கேட்கும் தோரணையில், “நான் அப்படி ஒரு காரணத்துக்காக அவர்களிடம் பேசவில்லை!” என்று கூறினான். “அப்படியா? பின்னர் அவர்கள் தாமாகவே உம்மை நாடி வந்தார்களோ?” பீஷ்மர் கேட்டார். இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்க விரும்பினான் ஷகுனி. நேரடியான பதிலை மட்டும் பின்னர் தவிர்த்துவிட்டு, “அவர்கள் அனைவரும் நீங்கள் பாண்டுவின் புத்திரர்களை அங்கீகாரம் செய்துவிட்டு யுதிஷ்டிரனை யுவராஜாவா அங்கீகாரம் செய்து அறிவிக்கப் போகிறீர்களா என்பதை அறிவதில் ஆர்வமுடன் இருக்கின்றனர்.” என்று சுற்றி வளைத்து பதில் கூறினான்.

“இதற்காக நீர் சில ஸ்ரோத்திரியர்களையும் கண்டு பேசி இருக்கிறீர்கள்.” பீஷ்மரின் இந்த நேரடித் தாக்குதலை ஷகுனி சிறிதும் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஏனெனில் அவன் மிகவும் ரகசியமாக ஒரு சில ஸ்ரோத்திரியர்களைக் கண்டு இது குறித்துப் பேசி இருந்தான். ஆனால் எப்படியோ அது பீஷ்மருக்குத் தெரிந்திருக்கிறதே! ஷகுனிக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “அப்படி எல்லாம் இல்லை, பிதாமகரே! ஸ்ரோத்திரியர்களைக் கண்டு நான் பேசினதன் காரணம் என்னவெனில் அவர்களிடம் இருந்து குரு வம்சத்துப் பழைய நடைமுறைகளின் படியும் இப்போதுள்ள சூழ்நிலைகளின் படியும் துரியோதனன் யுவராஜாவாக ஆக முடியுமா என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்காகவே அவர்களிடம் பேசினேன்.”

“ம்ம்ம்ம், நம் அரண்மனையின் முன்னாள் ராஜகுரு ஆசாரிய விபூதியையும், இப்போதைய ராஜகுருவான ஆசாரிய பாரத்வாஜரையும் கண்டு பேசினீர்களா?”

“இல்லை, பிதாமகரே, இல்லை!”

“ஓ, அப்படியா? அப்படி எனில் நீங்கள் அவர்களுடன் எங்கள் வம்சத்துப் பாரம்பரிய நடைமுறைகள் குறித்துக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.” என்ற பீஷ்மர் தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்ளும் தோரணையில் மேலும் பேசினார்;” ஆனால் அவர் ஒரு வித்தியாசமான ஸ்ரோத்திரியர். வித்வத் சன்ஸதின் கருத்துக்களையே எதிர்கொண்டு சவாலை எதிர்நோக்கி இருக்கிறார். தர்மக்ஷேத்திரத்தில் ஆசாரியரால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதையே எதிர் கொண்டிருக்கிறார்.”

“இதைக் குறித்து ஆசாரியரின் கருத்து என்ன பிதாமகரே!” என்ற ஷகுனி தனக்குள் மேலும், “அதை நான் தெரிந்து கொண்டே ஆகவேண்டும். ஆசாரியரையே எதிர்த்து நிற்கும் ஓர் ஸ்ரோத்திரியன் எப்படிப்பட்டவனாக இருப்பான்?”” என்று தனக்குள்ளாக முணுமுணுத்தான். பீஷ்மர் அதற்குக் கிட்டத்தட்ட ஓர் ஆணையாக, “குரு வம்சத்துக் கடைசி அரசன் பாண்டு தான்! இப்போது அவன் இறந்து விட்டான். ஆகவே அவனுக்குப் பின்னர் அவன் குழந்தைகளே அவனுடைய வாரிசாக ஆகின்றனர். இந்த அரியணையும் அவர்களுக்கே உரியது! இப்போது பாண்டு உயிருடன் இருந்திருந்தாலும் இது தான் நடந்திருக்கும். பாண்டு இல்லாத இந்த நிலையில் இதை நடத்தி வைக்கவேண்டிய பொறுப்பு என்னுடையது!” என்று முடிவாகக் கூறினார்.

Friday, September 23, 2016

வந்தான் ஷகுனி!

சுகதேவருக்கும், பிவாரிக்கும் திருமணம் முடிந்த பின்னர் ராஜமாதா தன் இரு மருமகள்களான காசி தேசத்து இளவரசிகளோடு, வாடிகாவையும் அழைத்துக் கொண்டு ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பினாள். த்வைபாயனர் தன்னுடைய சீடர்களுடன் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார். ராஜமாதா தன்னுடைய இரு மகன்களான சித்திராங்கதனும், விசித்திர வீரியனும் இறந்ததை நினைத்தும் அதன் பின்னர் ஹஸ்தினாபுரத்து அரண்மனையில் நடந்த நிகழ்ச்சிகளைக் குறித்தும் மிகவும் விசனம் அடைந்திருந்தாள். இருவரும் வாரிசு இல்லாமல் இறந்ததினால் எத்தனை எத்தனை குழப்பம்! அவளால் இயன்ற அளவுக்கு இந்தக் குரு வம்சத்தின் பரம்பரை கெட்டுப் போகாமல் என்ன என்ன செய்ய முடியுமோ அத்தனையும் செய்து பார்த்து விட்டாள். என்றாலும் அடுத்தடுத்துப் பிரச்னைகள், குழப்பங்கள்! ஒவ்வொன்றும் அவர்களை விடாமல் துரத்துகின்றன. அவற்றைக் குறித்து நினைத்து நினைத்து அவள் மனதில் விரக்தியும், வெறுப்புமே மிஞ்சின.

சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவின் வம்சம் அறுந்து போகாமல் பாதுகாக்கவேண்டி அவள் முனிவரான தன் அருமை மகன் த்வைபாயனரின் உதவியை நாட வேண்டி வந்தது. அவர் மூலம் விதவைகளான காசி தேசத்து இளவரசிகளுக்கு இரு மகன்களைப் பெற முடிந்தது. இந்தக்  குழந்தைகள் பிறந்ததின் பின்னராவது தன்னுடைய பிரச்னைகளுக்கு ஓர் முடிவு கிடைத்துவிடும் என்ற எதிர்பார்ப்பிலே இருந்தாள் ராஜமாதா. ஆனால் நடந்தது என்ன? திருதராஷ்டிரன் என்னும் பெயர் கொண்ட அம்பிகாவின் மகன் நல்ல கம்பீரமாக வாட்டம் சாட்டமாக வளர்ந்து வந்தான். ஆனால் என்ன பயன்? அவன் பிறவிக்குருடாகப் போய்விட்டான். அதனால் அவன் என்ன தான் அந்த வம்சத்தின் மூத்த மகனாக இருந்தாலும் குரு வம்சத்துப் பாரம்பரியம் மிகுந்த அரியணையில் அமர முடியாது. அவனுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்குக் கூட அந்த உரிமை கிடைக்காது. இதை நினைத்து நினைத்து அவள் வருந்தினாள். ஆனால் இத்தகைய பாரம்பரியமான விதிமுறைகள் ஆரியர்களிடத்திலே எப்போது என்று சொல்ல முடியாத காலத்திலிருந்தே இருந்து வருகிறது. அதை அவளால் மீற முடியாது.
என்றாலும் திருமணப்பருவம் அடைந்து விட்ட திருதராஷ்டிரனுக்குத் திருமணம் செய்விக்க வேண்டுமே! அது ஒரு சவாலாகவே இருந்தது ராஜமாதாவுக்கு. பின்னர் அரை மனதாக முழு சம்மதம் இல்லாமல் காந்தார தேசத்து அரசன் தன் மகள் காந்தாரியைத் திருதராஷ்டிரனுக்கு மணமுடிக்க ஒப்புக் கொண்டார். ஆனால் ஒரு நிபந்தனையுடன். அதற்காக ஓர் ஒப்பந்தமே போட்டுக் கொண்டார். காந்தாரியின் சகோதரன் ஆன சகுனி என்பான் காந்தாரியின் திருமணத்திற்குப் பின்னர் அவளுடனேயே ஹஸ்தினாபுரம் அரண்மனையிலேயே வாசம் செய்வான் என்பது தான் அந்த நிபந்தனை. காந்தார தேசத்து அரசன் சபல் என்பவனால் போடப்பட்ட இந்த நிபந்தனையை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை எனில் காந்தாரியை திருதராஷ்டிரனுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க அவன் மறுப்பான். அதோடு இல்லாமல் காந்தாரியின் சுக துக்கங்களையும் அவளுக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தைகளையும் சகுனியின் மேற்பார்வையிலேயே இருக்கும்படியாகவும் காந்தார மன்னன் ஏற்பாடு செய்தான். இது ராஜமாதாவைப் பொறுத்தவரை அவமானமான ஒப்பந்தமாகத் தோன்றியது. ஆனால் இதை விட்டால் திருதராஷ்டிரனைத் திருமணம் செய்து கொள்ள எந்தப் பெண்ணும் சம்மதிக்கவில்லை. ஆகவே வேறு வழியில்லாமல் இதை ஏற்கும்படி ஆகி விட்டது. ஷகுனி ஹஸ்தினாபுரம் வந்து விட்டான்.

அம்பாலிகாவின் மகன் பாண்டுவை ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரசனாக நியமித்து முடி சூட்டப்பட்டது. பாண்டு உடல் நலத்தில் மிகவும் பலஹீனனாக இருந்து வந்தாலும் ஆவலுடனும், மிகவும் திறமையாகவுமே ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆண்டு வந்தான். மக்கள் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தனர். பிதாமகர் என்று இப்போது அழைக்கப்பட்ட பீஷ்மர் பாண்டுவைத் தன் சொந்த மகனைப்போல் ராஜாங்க விஷயங்களில் ஈடுபடுத்தி அவனை எல்லாவிதமான ராஜரீகக் காரியங்களுக்கும் பயிற்சி கொடுத்தார். அதிலும் ராஜ தர்மத்தைக் குறித்து மஹான் பரசுராமரிடம் பீஷ்மர் பயின்றார். அது இப்போது அவருக்கு மிகவும் பயன்பட்டது. குரு வம்சத்துக் குழப்பங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட அண்டை நாடுகள் அதன் மேல் ராணுவத் தாக்குதலை ஏற்படுத்தின. ஆனால் பாண்டு மிகத் திறமையாக அவற்றை எதிர்கொண்டு தங்கள் ராஜ்ஜியத்துடன் அவற்றைச் சேர்த்துக் கொண்டான். குரு வம்சத்தினரின் வலிமையை நிரூபித்து விட்டான்.

பாண்டுவிற்குக் குந்தி தேசத்து அரசன் குந்தி போஜனின் வளர்ப்பு மகளும் யாதவத் தலைவன் வசுதேவரின் சகோதரியுமான ப்ரீத்தாவைத் திருமணம் செய்வித்தார்கள். குந்தி போஜன் அவளை வளர்த்ததால் அனைவரும் அவளைக் குந்தி என்றே அழைத்தனர். அதைத் தவிர மத்ராவின் அரசனான சால்ய மன்னைன் சகோதரி மாத்ரியையும் பாண்டு திருமணம் செய்து கொண்டான். அப்போது தான் ஓர் எதிர்பாராத துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவம் நடந்து அது குரு வம்சத்து அரசக் குடும்பத்தை மிகவும் பாதித்தது. பாண்டுவிற்கு ஒரு சாபம் இருந்தது. அந்த சாபத்தின் மூலம் அவனால் குழந்தைகளைப் பெற முடியாது. அவன் மனைவியுடன் சேர்ந்தால் இறந்துவிடுவான். ஆகவே மனைவியோடு சுகித்திருக்க இயலாமல் தவித்து வந்தான். ஆனால்  குந்திக்கோ குழந்தைகள் மேல் மிகவும் ஆசை. தனக்கென ஓர் குழந்தையே பிறக்காதோ என்று அவள் கலங்கினாள்.

