தாயும் மகனும்!

அப்போது த்வைபாயனர் சற்றும் கலங்காமல் தன் கைகளை உயர்த்திய வண்ணம், :யுவராஜா! நான் இங்கிருந்து எதையும் எடுத்துச் செல்ல வரவில்லை. கொடுத்துச் செல்லவே வந்திருக்கிறேன்.” என்றார். ஆனால் யுவராஜா காங்கேயனோ த்வைபாயனரைச் சற்றும் மதிக்காமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டார். இந்த இளம் துறவிக்கு மரியாதை என்பதே இல்லை என்றே அவர் எண்ணினார். த்வைபாயனர் வேறு வழியின்றி தள்ளி இருந்தே சக்கரவர்த்திக்கு நலம்பெறும்படி ஆசிகளைக் கூறிவிட்டு கனத்த மனதுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினார்.

அவர் ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு எதற்காக வந்தாரோ அந்த எண்ணம் முழுவதுமே இப்போது வீணாகிவிட்டது. சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவின் துணையோடு தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்ய வேண்டும் என்னும் அவர் ஆசை! இப்போது முற்றிலும் மறைந்தே போய்விட்டது. இந்த யுவராஜாவின் உதவியை நாடலாம் எனில் அவன் உதவி செய்பவனாகத் தெரியவில்லை. த்வைபாயனரின் தன்னம்பிக்கை சற்றே ஆட்டம் கண்டது. இப்போது தன்னைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருக்கும் இந்தக் கருமையான இருட்டிலிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றத் தன் தந்தை மட்டும் பக்கத்தில் இருந்தால் எவ்வளவு நன்மையாக இருக்கும். ஆஹா! தந்தை மட்டும் இப்போது இங்கிருந்தால்!

அரசமாளிகையின் வெளி மைதானத்தில் இருந்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தார் த்வைபாயனர். அப்போது ஓர் வயதான பெண்மணி அங்கே அவரை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்தால் மிகவும் உயர்ந்த இடத்தில் வேலை செய்பவளைப் போல் இருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த ஆடை, அணிமணிகள் அரச மாளிகையில் வேலை செய்பவர்கள் அணிவது! அவரை நோக்கி வேகமாய் கிட்டத்தட்ட ஓடியே வந்தாள். த்வைபாயனரை நமஸ்கரித்து விட்டு அவள் கேட்டாள். “மாட்சிமை பொருந்திய ரிஷியே! நீங்கள் வெகு தூரத்திலிருந்து வந்திருப்பது போல் தெரிகிறது! ஏதேனும் உண்ணக் கிடைத்ததா உங்களுக்கு? உண்டீர்களா?” என்றாள். “இல்லை!” என்று தலை அசைத்த த்வைபாயனர், “நான் கோயிலுக்கு வரும்போது அங்கே உணவுப் பரிமாற்றங்கள் அனைத்தும் முடிந்து விட்டன. வந்திருந்த விருந்தாளிகள் அனைவரும் உண்டு முடித்துவிட்டனர்.” என்றார்.

“என் தலைவி, மதிப்புக்குரிய மஹாதேவி, மஹாராணி, தங்களை என்னுடன் வந்து மாளிகையில் உணவருந்தி விட்டுச் செல்லும்படி பணித்திருக்கிறாள்.” என்றவள், “தாங்கள் மிகவும் களைப்புடனும், பசியுடனும் இருப்பதை அவள் கவனித்திருக்கிறாள்.அதோடு யுவராஜா காங்கேயரால் நீங்கள் திருப்பி அனுப்பப்பட்டதும் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கவில்லை. அவள் யுவராஜா காங்கேயர் சார்பில் உங்களிடம் மன்னிப்பை வேண்டுகிறாள். தன் தகப்பனின் உடல் நிலையால் யுவராஜாவுக்கு மிகுந்த மனக்கஷ்டமும், வருத்தமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதனால் அப்படி நடந்து கொண்டிருக்கிறார்.” என்றாள். தன் கௌரவத்தை இழக்காமல் த்வைபாயனர் பேசினார். “என்னைத் திருப்பி அனுப்பியதிலேயே எனக்கு இனிமேல் ஹஸ்தினாபுரத்தில் எந்த வேலையும் இல்லை என்று புரிந்து விட்டது! மதிப்புக்குரிய மஹாராணியிடம் ஒருவேளை உணவில்லாவிட்டால் எனக்கு ஒன்றும் ஆகிவிடாது என்றும் அது அப்படி ஒன்று கஷ்டம் இல்லை என்றும் என் சார்பில் சொல்லிவிடு!” என்றார்.

“இல்லை, ஐயா! மதிப்புக்குரிய மஹாராணி ஒரு சபதம் எடுத்திருக்கிறார். அதன்படி எந்த ஸ்ரோத்ரியரையும் உணவு உண்ணாமல் மாளிகையை விட்டு வெளியே அனுப்பக் கூடாது என்பது தான் அது! அதோடு அவள் உங்களைச் சந்திக்கவும் விரும்புகிறாள்.”

“ஏன்?” த்வைபாயனர் கேட்டார்.

“மஹாராணி நீங்கள் பேசிய விதத்தில் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டு விட்டாள். “நீங்கள் நான் எடுத்துக்கொள்ளவரவில்லை! கொடுத்துச் செல்லவே வந்திருக்கிறேன்.” என்று சொன்னது அவளை மிகவும் கவர்ந்து விட்டது. இது வெறும் வார்த்தையல்ல என்பதை அவள் உணர்கிறாள். நம்புகிறாள். ஆகவே நீங்கள் வந்து பரதகுலத் தோன்றலான எங்கள் சக்கரவர்த்தி இந்த உடல்நலக் குறைவிலிருந்து மீண்டு வர வழி செய்வீர்கள் என்பதும் அவள் நம்பிக்கை!”

“அம்மா, அரச குடும்பத்தினரோடு என்னைத் திணித்துக் கொண்டு உறவாட நான் விரும்பவில்லை!” என்றார் த்வைபாயனர்.

ஆனால் அந்தப் பெண்மணி மிகவும் கெஞ்சும் குரலில், “தயவு செய்து என்னுடன் வாருங்கள். உங்களை நான் இப்போது அழைத்துச் செல்லவில்லை எனில் ராணிக்கு மிகவும் வருத்தமாகி விடும். என்னையும் மன்னிக்கவே மாட்டாள்!” என்று வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டாள். த்வைபாயனர் கொஞ்சம் யோசித்தார். பின்னர், “சரி அம்மா! நான் வரவில்லை என்பதற்காக உன்னை ராணி குற்றம் சொல்லிக் கடிந்து கொள்வதை நான் விரும்பவில்லை. ஆகவே நான் உன்னுடன் வருகிறேன்.” என்றவர் அந்தப் பெண்மணியைத் தொடர்ந்து சென்றார். அரச மாளிகையை நோக்கிச் சென்ற அவர்கள் ஒரு பெரிய அறையை அடைந்தனர். அந்த அறையின் ஒரு மூலையில் அவர் மஹாராணி நின்று கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். அவள் நின்ற தோரணையே எழிலார்ந்து இருந்தது. உருவத்தில் சிறிய உருவமாக இருந்தாலும் அழகு படைத்தவள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். அங்கே ஒரு சின்னக் கோயில் இருந்தது; அந்தக் கோயிலின் கருவறையில் இருந்த விக்ரஹங்களுக்கு எதிரே அவள் வணங்கி வழிபடும் தோரணையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஆகவே அவள் முகம் அவருக்குத் தெரியவில்லை. அதோடு அவள் அந்தக் கால வழக்கப்படி தலையிலிருந்து முகத்தை மூடி முக்காடும் போட்டிருந்தாள்.

