யுதிஷ்டிரனுக்குக் குழப்பம்!

யாகத்துக்கு வேண்டிய அக்னியையும், இரவு உணவு தயாரிக்கவேண்டிய நெருப்பையும் மூட்டி அவரவர் வேலைகளைக் கவனிக்குமாறு தன் சீடர்களை வியாசர் அனுப்பி வைத்தார். அவர்களுக்கு உதவி செய்ய தன் மல்லர்களை பலியா அனுப்பி வைத்திருந்தான். இதற்கான அரசாணையும் பெறப் பட்டிருந்தது.  இதன் பின்னர் வியாசர் தன் தாய் சத்தியவதியை அவள் அரண்மனையில் சென்று சந்திக்கவேண்டி கிளம்பிச் சென்றார். நொண்டி, குருடு, செவிடு, ஊமை, உடலளவிலும், மனதளவிலும் காயமடைந்தோர் என ஒரு பெரிய மக்கள் கூட்டம் வியாசரின் அன்பையும், ஆசிகளையும் வேண்டிக் காத்துக் கொண்டிருந்தது. அவர் தங்களைத் தொட்டாலே போதும், எல்லாவித நற்பலன்களும் கிடைக்கப்பெறுவோம் என உறுதியாக நம்பினார்கள் அந்த மக்கள். அக்னியை வணங்கி அன்றைய தினத்துக்கான தானங்களை அக்னிக்குக் கொடுத்து முடித்த பின்னர் தன் வழக்கப்படி துன்புறும் மக்களைத் தரிசித்து ஆறுதல் கூறுவது வியாசரின் அன்றாட வழக்கம். அது போல் அன்றும் செய்தார். அங்கு கூடி இருந்த மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு மண் குடுவையில் மூலிகைகள் கலந்த பால் விநியோகிக்கப்பட்டது. அனைவரின் மண் குடுவையையும் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார் வியாசர்.

உடலளவில் காயம் பட்டவர்களின் காயங்கள் நன்கு மூலிகை கலந்த வெதுவெதுப்பான சுடுநீரால் கழுவப்பட்டு மூலிகைகளால் பத்துப் போடப்பட்டுக் கட்டி விடப்பட்டது. இவற்றை வியாசரின் சீடர்கள் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டு செய்தார்கள். பாலைத் தவிர மக்களுக்குப் பிரசாதமாக அப்பங்களும், கஞ்சியும் விநியோகிக்கப்பட்டது. வியாசரே நேரில் இருந்து இவற்றைக் கவனித்தார். பின்னர் வேத மந்திரங்களால் அனைவரையும் ஆசீர்வதித்தும், அனைவரின் உடல்நலன், மனோபலம் பெருகவும் வியாசர் பிரார்த்திக்க அந்தப் பிரார்த்தனையில் அவரின் சீடர்களும் கலந்து கொண்டனர். அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறப்பட்டிருக்கிறதா என்று கவனித்த பின்னரே வியாசரும் அவரின் சீடர்களும் உணவு உண்ண அமர்ந்தனர். பின்னர் வந்திருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் வியாசரின் அருகே வந்து நமஸ்கரித்து ஆசிகளைப் பெற்றுச் சென்றனர்.

அதன் பின்னர் அங்கிருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் வியாசர் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டார். கூட்டம் மெல்ல மெல்லக் கரைந்தது. அனைவரும் மனதில் நம்பிக்கையுடனும் திருப்தியுடனும் சென்றனர். மறுநாள் வியாசர் எழுந்ததும் தன் காலடியில் அமர்ந்திருந்த யுதிஷ்டிரனையும் அவன் தம்பிகள் நால்வரையும் கண்டார். யுதிஷ்டிரனும், மற்றப் பாண்டவர்கள் நால்வரும் வியாசரை நமஸ்கரிக்க, அவர்களை ஆசீர்வதித்த அவர், “யுதிஷ்டிரா, பட்டாபிஷேஹ வைபவத்துக்குத் தயாராகி விட்டாயா?” என்று வினவினார். “என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? குருதேவா! நீங்கள் வந்திருக்கிறீர்கள்! என் தாத்தாவும் சித்தப்பாவும் வேண்டிய ஏற்பாடுகளைக் கவனிக்கின்றனர். உங்களை விட நான் என்ன பெரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து விடப் போகிறேன்!” என்றான் யுதிஷ்டிரன்.

“இதைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் யுதிஷ்டிரா! உன் கருத்து என்ன?” என்றார் வியாசர். “குருதேவரே! நான் அரசன் ஆனதும் என்ன என்ன பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளப் போகிறேன், என் முன்னால் எவை எல்லாம் காத்திருக்கின்றன என்னும் புதிருக்கு விடை காண முடியாமல் தவிக்கிறேன்.” என்றான் யுதிஷ்டிரன். தன்னையே பார்த்த வியாசரிடம் அப்போது ஹஸ்தினாபுரத்தில் உள்ள நிலைமையை உள்ளபடியே விவரித்தான் யுதிஷ்டிரன். துரியோதனன் தற்கொலை செய்து கொள்ளப் போவதாக மிரட்டியது, அவன் சகோதரர்கள் அனைவரும் காந்தாரம் செல்ல முடிவெடுத்தது, கர்ணனும், அஸ்வத்தாமாவும் கூட ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு விலகிச் செல்ல நினைத்தது, துரோணாசாரியாரும் என்ன செய்வது எனப் புரியாமல், தன் மகனுடன் அஹிசத்ரா செல்வதா அல்லது ஹஸ்தினாபுரத்தில் தங்குவதா எனப் புரியாமல் குழம்புவது என அனைத்தையும் விபரமாக யுதிஷ்டிரன் வியாசரிடம் எடுத்துச் சொன்னான். பாண்டவர்களை துரோணாசாரியார் தன் மக்கள் போல் அன்பும், பாசமும் கொண்டு நேசித்தாலும் தன் மகன் இல்லாத ஹஸ்தினாபுரத்தில் தானும் இருக்கவேண்டுமா என்றே யோசிக்கிறார் என்றும் சொன்னான்.  தாத்தா பீஷ்மர் எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கைகளையும் சொன்ன யுதிஷ்டிரன் திருதராஷ்டிரன் மற்றும் காந்தாரியின் வருத்தத்தையும் எடுத்துச் சொன்னான்.

பீமன் தன் பங்குக்குத் தான் எது வந்தாலும் எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாகக் கூறினான். அர்ஜுனன் குரு வம்சத்து அரசப் படை வீரர்கள், தளபதிகள் அனைவரும் பாண்டவர் பக்கமே இருப்பதாகவும், பிரச்னை ஏதேனும் எழுந்தால் பாண்டவருக்கே தாங்கள் ஆதரவு தருவோம் என்றும் கூறுவதாகச் சொன்னான். மேலும் தாத்தா பீஷ்மர் முடிவெடுத்தால் சரியாகவே இருக்கும் என்றும் அவர் முடிவைத் தாங்கள் ஆதரிப்பதாகவும் அவர்கள் சொன்னதாக அர்ஜுனன் கூறினான். நகுலன் குதிரைப்படைகள், ரதப் படை வீரர்கள், அதிரதர்கள், மஹாரதர்கள் ஆகியோரிடம் பேசியதாகவும் அனைவரும் தங்கள் பக்கம் என்றும், செலவுக்கு வேண்டிய தங்கம் அனைத்தும் தங்கள் மாமனார் ஆன துருபதன் கொடுத்திருப்பதாகவும் கூறினான். இவர்களைத் தவிர யாதவர்கள் அனைவரும், மற்றும் ஆர்ய வர்த்தத்து அரசர்களும் யுதிஷ்டிரனையே ஆதரிப்பார்கள் என்றும் கூறினான்.

அமைதியாக அமர்ந்திருந்த சஹாதேவனைப் பார்த்து, “நீ என்னப்பா சொல்கிறாய்?” என்று வியாசர் கேட்டார். சஹாதேவன் ஹஸ்தினாபுரத்து மக்களுக்கு யுதிஷ்டிரன் அரசன் ஆவதே பிடிக்கும் என்று சொன்னான். அவன் குரலில் எவ்விதப் பற்றும் இல்லாமல் ஒரு யோகியைப் போல் பற்றற்றுக் கூறினான். “நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் மகனே!” என்று யுதிஷ்டிரனைப் பார்த்துக் கேட்டார் வியாசர். அப்போது பீமன் குறுக்கிட்டான். “நான் குறுக்கிடுவதற்கு மன்னியுங்கள், குருதேவா! எங்கள் அண்ணன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன். ஹஸ்தினாபுரத்தின் சிங்காதனத்தில் என் அண்ணன் அமர்ந்து மக்களுக்கு நல்லாட்சியைத் தர வேண்டும். அதர்மத்தை ஒழித்து தர்மத்தின் பாதையில் ஆட்சி செலுத்த வேண்டும்.” என்றான் பீமன்.