இதைத் தெரிந்து கொண்ட ராஜமாதாவும் பிதாமகர் பீஷ்மரும் வேத வியாசரிடம் இவற்றைக் குறித்துக் கலந்து ஆலோசித்தனர். வியாசர் கடவுளரை வேண்டிக்கொண்டு நியோக முறை மூலம் குந்தி மட்டுமில்லாமல்  மாத்ரியும் குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றும் ஏற்கெனவே குந்திக்கு இதற்கான வரம் ஒன்று இருப்பதாகவும் கூறினார். மேலும் நியோக முறையில் குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்வது பழங்காலத்தில் பழக்கத்தில் இருந்து வந்திருப்பதாகவும் கூறினார். ஒன்றுக்கு இரண்டு மனைவிகளைத் திருமணம் செய்து கொண்டும் தன் பயனற்ற வாழ்க்கையை நினைத்து மனம் நொந்த பாண்டு வருத்தத்துடன் இமயமலைப்பகுதிக்குச் சென்று அங்கே தன் மனைவியருடன் தனிமையில் வாழ்க்கை நடத்த ஆரம்பித்தான். ஆனால் குந்தியோ குழந்தைகள் மேல் கொண்ட ஆசை குறையாமல் தன் கணவன் பாண்டுவின் அனுமதியுடன், மூன்று ஆண் குழந்தைகளை நியோக முறையில் பெற்றெடுத்தாள். அவர்களுக்கு முறையே யுதிஷ்டிரன், பீமன், அர்ஜுனன் என்று பெயரிட்டு வளர்த்து வந்தனர். பின்னர் மாத்ரிக்கும் குழந்தைகள் வேண்டும் என்பதால் அவளும் குந்தியைப் பின்பற்றி நகுலன், சகாதேவன் ஆகிய இரட்டையரைப் பெற்றெடுத்தாள்.

வசுதேவருக்கு இந்தச் செய்தி போய்ச் சேர்ந்தது. குந்தியின் சகோதரர் ஆன அவர் மிகவும் மனம் மகிழ்ந்து குழந்தைகளுக்குத் தன்னால் இயன்ற பரிசுகளை அனுப்பி கௌரவம் செய்தார். பாண்டுவின் ஐந்து குமாரர்களையுமே தன் சகோதரிக்கே பிறந்தது போல் அனைவருக்கும் பாரபட்சமின்றிப் பரிசில்கள் அனுப்பப் பட்டிருந்தன. இங்கே ஹஸ்தினாபுரத்தில் காந்தாரியின் மூலம் திருதராஷ்டிரனுக்குப் பல குழந்தைகள் பிறந்தன., மூத்தவன் துரியோதனன் என்று அழைக்கப்பட்டான். அடுத்தவன் துஷ்சாசனன் என்று அழைக்கப்பட்டான். பிறவிக்குருடான திருதராஷ்டிரன் பலஹீனத்திலும் குருட்டுத் தன்மையிலும் தடுமாறி வந்தாலும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை நினைத்து நினைத்து மனதுக்குள்ளேயே வருந்தினான். தனக்கு உரிமையான அரியணை தனக்குக் கிடைக்காமல் போனதற்குக்காரணம் ஆன தன் பிறவிக் குருட்டுத் தன்மையை வெறுத்தான். ஆனால் நியதி என்னவோ தெளிவாகவே இருந்தது. அவன் மூத்தமகனாக இருந்தாலும் அரியணைக்கு உரியவனாக இருந்தாலும் அவன் அரியணை ஏற முடியாது! அவனுக்கு ஹஸ்தினாபுரத்தின் பாரம்பரியமான சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து ஆட்சி செய்யும் உரிமை இல்லை. என்றாலும் தன் அருமை மகன் துரியோதனனை யுவராஜாவாக அறிவித்து பாண்டுவுக்குப் பின்னராவது அரியணை ஏறும் பாக்கியத்தை அவனுக்கு அளிப்பார்கள் என்று திருதராஷ்டிரன் நம்பினான். அவன் நினைத்தது என்னவெனில் பாண்டுவுக்குப் பிறந்திருக்கும் குழந்தைகள் ஐவரும் நியோக முறையில் பிறந்தவை! ஆகவே அவர்களை இங்கே ஏற்றுக் கொண்டு விட்டால்! அதன் பின்னர் யுதிஷ்டிரனே யுவராஜாவாக ஆகி விடுவான். ஆகவே பாண்டுவின் குமாரர்கள் இங்கே ஏற்கப்படக் கூடாது என்று திருதராஷ்டிரன் பெரிதும் விரும்பினான். அப்போது அவனுக்கு ராஜசபையிலிருந்து அழைப்பு வந்தது.

பீஷ்மர் மிகச் சிறந்த பட்டாடையில் தன் தலையில் பிதாமகர் என்பதற்கு அடையாளமான கிரீடம் பளிச்சிட உள்ளே நுழைந்தார். அவர் கூடவே அவரின் ஊழியர்களும் உள்ளே வந்தனர். அங்கே இருந்த வெளிநாட்டு வெள்ளை நிற ஊழியர்கள் சலவைக்கற்களால் செய்த சிலையைப் போல் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் பீஷ்மரைப் பார்த்ததும் தலை குனிந்து வணங்கித் தாங்களும் மனிதர்கள் என்பதை நிரூபித்தனர். இந்தச் சந்திப்புக்காக நேரம் கேட்டிருந்த ஷகுனி, காந்தார தேசத்து இளவரசன் ஓர் ஓரமாக ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவன் இப்போது எழுந்து பீஷ்மரைத் தலை குனிந்து வணங்கி வரவேற்றான்.

Thursday, September 22, 2016

ஷார்மியின் வெற்றியும், வாடிகாவின் தோல்வியும்!

“இப்போது தான் நீ கொஞ்சம் புத்தியுடன் பேசுகிறாய், கிருஷ்ணா!” என்று இடைமறித்தாள் ஷார்மி. பின்னர் முகம் முழுவதும் சிரிப்புடன், வாடிகா பக்கம் திரும்பி ஓர் வெற்றிப் பார்வை பார்த்தாள். “பார்த்தாயா? அவன் என் மகன்! அதனால் எனக்கு ஏற்றவாறு பேசுகிறான்.” என்றாள். “நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, “ என்று ஆரம்பித்த த்வைபாயனர் கொஞ்சம் நிறுத்தி அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டுத் தொடர்ந்தார். “நான் சிறுவனாக இருந்தபோது இந்த ஆசிரமத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்க நினைத்துள்ளேன்; அதற்காக ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். அதோடு இல்லாமல் சாம்பல் பிரதேசத்தையும் மீண்டும் நிர்மாணிக்க வேண்டும் என்று உறுதி கொண்டேன்.”

“ஆமாம், ஆமாம், இப்போது நீ மிகவும் மன முதிர்ச்சி பெற்று விட்டாய் அல்லவா? அதனால் தான் இந்த ஆசிரமப் பொறுப்பை ஏற்று நடத்த மறுக்கிறாய்! அல்லவா?” என்று ஏளனமாய்க் கேட்டாள் ஷார்மி. “இல்லை அம்மா, அப்படி எல்லாம் இல்லை. நான் என்னுடைய ஆன்மிகத் தந்தைக்கு உரிய மரியாதைகளைத் தக்கபடி செய்து அவருக்கு நான் பட்டிருக்கும் நன்றிக்கடனைத் தீர்த்தாகவேண்டும். ஆகவே ஒவ்வொரு வருடமும் குறைந்தது இரண்டு மாதங்கள் இந்த ஆசிரமத்தில் நான் கழிக்கிறேன். இங்குள்ள பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வும் காண முயல்கிறேன். ஆனால் தொடர்ந்து இங்கேயே இருந்து ஆசாரியனாக முழுப் பொறுப்பு ஏற்க இயலாத நிலையில் இருக்கிறேன்.” என்றார் த்வைபாயனர்.

பின்னர் கொஞ்சம் நிறுத்தித் தன்னை ஆசுவாசம் செய்து கொண்ட த்வைபாயனர் மேலும் பேசலானார். “நீங்கள் அனைவரும் சொல்வது சரியே! சுகதேவன் தனக்கென ஓர் இல்லறத்தை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது மிக முக்கியம். அதன் பின்னர் அவன் இந்த ஆசிரமத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்று நடத்தலாம்.” என்றார். அதைக் கேட்ட சுகதேவரின் நிலை பரிதாபத்துக்குரியதாக இருந்தது. அவர்  மனம் வருந்தினார். தந்தையின் முடிவு அவருடைய விருப்பத்துக்கு முற்றிலும் மாறாக அன்றோ இருந்தது! ஆனால் அதைச் சற்றும் கவனிக்காத த்வைபாயனர் தொடர்ந்து, “இனி இந்த ஆசிரமம் சிறப்பாக நடைபெறுவதற்கு சுகதேவன் தான் பொறுப்பாவான். அவன் பொறுப்பிலும் கண்காணிப்பிலும் இந்த ஆசிரமம் நடைபெறும். அதற்காக அவன் இல்லறத்தை ஏற்றாக வேண்டும். தன் கடமைகளைச் செய்வதற்குத் தக்க துணையாக ஒரு சஹதர்மசாரியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அவளைத் திருமணம் செய்வதன் மூலம் நல்லதொரு இல்லறத்தை அவன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒரு ஸ்ரோத்திரியனாக இருந்து கொண்டு இல்லறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து இல்லறம் நடத்துவதில் இருந்து அவனால் ஒதுங்க முடியாது! என்ன சொல்கிறாய் சுகதேவா?” என்று கேட்டார் த்வைபாயனர்.

சுகதேவருக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை. அவன் உடலும் மனமும் அங்கில்லை. அவர் தன் தந்தை தன்னை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு தன் பக்கம் பேசித் தான் சந்நியாசியாக ஆதரவு கொடுப்பார் என்றே இதுவரை நினைத்திருந்தார். தன்னை மிகவும் பாராட்டுவார் என்றும் எதிர்பார்த்திருந்தார். இப்போதைய இந்த முடிவு அவர் சற்றும் எதிர்பாராதது. ஆனாலும் தந்தையைப் பார்த்துத் தன் கூப்பிய கரங்களுடன், “தந்தையே, தங்கள் முடிவுக்கும் ஆணைக்கும் நான் கட்டுப்படுகிறேன்.” என்று வணக்கத்துடன் தெரிவித்தார். ஆனாலும் இதைச் சொல்கையில் அவர் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டு வார்த்தைகள் சிரமப்பட்டே வெளியேறின.

“சரி, இப்போது உன் திருமணத்திற்காக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் குறித்து ஆலோசிப்போம்.” என்றார் த்வைபாயனர். ஆனால் சுகதேவரோ மீண்டும் நம்பிக்கையுடன், “தந்தையே, தயவு செய்து எனக்காக ஓர் பெண்ணை மணமகளாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டாம். இந்த விஷயத்தைக் குறித்து நான் மீண்டும் ஆலோசிக்க வேண்டும். எனக்கு யோசிக்க நேரம் கொடுங்கள்.” என்று வேண்டினார். வாடிகாவுக்குத் தனக்கு நேர்ந்த ஏமாற்றத்தைக் குறித்து வருத்தம் ஏற்பட்டது. தன் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டாள். செய்வதறியாமல் த்வைபாயனர் பக்கம் திரும்பி அவள், “ஆர்ய புத்திரரே, தயவு செய்து, தயவு செய்து நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் கேளுங்கள். உங்கள் முடிவைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடுங்கள். எனக்காக! உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். என் ஒரே மகன் ஒரு பழங்குடிப் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்வதை என்னால் ஏற்க முடியவில்லை. அதில் எனக்கு எந்த சந்தோஷமும் கிடைக்கப் போவதில்லை. அதோடு அல்லாமல் மஹா அதர்வரான என் தந்தை ஜாபாலி முனி இப்படி ஒரு கல்யாணம் மட்டும் நடந்து விட்டால் பின்னர் நம்மை எப்படி மதிப்பார்? இந்தத் திருமணத்தை அவர் ஏற்பாரா?” என்று கேட்டாள்.