த்வைபாயனர் மஹாராணியின் எதிரே எவ்வளவு தூரம் தள்ளி நிற்கலாமோ அவ்வளவு தூரம் தள்ளி நின்றிருந்தார். மஹாராணி அந்தத் துறவியைப் பார்த்ததும் எழுந்து கொண்டு தன்கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் அவரை நோக்கி வர ஆரம்பித்தாள். த்வைபாயனரும் அவளை ஆசீர்வதிக்கத் தயாராகத் தன் கரங்களை உயர்த்தினார். அப்போது அவள் முகத்தை மூடி இருந்த துணி சற்றே நகர்ந்தது. தலையிலிருந்து முக்காடு நழுவித் தோளில் விழுந்தது. அவள் முகத்தைப் பார்த்த த்வைபாயனர் அதிர்ந்தே போனார் என்றால் மிகையல்ல! எல்லையற்ற திகைப்பில் அவர் கண்கள் விரிந்து முகம் ஆச்சரியத்தில் காணப்பட அவர் கைகளிலிருந்து தண்டமும் சுரைக் குடுக்கையும் நழுவிக் கீழே விழுந்தன.

 இந்த அழகான எழிலார்ந்த வடிவத்தை அவர் எப்படி மறந்தார்? இந்த வசீகரத்தை எப்படி மறந்தார்? அந்த ஒளி பொருந்திய விசாலமான கண்கள், சின்னஞ்சிறிய அழகிய பாதங்கள், ஒளி பொருந்திய அழகிய வடிவான முகம்! இத்தனை வருடங்கள் ஆகியும் அந்த முகத்திலோ, உடலிலோ கொஞ்சம் கூட வயதான தன்மை தெரியவில்லை. அந்த அழகு அப்படியே இருந்தது. த்வைபாயனரின் திகைப்பையும் அவர் கைகளிலிருந்து கீழே விழுந்த பொருட்களையும் பார்த்த மஹாராணி ஸ்தம்பித்துப் போனாள். அதே சமயம் சாதாரணமாக ரிஷிகள், முனிவர்கள் தான் ராஜ வம்சத்தினருக்கு ஆசிகள் கொடுப்பார்கள். அவர்கள் வயது குறைவாக இருந்தாலும்! ஆனால் அந்தச் சம்பிரதாயங்களை எல்லாம் மீறி இந்த இளம் துறவி மஹாராணியின் கால்களில் விழுந்து நமஸ்கரித்தான்.

இது என்ன? சரியாகவே இல்லையே! என்று யோசித்த மஹாராணி த்வைபாயனர் எழுந்து நின்று கொண்டதும் அவர் முகத்தைப் பார்த்தாள். உடனே அவளுக்குப் புரிந்து விட்டது. இது அவள் கிருஷ்ணா தான்! அதே சந்தோஷத்தில் மிதக்கும் கண்கள், எப்போதும் புன்னகையுடன் இருக்கும் முகம், பெரியோர்களிடம் காட்டும் மரியாதை! ஒளி பொருந்திய கண்களிலிருந்து பெருகும் கருணை! அங்கே அப்போது இருந்த ஊழியர்களையும் மறந்தாள் மஹாராணி! அவள் கிருஷ்ணன்! அனைத்து சம்பிரதாயங்களையும் தான் ஒரு மஹாராணி என்பதையும் மறந்து, “கிருஷ்ணா!” என்று கூவினாள்.

த்வைபாயனரால் பேசவே முடியவில்லை. ஆகையால் விம்மி அழுதார். நடப்பவற்றைப் பார்த்து நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து கொண்ட ஊழியர்கள் ஒருவரும் சொல்லாமலேயே அங்கிருந்து வெளியேறினார்கள். தாயும் மகனும் தனித்து விடப்பட்டனர்.

“கிருஷ்ணா, உன் தந்தை மதிப்புக்குரிய முனி, பராசரர் இப்போது எங்கே?”

“தாயே, அம்மா, அவர் இறந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன! அவர் ஓநாய்களால் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய ஆசிரமம் இருந்த சாம்பல் பிரதேசத்தை அவர் சென்று பார்த்தபோது ஓநாய்கள் அவரைத் தாக்கின.”

“கிருஷ்ணா! நீ உன் பிரமசரிய விரதத்தை அவர் மேற்பார்வையில் முடித்துவிட்டாயா?”

“ஆம், தாயே!”

“நீ தனியாகவா இருக்கிறாய்?”

“தாயே, பைலரை உங்களுக்குத் தான் தெரியுமே! அவர் என்னுடன் இருக்கிறார். ஆனால் இப்போது அவர் என்னுடன் வர முடியவில்லை. அவருக்கு மிகவும் மோசமாகக் காயங்கள் ஏற்பட்டு உடல் நலம் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறார். அவரை ஓர் ஆசிரமத்தின் மனிதர்களின் கண்காணிப்பில் விட்டு வந்திருக்கிறேன். தாயே, இத்தனை வருடங்கள் ஆன பின்னரும் தாங்கள் என்னை அடையாளம் தெரிந்து கொண்டீர்களா?”

“மகனே, உன்னுடைய முகம் எனக்கு மறக்குமா? தெளிவாக நினைவில் உள்ளது! நான் அடிக்கடி கனவிலும் நினைவிலும் உன் முகத்தைப் பார்த்து வருகிறேன். எப்படி உன்னுடைய சிரிக்கும் கண்களை மறப்பேன்? உன் புன்னகையை எப்படியப்பா மறக்க இயலும்? நான் பார்த்த மனிதர்களிலேயே இவ்வளவு கருணையுடன் சிரிக்கும் ஒரே மனிதன் நீ தானே அப்பா! உன்னை நான் மறப்பேனா! ஆனால், மகனே, நீ என்னை நினைத்தாயா? என் நினைவு உனக்கு வந்ததா?” என்று மஹாராணி மூச்சு விடாமல் கேட்டாள்.

“தாயே, தாயைச் சேய் மறக்கலாகுமோ? நான் உங்களை மறக்கவே இல்லை! தந்தை பித்ருலோகம் போன பின்னால் நான் உங்களைத் தேடிக் கொண்டு கல்பிக்குச் சென்றிருந்தேன்.”

“கல்பியில் உள்ள மனிதர்கள் சௌக்கியமாக இருக்கின்றனரா?”

“நான் கிராமத்தில் இருந்த அனைவரையும் சந்தித்தேன். அவர்கள் கூறியவற்றிலிருந்து நீங்கள் ஓர் அரசனுடன் சென்று விட்டதை அறிந்தேன். ஆனால் எங்கே என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. தாத்தாவும், பாட்டியும் கூட மற்ற மனிதர்களோடு அங்கிருந்து சென்று விட்டார்கள் என்றும் அறிந்தேன்.”

த்வைபாயனரின் சாந்தம்! காங்கேயனின் கோபம்!

ஹஸ்தினாபுரம் வந்து சேர்ந்த த்வைபாயனர் நேரே கடவுளருக்கெல்லாம் கடவுளான பிரதிபேஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சென்றார். இந்தக் கோயில் மஹாராஜா பிரதிப்பால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அவன் மகன் ஷாந்தனுவால் கட்டி முடிக்கப் பட்டது. முன்னொரு சமயம் பத்ரிநாதரை தரிசிக்கப் புனித யாத்திரை சென்றபோது த்வைபாயனர் தன் தந்தையுடன் இந்தக் கோயில் வளாகத்திலே தான் தங்கி இருந்தார். கோயிலுக்குள் நுழைந்ததுமே தான் தங்கி இளைப்பாறத் தக்க இடம் ஏதும் இங்கே இருக்கிறதா என த்வைபாயனர் விசாரித்தார். அவரை அங்குள்ள மாந்தோப்புக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு பல துறவிகள், சந்நியாசிகள், வேத விற்பன்னர்கள், ஸ்ரோத்ரியர்கள் தங்கி இருந்தனர். அங்கே சென்றடைந்ததும் அவர் முதலில் கங்கையில் குளித்துவிட்டு மத்தியான நேரத்துக்கான அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டார். திரும்ப அவர் தோப்புக்கு வந்தபோது அனைவருக்கும் உணவு அளித்து முடிந்து விட்டது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டார். உணவளிக்கும் நேரம் முடிந்து விட்டதால் இனி யாரிடமும் போய்த் தனக்கு உணவு வேண்டும் என்று கேட்பதை விடப் பட்டினியாக இருந்துவிடலாம் என்றும் முடிவெடுத்தார்.