அவனைப் பார்த்துக் கருணையுடன் சிரித்த வியாசர், தன் தலை ஆமோதிப்பாக ஆட்டி விட்டு யுதிஷ்டிரன் பக்கம் திரும்பினார். அவன் முகத்தையே பார்த்தார். “நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என எனக்கே தெரியவில்லை, குருதேவா!  நான் எனக்கு வழிகாட்டும்படிக் கடவுளை வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.  உங்கள் வழிகாட்டுதலும் எனக்குத் தேவை குருதேவா! நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? எது என்னுடைய தர்மம்? இம்மாதிரியான ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலையில் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?  இப்படி ஒரு பிரச்னையை இதற்கு முன்னர் நான் சந்தித்ததே இல்லை.” என்றான் யுதிஷ்டிரன்.

“யுதிஷ்டிரா! சிறு குழந்தையாக இருக்கையில் இருந்தே நீ குற்றமற்றவனாகவும் எல்லாவிதத்திலும் நேர்மையைக் கடைப்பிடிப்பவனாகவும், சொன்னதைச் செய்பவனாகவுமே இருந்து வருகிறாய்! ஆகவே இப்போதும் நீ கவலைப்படாதே! நிலைமை எப்படி இருந்தாலும் நீ தர்மத்தின் பாதையிலேயே செல்வாய் என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. “ என்றார். “திக்குத் தெரியாத காட்டில் கண்களைக் கட்டி விட்டாற்போல் தவிக்கிறேன், குருதேவா! நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்!” என்றான் யுதிஷ்டிரன். அன்புடன் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்த குருதேவர், “ குழந்தாய்! ஒரு மனிதனுக்கு ஒவ்வொரு சமயங்களில் ஒவ்வொரு மாதிரி நடந்து கொள்ள வேண்டி இருக்கும். பல சமயங்களிலும் அவன் என்ன விரும்புகிறானோ அப்படியே செய்தாலும் ஒரு சில சமயங்களில் அவன் விருப்பத்தை விட்டு விட்டு அவன் என்ன செய்ய வேண்டும், எது செய்தால் சரியாக இருக்கும் என்று யோசிக்க வேண்டி இருக்கும். இது அப்படிப்பட்ட ஒரு சமயம் உன் வாழ்க்கையில் வந்திருக்கிறது.” என்றார் வியாசர்.

“குருதேவா! நானும் என்னால் ஆன மட்டும் யோசித்துப் பார்த்துவிட்டேன். எனக்கு வழி ஒன்றும் புலப்படவில்லை!” எனத் தன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டான் யுதிஷ்டிரன்.  “உன் வாழ்க்கையின் உச்சக்கட்டத் தேர்வு இப்போது நடக்கிறது, யுதிஷ்டிரா! மகனே! உன் செங்கோல் நியாயமாக இருக்க வேண்டும். செங்கோல் வளையக் கூடாது. உன் வாழ்க்கை இப்போது குரு வம்சத்துச் செங்கோலுடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது. நீ தர்மத்தைக் காக்க வந்தவன். விண்ணுலகில் கடவுளரும் உன்னிடம் தர்மத்தையே எதிர்பார்க்கிறார்கள். முடி சூடிய பின்னர் நீ முடிவு செய்யலாம் என்பது சரியானால், ஏன் இப்போது உன்னால் முடிவு செய்ய முடியாது? ஒரு முடிவுக்கு உன்னால் வர முடியாதா?”

“புதிராக இருக்கிறது குருதேவா! என்னால் என்ன முடிவெடுக்க இயலும்?” யுதிஷ்டிரன் குழம்பினான்.

“ஏனப்பா குழம்புகிறாய்? ஏன் புதிராக நினைக்கிறாய்? எல்லாம் அல்ல அந்த மஹாதேவனை நாடு! அவன் காலடிகளைத் தஞ்சம் அடைந்து விடு! இம்மாதிரியான ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் வேறு எவராலும் உனக்கு ஆறுதலோ, வழி காட்டுவதோ இயலாத ஒன்று. நீயே சுயமாகச் சிந்தித்து முடிவெடு! நீ எப்படி முடிவெடுத்தாலும், அது சரியானதாகவே இருக்கும். யுதிஷ்டிரா, உன் முடிவில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. உன் சகோதரர்களும் நீ எடுக்கப் போகும் முடிவை ஏற்பார்கள். கலங்காதே!” என்றார் வியாசர்.

வியாசர் வந்தார்!

மறுநாள் காலை விடிந்தது. பானுமதியின் மரணத்திற்குப் பின்னர் ஹஸ்தினாபுரம் அன்று தான் இயல்பான நிலைமைக்குத் திரும்ப ஆரம்பித்திருந்தது. அன்றைய காலைப் பொழுது ஆரம்பித்த சில மணிகளில் பறை அறிவிப்பவன் பறையைக் கொட்டிக் கொண்டு ஏதோ அறிவிப்புச் செய்வது பொதுமக்கள் அனைவரின் காதுகளிலும் விழுந்தது. பலரும் அவரவர் வேலைகளை விட்டு விட்டு என்ன அறிவிப்பு என்பதைக் கவனித்தார்கள். வீட்டுக்குள் வேலை செய்து கொண்டிருந்த பெண்டிரும் இதில் விதி விலக்கில்லை. அவர்களும் வந்த என்ன விஷயம் என ஒருவருக்கொருவர் கேட்டுக் கொண்டனர். பறை அறிவிப்பவன் சொன்னதாவது: இதனால் அறிவிப்பது யாதெனில், ஹஸ்தினாபுரத்தின் முடி சூடாச் சக்கரவர்த்தியும், குரு வம்சத்தினரின் பிதாமகரும் ஆன பீஷ்மரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, அனைவராலும் “குருதேவர்” என்றும், “மஹாஸ்வாமி” என்றும் போற்றி வணங்கப்படும், க்ருஷ்ண த்வைபாயனர் என்னும் வியாச ரிஷி ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு விஜயம் செய்கிறார்.  பாண்டவர்களில் மூத்தவன் ஆன யுதிஷ்டிரனுக்கு நடைபெறப்போகும் பட்டாபிஷேஹ வைபவத்தில் கலந்து கொள்ளவும், அதை ஏற்பாடுகள் செய்து நடத்திக் கொடுக்க இருக்கும் அந்தணர்களுக்கு வழிகாட்டவும் வியாசர் வருகை தருகிறார். பீஷ்மரின் அழைப்பின் பேரில் வியாசர் வருகை புரிகிறார்.” என்பதே ஆகும்.

பட்டாபிஷேஹத்துக்கு முதல்நாள் ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து ஒரு யோசனை தூரத்தில் வியாசர் வந்து கொண்டிருந்தார். அவருடன் எப்போதும் உடன் வரும் சீடர்களும் வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களை வரவேற்க பீஷ்மர் விதுரரை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். கூடவே உதவிக்காகவும், மற்ற சம்பிரதாயமான வரவேற்புகளைக் கவனிக்கவும், சோமதத்தன், தௌம்யர் ஆகிய இருவரும் விதுரருடன் செல்லவும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். மறுநாள் காலை வியாசர் ஹஸ்தினாபுரத்தின் உள்ளே வருகை தரும் நேரம். பீஷ்ம பிதாமகரும், குரு வம்சத்து இளவல்கள் அனைவரும், அரசன் திருதராஷ்டிரனோடு நகரை விட்டு வெளியே புறநகருக்குச் சென்று வியாசரை வரவேற்றனர். பொதுமக்களும் பெரிய அளவில் கூடி இருந்தனர்.