வழக்கமான தன் சிறுபிள்ளைத் தனமான சிரிப்பால் இதை எதிர்கொண்டார் த்வைபாயனர். சிரித்துக் கொண்டே “ஷார்மி அன்னையாரும் ஒரு பழங்குடி இனத்துப் பெண் தான் வாடிகா. ஆசாரிய கௌதமரை மணந்து கொண்டு அவருக்கும், இந்த ஆசிரமத்திற்குமாகச் சேவைகள் பல செய்து தன்னை முழுக்க அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஜாபாலியா, இந்த விஷயத்தை இனிமேலும் தள்ளிப் போடுவதில் எவ்விதப் பலனும் இல்லை. தள்ளிப் போடுவதால் மேலும் மேலும் துயரம் தான் நேரும். நன்மை நேரப் போவதில்லை.”

“சரி, சரி, ஆனால் இதற்கு அவசரம் ஏன்? எதற்காக?” என்றாள் வாடிகா. “ஜாபாலியா, பல விஷயங்களும் இடைநிலையில் நிற்கின்றன. பாதியில் இருக்கின்றன. நாம் இப்போது முதலில் செய்ய வேண்டியது பழங்குடி இனத்தவரை நம்மோடு ஐக்கியம் அடையச் செய்வது தான். இந்த கௌதம முனிவரின் ஆசிரமத்தை மீண்டும் புனர் நிர்மாணம் செய்து அக்கம்பக்கம் உள்ள ஆசிரமங்களுக்கெல்லாம் ஓர் முன்மாதிரியாகச் செய்ய வேண்டும். பராசர முனிவரின் பெயரால் விளங்கும் தீர்த்தத்தின் புனிதத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்..” என்றார் த்வைபாயனர்.  பின்னர் கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு மேலும் தொடர்ந்தார். “ அதோடு மட்டும் இல்லை வாடிகா. நாகர்கள், பழங்குடியினர், ஆரியர்கள் ஆகியோருக்கு நாம் செய்திருக்கும் வேலைகளிலிருந்து எவ்விதமான தாக்கம் ஏற்படுகிறது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சூரியன் எனக்கு தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க ஆணை இட்டிருக்கிறான்.
“இந்த மொத்த உலகையும் ஆரியர்கள் மயமாக்கு! சுத்தமானதாகவும், புனிதமானதாகவும், சர்வ வல்லமை பொருந்தியதாகவும், மாட்சிமை பெற்றதாகவும், மகத்தான அபிலாஷைகளை ஒருங்கிணைக்கும் வல்லமை கொண்டதாகவும் மாற்றச் சொல்லி ஆணை கிடைத்துள்ளது!”
அதற்காக நான் பாடுபடவேண்டும்.” என்றார். வாடிகாவின் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டு கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

த்வைபாயனர் மேலும் தொடர்ந்தார். “ஜாபாலியா, கடவுளரால் சொல்லப்பட்டபடியான இல்வாழ்க்கையை நாம் வாழ்ந்து விட்டோம். இது கடவுளின் கருணையினால் தவிர நம் போன்ற சாமானியர்களின் முயற்சிகளால் இல்லை! இவை கடவுளின் ஆணை!” என்றார்.
பின்னர் க்ருபாவிடம் திரும்பினார். இவ்வளவு நேரமும் வாய் திறக்காமல் அனைத்தையும் பார்த்த வண்ணம் சிலையைப் போல் அமர்ந்திருந்தான் க்ருபா. “வல்லமை பொருந்திய க்ருபா, தலைவனே, புனிதமான மஹிஷனின் ராஜ்யத்தின் தலைவா, மோசாவின் இளைய சகோதரி, பிவாரியை என் மகனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க நீ சம்மதிக்கிறாயா? மற்ற இளம்பெண்கள் இங்குள்ள மற்ற பிரமசாரிகளை மணந்து கொள்ளட்டும்!” என்று கேட்டார். க்ருபா அதற்கு, “ஆசாரியரே, வணக்கம், இதைக்குறித்து எங்கள் பழங்குடியினரின் மூத்தோரிடமும் மற்றோரிடமும் நான் கலந்து பேசிவிட்டேன். ஷார்மி அன்னை சொல்வதை அனைத்தையும் நான் முழு மனதோடு ஆமோதிக்கிறேன். எங்களால் இனியும் ஓர் தனித்து விடப்பட்டிருக்கும் வாழ்க்கையை வாழ இயலாது. அனைவரோடும் கூடி வாழ்வதையே விரும்புகிறோம்.” என்றான்.

“சரி, அப்போது நாம் எல்லோரும் பிவாரி சுகதேவனை மணந்து கொள்வதற்குச் சம்மதிக்கிறோம். அதற்கு முன்னால் அவள் சந்திராயன விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் ஓர் ஸ்ரோத்திரியனை மணந்து கொள்ளும் அதிகாரமும் சுத்தமும் அவளுக்குக் கிட்டும். இந்தப் புனிதமான சடங்குகளைச் செய்து அனைத்து இளம்பெண்களும் தங்களைத் திருமணத்துக்கு உகந்தவர்களாக ஆக்கிக் கொள்ளட்டும்!” என்றார் த்வைபாயனர். ஏமாற்றமும் வெறுப்பும் மீதூற சுகதேவர் தன் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டார். அதைப் பார்த்த த்வைபாயனர் சொன்னார்.

“சுகதேவா! வருந்தாதே! நீ என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறாயோ அதை நான் முழு மனதுடன் பாராட்டத்தான் செய்கிறேன். சூரிய பகவான் எனக்களித்திருக்கும் இந்த மாபெரும் பணியை நீயும் என்னுடன் சேர்ந்து வலிமைப்படுத்தத் தான் முயற்சிக்கிறாய். மரபுகளைக் காக்க வேண்டும் என்றே எண்ணுகிறாய்! இப்போது நாம் ஓர் முடிவுக்கு வருவோம். உனக்கு நான்கு மகன்களாவது பிறக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் வேதத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சிறப்பாகத் தேர்ச்சி அடைந்திருக்க வேண்டும். அப்படி ஆன பின்னர் நீ ஒரு சந்நியாசியாக ஆக நான் தடை ஏதும் சொல்லப் போவதில்லை. அதோடு இல்லை, பிவாரி சம்மதித்தாளெனில் நீ அவளைத் தலைவியாகக் கொண்டு ஒரு சந்நியாசினிகளின் வம்சாவளியையும் ஆரம்பித்து நம்முடைய மரபுகளை அவர்கள் மூலம் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லலாம்.”

தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக் கொண்ட சுகதேவர் அவற்றை அப்புறப்படுத்தவே இல்லை. மிகவும் வருத்தத்துடனேயே அமர்ந்திருந்தார். அவர் விம்மி விம்மி அழுதார். அவர் தான் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று சந்நியாசி வாழ்க்கையைக் குறித்துக் கற்பனைகள் செய்து வைத்திருந்தாரோ அனைத்தும் மண்ணோடு மண்ணாகப்போய் விட்டது. ஆனால் ஷார்மி அன்னையோ அழுகையும் சிரிப்பும் கலந்த வண்ணம் காட்சி அளித்தாள். தன் கையை நீட்டி சுகதேவரின் காதுகளைப் பற்றி இழுத்தாள். “இதோ பார், என் குழந்தாய், என்னைப் பார். என்னிடம் வா!” என்ற வண்ணம் அவர் முகத்தை மூடி இருந்த கைகளை நீக்க முயன்றாள். மிக முயற்சி செய்து சுகதேவரைக் கொஞ்சம் தன் பக்கம் இழுத்தாள் ஷார்மி. “உன் பாடத்தை நீ ஒழுங்காகக் கற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டும் மகனே! தெரியுமா!” என்ற வண்ணம் சிரித்தாள். அவளுடன் சேர்ந்து சந்தோஷத்தில் அவள் கண்களும் நாட்டியமாடின. மீண்டும் சுகதேவரின் காதுகளை முறுக்கிய வண்ணம், “என்னை யாரென நினைத்தாய், குழந்தாய்! ஷார்மி அன்னையின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாதோரும் உண்டோ!” என்றாள்.

Wednesday, September 21, 2016

ஆசிரமம் பெயர் சூட்டப்பட்டது!

அனைவரும் சிரித்து முடிக்கும்வரை பொறுமை காத்த ராஜமாதா, “இப்போது நாம் நம்முடைய பிரச்னையை அலசுவோம்!” என்றாள். பின்னர் சிறிது நேரத்துக்குப் பின் சுகதேவரிடம், “ரொம்பப் பிடிவாதம் பிடிக்காதே, குழந்தாய்! உன் தந்தையின் பரம்பரை மேலும் மேலும் செழித்து வளரவேண்டாமா? அதை அவர் மகனான உன்னைவிட வேறு யார் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும்? நீ இங்கே குருகுலத்தில் படிக்கையில் ஆசாரிய கௌதமர் உன்னைத் தன் மகனைப் போலத் தானே வளர்த்தார்! ஷார்மியும் அப்படியே தான் நினைக்கிறாள். ஆகவே நீ தான் இங்கே ஆசாரியனாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதில அவர்களுக்கு முழு உரிமையும் உண்டு!” என்றாள். ஆனால் சுகதேவரோ உறுதியுடன், “நான் திருமணம் செய்து கொண்டு இல்லறத்தில் மூழ்கப்போவதில்லை!” என்று திடமாகக் கூறினார். அவரைப் பார்த்துக் கருணையுடனும், அன்புடனும் புன்னகைத்தாள் ராஜமாதா. “குழந்தாய், உன்னைப் போன்ற இளைஞர்கள் பெரியோர் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொள்ள மறுப்பது சகஜம் தான். அவர்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறதோ அதைச் செய்யவே விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதைப் புரிந்து கொள்வதில்லை. அவர்கள் முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டியது என்னவெனில் அது தங்கள் தந்தையின் பரம்பரையைச் செழித்து வளர விடுவது ஒன்றே!” என்றாள்.

ராஜமாதாவுக்கு சுகதேவர் பேரப்பிள்ளை என்பதோடு அல்லாமல் தன் மகன் அருமை மகன் கிருஷ்ணனின் பரம்பரை அவனுடன் முடியக் கூடாது என்னும் எண்ணமும் அவளுக்கு இருந்தது. சுகதேவர் அதற்கு பதில் கூறுவதற்குள்ளாக மீண்டும் ராஜமாதா பேச ஆரம்பித்தாள். “குழந்தாய்! உன்னால் மட்டும் தான் ஆசாரிய கௌதமரின் பரம்பரையையும், முனிவர் பராசரரின் பரம்பரையையும் செழிக்க வைக்க இயலும். அதோடு உன் தந்தையின் பரம்பரைப் பழக்க வழக்கங்களையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல முடியும்!” என்றாள். உடனே சுகதேவர் தன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் தான் பேசுவதற்கு அனுமதி கேட்டார். “நீ வெளிப்படையாகவும் சுதந்திரமாகவும் பேசு, குழந்தாய்!” என்ற ராஜமாதா, “உனக்கு நாங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறோம் என்பது நிச்சயமாகத் தெரியும். நீ ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதமாக இருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள். “நான் பிடிவாதம் எதுவும் பிடிக்கவில்லை. நான் எனக்கென ஒரு மனைவியைத் தேடிக் கொண்டு இல்லறம் நடத்த விரும்பவில்லை. நான் தந்தையின் கொள்கைகளையும் அவருடைய மரபுகளையும் ஓர் திடமான கால்களை வைத்து ஊன்றி நின்று அழுத்தமாகப் பதிக்க விரும்புகிறேன்.”