த்வைபாயனர் மனதில் அவநம்பிக்கையே குடி கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் அவர் ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு வந்திருக்கும் இந்த நேரம் சரியல்ல. சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனு மரணப்படுக்கையில் இருக்கிறான். இந்தச் சமயம் எவருக்குமே தர்மக்ஷேத்திரத்தைக் குறித்த கவலையோ அதை மீட்டெடுப்பது குறித்த யோசனையோ இருக்கப் போவதில்லை. தான் எவரிடமும் இதைக் குறித்துப் பேச முடியாது. ஷாந்தனுவைப் போன்ற மிக்க அதிகாரம் படைத்த சக்கரவர்த்திகளைச் சந்திக்கும் முறை குறித்தும் அதன் நியதிகள் குறித்தும் த்வைபாயனருக்கு எதுவும் தெரியாது.

ஆனால் அங்கே இருந்த சில ரிஷிகள், முனிவர்கள், துறவிகள் ஷாந்தனுவைத் தரிசித்து ஆசிகள் வழங்கச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஷாந்தனுவின் அரசவையின் இளைய மந்திரி குனிக் என்பவனால் இணைக்கப்பட்டு அங்கிருந்து அரச மாளிகை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தனர். த்வைபாயனர் தம்மையும் அந்தக் கூட்டத்தோடு இணைத்துக் கொண்டார். த்வைபாயனருக்குத் தன் தோற்றம் குறித்துக் கொஞ்சம் கவலையாகவே இருந்தது. அவர் தம் தோற்றம் சரியில்லை என்பது குறித்து நன்கு அறிந்திருந்தார். நாட்கணக்காக நடந்ததால் களைத்துப் போன முகம்! கிழிந்தும், அழுக்காகவும் போயிருந்த மான் தோல் ஆடை! நீண்ட நாட்கள் உணவு உண்ணாததால் பார்க்கும்போதே தெரிந்த பலஹீனம். அவர் கூட்டத்தில் சேர்ந்து  கொண்டதைப் பார்த்த மந்திரிக்கு இவர் தோற்றமே பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும் இவர்களுக்கு மரியாதை கொடுத்தாகவேண்டும்.

“இளந்துறவியே! நீர் எங்கிருந்து வருகிறீர்?” என்று த்வைபாயனரிடம் வினவினார். அவர் குரலில் ஏதோ ஒரு இனம் தெரியாத கவலையும், சந்தேகமும் இருப்பது தெரிந்தது. இருந்தாலும் த்வைபாயனர் சற்றும் தயங்காமல், “தர்மக்ஷேத்திரத்திலிருந்து வருகிறேன்.” என்றார்.

“என்ன தர்மக்ஷேத்திரமா? அந்த ஓநாய்களின் உலகிலிருந்தா? அங்கிருந்து உயிருடன் எப்படி ஐயா வந்தீர்கள்?”

அவர் தம்மை மறைமுகமாகச் செத்து ஒழிந்திருக்க வேண்டியவன், உயிருடன் வந்திருக்கிறான் எனச் சொல்லாமல் சொல்வதைப் புரிந்து கொண்டாலும் த்வைபாயனர் அதைத் தள்ளி விட்டு விட்டார். “ஆம், நான் தர்மக்ஷேத்திரத்திலிருந்து தான் வருகிறேன். கடவுளர் கருணையால் உயிர் தப்பி வந்திருக்கிறேன்.”

“உம்முடைய கோத்திரம் என்ன?”

“பராசர கோத்திரம்!”

இந்த இளம் துறவி நம்மை ஏமாற்றுகிறான் என்றே எண்ணினான் அந்த மந்திரி. அவன் அவரிடம் கேட்டான். “பராசர முனிவர் இப்போது எங்கே இருக்கிறார் என்பதாவது உனக்குத் தெரியுமா? அவர் வசிஷ்டரின் பேரன் என்பதை அறிவாயா?”

“பராசர முனிவர் இப்போது பித்ரு லோகத்துக்குச் சென்றுவிட்டார்.”

“மதிப்புக்குரிய பராசர முனிவர் எங்கே இறந்தார்?”

“பராசர முனிவரின் தன் சொந்த ஆசிரமம் இருந்த இடமான சாம்பல் பிரதேசத்துக்குச் சென்ற போது அங்கிருந்த ஓநாய்களால் தாக்கப்பட்டு மரணம் அடைந்தார். அவர் ஆசிரமம் இருந்த அந்த இடம் சஹஸ்ரார்ஜுனனால் எரிக்கப்பட்டு இப்போது சாம்பல்பிரதேசமாகக் காட்சி அளிக்கிறது.”

“இதை எல்லாம் நீ எப்படி அறிந்தாய்?”

“நான் அப்போது அங்கே தான் இருந்தேன்!”

குனிக் என்னும் அந்த மந்திரி இன்னமும் அதிக சந்தேகத்துடன் த்வைபாயனரையே பார்த்தான். அவன் சந்தேகம் முற்றிலும் தீரவில்லை. ஆனால் இவர் ஒருவருக்காக மற்றத் துறவிகளைக் காக்க வைக்க முடியாது. ஆகவே வேறு வழியில்லாமல் அவரையும் சேர்ந்து கொள்ளச் சொல்லிச் சைகை செய்து விட்டு அனைவரையும் அரச மாளிகை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். அரசமாளிகையில் மன்னன் மரணப்படுக்கையில் படுத்திருந்த அறைக்குள்ளே அனைவரும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அங்கே ஒரு பெரிய அக்னிகுண்டம் ஸ்தாபிக்கப்பட்டு அரண்மனையின் மிகச் சிறந்த வேத விற்பன்னர்களாலும், அரச குருவாலும் மாபெரும் யாகம் ஒன்று மன்னனின் உடல் நலத்துக்காக நடந்து கொண்டிருந்தது. அரசகுருவானவர் மன்னனின் படுக்கைக்கு அருகே இடப்பட்டிருந்த ஆசனம் ஒன்றில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார். அந்த அறை பெரியதாகவும் காற்றோட்டமாகவும் இருந்தது. அனைவரும் அவரவருக்குத் தெரிந்த பிரார்த்தனை மந்திரங்களைச் சொல்ல, ஸ்ரோத்ரியர்கள் ஒரு பக்கம் அஸ்வினி தேவர்களை அழைத்து மன்னன் உடல் நலத்துக்காகப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மன்னன் அருகே யுவராஜா காங்கேயன் கடுமையான முகபாவத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தான். மயக்க நிலையில் ஆழ்ந்திருந்த தன் தந்தையின் முகத்தையே ஆவலுடன் அவ்வப்போது பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். படுக்கையின் மறுபக்கம் அரசனின் தலைமாட்டின் அருகே போடப்பட்டிருந்த ஆசனத்தில் மஹாராணி சத்யவதி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கண்கள் மன்னனின் நிலையை எண்ணிக் கண்ணீரைச் சொரிந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால் அது தெரியாவண்ணம் அவள் முகம் ஒரு வேலைப்பாடுள்ள துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. அவள் கண்கள் மட்டுமே வெளியே சிறிதளவு தெரிந்தன. அவளருகே அவளுடைய இரு பிள்ளைகளான சித்திராங்கதனும், விசித்திர வீரியனும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவள் அருகே நின்றிருந்த இரு பெண்கள் அந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் இல்லை என்பது பார்த்த உடனே தெரிந்தது. அவர்கள் முகத்தை மூடி இருக்கவில்லை. அழகாகவும் வெண்மை நிறத்துடனும் இருந்தார்கள். தங்கள் கைகளில் இருந்த மயிலிறகு விசிறியினால் மன்னனுக்கு அவ்வப்போது விசிறினார்கள். த்வைபாயனரும் அவருடன் வந்தவர்களும் உள்ளே நுழைந்ததுமே காங்கேயன் தன்னிரு கரங்களைக் கூப்பி அவர்களை வரவேற்றான். அனைவரையும் மன்னனின் படுக்கைக்கு அருகே வந்து பிரார்த்திக்கச் சொன்னான். த்வைபாயனர் பக்கவாட்டில் தனியாக நின்று கொண்டார். அனைவரும் பிரார்த்தனை மந்திரங்களைச் சொல்லி மன்னனை ஆசீர்வதித்தார்கள். அது முடிந்ததுமே காங்கேயன் தன் கரங்களை மீண்டும் கூப்பிக் கொண்டு வந்திருந்தவர்கள் அனைவரையும் உடனே அறைக்கு வெளியே செல்லும்படி சைகையினாலேயே ஆணையிட்டான்.