புலித்தோலை அணிந்த வண்ணம் வியாசர் வந்தார். பாரதம் முழுவதும், குறிப்பாக ஆர்யவர்த்தத்தின் ரிஷிகள் அனைவருமே வியாசரைத் தங்கள் தலைவராக எண்ணி வணங்கி வந்தனர். கரு நிறத்தவரான வியாசர் அகன்ற தோள்களுடன், நல்ல தேகபலத்தோடு பார்ப்பதற்கே தனித்தன்மை வாய்ந்தவராக கம்பீரத்தோடு காணப்பட்டார். மேலே தூக்கிக் கட்டப்பட்டிருந்த அவரின் நரைத்த தலை மயிரைப் பார்த்தால் இமயமலையின் மேல் காணப்படும் பனிச்சிகரங்களைப் போல் காணப்பட்டது. அவருடைய பெரிய தலை, அகன்ற அவிசாலமான நெற்றி, அதில் காணப்பட்ட விபூதியினால் வரையப்பட்ட மூன்று நீண்ட கோடுகள், அகன்ற விசாலமான கண்கள், அதில் பொங்கி வழிந்த கருணை வெள்ளம் எல்லாம் சேர்ந்து அவர் ரிஷிகளுக்குள்ளே தனித்தன்மை வாய்ந்தவர் என்பதை மேலும் மேலும் உறுதிப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அவர் முகமோ கருணை, பாசம், அன்பு, மகிழ்ச்சி என அனைத்தையும் வாரி வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

வியாசர் தன்னுடைய ஆசிரமம் இருக்கும் குருக்ஷேத்திரத்திலிருந்து ஹஸ்தினாபுரம் வந்திருந்தார். குருக்ஷேத்திரத்தில் தான் சரஸ்வதி நதி இமயத்திலிருந்து ஓடி வருகிறது. முன்னும் , பின்னுமாகச் சற்று ஓடியதும் சரஸ்வதி நதி பூமியில் மறைந்து விடுகிறது. ஆனால் செல்லும் முன்னர் அங்கிருக்கும் ஐந்து ஏரிகளை நிரப்பிவிட்டுச் செல்கிறது. சமந்த பஞ்சகம் என்னும் அந்த ஐந்து ஏரிகளும் நீரால் நிரம்பித் தளும்பிக் கொண்டிருக்கும். அவருடைய குருகுலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான சீடர்கள் படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.  அங்கே படித்து முடித்தவர்களோ பாரத நாட்டின் பல்வேறு பாகங்களுக்கும் சென்று ஆங்காங்கே ஆசிரமங்களை நிர்மாணித்துத் தாங்கள் கற்றதை அங்குள்ள மக்களுக்கும் சொல்லிக் கொடுப்பதன் மூலம் ஆர்யவர்த்தத்தின்  பழக்க, வழக்கங்களை மட்டுமின்றி அதன் எல்லைகளையும் விஸ்தரித்தனர்.

வியாசரே ஆசிரமத்தில் சில மாதங்களைக் கழித்தாலும் தானும் நதிகள் மூலமும், தரை வழியாகவும் பல்வேறு நாடுகளுக்குச் சென்று ஆர்யவர்த்தம் முழுவதையும் ஒரே மாதிரியான பழக்கவழக்கங்கள், விதிமுறைகள் எனப் பின்பற்று ஒரு வழக்கத்தை ஏற்படுத்தி வந்தார். சமூக சிந்தனைகள், நீதி மார்க்கங்கள் மட்டுமின்றி ஆன்மிக போதனைகளிலும் அனைவரும் ஒரே மாதிரியாக அறிவைப் பெறும் வண்ணம் போதித்து வந்தார். அவர் பார்க்கும் எந்த ஒரு மனிதரையும் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் வண்ணம் வியாசருடைய போதனைகள் அமைந்தன. வியாசருடன் கூட அவர் மகன் சுக மஹரிஷியும் வருவார். தலையை மழுங்க மொட்டை அடித்த வண்ணம் உயரமாக, ஒல்லியாக, ஜொலிக்கும் கண்களுடன், தீர்க்கமான நாசியுடனும், ஞானம் அடைந்ததைச் சொல்லும் வண்ணமாக அமைதி நிறைந்த முகத்துடனும் காட்சி அளிப்பார் சுக மஹரிஷி. அவர் கைகளில் நீர் நிறைந்த இரு சுரைக்குடுக்கைகள் ஒரு நீண்ட தண்டத்தில் கட்டப்பட்டுக் காட்சி அளிக்கும். ஒரு குடுக்கையின் நீர் சுகமஹரிஷிக்கும், இன்னொன்று அவர் தந்தை வியாசருக்கும் ஆகும்.

வியாசரின் சீடர்கள் தவிர சுகரின் சீடர்களும் அவருடன் வந்தனர். அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் வைஷம்பாயனரும், பைலரும் ஆவார்கள். இவர்களைத் தவிரவும், ஐம்பது சீடர்கள் உடன் வந்தனர். பீஷ்மர், திருதராஷ்டிரன், குரு வம்சத்து இளவல்கள், சஞ்சயன், பலராமன், கிருஷ்ணன் ஆகியோரும் விராட அரசனும் நாக அரசன் மணிமானும் வியாசரின் கால்களில் விழுந்து ஆசிகளைப் பெற்றனர். அங்குள்ள மக்கள் அனைவரும் மிகவும் மதிப்புடனும், மரியாதையுடனும் இவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். வியாசர் ஏழை, எளிய மக்களுக்காகவே வாழ்ந்து வந்தார் என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டிருந்தனர். அதோடு இல்லாமல் அவர் கொடுக்கும் இலவச சிகிச்சையில் குணமடைந்தவர் பலர் இருந்தனர். கஷ்டப்படுபவர்கள் அவர் ஆசியைப் பெற்றதும் தங்கள் கஷ்டங்கள் தீர்ந்து சுகப்பட்டனர் என்பதையும் அறிந்திருந்தனர்.

கையில் ஒரு நீண்ட கழியைப் பிடித்த வண்ணம் வியாசர் மெதுவாக நடந்தார். அவரை வணங்கும் அனைவருக்கும் தன் வலக்கையை உயர்த்தி ஆசிகளைத் தெரிவித்தார். ஒவ்வொருவரையும் பார்த்துத் தனித்தனியாகச் சிரித்து ஒவ்வொரு வார்த்தை அன்பாகவும் பேசினார். அரண்மனைகளில் தங்கும் வழக்கம் இல்லாத வியாசர் தன் வழக்கப்படி ஹஸ்தினாபுரத்தில் கோயில் கொண்டிருந்த பிரதிபேஷ்வர் கோயிலின் முன்றிலில் தனக்கும் தன்னுடன் வந்தவர்களுக்கும் தங்கக் கூடாரங்கள் கட்டி இடம் ஒதுக்கித் தரும்படி கேட்டுக் கொண்டார். பிரதிபேஷ்வர் கோயில் பீஷ்மரின் தாத்தா பிரதீபச் சக்கரவர்த்தியால் கட்டப்பட்டது என்பதால் கோயிலும் அவர் பெயரிலேயே வழங்கப்பட்டது

ஹஸ்தினாபுர சிங்காதனம் யாருக்கு? கோபுவின் கவலை!

ஆயிற்று! பானுமதி இறந்து போய்ப் பத்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன. இனி அவள் ஆட்டத்தையும், கொண்டாட்டத்தையும் கலகலவென்ற சிரிப்பையும் நாம் இனி கேட்கப் போவதில்லை; பார்க்கப் போவதில்லை. அரச குடும்பத்தினர் மட்டுமின்றி  ஹஸ்தினாபுரம் முழுவதும் அவள் இறந்ததை துக்கம் அனுஷ்டித்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னமும் பலருக்கு அதிர்ச்சி நீங்கவே இல்லைதான்! பத்துநாட்களுக்கான சடங்குகளும் விதிகளும் முடிந்த பின்னர் பதினோராம் நாளுக்கான சடங்குகள் நடைபெற்றன. பனிரண்டாம் நாள் தன் தலை முடியைப் பாதி மழித்துக் கொண்டிருந்த துரியோதனன் பானுமதிக்காகப் பிண்டதானம் செய்து சடங்குகளை நிறைவேற்றினான். ஆரியர்களுக்கு இப்படிப் பனிரண்டாம் நாள் பிண்டதானம் செய்வதால் அதுவரை பூமியில் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கும் பானுமதியின் ஜீவன் அமைதி பெற்றுப் பித்ருலோகம்போய்ச் சேரும் என்பது வழிவழியாக வந்த அவர்களுடைய நம்பிக்கை.

ஹஸ்தினாபுரத்து மக்களோ எப்போதோ ஓரிருமுறை ஒரு சில அரசக் கொண்டாட்டங்களில் மட்டுமே பானுமதியைப் பார்த்திருந்தனர். அவள் அழகு அவர்களைக் கவர்ந்திருந்தது. எப்போதும் சந்தோஷமாகப் புன்னகைக்கும் இளவரசி இன்று இல்லை என்பதை அவர்களால் நம்ப முடியவில்லை. கடவுளருக்கெல்லாம் கடவுளான அந்த மஹாதேவனுக்கு ஹதகேஸ்வர் என்னும் பெயரில் அவள் ஒரு கோயில் எழுப்பியபோது ஹஸ்தினாபுரத்து மக்கள் அனைவருமே அவள் பக்தியைக் கண்டு வியந்து போற்றினார்கள்; இப்ப்போது அந்தக் கோயிலுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் அவள் இல்லாமல் வெறுமையாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்து மனம் வருந்தினார்கள்.  என்றேனும் ஒரு நாள் துரியோதனன் அவள் ஆளுகைக்கு உட்படுவான் என்றே பலரும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அரச மாளிகைக்கு நெருங்கி இருந்த அனைவரும் இதைத் தான் எதிர்பார்த்தனர். அவர்கள் எதிர்பார்ப்புப் பொய்யாகும் வண்ணம் இன்று பானுமதியே உயிருடன் இல்லை.