“ஆனால் திருமணம் செய்யாமல் இது எப்படி சாத்தியம், குழந்தாய்? அதிலும் இந்த வயசுக்கே நீ சந்நியாசியானாய் எனில் எவ்வாறு இதை எல்லாம் செய்வாய்?”

“மாட்சிமை பொருந்திய ராஜமாதா! தயவு செய்து நாங்கள் ஐவரும் இதைக் குறித்து என்ன நினைக்கிறோம் என்பதைச் சொல்ல அனுமதியுங்கள்.”

“சொல், குழந்தாய்!”

சுகதேவர் மென்மையாக தன் குற்றத்தைத் தானே ஒப்புக் கொள்ளும் தோரணையில் மிருதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தார். “தாயே, தெய்விகமான வராஹ அவதாரத்துக் கடவுளைப் போல் என் தந்தையும் இந்தப் புண்ணிய பூமியில் பல்வேறு குழப்பங்களுக்கு இடையே தர்மத்தை ஸ்தாபித்திருக்கிறார். வேதத்தை ஒழுங்கு செய்து முறைமைப் படுத்தி அளித்திருக்கிறார். அதைத் திருத்தி மாசற்றதாக்கி அதன் மூலம் இவ்வுலகிலுள்ளோருக்குப் புதியதொரு செய்தியை அளிக்குமாறு ஸ்ரோத்திரியர்களைப் பக்குவப்படுத்தி உள்ளார். அவர் யாரைத் தொட்டாலும், அல்லது எதைத் தொட்டாலும் அது மஹிமை பொருந்தியதாகவும் அனைவரையும் கவர்வதாகவும் உள்ளது. அவர் அனைத்துக் கடவுளருக்கும் பிரியத்துக்கு உகந்தவராயும் அனைவருக்கும் கண்ணின் கருமணியைப் போல் அருமையானவராயும் உள்ளார். அவரைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை சூரிய பகவானே ஏற்றிருக்கிறான். மனிதர்களின் இதயத்தின் அந்தரங்கத்தினுள்ளே ஊடுருவி அங்கே புனிதமான அக்னியின் இருப்பை அவர்களை உனரச் செய்து அவர்களைப் புனிதமாக்குகிறார். தன்னுடைய தொடுகையின் மூலம் பலரையும் மரணத்தின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றி வந்திருக்கிறார். நாங்கள் ஐவரும் இதைக் குறித்து மீண்டும் மீண்டும் பேசினோம். சிந்தித்தோம்.”

“அதனால் தான் குழந்தாய், உன் தந்தையின் இந்த மரபுகளைக் கட்டிக்காத்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல உன்னை விட வேறு எவரால் முடியும்?” என்றாள் ராஜமாதா.

“நாங்கள் அதைத் தான் தாயே, செய்கிறோம்!” என்றார் சுகதேவர். “சொல்வதற்கு மன்னிக்கவும். என் தந்தை மாட்சிமை பொருந்திய ஆசாரியர், வேத வியாசர், பித்ரு லோகத்துக்குச் செல்ல நேரிட்டால், அப்போது இங்குள்ள ஸ்ரோத்திரியர்கள் அனைவருக்கும் அவர்களுக்கு இருந்த பிடிப்பும், பற்றும் விட்டுப் போய்விடும். ஏதோ இழந்து விட்டதாய் உணர்வார்கள். தந்தை எதற்காக உயிர் வாழ்ந்திருந்தாரோ அந்த முக்கிய நோக்கமான வேதத்தை மறந்துவிடுவார்கள். அதன் உட்கருத்தை மறப்பார்கள்.
சுயக்கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் எவ்விதமான சாதனைகளும் செய்ய முடியாது!
அர்ப்பணிப்பு இல்லாத எதிர்காலமும் இல்லை.
தியாகம் இல்லாத உற்பத்திகளும் இல்லை!
தன்னை மறந்து உணர்ச்சி வசப்பட்டு முழு மனதுடனும் ஈடுபாட்டுடனும் சுகதேவர் பேசியதைக் கேட்ட அங்கிருந்த அனைவரும் பேச்சிழந்து நின்றனர். “மேலும் நான் பேசலாமா?” என்று மீண்டும் அனுமதியை வேண்டினார் சுகதேவர்.  “பேசு, குழந்தாய், பேசு!” என்றாள் ராஜமாதா.

“ஓர் இல்லறத்தானின் குடும்பம் எப்படி மதிப்பிடப் படுகிறது? அவன் மனைவி, குழந்தைகள், அவன் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தால் அந்த ஆசிரமம், அங்குள்ள பசுக்கள் மற்றும் அங்குள்ள விலை உயர்ந்த செல்வங்கள் ஆகியவற்றால் மட்டுமே! அதனால் தான் அவர் மதிக்கப்படுகிறார். அதிகாரம் மிக்கவராகிறார். இல்லறத்தில் முழுமையாக ஈடுபடப் பட அவரால் தவ வாழ்க்கையை மேற்கொள்ள முடியாமல் போகிறது. இல்லறமா, துறவறமா என்னும் கேள்விக்குள் மூழ்கிப் போய்த் திரும்பத் திரும்ப இல்லறத்திற்கே திரும்புகிறார். ஆங்காங்கே ஓரிருவர் மட்டுமே துறவிகளாக ஆகி இவ்வுலகைத் துறக்க முடிகிறது. அதுவும் அப்படி அவர்கள் செய்வதால் தான் இன்னமும் இந்தத் தவம் எல்லாம் உயிர்ப்புடன் இயங்க முடிகிறது!”

சுகதேவரின் நான்கு நண்பர்களையும் பார்த்து, “நீங்கள் எல்லாம் இதைக் குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள், பிரமசாரிகளே?” என்று ராஜமாதா கேட்டாள். “சுகர் என்ன சொல்கிறாரோ அதுவே எங்களுக்குக் கடைசி வார்த்தை. அவர் சொல்படி செய்கிறோம். நாங்கள் ஒவ்வொரு ஆசிரமத்திற்காகச் சென்று தர்மத்தின் சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்துக் கூறி வருவோம்.” என்றனர். “எப்படி?” என்றாள் ராஜமாதா.

“தாயே, ஒரு சந்நியாசியின் இதயத்தில் எரியும் தீ மிகவும் புனிதமான ஒன்று. அவன் உயிருடன் இருக்கும்வரை அந்தப் புனிதத் தீ அணையாது! இது பல தலைமுறைகளுக்கும் சென்று நிலைத்து நிற்கும்.”

இப்போது சுகதேவர் குறுக்கிட்டார். “எங்களுடைய அவாவை உங்களுக்கு ஏற்கெனவே தெரிவித்திருக்கிறேனே, தந்தையே! நீங்கள் எங்களைப் பொறுத்தவரையில் கடவுளுக்குச் சமம். உங்களுடைய முடிவுக்குக் கட்டுப்படவேண்டும் என்பது எங்கள் உறுதியாகவும் இருக்கிறது. எங்கள் வாழ்க்கையை உங்கள் காலடியில் வைக்கிறோம். உங்கள் முடிவே இறுதித் தீர்ப்பு!” என்றார் சுகர்.

“கடவுள் எனக்கு எப்படிப்பட்டதொரு சிறந்த மகனைக் கொடுத்திருக்கிறார்! நான் அவனுடைய சந்நியாசிக்கான தர்மங்களை அவன் கடைப்பிடிப்பதைக் குறித்து அவனுடைய ஒவ்வொரு வயசுக்கும் இவ்வாறு இருப்பான் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். தர்மத்தின் புனிதமான நெருப்பை இவன் அணையாமல் பாதுகாத்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்வான்!” என்றார் த்வைபாயனர். அனைவரும் அவர் சொல்லப் போகும் இறுதியான வார்த்தைக்காகக் காத்திருந்தனர். அவர் கொஞ்சம் நிறுத்திவிட்டு மேலே தொடர்ந்தார். “இங்குள்ள இந்தத்தீர்த்தம் பராசர முனிவருடன் தொடர்புள்ளது. அதோடு அல்ல, நான் ஷார்மி அன்னையைப் பார்க்கையில் எல்லாம் காசியில் அருளாட்சி புரியும் அன்னபூரணி தேவியை அவள் நினைவூட்டுகிறாள். தன்னுடைய இந்தச்சக்தியைக் குறித்து அவளுக்குத் தற்பெருமை ஏதும் இல்லை. ஆனால் ஷார்மி அன்னையார் இந்த ஆசிரமம் தன் பெயரால் அழைக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை!”

சற்று நிறுத்திய வியாசர் பின்னர் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் நிறைந்த குரலில், “சஹஸ்ரார்ஜுனனால் பராசரரின் ஆசிரமம் தீக்கிரையாக்கப்பட்டபோது, ஆசாரிய கௌதமர் தன்னந்தனியாக இங்கே எதிர்த்து நின்று எவருடைய உதவியும் இல்லாமல் இந்த ஆசிரமத்தை நிர்மாணித்தார். ஒவ்வொரு நிமிடமும் பேராபத்து அவருக்குக் காத்திருந்தது. அவருடைய ஆசிகளாலேயே இந்த ஆசிரமம் சிறப்புற்று விளங்கியது. ஆகவே இந்த ஆசிரமம் இப்போதும் கௌதம முனிவரின் பெயராலேயே அழைக்கப்பட்டால் இவ்வுலகில் சூரிய, சந்திரர்கள் இருக்கும்வரையிலும் அது அவர் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு அவர் புகழைப் பாடிக் கொண்டு இருக்கும்.”

Tuesday, September 20, 2016

சுகருக்குத் திருமணம் நடந்ததா, இல்லையா? ஒரு சந்தேகம்! விளக்கம்!

மேலே தொடரும் முன்னர் ஒரு சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்து கொள்வோம். வேதங்களைப் பகுத்த வியாசர் வேறே, மஹாபாரதம் எழுதிய வியாசர் வேறே, புராணங்களைத் தொகுத்த வியாசர் வேறே, பிரம்ம சூத்திரம் இயற்றிய பாதராயன வியாசர் வேறே என்று பலர் கருதுகின்றனர். ஆனால் வேதங்களின் தொன்மை குறித்தும், க்ருஷ்ண த்வைபாயனர் என்ற வியாசர் இருந்த காலம் குறித்தும் கூர்ந்து நோக்கினால் இவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு.  ஒரு சிலரின் கருத்துப்படி இந்த வியாசரே பதரிகாசிரமத்தில் தம் காலத்தை அதிகம் கழித்ததால் பாதராயணர் என்றழைக்கப்பட்டதாகவும் சொல்வார்கள். அப்படி எனில் புராணங்களை வகைப்படுத்திய வியாசர் வேறாக இருக்கவே வாய்ப்புகள் அதிகம். புராண நூல்களும் இதிகாச காலத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல. ஆகவே அந்த வியாசரை ஒதுக்கிடுவோம். இப்போ நம்ம க்ருஷ்ண த்வைபாயனரைப் பார்ப்போமா?

இவர் தான் மஹாபாரதத்தை சுமார் எட்டாயிரம் ஸ்லோகங்களால் எழுதியதாகவும், பின்னால் இது வைசம்பாயனர், சுகர், லோமஹர்ஷணர் அவரின் சீடரும் மைந்தரும் ஆன உக்ரஸ்வரஸ் ஆகியோர் விரிவாக்கியதில் ஒரு லக்ஷம் ஸ்லோகங்கள் கொண்டதாக பாரதம் ஆனது என்றொரு கூற்று உண்டு. நமக்கு இப்போ இதெல்லாம் இங்கே தேவை இல்லை. இந்த வியாசருக்குக் கல்யாணம் ஆச்சா, இல்லையா? மனைவி இருந்தாளா, இல்லையா? இவர் மகன் என்று அழைக்கப்படும் சுக ரிஷி உண்மையில் இவருக்குப் பிறந்தவரா? சுகர் திருமணம் ஆனவரா என்பதெல்லாம் தான் இப்போதைய முக்கியக் கேள்விகள். வியாசர் திருமணம் செய்து கொண்டதாக பாரதத்தில் எங்கும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் தனக்கு வாரிசு வேண்டும் என்று நினைத்த வியாசர் சிவனை நினைத்துத் தவம் இருக்க ஈசன் அவர் முன்னே தோன்றி மகன் பிறப்பான் என்று வரம் அளித்ததாகவும் சொல்வார்கள்.