அனைவரும் அறையை விட்டு வெளியேறினார்கள். ஆனால் த்வைபாயனர் மட்டும் வெளியேறாமல் அங்கேயே நின்றிருந்தார். ஏற்கெனவே இப்படிக் குழுக் குழுவாக ரிஷிகள், முனிவர்கள் என்று வந்து தந்தையைப் பார்த்து ஆசிகள் வழங்கிச் சென்றும் அதில் முன்னேற்றம் ஒன்றையும் காணோம் என்பதில் காங்கேயனுக்குக் கோபம் மிகுந்திருந்தது. ஆர்யவர்த்தத்தின் அனைத்து நாடுகளிலிருந்து வந்து பிரார்த்தனைகளும் ஆசிகளும் கொடுத்தும் எவ்வித நன்மையும் மன்னனுக்குக் கிட்டவில்லை. ஆகவே இப்போது அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்த த்வைபாயனரைப் பார்த்ததும் காங்கேயனுக்கு எரிச்சலே மிகுந்தது. மேலும் த்வைபாயனரின் கிழிந்த அழுக்கான மான் தோல் வேறு காங்கேயனின் கோபத்தை அதிகப்படுத்தியது. அவர் பசியோடு பல நாட்கள் உண்ணாமல் இருந்திருப்பதை அவர் முகமும் கண்களும் சொன்னது.

ஆனாலும் த்வைபாயனர் எதையும் லட்சியம் செய்யாமல், “ யுவராஜா, நான் சக்கரவர்த்தியின் படுக்கைக்கு அருகே கொஞ்சம் செல்ல உங்கள் அனுமதி வேண்டும்!” என்று வேண்டினார். பொறுமையின்மை காங்கேயனின் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவர் சற்றும் தயங்காமல் உடனேயே, “இல்லை, அதெல்லாம் முடியாது. தயவு செய்து நீங்கள் இங்கிருந்து வெளியேறுங்கள்!” என்றார்.  மேற்பார்வைக்கு அவை வேண்டிக் கொள்வதைப் போல் தெரிந்தாலும் உள்ளூர காங்கேயன் தன்னை அவமதிப்பதைப் புரிந்து கொண்டார் த்வைபாயனர். த்வைபாயனரின் இன்முகமும், அடக்கமான நடவடிக்கைகளும், மென்மையான பேச்சும் கூட காங்கேயனின் மனதை அசைக்க முடியவில்லை. மற்றவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர் மேல் ஏற்படும் கோபத்தைக் கொஞ்சமாவது குறைத்துக் கொள்வார்கள். ஆனால் காங்கேயனோ சிறிதும் மாற்றமின்றி, “உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று அலட்சியமாகக் கேட்டார்.

ஹஸ்தினாபுரத்தில் த்வைபாயனர்!

த்வைபாயனர் புன்னகையுடன், “எனக்கு அந்த மந்திரங்கள் அனைத்தும் நன்றாகவே தெரியும். மஹா அதர்வ ரிஷி அவற்றை முதலில் நதிக்கரையில் பைலருக்காக ஓதிய போதும் பின்னர் இங்கே வந்தும் ஓதியபோதும் அவற்றை நன்கு கவனித்துப் பாடமாக்கிக் கொண்டு விட்டேன்.” வாடிகா ஆச்சரியத்துடன் தன் கண்களை விரித்தாள். “நீ மிகவும் அற்புதமான இளைஞன். எப்படிப்பட்ட நினைவு சக்தி உனக்கு இருக்கிறது! எனக்கு மட்டும் உன்னுடைய ஞாபக சக்தி இருந்தால்!” என்று தன்னையும் மீறிச் சொன்னாள்.

“அது சரி வாடிகா! நான் எப்படி இந்த இரவு நேரத்தில் வெளியேறுவது? இங்கிருந்து எங்கு செல்வதற்கும் ஆன வழி எனக்குத் தெரியாது. அதோடு உடல்நலமில்லாமல் இருக்கும் என் நண்பன்! அவனை எப்படி இங்கு விட்டுச் செல்வது?”

“ஓ, அவனைக் குறித்துக் கவலைப்படாதே, த்வைபாயனா! அவன் இன்னும் சில வாரங்கள் இப்படித் தான் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து இருப்பான். ஆனால் தந்தை அவன் சரியாகி விடுவான் என்று சொல்லி இருக்கிறார். நாங்கள் அவனைப் பார்த்துக் கொள்கிறோம். இப்போது என்னுடன் வா. நாங்கள் உன்னை மலை அடிவாரத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறோம். நக்ஷத்திரங்களின் உதவியோடு அடிவாரம் செல்வது எளிதாக இருக்கும். விரைந்து வா!” என்றாள் வாடிகா. அவர்களுடைய மரக்கட்டையால் செய்யப்பட்டுத் தோல் வார் பொருத்தப்பட்ட நடையன்களை அவர்கள் அணிந்து கொண்டனர். பக்கவாட்டுக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வேகமாக வெளியேறினார்கள்.

அவர்கள் மூவரும் மலை அடிவாரத்தை அடைந்த போது த்வைபாயனர் அவர்களிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டார். சுமாந்துவின் பக்கம் திரும்பிய அவர், “சுமாந்து, குருதான் சீடர்களை ஸ்வீகரித்துக் கொள்வார். ஆனால் என் விஷயத்தில் நான் உன் தந்தையை என் குருவாக ஸ்வீகரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மஹா அதர்வ ரிஷி ஜாபாலி அவர்கள் என்னுடைய குரு. ஆகவே நாம் குரு வழிச் சகோதரர்களாகி விட்டோம். உன்னைக் கட்டித் தழுவி விடை பெறுகிறேன்.” என்ற வண்ணம் சுமாந்துவை ஆவலுடனும், அன்புடனும் கண்களில் நீர் வழியக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டார். பின்னர் வாடிகாவைப் பார்த்துக் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம்,” வாடிகா, சகோதரி, உன்னுடைய அன்பையும், கருணையையும் நான் ஒரு நாளும் மறக்க மாட்டேன். நான் விரைவில் திரும்பி வருவேன். உன் தந்தையின் ஆசிகளைப் பெறுவேன். நாம் அனைவரும் சேர்ந்து தர்மக்ஷேத்திரத்தை மீட்டெடுப்போம்.” என்று கூறி விடை பெற்றார்.

வேதங்கள் மூன்றா அல்லது நான்கா என்பது குறித்து அந்தக் கால கட்டத்தில் வேத விற்பன்னர்களிடையே பெரும் வாக்குவாதங்கள் இருந்து வந்தன. அதர்வ வேதம் அவ்வளவு எளிதாக எவராலும் ஒத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. மெல்ல மெல்ல நாளாக ஆகவே அது பழக்கத்துக்கு வந்ததாகத் தெரிகிறது. முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றதாகவும் தெரிய வருகிறது. அதர்வ வேதத்தை நன்கறிந்தவர்கள் அதை வேதத்திலேயே மிக உயர்ந்ததொரு பிரம்ம வித்யை என்றே சொல்லி வந்தனர்.  இந்தப் பின்புலத்தை நினைவில் கொண்டு மேலே படிக்கவும்.  இப்போது நாம் த்வைபாயனரைப் பின் தொடர்வோம்.