பானுமதி இறந்த மறுநாள் அவள் சகோதரன் சுஷர்மாவுக்கும், ஜாலந்திராவுக்கும் இடையில் பெரிய வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. சுஷர்மா துரியோதனன் ஜாலந்திராவை அடுத்தாற்போல் கல்யாணம் செய்து கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறான் என்றும், மற்ற இளவரசிகளை விட அவள் துரியோதனனைக் கல்யாணம் செய்து கொள்வதின் பலாபலன்களையும் எடுத்துக் கூற ஆரம்பித்தான். இதைக் கேட்ட ஜாலந்திரா கொதிப்படைந்தாள். உடனடியாக துரியோதனன் மாளிகையை விட்டு வெளியேறி பானுமதியின் இறுதிச் சடங்குகள் முடியும்வரை வேறு எங்காவது தங்கலாம் என்று முடிவு கட்டி சுஷர்மாவை அதற்கு வற்புறுத்தினாள்.  அவள் தொந்திரவு பொறுக்க முடியாமல் அவர்கள் இருவரும் ரேகாவுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார்கள். கிருஷ்ணன் வசித்த மாளிகைக்குச் சென்றனர். அங்கே உத்தவனின் இரு நாககுல மனைவியரான கபிலாவும், பிங்கலாவும் அவர்களை எதிர்கொண்டு உபசரித்தனர். அவர்கள் இந்தச் சடங்குகளும் துக்கதினங்களும் முடிந்த பின்னர் ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து இங்கிருந்து கிளம்பிக் காம்பில்யம் செல்லும் முடிவில் இருந்தனர்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. பானுமதி இறந்து பதின்மூன்றாம் நாள் இரவு. கோபு வழக்கம்போல் பீமனின் உடலைப் பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தான். தினம் இரவு நேரத்தின் தன் அருமை எஜமானுக்கு இந்தச் சேவையைச் செய்வதில் அவன் சந்தோஷம் அடைந்தான். அப்போது தான் அவன் கேள்விப் பட்ட பல விஷயங்களையும் பீமனுடன் பகிர்ந்து கொள்வான். அது போல் இன்றும் தன் மனதில் காலையில் இருந்து வெளிவரத் தவித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு விஷயத்தை பீமனிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தான். “பிரபுவே, நான் இல்லாதபோது வாரணாவதத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த மாளிகையிலிருந்து நீங்கள் தப்பி இருக்கக் கூடாது. நீங்கள் தனியாக இருந்ததில் உங்கள் உடலும் வீணாகப் போய் விட்டது. அதோடு உங்கள் ஆயுதங்களும் துருப்பிடித்துப் போய் விட்டன. நான் இருந்திருந்தால் தினம் உங்கள் உடலையும் ஆயுதங்களையும் ஒரு சேரக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன். “ என்றான்.

அதற்கூ பீமன், “ அட! என்ன அப்பா நீ? நீ இல்லை எனில் உலகமே தலைகீழாகவா போய்விடும்? உன்னால் தான் அதிசயங்களைச் செய்ய முடியுமா? நீ இல்லை எனில் எவராலும் முடியாதா என்ன?” என்று உடலை முறித்துக் கொண்டே மிகவும் சோம்பலாகச் சொன்னான்.

“பிரபுவே, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? எனக்குத் தெரியும்! சொல்கிறேன் கேளுங்கள். இளவரசி பானுமதி சாகும் முன்னர் என்ன செய்தாள் தெரியுமா?கிருஷ்ண வாசுதேவன் அவள் அருகில் இருந்திருக்கிறான். அவனிடம் என்ன வேண்டிக் கொன்டாள் தெரியுமா? அவனைப் பார்க்க வேண்டும் என அவள் நினைத்திருக்கிறாள். உடனே உங்கள் அத்தை மகன் அவள் முன்னே தோன்றி இருக்கிறான். அவள் அருகே அமர்ந்து அவளுக்கு ஆறுதல் மொழிகள் சொல்லி அவளை சகோதரி என்றும் அழைத்திருக்கிறான். ஒரு மனிதன் பிரசவித்த அந்நியப் பெண்ணின் அருகேயே செல்லக் கூடாது. கிருஷ்ண வாசுதேவன் சென்றிருக்கிறான். அந்தக் குழந்தையும் உயிருடன் இல்லையாமே!” மெதுவாகப் பேசிய கோபு மீண்டும் ரகசியம் பேசும் குரலில் “அவளிடம் அவன் அடுத்த பிறவியில் உன்னைச் சந்திக்கிறேன் என்று சொல்லி இருக்கிறான்.” என்று ஏதோ முக்கியமான ரகசிய விஷயத்தைச் சொல்வது போல் கூறினான்.

“கதை கட்டி விடாதே! கோபு, உன் வேலையைப் பார்!” என்று சீறினான் பீமன்.

“இல்லை, பிரபுவே, இல்லை. நான் என்னுடைய இந்தப் பூணூல் மேலே சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன். புனிதமான இந்தப் பூணூலின் மேல் சத்தியமாக இவை அனைத்தையும் எனக்கு ரேகா என் தாயிடம் சொல்லித் தான் தெரிந்தது.”

“ஹூம், பூணூல் மேல் சத்தியமா? அது சரி! அப்புறம் என்ன நடந்தது?” என்றான் பீமன். அதற்கு கோபு இன்னமும் குரலைத் தழைத்துக் கொண்டு, “பிரபுவே! இப்போது நான் சொல்லப் போவது மிக ரகசியமாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் அத்தை மகன் பானுமதிக்கு என்ன சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கிறான் தெரியுமா? துரியோதனன் தான் ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆளுவான் எனச் சத்தியம் செய்து கொடுத்திருக்கிறான்.” என்றான். பீமன் உடனே கோபுவின் காதுகளை வலுக்கும்படி வேகமாகத் திருகினான். “நிச்சயமாய் இல்லை! அவன் எங்களுக்கு அத்தை மகன் மட்டுமல்ல; நண்பனும் கூட! வாசுதேவன் இப்படி எல்லாம் செய்ய மாட்டான்..” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான்.

கோபுவுக்கு வெறுப்பு மேலிட்டது. அலுப்புடன், “சரி, இப்போது நான் சொல்வதை நீங்கள் நம்பாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு நாள் உண்மை தெரியும். அப்போது உங்களுக்கு என் வார்த்தையைக் கேட்கவில்லையே என்பது புரியும். ரேகாவுக்கு அனைத்தும் தெரியும். வாசுதேவன் இந்த வாக்குறுதியை பானுமதிக்கு அளித்ததை ரேகா கேட்டிருக்கிறாள்.” என்றான். “அவள் தூக்கக் கலக்கத்தில் சொப்பனம் கண்டிருக்கலாம். அல்லது அளவுக்கு மீறிய துக்கத்தில் புரியாமல் இருந்திருக்கலாம். சரி, சரி, இன்றைக்கு இது போதும்! “ என்றான் பீமன். பின்னர் கோபுவின் வாடிய முகத்தைப் பார்த்து விட்டு, “கவலைப்படாதே! போய்த் தூங்கு!” என்று அவனைத்ட் ஹட்டிக் கொடுத்தான். பீமனும் திரும்பிப் படுத்த உடனேயே தூங்கி விட்டான். அவன் தூக்கத்தில் பரத வம்சத்து அரியணையில் துரியோதனன் ஏறி அமருவதற்கு வாசுதேவக் கிருஷ்ணன் உதவுவதைப் போல் கனவு கண்டான். அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட விழித்துக் கொண்டவன், தனக்குத் தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டான். “கிருஷ்ணன் ஒருக்காலும் நம்மை ஏமாற்ற மாட்டான். இல்லை; இல்லை; கோபு சொன்னது உண்மையாக இருக்காது!” என்று சொன்னவண்ணம் மீண்டும் படுத்தான்.

பானுமதி விடை பெற்றாள்!

கிருஷ்ணன் பானுமதியின் கைகளைப் பிடித்த வண்ணம் அவளையே பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான். பானுமதியும் கிருஷ்ணனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் மினுமினுத்தன. துரியோதனனோ பானுமதியின் இனம் காணமுடியாப் பரவசத்தையும், கிருஷ்ணனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில் காணப்பட்ட பாசத்தையும் கண்டு வாயடைத்து உட்கார்ந்திருந்தான். அவனால் எதுவும் பேசமுடியவில்லை. அரை மயக்க நிலையில் இருந்தான். அப்போது மருத்துவர் குறுக்கிட்டு, “மாட்சிமை பொருந்திய வாசுதேவரே, தயவு செய்து அவளைப் பேச அனுமதிக்காதீர்கள். அது அவளுக்கு இன்னமும் சிரமத்தையும் உடல் உபாதையையும் தரும். சக்தி அனைத்தையும் இழந்துவிடுவாள்” என்று வேண்டிக் கொண்டார். கிருஷ்ணன் அவரையே சிறிது  நேரம் பார்த்தான். பின்னர் கடுமையாக அவரைப் பார்த்து, “இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் உங்களால் எதுவும் செய்ய இயலாது; ஆனால் என்னால் ஓரளவுக்கு உதவ முடியும். அது அவளுக்கு நிம்மதியையும் தரும்.” என்றான்.