எப்படி எனில் வியாசர் அரணிக்கட்டையால் கடைந்து நெருப்பு உண்டாக்குகையில் விண்ணில் பறந்த கிருதாசி என்னும் தேவமங்கையின் அழகைக் கண்ட வியாசர் சற்றே அவள் அழகில் மயங்க, கிளியாகத் தோன்றி இருந்த அவளோ வியாசரின் மூலம் கர்ப்பம் தாங்கிப் பிறந்த பிள்ளை தான் கிளி மூக்குடன் கூடிய சுகர் என்பார்கள். ஆனால் நம் கதைப்படியோ வியாசர் ஜாபாலியின் மகளான வாடிகாவைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறார். அவருக்கும், ஜாபாலியின் மகளான வாடிகாவுக்கும் பிறந்த பிள்ளையாகப் பார்க்கிறோம் சுகரை. மேலும் இந்தக் கதையின் படி சுகரும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார். இவர் திருமணம் செய்து கொள்ளும் பெண் பழங்குடிப் பெண்ணான பீவரி அல்லது பிவாரி என்று கேள்விப் படுகிறோம். ஆனால் மேலும் மேலும் சான்றுகள், ஆதாரங்கள் எனத் தேடியதில் எங்குமே வியாசருக்குத் திருமணம் நடைபெற்றதாகவே சொல்லப்படவில்லை. சுகரை அவருடைய ஆன்மிக புத்திரன் என்றும் பிறவி ஞானி என்றுமே சொல்லப்படுகிறது. தேவமங்கையின் துணை இல்லாமலேயே அரணிக்கட்டையைக் கடைந்ததன் மூலமே சுகரின் பிறப்பு ஏற்பட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

கயிலையில் ஈசனும், அன்னையும் தனித்திருக்கையில் பிரம்ம ரகசியமான பிரபஞ்ச தத்துவத்தைக் குறித்து ஈசனும், அன்னையும் உரையாட அதைக் கேட்ட அங்கிருந்த கிளி ஒன்று தன் மறுபிறப்பில் சுகராகத் தோன்றியதாகவும் எங்கேயோ எப்போதோ படித்தேன். புத்தகம் எது என்று நினைவில் இல்லாமையால் ஆதாரம் கொடுக்க முடியலை. ஆனால் நம் கதைப்படி சுகருக்குத் திருமணம் நடப்பதால் இதற்கான ஆதாரங்களை ஒருவாறு திரட்டினேன். தேவி நாராயணீயத்தில் இந்தப் பகுதி வருகிறது. தேவி நாராயணீயம் என்பது தேவி பாகவதத்தின் சுருக்கமான வடிவம் என்று அறிகிறோம். இதைப் பலேலி நாராயண நம்பூதிரி என்பவர் 430 ஸ்லோகங்களில் 41 தசகங்களாக எழுதி உள்ளார். அதில் நம் கதைக்குத்தேவையான தகவல்கள் கிடைக்கும் தசகம் ஏழில் கிடைக்கிறது.

தான் செய்ய வேண்டிய அக்னி காரியங்களைச் செய்ய, அரணியில் மத்தைப் பூட்டி அக்னி உண்டாக்க முயலும் போது, க்ருதாப்ஜி ஒரு கிளி உருவம் எடுத்து அங்கும் இங்கும்மாக ஆகாசத்தில் சிங்காரமாக ஊர்ந்தாள்.  அதைக் கண்ட வ்யாஸர் உணர்ச்சி வசப்பட அவரது வீர்யம் சிதறி அரணியில் விழுகிறது. அந்த அரணியிலிருந்து இவரை போல் ஒரு புத்திரன் ஜனிக்கிறான். இரண்டாவது அக்னி போன்று தோன்றிய அக்குழந்தையைக் கையில் எடுத்துத் தழுவி கங்கா ஸ்நானம் செய்வித்து சாதகாதி கர்மங்களைச் செய்து, சுக ரூபியான அப்ஸரின் மோகத்தால் உண்டான புத்ரனானதால் சுகன் என்று பெயர் வைத்தார்.

2. கேசிஜ் ஜகு: கேசன வாத்யகோஷம்
  சக்ருச்ச நாகே நந்ருது: ஸ்த்ரியச்ச
  வாயுர் வவௌ ஸ்பர்சஸுக: ஸீகந்தஹ
  சுகோத்பவே ஸர்வஜனா: ப்ரஹ்ருஷ்டாஹா
ஆகாஸத்திலிருந்து புஷ்பமாரி பொழிந்தது. தேவர்கள் துந்துபி முதலிய பஞ்சவாத்யங்களை முழங்கினர். கந்தர்வர்கள் பாடினர். நாரதர் முதலிய ரிஷிகள் ஆசீர்வதித்தனர். காற்று சுகந்தமாக வீசியதாம். உலகத்தில் உள்ள அனைவரும் ஆனந்த சாகரத்தில் மூழ்கினர்.

3. பால: ஸ ஸத்யோ வவ்ருதே, ஸுசேதா
  ப்ருஹஸ்பதேராத்தஸமஸ்த வித்யஹ
  தத்வா விநீதோ குருதக்ஷிணாம் ச
  ப்ரத்யாகதோ ஹர்ஷயதி ஸ்ம தாதம்
வ்யாஸர் மகனுக்கு உபநயனம் செய்வித்தார். சுகர் தேவ குருவான ப்ரகஸ்பதியிடம் வேதங்களையும், வேதாந்தங்களையும் கற்றுணர்ந்து அவருக்கு குருதட்ஷணையும் கொடுத்துவிட்டுப் பின் வ்யாஸரிடம் வந்தார். வித்தைகளைக் கற்றுணர்ந்த தன் மகன் எந்த கர்வமும் இல்லாமல் அடக்கமாக இருப்பதைக் கண்டு சந்தோஷம் கொண்டார்.

4. யுவானமேகாந் ததப; ப்ரவ்ருத்தம்
  வ்யாஸ: கதாசித் சுகமேவமூசே
  "வேதாம்ச்ச சாஸ்த்ராணி ச வேத்ஸி புத்ர;
  க்ருத்வா விவாஹம் பவ ஸத்க்ருஹஸ்தஹ
எதிலும் ஒரு பிடிப்பில்லாமல் சந்யாஸி போல் இருக்கும் சுகரிடம், வ்யாஸர் "விவாஹம் செய்துகொண்டு, இல்லறத்தில் ஈடுபட்டு செய்ய வேண்டிய தேவ யக்ஜம், பிதுர்யக்ஜம் போன்ற கர்மங்களை மனைவியுடன் செய்து, பிதுர்க்கடனினின்று எனக்கு விமோசனம் தர வேண்டும். புத்திரன் இல்லாதவனுக்கு சுவர்க்கம் இல்லை என்று தர்ம சாஸ்த்ரங்கள் சொல்கின்றது. இல்லறதர்மம் மிகவும் உயர்ந்ததாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இல்லறத்திலிருந்தும் முக்தி அடையலாம். அனைவரும் சந்யாஸிகள் ஆனால் எப்படி சிருஷ்டி உற்பத்தியாகும். அதனால் நீ விவாஹம் செய்துகொள்" என்று ஒரு தந்தையின் இயல்பான குணத்துடன் சொன்னார்.

5. ஸர்வாச்ரமாணாம் கவயோ விசிஷ்டா
  க்ருஹாச்ரமம் ஸ்ரேஷ்டதரம் வதந்தி;
  தமாச்ரித ஸ்திஷ்டதி லோக ஏஷ;
  யஜஸ்வ தேவான் விதிவத் பித்ரும்ச்ச
ஏகாந்த சந்யாஸ தர்மத்தைவிட இல்லறதர்மம் மிகவும் உயர்ந்தது. எல்லாவகையிலும் உயர்ந்ததாகவேச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எனவே நீ விவாஹம் செய்து கொண்டு குழந்தைகளை உற்பத்தி செய்து நன்றாக இருக்கவேண்டும். அப்பொழுதான் நம் முன்னோர்கள் கரையேறுவார்கள். உன்னுடைய கடமைகளைச் சரிவர செய்து, பித்ருக்களைத் தர்ப்பணம் முத்லியவைகளால் திருப்திபடுத்தி புத்ர பௌத்ரர்களைப் பெற்று சந்தோஷமாக இருந்து எங்களைக் கரையேற்ற வேண்டும் என்றார். இள வயதில் திருமணம் செய்து கொண்டால் தான், புத்ர பௌத்ரர்களைப் பெற்றுக் கடமைகளைச் செய்துப் பின் தவம் செய்யப் போக முடியும். சுகர் கல்யாணம் செய்து கொள்ளாவிட்டால் தான் கரையேற முடியாது என்று நினைக்கிறார். அதனால் விவாஹம் செய்து கொள்ளச் சொல்கிறார்.

6. தவாஸ்து ஸத்புத்ர; ருணாதஹம் ச
  முச்யேய; மாம் த்வம் ஸுகினம் குருஷ்வ;
  புத்ர: ஸுகாயாத்ர பரத்ர ச ஸ்யாது
  த்வாம் புத்ர! தீவ்ரைரலேபே தபோபிஹி
உன்னைப் புத்திரனாகப் பெற நான் பலகாலம் தவம் செய்தேன். அதனால் நீ இளவயதில் திருமணம் செய்து, உனக்குக் குழந்தை பிறந்து, அந்தக் குழந்தைக்கும் குழந்தை பிறந்து, அதாவது கொள்ளுப் பேரன் பிறந்து பார்க்க வேண்டும், என்னைக் கரையேற்ற வேண்டும் என்றார். எல்லோருக்கும் ஏற்படகூடிய இயற்கையான ஆசை. இந்த ஆசைதான் வ்யாஸர் மனதிலும் வந்தது.

7. கிஞ்ச ப்ரமாதீனி ஸதேந்த்ரியாணி
  ஹரந்தி சித்தம் ப்ரஸபம் நரஸ்ய
  பச்யன் பிதா மே ஜனனீம் தபஸ்வீ
  பராசரோபி ஸ்மரமோஹிதோSபூது

8. ய ஆச்ரமாதா ச்ரமேதி தத்தது
  கர்மாணி குர்வன் ஸ ஸுகீ ஸதா ஸ்யாது
  க்ருஹாச்ரமோ நைவ ச பந்தஹேதுஹு
  ஸ்தவயா ச தீமன்! க்ரியதாம் விவாஹ:
இல்லற வாழ்வில் நியாயமான முறையில் பொருளைச் சம்பாதித்து, விதித்த கர்மங்களைக் கிரமப்படிச் செய்தால் பந்தத்தினின்றும் விடுபடலாம். விதித்த கர்மங்களை முறைப்படிச் செய்பவனுக்குச் சாதிக்க முடியாதது எது? இல்லற வாழ்க்கையில் தேவர்களையும், பித்ருக்களையும், மனிதர்களையும் த்ருப்தி அடையச் செய்து, விதித்த கர்மங்களைச் சரிவரச் செய்து, ஸத் புத்திரனைப் பெற்று, அவனை இல்லறத்தில் ஈடுபடுத்திப், பின் வானப்ரஸ்தாச்ரமத்தை அடைந்து, சில காலம் அதில் இருந்து பின் சந்யாஸ ஆச்சிரமம் அடைவாய்.
      இல்லறத்தில் ஈடுபடாதவனுக்கு இந்த்ரியங்களையும் புலன்களையும் வெல்வது எளிதல்ல. விஸ்வாமித்திரர் மேனகயைக் கண்டு மோகித்து சகுந்தலையை பெற்றார். என் பிதாவான ப்ராசரர் மச்சகந்தியை மோகித்தார். ப்ரம்மனும் தன் புத்ரியிடம் மோகம் கொண்டு பின் சிவனால் தெளிவடைந்தான். இதை எல்லாம் யோசித்து நான் சொன்னபடி விவாஹம் செய்து கொள் என்றார். சுகரிடம் எள்ளளவும் மாற்றம் இல்லாததால் மன வேதனை அடைந்து அழுகிறார்.