த்வைபாயனர் ஹஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தார். அதில் அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. ஏனெனில் தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்ய ஆவலுடன் இருக்கும் அவருக்கு இந்த ஹஸ்தினாபுரத்து மக்களின் இசைவு முக்கியத் தேவை என்பதோடு இந்நகரைச் சுற்றியே அனைத்து மாற்றங்களையும் ஏற்படுத்தவும் வேண்டி இருக்கும். இதை ஆண்டு வந்த குரு வம்சத்தின் சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனு குருவம்சத்தினரைப் போரிலும், சமாதானத்திலும் ஈடுபடுத்தி ராஜ்யத்தை விஸ்தரித்திருந்தான். ஷாந்தனுவுக்கு இருபது வயது முடிவதற்கு முன்னரே அவன் அரியணை ஏறி விட்டான். அக்கம்பக்கத்து ஆரியர்களைத் தவிரவும் கூட்டம் கூட்டமாக வந்த ஹைஹேயர்களை முறியடிப்பதிலும் பல காலம் செலவிட்டிருந்தான். வருடக் கணக்காக யுத்தம் நடந்தது. ஒருவழியாக அவர்களை ஒழித்திருந்தான். தன்னுடைய இடைவிடா முயற்சியாலும், நல் ஆலோசனைகளாலும், மன உறுதியாலும் ஆர்யவர்த்தம் முழுமைக்கும் தன்னுடைய அதிகாரம் செல்லும்படி ஆக்கியதோடு பிரஜைகளுக்கும் அமைதியான வாழ்க்கையை நடத்தும்படியான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருந்தான். இப்போது 56 வயது ஆகும் ஷாந்தனு, கடந்த முப்பத்தைந்து வருடங்களில் பல்வேறு சாகசங்களையும் செய்து சாதனைகளைப் படைத்துத் தன்னைச் சக்கரவர்த்தியாக நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். இதற்கு முன்னர் அவனின் முன்னோர்களில் பிரபலமான பரதச் சக்கரவர்த்தி தான் ஆர்யவர்த்தத்தின் சக்கரவர்த்தி என அறியப்பட்டிருந்தான்.

இந்த யுத்தம் ஏற்படுத்திய மாபெரும் குழப்பத்தில் ஆரியர்கள், நாகர்கள் மற்ற இனத்தவர்கள் அனைவருமே தங்கள் தங்கள் இனங்களையும் வேறுபாடுகளையும் மறந்துவிட்டு ஒன்றாகக் கூட்டுச் சேர்ந்து பொதுப்பகைவனை அழித்தொழித்தார்கள். அவர்களுக்குள்ளாகத் திருமண பந்தங்களும் ஏற்பட்டன. இதன் காரணமாக ஆரியக் கடவுளரின் கோயில்களில் மெல்ல மெல்ல மற்ற தெய்வங்களுக்கும் இடம் கொடுக்கப்பட்டன. இந்த யுத்தம் நடந்த சமயங்களில் அனைத்துப் பழமையான குருகுலங்களும் அழிக்கப்பட்டிருந்தன. அதிலும் தர்மக்ஷேத்திரம் ஒரு காலத்தில் வளத்தோடும் நிறைய ஆசிரமங்களாலும், குருகுலங்களாலும், பழைமையான பல ரிஷி, முனிவர்களாலும் அவர்களின் சீடர்களாலும் சிறப்பாகத் திகழ்ந்து வந்தது. உலகுக்கே தர்மத்தின் வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தது என்றால் மிகை இல்லை. தர்மக்ஷேத்திரத்தின் ரிஷி, முனிவர்கள் சொல்லும் வாக்கையே வேத வாக்கு என்றும் அவற்றுக்கு மறு வாக்கு இல்லை என்றும் மக்கள் நம்பி இருந்தனர். ஆனால் அவை எல்லாம் இன்று பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் ஆகிவிட்டது. இப்போது நினைக்கையில் மனதில் வேதனையும் வலியுமே மிஞ்சுகிறது.

ஒவ்வொரு ஆரியனின் வீட்டிலும் எரிந்து கொண்டிருந்த அணையா நெருப்பு என்பது இப்போது தன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து விட்டது. பல சமயங்களிலும் வருடக்கணக்காக நடக்கும் யாகங்கள், யக்ஞங்கள் ஆகியன நூற்றுக்கணக்கான ஸ்ரோத்ரியர்களால் மிக விமரிசையாகவும் விரிவாகவும் நடத்தப்பட்டு வந்தவை எல்லாம் இப்போது மாறி விட்டது. ஒரு மாபெரும் பல்கலைக் கழகம் போலத் திகழ்ந்த தர்மக்ஷேத்திரத்தின் புகழ் மங்கி விட்டது. ஆனால் ஷாந்தனு மெல்ல மெல்ல இவற்றை எல்லாம் மாற்றி வருகிறான். தாற்காலிகமாக இவை எல்லாம் மீண்டும் கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. அக்கம்பக்கத்து நாடுகளின் அரசர்கள் அனைவரும் இவற்றை ஆதரிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். ஷாந்தனுவும் தன் பங்குக்கு மிகவும் தாராளமாகவே ரிஷி, முனிவர்களுக்காகச் செலவு செய்தான். ரிஷிகளுக்கும், முனிவர்களுக்கும் மற்றத் துறவிகளுக்கும் தன் அதிகார எல்லைக்குட்பட்ட பிரதேசங்களின் நிலங்களை தானமாக எடுத்துக் கொள்ள வைத்தான். ஆனாலும் அவர்களுடைய பழைய கலாசாரம் முற்றிலும் ஒழிந்தும் போகாமல், புதியதொரு கலாசாரத்துக்கு மாறவும் மாறாமல் குழப்பமானதொரு கலாசாரமே நிலவி வந்தது. ஒரு சிலர் வயது வந்தோர் முன் காலத்தில் வாழ்ந்து வந்த மூத்த ஆசாரியர்கள் சொல்லிப் போயிருந்த சடங்குகளையும், சம்பிரதாயங்களையும் விடாமல் பின்பற்றி வந்தனர். மற்றவர்கள் அநேகமாக சிவனை வழிபட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். சிவன் பயப்படுத்தும் கடவுளாக இருந்தாலும் அனைவருக்கும் நிறைய வரங்களையும் அதன் மூலம் பல பரிசுகளையும் கொடுத்தார்.

மற்றவர்கள் தங்களுக்குள்ளாக ஒரு நீதியை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். அதற்கெனத் தனி விதி ஏதும் இல்லை. சுயக் கட்டுப்பாடோ, ஆன்மக் கட்டுப்பாடோ இல்லாமல் இருந்தது. எந்தவிதமான மத்திய அதிகார வர்க்கமும் அவர்கள் மேல் எவ்விதமான கட்டுப்பாடுகளையும் விதிக்கவோ, அவர்களின் நடத்தைகளை ஒழுங்கு செய்யவோ அவர்களை ஒன்று சேர்த்து ஒரே விதமான நடத்தைகளைப் பின்பற்றுமாறு அறிவுறுத்தவோ முயலவில்லை. ஆனாலும் அவர்கள் அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்த ஒரே ஒரு விஷயம் என்னவெனில் அது வேதம் தான். வேதம் காட்டிய வழியில் செல்ல வேண்டும் என்னும் ஒரே எண்ணமே அவர்களை ஒருங்கிணைத்தது. வேத விற்பன்னர்கள் அவற்றை நன்கு கற்றுச் சீடர்களுக்கும் கற்பித்து அது சொல்லும் வழியில் தர்மத்தின் பாதையில் தங்களை நடத்தும் என மனமார நம்பினார்கள்.

த்வைபாயனருக்கு ஆபத்து!