இதைக் கெஎட்டதும் மருத்துவரும் துணைக்கு இருந்த மருத்துவப் பெண்மணியும் தங்கள் கைகளைக் கூப்பி வணங்கி விட்டு அங்கிருந்து அகன்றனர். பானுமதி மயக்கத்திற்கும் நினைவுக்கும் மாறி மாறிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் இப்போது மீண்டும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்ட கிருஷ்ண வாசுதேவன் அவள் நெற்றியில் தன் கைகளை வைத்துக் கொண்டு அவள் முகத்தையே உற்றுக் கவனித்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தான். அவள் மீண்டும் தன் கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்ப்பாள் என்பதை எதிர்பார்த்தான். அதற்கேற்ப பானுமதியும் தன் கண்களைத் திறந்தாள். கிருஷ்ணனையே பார்த்தவள் தன் ஞாபக சக்தியை மிகச் சிரமப்பட்டு ஒன்று சேர்த்துக் கொண்டாள். மிகவும் பக்தியோடு கிருஷ்ணனையே பார்த்தாள். பின் யாருக்கும் எதுவும் புரியாத மொழியில் பேசுபவள் போலப் பேச ஆரம்பித்தாள். வார்த்தைகள் குளறலாக இருந்தன. சிரமப் பட்டுப் புரிந்து கொள்ள நேரிட்டது. “ஆர்ய புத்திரர், ஆர்ய புத்திரர்……………..மிகவும் நல்லவர்………………. ஆம்,………………………………………… மிக மிக நல்லவர்……………………………….. உன்னதமான உயர்குடிப் பிறப்பைச் சேர்ந்தவர்………………………………………..என் மகன்……………………என் மகன்…………………….சக்கரவர்த்தி பரதன் ஆண்ட…………………………….. இந்தச்  சிங்காதனத்தில்…………………………………..அமர வேண்டும்………………………………….ஆனால்……………………………ஆனால்………………………கிருஷ்ணா, அவனுக்கு…………………………….. என்னைத் தெரியுமா?............................அறிந்து கொள்வானா?.......................புரிந்து கொண்டு………………………என்னை நேசிப்பானா?” மிகவும் வெகுளியாகக் கேட்டாள் பானுமதி.

“அவன் உன்னை மிகவும் நேசிப்பான். நிச்சயமாய் நேசிப்பான். கவலைப்படாதே பானுமதி!” உறுதியான தொனியில் பேசின கிருஷ்ணன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்து, “ ஆர்வத்தையும் ஏக்கத்தையும் அதிகரித்துக் கொள்ளாதே பானுமதி! அமைதியாக இரு! உன் கணவன் ஹஸ்தினாபுரத்தின் மன்னன் ஆகி விடுவான். நான் என் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவேன். நிச்சயம் காப்பாற்றுவேன். என்றான். தன்னிரு கைகளையும் கூப்பிய வண்ணம் பானுமதி ஏதோ பேசினாள். என்னவென்று தெளிவாக இல்லை. ஆனால், “கோவிந்தா, கோவிந்தா!” என்று சொல்கிறாள் என்பது மட்டும் புரிந்தது. அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. துரியோதனனுக்கோ தன் கண்களையும், காதுகளையும் நம்ப முடியவில்லை. கிருஷ்ணன், வாசுதேவக் கிருஷ்ணன், தன்னை ஹஸ்தினாபுரத்தின் மன்னனாக ஒத்துக் கொள்கிறானா? நிஜமாகவா? இந்த வாக்குறுதியைத் தான் பானுமதி தனக்காகக் கிருஷ்ணனிடமிருந்து வாங்கி இருக்கிறாளா?

ஆனால் இத்தனை நாட்களாகத் தான் அவளை ஒரு மோசமான முட்டாள் பெண் என்றல்லவா நினைத்திருந்தோம்! நம்முடைய கஷ்டமான நேரங்களில் எப்படி உதவுவது என்பதே தெரியவில்லை என்றல்லவா நினைத்திருந்தோம். துரியோதனனுக்கு வாய் விட்டுக் கத்தி அழ வேண்டும் போலிருந்தது. சில விநாடிகள் கழித்து பானுமதி ஏதோ முணுமுணுத்தாள். ஆனால் அது தெளிவாக துரியோதனனுக்குக் கேட்டு விட்டது.”ஆர்ய புத்திரா, ஆர்ய புத்திரா, தாங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள்?” என்று அழைத்த பானுமதி களைப்புத் தாங்காமல் மீண்டும் தன் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். மிகக் கஷ்டப்பட்டுத் தன் கண்களைத் திறந்து துரியோதனனைத் தேடினாள். அவளுக்குப் பார்வை நன்றாகத் தெரிகிறதா என்பதில் கிருஷ்ணனுக்கு சந்தேகம் வந்தது.

துரியோதனன், “தேவி, தேவி, நான் இங்கே இருக்கிறேன்.” என்று பதில் கொடுத்தான். உடனே கிருஷ்ணன் இருக்கும் இடம் நோக்கித் திரும்பிய பானுமதியின் பார்வை எங்கோ இருந்தது. ஆனால் அவள் வாயிலிருந்து கீழ்க்கண்ட சொற்கள் உதிர்ந்தன. “வாசுதேவா, வாசுதேவா, என் கணவனை நீதான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். பார்த்துக் கொள்வாய் அல்லவா? நான் அவரை மிகவும் நேசிக்கிறேன். மிக மிக அதிகமாக நேசிக்கிறேன்.” என்றாள் பானுமதி. “சகோதரி, கவலைப்படாதே! உன் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்வேன்.” என்றான் கண்ணன். அவள் உதடுகளில் புன்னகை பூத்தது. அந்த அழகான புன்னகையை இன்று வரை அவள் முகத்தில் துரியோதனன் கண்டதில்லை. இந்தப் புன்னகையினால் அவள் முகமே திடீரென வசீகரம் பெற்றும் திகழ்ந்தது. இத்தனை அழகா என் பானுமதி என துரியோதனன் வியந்தான். அவன் இதயத்தைப் பிழிந்து எடுப்பது போல் வலி தாங்கவில்லை அவனுக்கு! இவ்வளவு பக்தியுடன் கூடிய ஒரு மனைவி இருந்தும் அவன் அவளை லக்ஷியமே செய்யாமல் இருந்திருக்கிறானே! அவள் இதோ அவனை விட்டுப் பிரியப் போகிறாளே! என்ன துர்ப்பாக்கியம்!

மீண்டும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த பானுமதி அந்த அரை மயக்க நிலையிலேயே, “கோவிந்தா! எனக்குச் சத்தியம் செய்து கொடு! என்னை மீண்டும் சந்திப்பேன் எனச் சத்தியம் செய்து கொடு! என் அடுத்த பிறவியிலும் நான் உன்னைத் தேடி வந்து சந்திப்பேன்!” என்றாள். “ஆம், சகோதரி! சத்தியம்!நிச்சயம் நான் உன்னை மறக்க மாட்டேன். உன் அடுத்த பிறவியிலும் உனக்குச் சகோதரனாகவே இருப்பேன். உன்னை வந்து சந்திப்பேன்.” என்றான். பானுமதிக்கு மேல் மூச்சு வாங்கியது. “நான் போக வேண்டிய வேளை வந்து விட்டது. நான் போய் வருகிறேன்.” என்று மெல்ல மெல்லச் சொன்னாள். “நாம் கட்டாயமாய் மீண்டும் சந்திப்போம் பானுமதி. உன்னை நீயே சிரமப்படுத்திக் கொள்ளாதே! அமைதியாக இரு!” என்றான் கிருஷ்ணன். அவன் சொன்னது பானுமதிக்குக் கேட்டதா, அவள் கவனித்தாளா என்பது சந்தேகமாக இருந்தது.