9. ஏவம் ப்ருவாணோபி சுகம் விவாஹா-
  -த்யஸக்தமா ஜ்ஞாய பிதேவ ராகீ
  புராணகர்த்தா ச ஜகத்குரு: ஸ
  மாயாநிமக்னோSச்ருவிலோசனோSபூது
வ்யாஸர் ஜகத் குரு, புராணங்களை எழுதியவர். அவர் ஏன் அழ வேண்டும்? தபஸ் செய்ய  சக்தி குறைந்ததா? இல்லை. தேவியிடம் பக்தி குறைந்ததா ? இல்லை. பின் ஏன் அழ வேண்டும்? பாசம். மகன் விவாஹம் செய்து கொள்ளவில்லையே என்ற பாசம். மாயை. ஜகமே மாயையில் உழலுகிறது. ஆனால் சுகர் பல ஜன்மங்களாக என்னைத் தொடர்ந்து வந்த மாயை கிழவனாகி, இப்பிறவியில் என்னை விட்டு விலகி விட்டது. எனவே விவாஹம் என்னும் மாயையில் சிக்க மாட்டேன். முற்றும் துறந்த முனிவர்களையும் மாயையில் சிக்க வைக்கும் அந்த மாயாசக்தியை நான் வழிபடுவேன் என்று சொல்கிறார். சுகர் சுக போகங்களிலிருந்து விலகி நிற்கிறார்.

10. போகேஷு மே நிஸ்ப்ருஹதாSஸ்து மாதஹ
  ப்ரலோபிதோ மா கரவாணி பாபம்;
  மா பாததாம் மாம் தவ தேவி! மாயா;
  மாயாதிநாதே! ஸததம் நமஸ்தே
      இந்த சுகர் எப்படி மாயையிலிருந்து விலகி அதன் பிடியில் சிக்காமல், மன உறுதியுடன் இருக்கிறாரோ அப்படிப் பட்ட மன உறுதியை எனக்கும் தா என்று இந்த கவிஞன் வேண்டுகிறார்.  அதன் பின்னர் வரும் அடுத்த தசகத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு சுகர் திருமணம் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

12. விதேஹராஜம் தமவாப்ய ப்ருஷ்ட்வா
   ஸ்வதர்மசங்கா: பரிஹ்ருத்ய தீரஹ
   பலேஷ்வஸக்த: குரு கர்ம; தேந
   கர்மக்ஷ்ய: ஸ்யாத்; தவ பத்ரமஸ்து,
அவர் ராஜா, க்ரஹஸ்தன். ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்பவர். ஆனாலும் எந்த பந்தமும் இல்லாத ஜீவன் முக்தன். ப்ரம்ம ஞானமுடைய ராஜரிஷி. சாந்த குணமுடைய யோகீ. அவர் உன்னுடைய சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைப்பார் என்று சொன்னார். க்ரஹஸ்தன், ராஜா ஆனாலும் ஜீவன் முக்தன் என்று சொல்கிறாரே? இது எப்படி முடியும்? என்று சுகருக்குச் சந்தேகம் வருகிறது. ஜனக மஹாராஜாவை நேரில் சந்தித்து உன் சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்து கொள் என்று வ்யாஸர் சொன்னார்,

13. ச்ருத்வேதி ஸத்ய ஹ: சுக ஆச்ரமாத் ஸ
   ப்ரஸ்தாய வைதேஹ,புரம் ஸமேத்ய
   ப்ரத்யுத்கத: ஸர்வஜனைர் ந்ருபாய
   ன்ய வேதயத் ஸ்வாக,மனஸ்ய ஹேதும்
தந்தையின் ஆசீர் வாதத்துடன் சுகர் மிதிலை  புறப்படுகிறார். அந் நாட்டு நுழைவாயிலில் நிற்கும் காவலாளி, சுகரைத் தடுக்கிறான். எங்களின் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னால் மட்டுமே நகரின் உள்ளே செல்ல அனுமதி கிடைக்கும் என்று சொல்கிறான். காவலாளியின் அனைத்து வினாவிற்கும் தகுந்த பதிலை சுகர் சொன்னபின் அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர். சுகருக்கு உபசாரங்கள் செய்து முடிந்த பின் ,அவர் ஜனக மஹாராஜாவிடம் ப்ரம்மசர்யம், க்ரஹஸ்தாச்ரமம், வானப்ரஸ்தம், சந்யாஸம் இவைகளுக்கான தர்மங்களைச் சொல்ல வேண்டும். க்ரஹஸ்தாச்ரமம் பந்தப்படுத்தாது. மனசு தான் காரணம் என்று என் தந்தை சொல்கிறார். அதனால் என் சந்தேகத்தைத் தாங்கள் நிவர்த்திக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.

14. க்ருஹஸ்ததர்மஸ்ய மஹத்வமஸ்மாது
   விஞாய தீமான் ஸ சுகோ நிவ்ருத்தஹ
   பித்ராச்ருமம் ப்ராப்ய ஸுதாம் பித்ருணாம்
   வ்யாஸேSதிஹ்ருஷ்டே, க்ருஹிணீம் சகார
      வ்யாஸர் சொன்ன அதே விளக்கங்களை ஜனகரும் சொல்கிறார். பந்தம் வேண்டாம் என்று, தபஸ் செய்ய காட்டிற்குச் சென்றாலும், ஒரு மானையோ, முயலையோப் பார்த்து ஆசைப்பட்டால் அதுவும் பந்தத்தை ஏற்படுத்தும். எதன் மேல் ஆசை வைத்தாலும் அது பந்தமே. மனதை எடுத்து வைத்துவிட்டு எங்காவது போக முடியுமா? வீடானாலும், காடானாலும் மனசு தான் காரணம். அதனால் க்ரஹஸ்தாச்ரமத்தால் பந்தம் வராது என்று சொல்ல சுகரும் மனக் குழுப்பம் நீங்கி தெளிவடைந்து தந்தையிடம் மீண்டும் சென்று திருமணத்திற்கு சம்மதம் தருகிறார். பித்ரு தேவதைகளின் புத்ரியான பீவரீ என்னும் கன்னிகையை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறார்.

15. உத்பாத்ய புத்ராம்சசதுர: ஸுதாம் ச
   க்ருஹஸ்ததர்மான் விதினாSSசரன் ஸஹ
   ப்ரதாய சைனாம் முனயேSணுஹாய
   பபூவ காலே க்ருதஸர்வக்ருத்யஹ
க்ருஷ்ணன், கௌரப்ரமன், பூரிதன், தேவஸ்ருதன் என்ற நான்கு மகன்களும், கீர்த்தி என்ற ஒரு பெண்ணும் பிறக்கின்றனர். க்ரஹஸ்தாச்ரம தர்மப்படி வாழ்ந்து வருகிறார். மகன்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய உபநயனம் போன்றவைகளையும் செய்வித்து, உரிய வயதில் மகளை அணுஹன் என்னும் மஹானுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்கிறார். அவர்களுக்கு ப்ரமதத்தன் என்னும் மகனும் பிறக்கிறான்.

16. ஹித்வாSSச்ய்ரமம் தாத,மபீசசைல
   ச்ருங்கே, தபஸ்வீ ஸஹ,ஸோத்பதன் கே
   பபௌ ஸ பாஸ்வா,னிவ, தத்வியோக
   கின்னம் சிவோ வ்யாஸ,மஸாந்த்வ யச்ச
      தன் பிதாவின் விருப்பப்படி க்ரஹஸ்தாச்ரம கடமைகளைச் சரிவர முடித்து விட்டு, கைலாய மலைக்குச் சென்று த்யானம் செய்து, சித்தியும் அடைந்து, மலையினின்றும் எழும் உதய சூரியனைப் போல கைலாய மலையிலிருந்து மேலே எழும்பினார். அப்பொழுது கைலாய மலையில் இரண்டு சிகரம் இருப்பது போல் தோன்றியது. இவர் எழுந்த வேகத்தில் கைலாய மலையும் சிறிது அசைந்தது. அதன் பிறகு சுகர் ஆகாஸ ஸஞ்சாரியாய் ரிஷிகளால் துதிக்கப்பட்டு வந்தார். மகனைப் பிரிந்த வ்யாஸர் துயரம் தாங்காமல் கைலாயமலை வந்து மகனே! மகனே! என்று கதறி அழுத போது, பார்வதி பரமேஸ்வரன் அவருக்குக் காட்சி தந்து "உன் மகன் யாரும் அடைய முடியாத ஆகாஸ சஞ்சார பதவி அடைந்திருக்கிறான். அவனால் உங்கள் புகழ் எங்கும் பரவி உள்ளது என்று ஆறுதல் சொன்னார். அப்படியும் வ்யாஸர் ஆறுதல் அடையாததால், வ்யாஸரின் அருகில் சுகர் சாயா ரூபமாக தோன்றும்படி அனுக்ரஹம் செய்து மறைந்தனர்.

ஆகவே மேற்கொண்டு வரும் நிகழ்வுகளுக்கான அடிப்படை இருக்கிறது என்பதை மட்டும் தெரிந்து கொண்டேன். உங்களுக்கும் தெரியப்படுத்தி உள்ளேன். இனி மேலே நம் கதை தொடரும்.


Monday, September 19, 2016

சுகருக்கு எத்தனை தாய்கள்?

“த்வைபாயனா, நாம் சுகனைக் குறித்து ஓர் முடிவு எடுத்துவிட்டோமானால் அடுத்தடுத்த வேலைகளுக்கும் எளிதில் ஓர் தீர்வு கிடைத்துவிடும்!” என்றாள் ராஜமாதா! கொஞ்சம் கருணையுடன் சிரித்துக் கொண்டார் த்வைபாயனர். “அவனைப் பார்த்தாலே மிக எளிமையாகவும், கீழ்ப்படிதல் உள்ளவனாகவும், அடக்கமும் விநயமும் நிரம்பி உள்ளவனாகவும் இருக்கிறான். ஆனால் பாருங்கள், அவன் தான் எல்லாச் சிக்கல்களையும் உருவாக்கி இருக்கிறான். சிக்கல்களின் உலகமாக மாற்றி உள்ளான்.” என்றவர் தன்னைப் பெற்றெடுத்த ராஜமாதாவைப் பார்த்து, “மதிப்புக்குரிய என் தாயே! நீங்கள் தான் எப்படியாவது பேசி அவன் மனதை மாற்றி அவன் இல்லறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு செய்ய வேண்டும்.” என்றார்.