“ஒருவன் வாழ்க்கையில் அவன் கடைப்பிடிக்கும் தர்மமே முக்கியம். அந்த தர்மத்தை நிலைநாட்டவேண்டிய பொறுப்பு மனிதனுக்கு ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருக்கிறது. அந்த மனிதனும் வேதங்களையே பிரமாணமாய்க் கொண்டு அதற்காகவே உயிர் வாழ்பவனாக, அதையே எப்போதும் நினைத்துத் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பவனாக இருக்க வேண்டும். இந்தப் பரந்த உலகம் அத்தகைய மனிதர்களுக்காகவே காத்திருக்கிறது. ஆகவே தர்மக்ஷேத்திரத்தை எப்பாடுபட்டாவது மீட்டு அதில் மீண்டும் தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க வேண்டும் என்பதே என் கனவு, லட்சியம் எல்லாம்!”

“நீ பேசுவதைப் பார்த்தால் பழங்காலத்தின் ரிஷிகளான பிருகுவும், ஆங்கிரஸும் இத்தகைய துணிகர முயற்சிக்குத் தங்கள் ஆசிகளைத் தெரிவித்து விட்டார்கள் போல் பேசுகிறாயே!”

“ஆசாரியரே! என் தந்தை பராசர முனிவர் சொல்லி இருப்பது என்னவெனில், “வேதங்களுக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொள்பவர்களை அதன் தர்மத்தை வாழ்க்கை நெறியாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களை அவர்களின் பிரார்த்தனைகளைக் கடவுள் அங்கீகரித்து ஆசிர்வாதங்கள் செய்கிறார்.” என்று சொல்வார்.”

“ஹூம், இருக்கலாம்! ஆனால் உன் கொள்ளுப் பாட்டன் வசிஷ்டன் மஹா ரிஷிகளான பிருகுவையும், ஆங்கிரஸ் அவர்களையும் அவமதித்து விட்டார். பிரம்ம வித்யையை இகழ்ந்ததன் மூலம் அவர்களின் சாபத்தைப் பெற்று விட்டார். அவர்கள் ஒருக்காலும் வசிஷ்டரை மன்னிக்கவில்லை; இனியும் மன்னிக்க மாட்டார்கள்! அவர்களின் வழியில் செல்பவர்களையும் மன்னித்து ஆசீர்வதிக்க மாட்டார்கள்.” கடுமையாகச் சொன்னார் ஜாபாலி.

“மதிப்புக்குரிய ரிஷியே, என்னை உங்கள் சீடனாக ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டுகிறேன். நான் ஏற்கெனவே தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்த பின்னர் அதர்வ வேதம் அறிந்த ஆசாரியர் ஒருவரிடம் சீடனாகச் சேர்ந்து அதர்வ வேதம் கற்க வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்திருந்தேன். எல்லாம் வல்ல அந்தப் பரம்பொருளின் உதவியால் இப்போது நான் உங்களிடம் வந்து சேர்ந்து விட்டேன்.”

“நான் உன்னை என் சீடனாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் முட்டாள் தனமாக நீ தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்திருப்பதை விட்டு விட வேண்டும். அந்த எண்ணத்தையே விட்டு விட்டால் நான் உன்னை என் சீடனாக ஏற்கிறேன்.”

“ஐயா, என் தந்தையின் கனவு அது! அவர் அதற்காக சபதம் செய்திருக்கிறார். நானும் அவருடன் சேர்ந்து சபதம் செய்திருக்கிறேன். அதை எப்படி என்னால் விட முடியும்? என் சபதத்தை என்னால் துறக்க முடியாதே!”

முதிர்ந்த மஹரிஷி தன் வயதையும் மீறி கம்பீரமாக எழுந்து நின்றார். பின்னர் கடுமையான குரலில், “நீ மட்டும் அப்படி ஓர் முடிவுடன் இருந்தாயெனில் பின்னர் அதற்காக நீ வருந்த நேரிடும்! இது உனக்கு நான் விடுக்கும் எச்சரிக்கை!” என்று கடுமையான குரலில் சொன்னார்.

“ஆசாரியரே, என் சபதத்தை நான் நிறைவேற்றவில்லை எனில் நான் உயிருள்ள பிணமாகத் தான் இருப்பேன். மேலும் நான் மேலுலகம் செல்கையில் அங்கே என் முன்னோர்களை எந்த முகத்துடன் பார்ப்பேன்? அவர்கள் உன் சபதத்தை நிறைவேற்றவில்லையே என என்னைக் கேட்க மாட்டார்களா?”

வாடிகாவுக்குத் தன் தந்தையின் மனப்போக்கும், அவர் கோபமும் நன்கு அறிந்தது தான். ஆகவே அவள் மிக முயற்சி எடுத்துக் கண்களால் ஜாடைகள் காட்டி த்வைபாயனரைத் தன் தகப்பனைக் கோபம் கொள்ளும்படி பேச வேண்டாம் என்று எச்சரித்துப் பார்த்தாள். ஜாபாலிக்கு உடலெல்லாம் கண்கள். அவருக்கு இது தெரியாமல் போகவில்லை. ஆகவே மிகக் கடுமையாக த்வைபாயனரிடம், “ வாடிகாவும் சுமாந்துவும் என்ன தான் உன்னை எச்சரித்தாலும், என்னைக் கோபப்படுத்துமாறு பேச வேண்டாம் என ஜாடைகள் காட்டினாலும்”….. கோபத்துடன் சிரித்த ஜாபாலி மேலும் கூறினார். “இந்தக் குழந்தைகள் நான் உன்னுடைய மென்மையான பேச்சாலும், அப்பாவியான முகத்தாலும் கவரப்பட்டு உனக்கு வேண்டியதைச் செய்வேன் என நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அப்படி எல்லாம் நடக்காது.”

பின்னர் மேலும் கடுங்கோபத்துடன், “ஆசாரியர்களான பிருகு முனிவர் மற்றும் ஆங்கிரஸின் கோபம் எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கும். உன் முயற்சிகளை எல்லாம் பாழ்படுத்தும்.” இதைச் சொல்லிக் கொண்டே சுமாந்து உதவி செய்ய ஜாபாலி வெளியே சென்றார். த்வைபாயனர் தன் தலையை இருகைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டு செய்வதறியாது அமர்ந்திருந்தார். அங்கே வாடிகாவும், சுமாந்துவும் வந்தனர். தான் சுக்குச் சுக்காக நொறுங்கிப் போனதாக அவர் உணர்ந்தார். அவருக்குப் பெரிய குரலெடுத்து அழ வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் ஏதோ ஒன்று அவரைத் தடுத்தது. எங்கோ தொலைதூரத்தில் நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்றுத் தெரிந்தது. வாடிகாவும், சுமாந்துவும் மூலிகையை அரைத்துக் கொண்டு வந்திருந்தனர். த்வைபாயனரின் காயத்தில் அதைப் பூசினார்கள். அதன் பின்னர் வாடிகா மூலிகைக் கஷாயத்தையும் த்வைபாயனருக்குக் குடிக்கக் கொடுத்துவிட்டுப் பின் வெளியே சென்றாள். சுமாந்து பைலருக்குக் கொஞ்சம் குடிநீர் கொடுத்துவிட்டுப் பின்னர் அவரைப் புரட்டிப் போட்டார். த்வைபாயனருக்கு அருகிலிருந்த இலைகளால் மெத்தெனப் போடப் பட்ட மெத்தையில் படுக்க வைத்தார். அதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த த்வைபாயனருக்கு மூலிகைக் கஷாயத்தின் தாக்கத்தால் மயக்கம் வந்தது. அப்படியே மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். அப்போது அந்த மயக்கமான சூழ்நிலையில் அவருக்குத் தன் தாயின் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது. “கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா! எங்கே இருக்கிறாய் நீ? ஏன் என்னிடம் வரவில்லை?” ஆஹா, இது அம்மாவின் குரலே தான்.