அவள் தன்னிச்சையாக ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகம் அந்த அழகுப் புன்னகையோடேயே காட்சி அளித்தது. அவள் அருகே சென்று அவள் காதுகளில் கிருஷ்ணன், “கவலைப் படாதே! ஏழேழு பிறவிகளிலும் நான் உன்னைச் சந்திப்பேன். உன் சகோதரனாகவே இருப்பேன். ஒவ்வொரு பிறவியிலுக் உனக்கு சகோதரனாகவே இருப்பேன்.”என்றான். அவள் கைகளை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டான். அந்த அறையில் யாரோ கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நுழைந்து பானுமதியை அழைத்துச் செல்லப் போகிறார்கள் என்னும் அச்சம் துரியோதனன் உள்ளத்தில் தோன்றியது. கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த யாரோ அந்த அறையில் நுழைந்திருப்பதாகவும் உணர்ந்தான். அருகே இருந்த சுவரைப் பிடித்த வண்ணம் தன்னைத் தானே சமாளித்துக் கொண்டான். திருமணம் ஆனதிலிருந்து இத்தனை காலமாகத் தன்னால் அவமதிப்பையும், வெறுப்பையும், அலட்சியத்தையுமே வாங்கிக் கொண்டு உயிர் வாழ்ந்திருந்த அந்தப் பெண் இன்று மெல்ல மெல்ல இறந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டபோது அவனுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி தலை தூக்கியது.

அவள் மீண்டும் தன் கண்களைத் திறந்து, “கோவிந்தா!” என்று சொல்ல முயற்சி செய்தாள். ஆனால் அவளால் இயலவில்லை. கிருஷ்ணன் மீண்டும் அவள் காதுகளில், “நான் என்றென்றும் உன்னோடு இருப்பேன். இது சத்தியம்!” என்றான். அவன் அதைச் சொல்வதைக் கேட்டவண்ணமே பானுமதி தன் கடைசி மூச்சை விட்டாள். ஜாலந்திராவுக்கு என்ன நடந்தது என்று புரியவே அவள் பானுமதியின் உடல் மேல் விழுந்து, “என் அருமைச் சகோதரி, என் பானு, என் அருமை பானு! “ என்ற வண்ணம் புலம்பி அழ ஆரம்பித்தாள். “ஜாலந்திரா, சகோதரி, உன்னை நீயே அமைதிப் படுத்திக் கொள்! தைரியமாக இரு!” என்றான் கிருஷ்ணன். அங்கே துரியோதனன் கூட தன் கரங்களால் முகத்தை மூடிய வண்ணம் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போல் வாய் விட்டுக் கதறிக் கொண்டிருந்தான். கிருஷ்ணன் பானுமதியின் அருகிலிருந்து எழுந்தவன் துரியோதனன் அருகே சென்று அவன் தோள்களைத் தொட்டு ஆறுதல் சொன்னவண்ணம் அவனை அறைக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றான். அடுத்த அறையில் பிறந்த குழந்தையுடன் இருந்த ரேகாவின் அழுகைக்கு அளவில்லாமல் இருந்தது. அவள் தன் கைகளில் இருந்த துணிச்சுருளுக்குள் பொதிக்கப்பட்டிருந்த குழந்தையைக் கண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள். அத்தனை அழுகையிலும் கையில் இருந்த துணிச் சுருளைக் கீழே போடாமல் இறுகப் பற்றி இருந்தாள்.

அவளருகே சென்ற கிருஷ்ணன், “ரேகா, அழாதே! அழாதே! உன் எஜமானி, நீ வளர்த்த அந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண் இப்போது அமைதியாகவும், சந்தோஷமாகவும் இருப்பாள். அவளுடைய கடைசி நிமிஷத்தில் கூடத் தன் கணவனிடம் தனக்கு இருந்த அன்பையும் விசுவாசத்தையும் சற்றும் மறைக்காமல் வெளிப்படுத்தினாள்.  உன்னதமான பெண்மணி! அவள் மனதில் அன்பும், பாசமும் அதை உண்மையாக வெளிப்படுத்திய தன்மையும் மட்டுமே இருந்தது. அற்புதமான பெண். “ என்றான்.

பானுமதியின் கடைசி ஆசை!

உள்ளே வந்த கிருஷ்ணன் சற்றும் தயங்காமல் கோட்டைத் தாண்டி உள்ளே சென்றான். மருத்துவப் பெண்மணி கிருஷ்ணனை உள்ளே வரக் கூடாது என எச்சரிக்கை செய்தாள். ஆனாலும் கிருஷ்ணன் அதை லக்ஷியம் செய்யவில்லை. பானுமதியின் அருகே சென்றுவிட்டான். அவள் நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்த்தான். தாங்க முடியாத ஜ்வரத்தில் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் பானுமதி. பானுமதியின் அருகே வந்ததோடு இல்லாமல் அவளைத் தொட்டும் பார்த்த கிருஷ்ணனைப் பார்த்து மருத்துவப் பெண் ஆச்சரியமும், அதிர்ச்சியும் அடைந்தாள்.  ஏனெனில் ஆரியர்களின் நடைமுறை வழக்கப்படி ஒரு இளம்பெண்ணுக்கு அருகே அவள் தகப்பன், சகோதரன், கணவன் அல்லது மகன் தான் செல்லலாம். அவளைத் தொடலாம்.  அதிலும் கல்யாணம் ஆன பெண் என்றால் இவர்களைத் தவிர்த்த மற்ற ஆண்களை அருகே நெருங்கவே விடமாட்டார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணன் பானுமதியின் அருகே வந்ததோடு அல்லாமல் அவளைத் தொட்டும் விட்டான்.

ஆனால் கிருஷ்ணன் முகம் கனிந்து இருந்தது. முகத்தில் பானுமதியின் நிலைமை குறித்த விசாரம் தெரிந்தது. அனம் மனம் பூராவும் பானுமதியின் உடல்நிலை குறித்த கவலையே நிரம்பி இருந்தது. கருணையினால் நிரம்பிய உள்ளத்தின் அனைத்து அன்பும் அவன் கண்கள் வழியே வந்து அவன் கைகள் மூலம் பானுமதியின் உடலில் பிரவாகித்தது. சொந்த சகோதரனைப் போன்ற பாசத்துடன் கிருஷ்ணன் பானுமதியைப் பார்த்தான். வேறெந்த ஆண்மகனிடமும் காண முடியாத பாசம் அவன் கண்களில் மிளிர்ந்தது. ஆனாலும் வழக்கமில்லாத வழக்கமாகக் கிருஷ்ணன் பிரசவித்த பெண்ணின் அருகே சென்றது அங்கிருந்த அனைவருக்கும் ஏற்கமுடியாததாகவே இருந்தது. இதன் மூலம் கிருஷ்ணன் இனி எந்தவிதமான நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களும் செய்ய இயலாது என்பதோடு அவன் இதற்கான பரிகாரங்களையும் செய்து தன்னைப் புனிதமாக்கிக் கொண்டால் தான் நித்யகர்மானுஷ்டானங்களைத் தொடர முடியும். அனைவரும் திகைப்பில் இருப்பதை கிருஷ்ணன் உணர்ந்து கொண்டான்.

உடனே அவர்களைப் பார்த்து, “நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதை நன்கு அறிந்து புரிந்து கொண்டே செய்கிறேன்.” என்று சொன்னவண்ணம் மருத்துவப் பெண்மணியிடமும் அதைத் தெரிவித்தான். பின்னர் பானுமதியிடம் திரும்பி, “பானுமதி, பானுமதி! என் அருமைச் சகோதரி! நான் வந்துவிட்டேன். உன் கோவிந்தா வந்திருக்கிறேன்.” என்று குரலில் கனிவு தெரியச் சொன்னான். அவள் கைகளைத் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டவன் அவள் நாடியை ஒரு தேர்ந்த மருத்துவனைப் போல் கணக்கிட்டான். அவள் நாடி மெல்ல மெல்ல விழுந்து கொண்டிருந்தது என்பதையும் கண்டான். இவ்வளவு ஜுரத்தோடு அவள் எப்படிப் பிழைத்து எழுந்திருக்கப் போகிறாள் என்பதையும் நினைத்துக் கவலை கொண்டான்.