“மகனே, என்னால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும்? நானும் ஜாபாலியாவும் பலமுறை அவனிடம் இது குறித்துப் பேசி விட்டோம். எங்களால் இயன்ற அளவுக்கு முயற்சித்து விட்டோம். அவனுக்கு எங்கள் வேண்டுகோளெல்லாம் கேலிக்குரியதாகத் தெரிகிறது போலும்! எரிச்சலூட்டும் ஓர் புன்னகையுடன் எங்களைச் சிறு குழந்தைகளைப் பார்ப்பது போல் பார்க்கிறான். அவனை விடப் பெரியவர்களாக அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் ஓர் தீர்மானமான முடிவுக்கு வந்துவிட்டான். அது தான் தான் சந்நியாசியாகவேண்டும் என்பது! ஆகவே அவன் இல்லறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போவதில்லை!” என்றாள் ராஜமாதா கோபத்துடன். பின்னர் வாடிகாவைப் பார்த்துக் கண்களால் ஜாடை காட்ட, ராஜமாதா விட்ட இடத்திலிருந்து வாடிகா ஆரம்பித்தாள். “சுகன் எனக்கு ஒரே மகன்!” என்றவள் கண்களில் கண்ணீருடன், “அவன் ஓர் நல்ல பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டு இல்வாழ்க்கை நடத்த வேண்டும் என்றே நான் விரும்புகிறேன். இல்வாழ்க்கையில் ஈடுபடாத எந்த ஸ்ரோத்திரியனும் தன் கல்வி கற்பிக்கும் தொழிலைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியாது. அவர்கள் ஈடுபாடு கல்வி கற்பிக்கையில் முழுமை அடையாது. இது தானே நம்முடைய பழமையான ஆரியர்களின் கோட்பாடுகள்! கற்பிக்கும் ஆசாரியர் இல்வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டு தானே கற்பிக்க வேண்டும்! அதோடு இல்வாழ்க்கையில் ஈடுபடாமல் மனைவியின் உதவி இல்லாமல் அவனால் எப்படித் தன் முன்னோர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளை எல்லாம் முறைப்படி செய்ய முடியும்? மனைவியின் துணை இல்லாமல் செய்யும் எந்தச் சடங்கும் முற்றுப் பெற்றதாக ஆகாதே!” என்றாள் வாடிகா.

வாடிகா மேலும் தொடரும் முன்னர் ஷார்மிக்குக் கோபம் வந்து கோபத்தில் கொந்தளித்தாள். எரிமலையைப் போல் வெடித்தாள்.”இன்னும் எத்தனை நேரமாக இதையே பேசி வாக்குவாதம் செய்து கொண்டிருப்பாய்?” என்று வாடிகாவைப் பார்த்துக் கத்தினாள். தன் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டு, “த்வைபாயனன் இந்த ஆசிரமத்தை வழி நடத்தட்டும். அவனால் இயலாதெனில் சுகன் அந்தப் பொறுப்பை ஏற்கட்டும். என்னுடைய முடிவு இறுதியானது. அதோடு சுகதேவன் மோசாவின் இளைய சகோதரி பிவாரியைப் போன்றதொரு பெண்ணை மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். அதற்குக் குறைந்தெல்லாம் பெண்கள் தேவையில்லை.” என்றவண்ணம் தன் தலையில் போட்டிருந்த துணியைச் சரிசெய்து கொண்டாள்.

“சுயநலக்காரர்கள்! நீங்கள் அனைவருமே சுயநலவாதிகள்!” என்றாள் ஷார்மி. “நான் என்னுடைய ஆசாரியர் இப்போது இருந்திருந்தால் என்னை என்ன செய்யச் சொல்வாரோ அதையே செய்யப் போகிறேன்.” என்றவள் வாடிகாவை முதலில் உறுத்துப் பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் ராஜமாதாவையும் பார்த்துவிட்டு இடுப்பில் கைகளை வைத்துக் கொண்டு கம்பீரமாக நின்றாள். வாடிகாவுக்குக் கோபம் வந்தது. ஷார்மியைக் கோபத்துடன் பார்த்தாள். இன்று வரை அவள் இதை அறிந்திருக்கவில்லையே! தன் கணவனின் வாழ்க்கையில் ஷார்மிக்கு இத்தனை அதிகாரமும், சக்தியும் இருக்கும் என்பதை அவள் தெரிந்து வைத்திருக்கவில்லை. தன்னைவிட இவளுக்குத் தான் அவரிடம் உரிமையும், அதிகாரமும் இருக்கிறது! நொந்து போனாள் வாடிகா. ஷார்மி விடவில்லை.

“த்வைபாயனன் இங்கே வரும்போது தன் தாய் உடன் இல்லாமல் தந்தையுடன் தனியாகத் தான் வந்தான். நான் தான் அவனுக்கு அம்மாவாகப் பனிரண்டு வருடங்கள் இருந்திருக்கிறேன். இன்னமும் இருக்கிறேன். அவன் என் மகன். அதோடு இல்லாமல் என் ஆசாரியரின் மானசிக புத்திரனும் ஆவான். அவருடைய ஆன்மிக வாரிசு த்வைபாயனன் தான்!” தன் கடுமையான பார்வையால் அனைவரையும் பார்த்த அவள் பார்வையில் உறுதி தெரிந்தது. அதன் பின்னர் அவள் திடீரென உணர்ச்சிமயமாக மாறினாள். “நீங்கள் எல்லோருமாகச் சேர்ந்து கொண்டு அவனை “ஆசாரியனாக”வும், “குரு”வாகவும் மாற்றி விட்டீர்கள். அவனுக்கு இங்கேயும் வேலை இருக்கிறது. இங்கேயும் அவன் தேவைப்படுகிறான். அதே போல் தர்மக்ஷேத்திரத்தில். மற்ற ஆசிரமங்களில். இங்கும் அங்குமாக அவன் இருக்க வேண்டி இருக்கிறது. இப்போது அவன் இவ்வளவு பெரியவனாக, “ஆசாரிய”னாக ஆகிவிட்டதால் இங்கே எனக்காக நேரம் ஒதுக்க அவனுக்கு நேரம் இல்லை. இந்த ஆசிரமத்தைக் கவனிக்கப் பொழுது இல்லை!” என்றவள் சற்று நிறுத்திக் கொண்டாள்.

மீண்டும் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொண்டு, “ஆகவே நான் சுகனை விடமாட்டேன். ஒருநாளும் விடமாட்டேன். அவன் இல்லறத்தை ஏற்க வேண்டும். மோசாவின் இளைய சகோதரியான பிவாரியை மணந்து கொள்ளவேண்டும். நான் இதை எல்லாம் ஏற்கெனவே தீர்மானித்து விட்டேன். இது தான் என் முடிவு!” என்று அறிவித்தாள்.  வாடிகாவின் மனம் மிகவும் புண்பட்டு விட்டது. தான் பெற்றெடுத்து வளர்த்த தன் ஒரே மகன் மேல் ஷார்மி காட்டிய ஏகபோக உரிமையை அவளால் ஏற்க முடியவில்லை. அவள் மகன் இவ்வளவு சாதாரணமானவனா? அவளுக்கு இல்லாத உரிமையா ஷார்மிக்கு வந்து விட்டது! கோபத்துடன் ஷார்மியைப் பார்த்தாள்,”அம்மா, ஷார்மி அன்னையே, நான் அவனை என் வயிற்றில் பத்து மாதம் சுமந்திருக்கிறேன் என்பதை தயவு செய்து மறக்க வேண்டாம். அவனுக்கு ஏற்ற மணமகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு என்னுடையது மட்டுமே! உங்களுடையது அல்ல! நான் ஆசாரிய சௌனகரின் மகளை சுகனுக்கு ஏற்ற மணமகளாக ஏற்கெனவே தேர்ந்தெடுத்து விட்டேன். ஆகவே உங்கள் தேர்வு தேவையில்லை!” என்றாள் திட்டவட்டமாக.

ஷார்மி வாடிகாவை ஏளனத்துடன் பார்த்ததோடு அல்லாமல் அவளுக்கு அவமானம் உண்டாக்கும் வகையில் ஏளனம் கலந்த சொற்களை அவள் மீது வீசினாள். “ஜாபாலியின் புதல்வியே! சுகனை உன் மகன், மகன் என்றே சொல்லிக் கொள்கிறாயே! மோசா அவனைச் சிறைப்பிடித்துக் கொண்டு போய் வைத்துக் கொல்ல முயன்ற போது நீ எங்கிருந்தாய்? நீயா அவனைக் காப்பாற்றினாய்? என் உயிரைப் பணயம் வைத்து நான் அவனுக்காக உணவும் மற்றப் பொருட்களையும் எடுத்துச் சென்று கொடுத்துக் காப்பாற்றினேன்! அதை நீ அறிவாயா? அப்படி நான் ரகசியமாக அவனுக்கு உணவளித்திருக்காவிட்டால் இன்று அவன் உயிருடன் இருந்திருக்க மாட்டான். பசியே அவனைக் கொன்றிருக்கும்! அது தெரியுமா உனக்கு? அப்போது நீ எங்கே இருந்தாய்?” கேட்டுவிட்டு மேலும் ஏளனத்துடன், “ஹஸ்தினாபுரத்து அரண்மனையில் ராஜமாதாவின் உபசாரங்களை எல்லாம் ஏற்றுக்கொண்டு சுகமாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாய்! நினைவிருக்கிறதா?” என்றாள்.

வாடிகாவின் மனம் மேலும் புண்பட அவள் ஷார்மியைப் பார்த்துக் கோபமாகக் கத்த வேண்டும் என்று ஆரம்பிக்க இருக்கையில் திடீரென சுகன் கீழேயே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தவன் திடீரெனச் சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.  அப்போது சூழ்நிலையின் இறுக்கம் ஓரளவுக்குக் குறைய ராஜமாதா அவனிப் பார்த்து, “குழந்தாய், திடீரென ஏன் சிரிக்கிறாய்?” என்று ஆதுரத்துடன் கேட்டாள். சுகதேவரோ தன் தலையை மேலே தூக்காமலேயே அசைத்தவர் மீண்டும் வெடிச்சிரிப்புச் சிரிக்க ஆரம்பித்தார். ராஜமாதா, “ஏனப்பா இப்படிச் சிரிக்கிறாய்?” என்று மீண்டும் சுகரைப் பார்த்துக் கேட்டாள். சுகதேவர் தன் தலையை அசைத்துக் கொண்டார். பின்னர் மிக முயற்சி செய்து தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். தன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம், “மன்னிக்கவும், ராஜமாதா, மற்றும் இங்குள்ள பெரியோர்களே, என்னை மன்னிக்கவும். ஆனால் எனக்குச் சிரிப்பு அடக்க முடியாமல் வெடித்துவிட்டது!” என்றார் பணிவுடனேயே!

“அதெல்லாம் சரி, குழந்தாய்? ஆனால் எதைக் கண்டு நீ அப்படிச் சிரித்தாய்? சொன்னாயெனில் அந்த வேடிக்கையைக் கேட்டு நாங்களும் சிரிப்போமே! நீ மட்டும் சிரித்தால் போதுமா?  சொல்லப்பா!” என்றாள் ராஜமாதா மீண்டும், மீண்டும். அப்போது மீண்டும் சுகருக்குச் சிரிப்பு வர அதை அடக்கிக் கொண்டார் அவர். மேலும் பேசினார்: “இவர்கள் இருவரின் யார் என் தாய் என்பதை நினைத்து நினைத்து அதிசயித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.” என்றார். இதைச் சொல்லும்போதே சிரிப்பில் அவர் உடல் குலுங்கியது. தன் சுட்டு விரலால் வாடிகாவையும், ஷார்மியையும் சுட்டிக் காட்டினார் தொடர்ந்து, “ இயற்கைக்கு மாறாக நான் இரு தாய்களுக்குப் பிறந்திருப்பேனோ என நினைத்துக் கொண்டேன். சிரிப்பு வந்தது!” என்றவர் மீண்டும் சிரித்த வண்ணம், “அல்லது எனக்குத் தாயே இல்லை! ஒரே புதிராக இருக்கிறது! எல்லோருமே என்னைத் தங்கள் மகனாக நினைக்கிறார்கள். சொந்தம் கொண்டாடுகின்றனர்.” என்றவர் ராஜமாதாவைப் பார்த்து மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தார்.