தன் கண்களைத் தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டார் த்வைபாயனர். பக்கத்தில் பார்த்தார். பைலர் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். அவ்வப்போது ஒரு சிறு முனகல் குரலைத் தவிர அவரிடமிருந்து எவ்வித அசைவும் இல்லை. சுமாந்துவும் தூங்கி விட்டான். வெளியிலிருந்த அக்னி குண்டத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த அக்னியின் பரவலான வெளிச்சம் அந்தக்குடிலினுள்ளும் பரவிக் கிடந்தது. அதன் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் ஓர் உருவம் அந்தக் குடிலுக்குள் நுழைவதைக் கண்டான். பெண் உருவமாக இருந்ததால் அது வாடிகா என்றும் தன் சகோதரனைப் பார்க்க வந்திருக்கிறாள் என்றும் புரிந்து கொண்டார் த்வைபாயனர். சுமாந்துவின் தோளில் கை வைத்து எழுப்பினாள் வாடிகா. சகோதரனும், சகோதரியும் கிசுகிசுவென மெல்லப் பேசிக் கொண்டனர். பின்னர் இருவரும் த்வைபாயனரின் அருகே வந்தனர்.

“த்வைபாயனா, விழித்திருக்கிறாயா?” த்வைபாயனர் எழுந்து கண்களைத் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டு தான் கனவுலகில் இருக்கிறோமா அல்லது நினைவுலகில் இருக்கிறோமா என யோசித்தார். வாடிகா மெதுவாகச் சொன்னாள்:”த்வைபாயனா, நாளைக்கு உனக்கு என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை நீ அறிவாயா?” என்று கேட்டாள்.

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றார் த்வைபாயனர்.

“தந்தை உன்னை மரணத்தின் பிடியில் தள்ளப்போகிறார்.  உன்னை மரணம் சம்பவிக்கும்படி உன் மேல் அதற்காக மந்திரம் போட்டு வசியம் செய்யப் போகிறார். நாளை அக்னிக்கான வழிபாடுகள் முடிந்ததும் அது ஆரம்பிக்கப் போகிறது.”

“மரணம் சம்பவிக்க மந்திரமா? வசியமா? அப்படி என்றால் என்ன? எனக்கு இது குறித்து எதுவும் புரியவில்லையே!”

“அது ஒரு வசியம்! அந்த வசியத்தைப் போட்டால் நீ மூன்று நாளைக்குள் இறந்துவிடுவாய்!” சுமாந்து சொன்னான்.

“ஏன் என்னைக் கொல்ல வேண்டும்? அதில் அவருக்கு என்ன லாபம்?”

வாடிகா குறுக்கிட்டாள். “இதோ பார், த்வைபாயனா! இங்கே இப்போது பேசிக் கொண்டு நீ பொழுதைப் போக்கி விடாதே! இங்கிருந்து வெளியேறும் வழியைப் பார். என்னெதிரில் தான் அவர் இதைத் தன் சீடன் ஒருத்தனிடம் சொன்னார். அந்த வசியத்தை எப்படித் தயார் செய்ய வேண்டும் என்றும் மூன்று நாட்களுக்குள்ளாக நீ எங்கே இருந்தாலும் உனக்கு மரணம் சம்பவிக்க வேண்டுமென்றும் சொன்னார். அவர் சொன்னபடி வசியத்தைத் தயாரிக்கப் போகிறார்கள்.”

“அவர் ஏன் என்னைக் கொல்ல வேண்டும்? நான் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லையே!”

“நேற்று உன்னிடம் பேசியதில் அவர் நீ ஓர் திடமான உறுதி படைத்த இளைஞன் என்றும் தன்னம்பிக்கையும், நன்கு படிப்பறிவும் கொண்டவன் என்றும் புரிந்து கொண்டார். ஆகவே அதன் பின்னர் அவர் கிரஹங்களை ஆய்வு செய்தார். அதன் பின்னரே உன்னை இவ்வுலகிலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும் என்னும் எண்ணம் கொண்டார். ஆனால் நாங்கள் நேரத்தை வீணடிக்காமல் உன்னை இங்கிருந்து கிளப்புவதற்கு உதவி செய்ய வேண்டும். எழுந்து போ! உடனே வெளியேறு! இதோ இந்த மூலிகைக் கஷாயத்தை உன்னுடன் வைத்துக் கொள். இதை நான் உனக்காகத் தயாரித்து எடுத்து வந்தேன். இந்தப் பையில் உன் நண்பன் பைலரின் சேகரிப்பான மூலிகைகள் இருக்கின்றன. மேலும் உன்னுடைய பையில் நான் முக்கியமான சஞ்சீவி மூலிகைகளான, ஜிவாலா, நாக-ரிஷா, ஜிவாந்தி ஆகியவற்றைப் போட்டு வைத்திருக்கிறேன். ஆனால் அதற்கென உரிய மந்திரங்களைச் சொல்லி உபயோகப்படுத்தினால் தான் அவற்றில் பலன் தெரியும்.” என்றாள் வாடிகா. அவள் மிகவும் ரகசியமாக இவற்றைச் சொன்னாள்.

த்வைபாயனரின் சாந்தம்! ஜாபாலியின் கோபம்!

“ஐயா, நான் எப்போதும் உண்மையையே பேசி வந்திருக்கிறேன்; இனியும் அவ்வாறே உண்மையையே பேசுவேன்!” என அடக்கத்துடன் சொன்னார் த்வைபாயனர். மேலும், “ஐயா, நான் என் மறுபிறப்புக்கான உபநயனத்தின்போது இதற்காக உறுதி மொழியும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வசிஷ்டர்களின் சபதத்தை நானும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் எப்போது உண்மைக்காக உறுதியாக நிற்பேன் என்றும் கூறுகிறேன். என் பிரதிக்ஞையை நான் காப்பாற்றுவேன்.”

வசிஷ்டரின் பெயரைக் கேட்டதுமே ஜாபாலி முனி தலையை மிக இகழ்ச்சியாக அசைத்துக் கொண்டார். அவமதிப்பாகவும் தொனித்தது அது. “வருணனை எழுப்பி அழைக்கும் இந்த மந்திரங்களை உனக்கு யார் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள்?” என்று அதிகாரமாகக் கேட்டார்.

“என் தந்தை” த்வைபாயனர் சொன்னார்.

“உன் தந்தை?” வில்லிலிருந்து வேகமாகக் கிளம்பும் அம்புகளைப் போல் அடுத்தடுத்துக் கேள்விகள் பிறந்தன மஹா அதர்வ ரிஷியிடமிருந்து. “உன் குடும்பப் பெயர் என்ன?”

“என் குடும்பப் பெயர் பராசரர்!”

“உன் தந்தையின் பெயர் என்ன?

“பராசர முனிவர்!”

ஜாபாலி முனிவரின் கண்களில் தெரிந்த வெறுப்புணர்ச்சி த்வைபாயனரை நடுங்க வைத்தது என்றால் மிகை அல்ல; அவர் குரல் இப்போது வெட்டி விடுவதைப் போன்ற வேகத்துடன் கிளம்பி வந்தது!” உன் தந்தை யாருடைய மகன்?”

த்வைபாயனருக்கு ஜாபாலி முனிவரின் கோபம் மெல்ல மெல்ல அதிகமாகி வருவதும், தன்னிடம் அவர் கொண்டுள்ள ஈர்ப்பு மறைந்து வெறுப்புக் கிளம்புவதையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. நிலைமை மெல்ல மெல்ல மோசமாகி வருவதையும் உணர்ந்தார். “என் தந்தை முனிவர் சக்தியின் மகன். சக்தி மஹாமுனிவர் வசிஷ்டரின் மகன்.”

“உன் தந்தைக்கு இந்த பிரம்ம வித்யா மந்திரங்கள் எல்லாம் இவ்வளவு தெளிவாகவும் அட்சர சுத்தமாகவும் எப்படித் தெரிய வந்தது?”

“எப்படி என எனக்குத் தெரியாது ஐயா! ஆனால் அவர் எனக்கு அதர்வ வேதத்தின் மந்திரங்கள் பலவற்றையும் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்.”

“அவன் யாரிடமிருந்து அதர்வ வேதத்தைக் கற்றான்?”

“என்னிடம் சொன்னது இல்லை ஐயா. யாரிடமிருந்து கற்றார் என்பது தெரியாது. அவர் என்னிடம் சொன்னது எல்லாம் இவ்வளவே! அவர்கள் வேதத்தின் நான்காம் பகுதியைத் தொகுக்க முயன்று கொண்டிருந்தார்கள்.”