கிருஷ்ணன் உள்ளே சென்றதைக் கண்ட ஜாலந்திரா தானும் கோட்டைத் தாண்டி உள்ளே சென்றாள். பானுமதியின் அருகே அமர்ந்தவள் அவளைத் தடவிக் கொடுத்தாள். அவள் கண்களில் நீர் நிரம்பியது. அப்போது பானுமதி தன் கண்களை மீண்டும் திறந்தாள். அருகே ஜாலந்திரா இருப்பதைப் பார்த்தவள் மிகவும் சிரமப்பட்டு விழிகளை விரியத் திறந்து கிருஷ்ணனையும் கண்டு கொண்டாள். தனக்காக அவன் வந்திருப்பதை எண்ணி அவள் முகம் ஒரு கணம் ரத்த ஓட்டம் பெற்றுப் பின் மீண்டும் பழைய நிலையை அடைந்தது. “கோவிந்தா! நீ வந்து விட்டாயா? உண்மையாகவா?” என்றாள் பானுமதி. அவள் குரலில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. அடுத்த கணமே அவள் மீண்டும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். கிருஷ்ணன் அவள் கையை விடவே இல்லை. தொடர்ந்து பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களில் மயக்கம் தெளிந்தவளாகக் கண் விழித்த பானுமதி மீண்டும் கிருஷ்ணனை வியப்புடன் உற்று நோக்கினாள். அவள் முகம் மலர்ந்தது. அவனையே உற்று நோக்கியவள் கண்களில் அளப்பரிய அர்ப்பணிப்புடன் கூடிய பக்தி தெரிந்தது. “கோவிந்தா, கோவிந்தா………. என்று அவனை மெல்ல அழைத்தவள், “உனக்குத் தெரியுமா? எனக்கு மகன் பிறந்திருக்கிறான்.” இதைச் சொல்வதற்குள்ளாக அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது. மிகவும் திணறினாள். பின்னர் திக்கித் திக்கிப் பேசினாள். “அவன் தான் குருவம்சத்தின் அடுத்த சக்கரவர்த்தியாக இருப்பான்.” என்றாள். இதற்குள்ளாகக் களைத்துப் போனவளாகத் தன் கண்களை மூடியவள் மீண்டும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.  மறுபடியும் அவள் தன் கண்களைத் திறக்கச் சில நிமிடங்கள் ஆயிற்று. கண்களைத் திறந்தவள் கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, “என்னை மன்னித்து விடு…. சகோதரா! “ என்றபடியே கிருஷ்ணனை அரை மயக்கத்தில் பார்த்தவள், “உன்னைச் சந்தித்து என் மரியாதைகளைத் தெரிவிக்க என்னால் வர முடியவில்லை.” என்றவள் தன் சக்தி அனைத்தையும் திரட்டிக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தாள். “கோவிந்தா! நீ எனக்கு மிகப் பெரியதொரு வரம் கொடுத்திருக்கிறாய்.  என் கணவன் தான் ஹஸ்தினாபுரத்தை ஆள்வான் என்னும் வாக்குறுதியைக் கொடுத்ததன் மூலம் நீ எனக்கு மிகப் பெரிய உதவியைச் செய்திருக்கிறாய். “

மீண்டும் அவளுக்கு மயக்கம் வந்தது. மயக்க நிலையிலேயே அவள் மனம் அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்தது. தெளிவில்லாத வார்த்தைகளைப் பேச ஆரம்பித்தாள். பின்னர் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தவள் போல் கிருஷ்ணனையே உற்றுப் பார்த்த வண்ணம், “எனக்குச் சத்தியம் செய்து கொடு, கோவிந்தா! என்னுடைய கடைசி ஆசை. எனக்கு நீ செய்யப் போகும் கடைசி உதவி. இதன் பின்னர் நான் உன்னை எதுவும் கேட்க மாட்டேன்.” என்றாள்.

கண்ணன் வரவு! துரியோதனன் கொதிப்பு!

பானுமதி இருந்த அந்தப்புர அறை நன்கு சுத்தம் செய்யப்பட்டது பானுமதியும் சுத்தம் செய்யப்பட்டாள். அவளை வேறொரு படுக்கையில் கிடத்தினார்கள். இவை எல்லாம் முடிந்ததும், காந்தாரி தன் மகன் துரியோதனனை அங்கே வந்து பானுமதியைப் பார்க்கும்படி அழைப்பு விடுத்தாள். கூடவே சுஷர்மாவையும் அழைத்து வரச் சொன்னாள். பானுமதி மிகவும் உடல் நலம் கெட்டு இருக்கிறாள். ஆகவே அவள் கணவனை அவள் சந்திக்கட்டும் என்பதே காந்தாரியின் எண்ணம். துரியோதனனும் படபடக்கும் இதயத்துடன் செய்தியைக் கேட்டதும் முன்னறைக்குள் வெகு வேகமாக நுழைந்தான். அங்கே ரேகா கண்களில் கண்ணீருடன் கையில் ஒரு துணி மூட்டையைச் சுமந்து கொண்டு அந்த மூட்டையையே ஏதோ காணக்கிடைக்காத பொக்கிஷம் போல் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பதையும் கண்டான். அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை அவன்.

அடுத்த அறைக்குச் சென்றான். அங்கே பானுமதி ஒரு படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். அவளைச் சுற்றியும் புனித விபூதியினால் கோடு வரையப்பட்டிருந்தது. எவரும் அந்தக் கோட்டைத் தாண்டி உள்ளே படுத்திருக்கும் பானுமதியின் அருகே செல்லக் கூடாது என்பதற்கான எச்சரிக்கை அது. அவர்கள் உள்ளே செல்வது சுத்தமாகக் கருதப்படவில்லை. அந்தக் காலங்களில் ஆரியர்கள் பிரசவித்த பெண்ணின் அருகே சென்றால் ஆசாரக் குறைவாக எண்ணினார்கள். பின்னர் அவர்களை அன்றாட நடைமுறைக்கு ஏற்பப்  புரோகிதர்களின் உதவியுடன் புனிதப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஆகவே துரியோதனன் இந்தக் கோட்டைப் பார்த்ததுமே வெளியே நின்றுவிட்டான். பானுமதியையே நீர் நிறைந்த கண்களுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வெளுத்துச் சோகையான முகத்துடன் மிகவும் பலவீனமாக மயக்க நிலையில் கிடந்தாள் பானுமதி. இவள் விதியோடு சேர்ந்து அவன் விதியும் பிணைக்கப்பட்டிருந்ததோடு அல்லாமல் இன்னும் என்னென்னமோ நடக்கப் போகிறது என்றே அவன் உள்ளுணர்வும் கூறியது.

அங்கே தன் தாய் மற்றும் பெரியவர்கள் பலரும் இருப்பதைக் கண்டபின்னரும் அதை லக்ஷியம் செய்யாமல் ஆதுரத்துடன் பானுமதியை “தேவி” என்று அழைத்தான் துரியோதனன். அனைவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். என்றாலும் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. மயங்கிக் கிடந்த பானுமதிக்கு இந்த அழைப்பு எப்படித் தான் கேட்டதோ! அவள் தன் கண்களை மிகவும் சிரமப்பட்டுத் திறந்தாள். குரல் வந்தபக்கம் பார்த்தவளுக்கு துரியோதனன் தெரிய அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல மெல்ல அவளுக்குக் கொஞ்சம் சுய நினைவும் வந்தது. உடனே துரியோதனனைப் பார்த்து, “பிரபு! “ என அழைத்தாள். அவளால் தொடர்ந்து பேச முடியவில்லை. ஆனாலும் திக்கித் திணறி ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பேசினாள். “என்னை……. மன்னியுங்கள்…….பிரபு! நான்………….நான்………..நான் என்னால் முடிந்தவரை…………..முயன்றேன். பிரபு!......... ஆனால்…………… என்னால்……… உங்களை மகிழ்ச்சியில் வைத்திருக்க………………. இயலவில்லை.”

அவள் நிறுத்தினாள். சற்று நேரம் மூச்சு வாங்கியது அவளுக்கு. அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்த தன் எண்ணங்களை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்துத் திரட்டி நினைவுக்குக் கொண்டு வரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டாள். அதில் களைத்தும் போனாள். பின்னர் நினைவுக்கு வந்தவளாக, “பிரபுவே, நான் என்னுடைய கடமையை……… உங்களுக்கும்………….. உங்கள் முன்னோர்களுக்கும் செய்து விட்டேன். பிரபு!  இப்போது……………….. உங்களுக்கு நான் ஒரு மகனை …………….அளித்திருக்கிறேன். அவனைக்………………… குரு வம்சத்தின் அடுத்த …………………………..சாம்ராஜ்யச் சக்கரவர்த்தியாக ஆக்குங்கள்.” இதைக் கேட்ட அங்கிருந்த அனைவர்க்கும் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. சேடிப் பெண்கள் விம்மி அழ ஆரம்பித்தனர். பின்னர் அரச வம்சத்தினர் இருக்கையில் சப்தம் போட்டு அழக்கூடாது என்பது நினைவில் வந்தது போல் அனைவரும் வெளியே சென்று அழ ஆரம்பித்தனர்.