“சுயநலமாக இருக்காதே சுகதேவா! உன்னுடைய சந்தோஷத்தைப் பார்த்தால் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது அதை நினைத்து நினைத்து நீ சிரிக்கிறாய். அந்த உன் அனுபவத்தை எங்களுடனும் பகிர்ந்து கொள். நாங்களும் அதைக் கேட்டு மகிழ்கிறோம்.” என்றாள் ராஜமாதா. மிக முயற்சி எடுத்துக் கொண்டு தன் சிரிப்பை அடக்கியவண்ணம் சுகர் சொன்னார். “தாயே, நான் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன் தாயே! நீங்களும் என்னை உங்கள் மகன் என்று சொல்வதற்குக் காத்திருக்கிறேன். அதே போல் தாவியும் சொல்ல வேண்டும் என்று காத்திருக்கிறேன்! இருவரும் என்னை உங்கள் மகன் என்று சொந்தம் கொண்டாடுங்கள்!” என்ற வண்ணம் மீண்டும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார். இதைக் கேட்ட எல்லோருமே சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

க்ருபா மட்டும் மௌனமாகவே எல்லாவற்றையும் கவனித்து வந்தான். அவனுடைய பழங்குடி இனத்தவரின் பிரச்னைகள் பேசப்பட்டால் தவிர மற்றவற்றைக் குறித்து அவன் அதிகம் கவலைப்படவில்லை. அந்த விஷயங்களில் ஆர்வமும் காட்டவில்லை. குறிப்பாகப் பழங்குடியினரின் திருமணமோ அந்தப் பெண்கள் ஆசிரமத்துக்காரர்களோடு திருமணம் செய்து கொள்வதோ குறித்து அவன் கவலையே படவில்லை. இப்போது சுகர் சொன்னதைக் கேட்டு அவனுக்கும் சிரிப்பு வர அவனும் சிரித்தான்.

Sunday, September 18, 2016

சுகனை எனக்குக் கொடுத்து விடு!

“இதோ, பார், கிருஷ்ணா, என்னுடைய பெயரில் இந்த ஆசிரமமோ, தீர்த்தமோ இயங்குவதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. நான் அதற்கு அனுமதிக்க மாட்டேன்.” என்றாள் ஷார்மி தீர்மானமாக. “ஆனால், தாயே, நீங்கள் இந்த ஆசிரமம் தழைத்தோங்க எவ்வளவு பாடுபட்டிருக்கிறீர்கள்! இந்த ஆசிரமவாசிகளுக்கும், பழங்குடியினருக்கும் இடையே ஒத்திசைவைக் கொண்டு வரப் பாடுபட்டிருக்கிறீர்கள்! அவர்கள் ஒற்றுமைக்கு உங்களை விட வேறு யார் பாடுபட்டிருக்கின்றனர்!” என்றார் த்வைபாயனர். “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, நீ எவ்வளவு படித்திருக்கிறாய்! எத்தகைய மேதை நீ! ஆனால் நீ சின்னப் பையனாக இருந்தபோது எப்படி ஒரு முட்டாள் சிறுவனாக இருந்தாயோ அப்படியே இப்போதும் இருக்கிறாய்!” என்றாள் ஷார்மி. அவள் இதைச் சொல்லி முடித்தது தான் தாமதம் அங்கிருந்த அனைவர் முகங்களிலும் திகில், அச்சம், கோபம் ஆகிய உணர்வுகள் கலந்த ஓர் கலவை தென்பட்டது. அவளுக்குத் தான் சொன்னது தப்பு என்னும் உணர்வு தலை தூக்கியது.

உடனே தன் வாயில் கைகளால் அடித்துக் கொண்டாள். சொல்லக் கூடாததைச் சொல்லிவிட்டோமோ என்னும் குற்ற உணர்வில் மீண்டும் மீண்டும் வாயில் அடித்துக் கொண்டவள், “ஆஹா, நான் என்ன சொல்லி விட்டேன். அதுவும் உங்களுக்கெல்லாம் ஆசாரியரை! அவரைப் போய் இப்படிக் குறைச்சலாக ஏச்சுக் கூறி விட்டேனே!” என்றாள் மிகவும் பயத்தோடு. ஆனால் த்வைபாயனரோ, “அம்மா, அம்மா! நீங்கள் என்னை ஏசவில்லை. நான் உங்கள் அருமைப் பையன். உங்கள் மகனை. மகனை ஒரு தாய் திட்டுவது எவ்வகையில் தப்பு? நீங்கள் என்னைத் திட்டினீர்கள்! அதற்கான முழு உரிமையும் உங்களுக்கு உண்டு!” என்றார் அடக்கத்துடன். இதைப் பார்த்த ஷார்மியின் கண்களில் கண்ணீர் கோர்த்தது. அவரை மிகவும் அன்புடன் பார்த்தாள். “என்னை மன்னித்து விடு கிருஷ்ணா! தெரியாமல் செய்து விட்டேன்! ஆனால், நீயே பார்க்கிறாயே! நான் எப்போதாவது ஒரு பிரமசாரிணியாக இருந்திருக்கிறேனா? அல்லது வேதத்தில் தான் ஒரு ஸ்லோகமோ, மந்திரமோ என்னால் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா? எனக்கு அதெல்லாம் என்ன தெரியும்!”

“ஆனால் உனக்கு என்ன தெரியும்? நீ உன் ஆசாரியரைப் பற்றி அறிய மாட்டாயா கிருஷ்ணா? இப்போது பித்ரு லோகத்தில் அவர் பித்ருக்களுடன் இருக்கிறார். ஆனால் அவர் இப்போது இங்கே இருந்திருந்தால்? இந்த ஆசிரமத்துக்கு என் பெயரை வைப்பதை ஒத்துக் கொண்டிருப்பார் என நினைக்கிறாயா? அதற்கு நான் அனுமதித்து விட்டால் அவர் என்னிடம் கோபம் கொள்ள மாட்டாரா? கிருஷ்ணா, இந்த ஆசிரமத்திற்கு என் பெயரை வைத்தால் அதன் புனிதத் தன்மையே கெட்டு விடும். இந்த ஆசிரமம் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்க வேண்டும். அனைத்து ஆரியர்களும், பழங்குடியினரும் கடவுளை அடைவதற்கான தெளிவான வழியாக இந்த ஆசிரமம் இருக்க வேண்டும். இங்கே வருவதன் மூலம் கடவுளை அடையலாம், அவர் அருளைப் பெறலாம் என்ற நிச்சயம் மக்களுக்கு வர வேண்டும். அதற்காக மக்கள் இங்கே கூட்டமாக வந்து தங்களை இந்த ஆசிரமத்துத் தீர்த்தத்தில் குளிப்பதன் மூலமும், இங்குள்ள ஆசிரமவாசிகளுடன் வழிபாடுகளில் கலந்து கொள்வதன் மூலமும் தங்களைப் புனிதப் படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். அதற்காக இது எப்போதுமே பராசர முனிவரின் பெயராலும் என் பிரபு, என் கடவுள் கௌதம முனிவரின் பெயராலும் இருக்க வேண்டும். அவர்களின் நினைவுகளே இந்த ஆசிரமத்தையும் தீர்த்தத்தையும் புனிதப்படுத்தும். அவர்கள் பெயராலும் நினைவுகளாலும் இந்த இடம் புனிதமடைய வேண்டும்!” என்று முடித்தாள்.

அதைக் கேட்ட த்வைபாயனர் தன் இனிமையான வசீகரிக்கும் குரலால், “ஆம், அன்னையே, தாங்கள் சொல்வதே சரியானது! பராசர முனிவரையும் கௌதம முனிவரையும் ஒருங்கிணைத்து வைக்கும் பெயரால் இந்தஆசிரமம் மட்டுமில்லாமல் சுற்றுப்புறமெங்கும் புனிதமடையும்.”

“ஆனால் ஒரு பெயரால் என்ன வந்துவிடும்?” என்றாள் ஷார்மி! மேலும் தொடர்ந்து,”பெயரை மட்டும் வைப்பதால் எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை. இங்கே இந்த ஆசிரமத்தைத் தலைமைப் பொறுப்பேற்று நடத்த ஓர் தகுதியான ஆசாரியன் தேவை! த்வைபாயனா! நீ என் கடவுளின் என் பிரபுவின் சீடன்! பிரதம சீடன். உன்னைவிட இந்த ஆசிரமத்தின் பொறுப்பேற்கத் தகுதி வாய்ந்தவர் யார் இருக்கிறார்கள்? ஆகவே நீ தான் இங்கே ஆசாரியனாக இருக்க வேண்டும்.” என்றாள் ஷார்மி.

“ஆஹா! நானா? தாயே, என்னால் இங்கே தங்கி வாழ்வது மிகவும் சிரமம். என்னால் முடியாது. என்னுடைய வேலையே தர்மக்ஷேத்திரத்தில் இன்னுமும் முடிக்கப்படாமல் இருக்கிறது. அதை மீண்டும் புனர் நிர்மாணம் செய்ததோடு என் பணி முடியவில்லை. அதை மீண்டும் தர்மத்தின் சாம்ராஜ்யமாக, அதன் அஸ்திவாரமாக மாற்ற வேண்டும். அதற்கான வேலைகளை நான் தொடங்க வேண்டும். அது ஆர்யவர்த்தத்தின் ஒவ்வொரு ஆசிரமத்திற்கும் முன் மாதிரியாக இருந்து அனைவரையும் தன் பக்கம் கவர்ந்திழுக்க வேண்டும். நானும் அங்கிருந்து ஒவ்வொரு ஆசிரமமாகவும் ஒவ்வொரு ராஜ்யமாகவும் சென்று தர்மத்தின் பாதையினைத் தெளிவாகக் காட்ட வேண்டும். வேதத்தைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அதைத் தக்க மாணாக்கருக்கு முறைப்படி கற்பித்து அதிலுள்ளபடி தர்மத்தின் பாதையிலே வாழ்க்கையை நடத்தி வர இல்லறத்தை நல்லறமாகச் செய்ய மக்களுக்கு ஓர் முன்னுதாரணமாகத் திகழ்வதோடு போதிக்கவும் வேண்டும்.”

“கிருஷ்ணா, நீ இந்த ஆசிரமத்தின் பொறுப்பை ஏற்கவில்லை எனில், என்னால் சுகனைப் பிரிய முடியாது. அவனை எனக்கெனக் கொடுத்து விடு! “ ஷார்மியின் கண்கள் கண்ணீரைப் பொழிந்தன. “அந்தக் கடவுளர் அனைவரும் சேர்ந்து என் மகன்களை என்னிடமிருந்து பிரித்து விட்டனர். அவர்கள் மட்டும் உயிருடன் இருந்திருந்தால்! ம்ம்ம்ம்! என் ஆசாரியரின் இடத்தில் அவர்கள் இருந்து பரம்பரையாக இந்த ஆசிரமத்தை நடத்தும் தகுதி பெற்றுச் சிறப்பாக நடத்தி வருவார்கள்.” என்றவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்த வண்ணம், “ நான் உன்னிடம் என் மகனைக் கண்டேன் த்வைபாயனா! ஆனால் உனக்கோ என்னிடமோ இந்த கோதுலி ஆசிரமத்திடமோ எவ்விதமான அன்பும் இல்லை!” என்று வருத்தத்துடன் கூறினாள். பின்னர் தன் தொண்டையைச் சரி செய்து கொண்டு மீண்டும் தன் சுயநிலைக்கு வந்தவளாகக் கூறினாள்.

“நீ ஆசாரியனாக வரப் போவதில்லை எனில், நான் சுகனைப் பிரிய மாட்டேன். என்னால் முடியாது. சுகனும் என்னைக் கைவிடக் கூடாது!” என்றவளால் மேலே பேச முடியாமல் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்ந்து போனாள். “சுகதேவனால் இப்போது ஓர் சிக்கல் ஏற்பட்டுள்ளது!” என்றாள் ராஜமாதா! அவள் தன் தந்தை த்வைபாயனரின் பின்னால் அமர்ந்திருந்த சுகதேவரைப் பார்த்தாள். அவரோ மெல்லப் புன்சிரிப்புடன் அனைவரையும் பார்த்து அவரவர் கருத்தையும் அதில் உள்ள சிக்கல்களையும் அவர்களுடைய சிரமங்களையும் பார்த்து ரசித்த வண்ணம் தலை நிமிர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்.