அப்போது காந்தாரி, தன் மருமகள் தன் மகனுடன் சிறிது நேரம் தனிமையில் பேசட்டும் என நினைத்துத் தன்னை அறைக்கு வெளியே அழைத்துச் செல்லச் சொன்னாள். அவள் கண்களில் கட்டி இருந்த துணி மடிப்பின் கீழே இருந்து அவள் கண்களில் கொட்டிய நீர் வந்து கொண்டிருந்தது. காந்தாரியோடு அந்த அறையில் இருந்த அனைவருமே வெளியே சென்றனர்.  மருத்துவரும் உதவிக்கு பானுமதியின் அருகே இருந்த மருத்துவப் பெண்மணியும், சுஷர்மாவும், துரியோதனனும் மட்டுமே இருந்தனர். துரியோதனனுக்கு தொண்டை அடைத்துக் கொண்டு பேச முடியாமல் தவித்தான்.  அப்போது பானுமதி மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தாள். ஏதோ நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தவள் போல யோசனையுடன் பேசினாள் அவள். “ஆர்ய புத்திரரே! ஆனால்…………… ஒரு விஷயத்தில்…………………. எனக்கு மகிழ்ச்சியே!...........ஜாலந்திரா……………….ஜாலந்திரா…………….. என்னை விட உங்களை அதிகம் சந்தோஷப்படுத்துவாள். அவள்…………..மிகவும் கெட்டிக்காரி…….. என்னைப் போல் இருக்க………………………மாட்டாள்………………………………….நான் உங்களை…………………. ஒரு போதும்…………….. சந்தோஷப்படுத்தவே இல்லை. நம் மகனைக் கூட…………………………. அவள் ஒரு நல்ல தாயாக…………………………… வளர்த்துத் தருவாள். ………………….தன் சொந்த மகனைப் போல்………………………….கண்ணும், கருத்துமாக……………………… வளர்ப்பாள்.”

துரியோதனன் உடலே நடுங்கியது. தன்னைச் சமாளித்துக்கொள்ள வேண்டி அருகே இருந்த சுவரில் தன் கையை வைத்துக் கொண்டு சாய்ந்து கொண்டான். “ஆம், காஷ்யா, ஆம்!” என துக்கம் நிரம்பிய குரலில் கூறினான். ஆனால் சுஷர்மாவுக்கு இதைக் கேட்டதும் தாங்க முடியவில்லை. பெரிய குரலில் அழுத வண்ணம் அந்த அறையை விட்டே சென்றான். மீண்டும் பானுமதியின் நினைவுகள் முன்னோக்கியும், பின்னோக்கியும் சென்றன. அவளால் எதையும் சரியாக நினைவு கூர முடியவில்லை. ஜன்னி வேகத்தில் தன் கண்களைத் திறந்து கொண்டு நிலையில்லாமல் எங்கேயோ பார்த்தவண்ணம் ஏதேதோ சொல்லிப் பிதற்றினாள். கோட்டுக்கு வெளியே நின்றிருந்த மருத்துவர் அங்கே இருந்த வண்ணமே ஏதோ மருந்தைக் கலந்து உள்ளே பானுமதியின் அருகே இருந்த மருத்துவப் பெண்ணிடம் கொடுக்க அவள் அதை வாங்கி பானுமதியின் வாயில் ஊற்றினாள். பானுமதிக்குக் கொஞ்சம் தெளிவு வந்தாற்போல் இருந்தது.

“நம் குழந்தையை, நம் ஒரே மகனைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் பிரபு!” என்று சேர்ந்த வண்ணம் பேசியவள் அது தாங்க முடியாமல் மீண்டும் கண்களை மூடிக் கொண்டாள் அவள் குரல் இப்போது ரகசியம் பேசுவது போல் மிகவும் மெலிதாக ஆகி விட்டது. மிகப் பலஹீனமாக அவள், “கோவிந்தா! கோவிந்தா! நீ இன்னும் வரவில்லையா? வா…..கோவிந்தா….வா! வந்து…… என்னைக் காப்பாற்று! நான் உன் கோபியரில் ஒருத்தி! உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன். கோவிந்தா! எங்கே இருக்கிறாய் நீ?” என்று படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்த வண்ணம் கிறீச்சிட்டுக் கத்தினாள் பானுமதி. அவள் கண்கள் அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்தன. அவள் குரலைக் கேட்டதுமே வந்தது போல் அப்போது அந்த அறைக்கதவைத் தடாரெனத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான் வாசுதேவக் கிருஷ்ணன். அவன் சாதாரண ஆடை அணிந்திருந்தான். அவன் தலையில் கிரீடமோ, மயில் பீலியோ காணப்படவில்லை. அவன் மாலைகளையும் அணியவில்லை. ஆயுதங்களையும் தரிக்கவில்லை. செய்தியைக் கேட்டதும் உடனே ஓடோடி வந்தவன் போல் காணப்பட்டான். அவன் பின்னே ஜாலந்திராவும் வந்தாள். அவளும் பதட்டத்துடன் காணப்பட்டாள். கண்ணன் அந்த அறைக்குள் நுழைவதைக் கண்டதுமே துரியோதனன் மனம் குரோதத்திலும் ,ஆங்காரத்திலும் கொதித்தது. அவனுக்குக் கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் இப்போது இருக்கும் துயரமான நிகழ்வின் போது கத்துவது சரியாக இருக்காது எனத் தன்னைத் தானே மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான்.

பானுமதியின் நிலைமை ---தொடர்ச்சி!

துரியோதனன் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்த ஜாலந்திராவைப் பார்த்து, “ஜாலந்திரா! உள்ளே என்ன நடக்கிறது? பானுமதி எப்படி இருக்கிறாள்?” என்று கேட்டான்.

“எனக்குத் தெரியவில்லை என்னை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை! ஒரு புதிய பெண்மணி வந்து என்னை வெளியேறும்படி கட்டளை இட்டாள்.”

“அவள் இறந்துவிடுவாளா? செத்துக் கொண்டிருக்கிறாளா?”

தன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுத்திருந்த ஜாலந்திரா சற்றுத் தயங்கினாள். மிகவும் சிரமப்பட்டு தன் துக்கத்தை அடக்கிக் கொண்டாள். அதற்கு அவள் மிகவும் போராட வேண்டி இருந்தது. பின்னர் துரியோதனனைப் பார்த்து, “எனக்குத் தெரியாது! ஆனால் நான் இதை மட்டும் நன்கறிவேன். அப்படி ஒருவேளை அவள் இறந்து போனால் அதற்குக் காரணம் நீர் தான். மேலும் அதன் பின்னர் இத்தனை அழகான, அன்பான மனைவியை உங்களால் பெறவும் முடியாது. அது மட்டும் நிச்சயம்..” சொல்லிய வண்ணம் தன் தலையை ஒரு ஆட்டு ஆட்டி துரியோதனனுக்குத் தன் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்த ஜாலந்திரா அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறினாள். அந்த மாளிகையின் முற்றத்தை அவள் தாண்டும்போது எதிரே ராணி காந்தாரி இரு சேடிப் பெண்கள் உதவி செய்ய அங்கே வந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தாள்.

தன் கணவன் திருதராஷ்டிரன் மேல் உள்ள அன்பைக் காட்டும் விதமாக அவனுடன் தன் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டதுமே நன்றாக இருந்த தன் இரு கண்களையும் ஒரு துணியால் இறுக்கிக் கட்டிக் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தாள் காந்தாரி. தன் கணவனுக்குக் கிடைக்காத ஒன்று தனக்கும் தேவை இல்லை என்பது அவள் எண்ணம். இப்போதும் அப்படியே கண்களைக் கட்டிய வண்ணம் சேடிகள் துணை செய்ய உடல் நலமில்லாமல் போராடிக் கொண்டிருக்கும் தன் மரும்கள் பானுமதியைப் பார்க்க வந்து  கொண்டிருந்தாள் காந்தாரி. அதைப் பார்த்த ஜாலந்திரா அங்கிருந்து வெகு வேகமாகச் சென்று கிருஷ்ணன் தங்கி இருந்த மாளிகையை அடைந்தாள். ஆனால் அவள் ஏமா’ற்றம் அடையும் விதமாகக் கிருஷ்ணன் அங்கே இல்லை. அவன் விராட அரசனைப் பார்க்கப் போயிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

தன் விசாரத்திலும், பதட்டத்திலும் என்ன செய்வது எனப் புரியாமல் தவித்த ஜாலந்திரா நேரே பாண்டவர்கள் தங்கி இருந்த மாளிகையை நோக்கிப் போனாள். அங்கு குந்தியிடமும், திரௌபதியிடமும் பானுமதியின் நிலைமை பற்றிச் சொன்னாள். மேலும் திரௌபதியிடம் கிருஷ்ணனை உடனே அழைத்துவர எவரையாவது அனுப்பவும் வேண்டினாள். குந்தியும் திரௌபதியும் ஜாலந்திராவின் செய்தியைக் கேட்டதும் அவர்களும் பானுமதியைச் சென்று பார்க்கக் கிளம்பினார்கள். நேரம் சென்று கொண்டிருந்தது. பானுமதியின் கதறல்கள் குறைந்து வந்தன. ஆனால் அவளுக்குக் கடுமையான ஜ்வரம் ஏற்பட்டது. தாங்கமுடியாத காய்ச்சலினால் தவித்தாள். அவள் மனம் அங்கும் இங்குமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஜன்னி கண்ட நிலைமையை அடைந்தாள் பானுமதி. இந்தச் செய்தியை அறிந்ததும் உடனே அங்கு தலைமை மருத்துவர் அழைக்கப்பட்டார்.