“இந்த பிரம்ம வித்யை அனைத்தும் எவரிடம் உள்ளது என்றும் யார் அவற்றைப் பாதுகாக்கின்றனர் என்பதையும் உன்னிடம் அவன் சொல்லி இருக்கிறானா?”

“எப்போவோ ஒரு முறை அல்லது இருமுறை அவர் உங்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நீங்களே அதர்வ வேதத்தின் ஆசாரியர் என்றும் வாழ்க்கைக்கும் மரணத்துக்கும் நீங்களே தலைவர் என்றும் உங்களால் உயிர்ப்பிக்கவும் முடியும் என்றும் அழிக்கவும் முடியும் என்றும் சொல்லி இருக்கிறார். இந்த நிமிடம் இப்போது உங்களிடம் என்னைக் கொண்டு வந்து சேர்த்ததற்காக எல்லாம் வல்ல அந்தப் பரம்பொருளுக்கு நன்றி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

ஜாபாலியின் உள் மனதில் என்ன நினைக்கிறார் என்பது தெரியாவண்ணம் அவர் முகம் கல்லைப் போல் இருந்தது. “இதோ பார் பிரமசாரி! உன் கொள்ளுப் பாட்டன் வசிஷ்டன் என்னுடைய எதிரி என்பதை நீ அறிவாயா? அதிலும் பிரம்ம வித்யை, வேதங்களிலேயே மிக மிக மிக உயர்ந்த பிரம்ம வித்யையை அவன் வெறுத்தான் என்பதும் உனக்குத் தெரியுமா?”

“இல்லை,…..”

“…….ம்ம்ம்ம்,….. அவன் கருத்துப்படி வேதங்கள் மூன்று தான் என்பதும் அவை ரிக், யஜுர், சாமம் என்பதும் உனக்குத் தெரியுமா?”

“இல்லை…..”

“அவன் இந்த அதர்வ வேதத்தின் ஆஹூதிகள் கொடுக்கும் பகுதிகளையும் அவற்றின் முதன்மைத் தனத்தையும் முழுவதும் ஏற்றுக் கொண்டதே இல்லை என்பதை அறிவாயா?” கேள்விகள் ஒவ்வொன்றும் கத்தியை விடக் கூர்மையாக அடுத்தடுத்துக் கேட்கப்பட்டன.

“இல்லை……”

“பின்னர் நான் தர்மக்ஷேத்திரத்துக்கு என்னுடைய சாபத்தை அளித்துவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினேன். என்னுடைய சாபத்தினால் தான் ஹைஹேயர்கள் உன் கொள்ளுப்பாட்டனின் ஆசிரமத்தை முற்றுகையிட்டு அழித்து அவரையும் கொன்றார்கள்! அதை அறிவாயா, இல்லையா?”

“இல்லை…”

“ஒரு வேளை,,,, உன் தகப்பன் எவரும் அறியாமல் திருட்டுத் தனமாக என் மகனிடமிருந்து அதர்வ வேதத்தைக் கற்றானா?”

“இல்லை..”

“ம்ம்ம்ம்ம்ம்….இது வசிஷ்டருக்குத் தெரிந்த பின்னர் அவர் உன் தந்தையை இவற்றை ஓதக்கூடாது எனக் கட்டளை பிறப்பித்ததை அறிவாயா? அதனால் தான் உன் தந்தை தர்மக்ஷேத்திரத்தை விட்டு அகன்றார் என்பதையும் அறிவாயா?”

“இல்லை….”

த்வைபாயனருக்கு இப்போது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லாம் புரிய ஆரம்பித்தது. அவர் தந்தை தன் வாழ்க்கையின் பிரதான கட்டத்தில் தர்மக்ஷேத்திரத்தை விட்டு ஏன் சென்றார் என்பதையும் யமுனை நதிக்கரையில் தனக்கென ஒரு தனி ஆசிரமத்தை ஏன் ஸ்தாபித்தார் என்பதும் புரிந்தது.

“அவன் எங்கே சென்றான்?” என்று விடாமல் ஜாபாலி கேட்டார்.

“”என் தந்தை யமுனை நதிக்கரையில் ஒரு புதிய ஆசிரமத்தை ஏற்படுத்தினார்.” என்றார் த்வைபாயனர்.

“உன் தந்தையின் ஆசிரமத்தைப் பற்றி விளக்கமாகச் சொல்!”

“என் தந்தையின் ஆசிரமம் வளத்துடனும், செல்வத்துடனும் நன்றாகவே இருந்தது. ஆனால் இதைப் பொறுக்காத அந்தப் பொல்லாத அரசன் சஹஸ்ரார்ஜுனன், அந்த ஆசிரமத்தின் குடிமக்களையும் என் தந்தையின் பல சீடர்களையும் கொன்று ஒழித்துவிட்டு ஆசிரமத்தை முற்றிலும் அழித்து எரித்துச் சாம்பலாக்கி விட்டான்.”

“ஹூம், என் சாபம் உன் தந்தையையும் பின் தொடர்ந்து சென்றிருக்கிறது. சஹஸ்ரார்ஜுனனிடமிருந்து அவன் தப்பினானா?”

“ஆம். ஆசிரமம் எரிக்கப்பட்டு அதில் உள்ள பலரும் கொல்லப்பட்டனர். பெண்கள் மானபங்கம் செய்யப்பட்டனர். அவர், என் தந்தை ஆர்யவர்த்தத்தின் ராஜாக்கள் அனைவரிடமும் சென்று அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து கூட்டாக சஹஸ்ரார்ஜுனனை எதிர்க்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டார். ஆனால் எதுவும் நடக்கவில்லை. அவர் தன் ஆசிரமம் திரும்பினால் அழிக்கப்பட்ட ஆசிரமத்தையே கண்டார். மேலும் சஹஸ்ரார்ஜுனனும் அவன் வீரர்களும் என் தந்தையின் காலை வெட்டி விட்டார்கள். காலை உடைத்துவிட்டார்கள்.”

“ம்ம்ம்ம். எப்போது இறந்தான் உன் தந்தை?”

“சில மாதங்களுக்கு முன்னர்!”

“‘நீ ஏன் இங்கே வந்தாய்?”

“என் தந்தையும் நானும் தர்மக்ஷேத்திரத்தை மீட்டெடுத்துப் பழைய வளமும் வல்லமையையும் பெறச் செய்ய வேண்டும் என்று சபதம் செய்திருக்கிறோம். இப்போது அவர் இல்லை என்பதால் அதைப் பூர்த்தி செய்ய நான் வந்தேன்!”

“ஏன்?” என்று கேட்ட முனிவரின் குரலில் வெறுப்பு அதிகமாகவே தெரிந்தது.
இங்குள்ள அதிகார மையங்கள் மூலம் இங்கே மீண்டும் ஆசிரமங்களைத் தோற்றுவித்துக் கறை படிந்திருக்கும் தர்மத்தின் பாதையை, சத்திய லோகத்தை மீட்டுக் கொண்டுவருவதே என் நோக்கம். தர்மக்ஷேத்திரத்தை மீட்கவில்லை எனில், அங்கே மீண்டும் தர்மத்தைப் போதிப்பவர்கள் இல்லை எனில் இவ்வுலகில் தர்மத்தின் வழி செல்பவர்களே அரிதாகிவிடுவார்கள். தர்மமே அழிந்து விடும்!”

“அது உன்னால் முடியாது. தர்மக்ஷேத்திரத்தை உன்னால் மீட்டு எடுக்கவே இயலாது. என் சாபத்தின் தாக்கம் இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது!”

த்வைபாயனர் மிக அழகாக, வசீகரமாகப் புன்னகைத்தார். “உங்கள் சாபம் அதை ஒன்றுமில்லாமல் ஆக்கியது; ஆனால் உங்கள் ஆசிகளால் அது புத்துயிர் பெறும்.”

“அதெல்லாம் நடக்காத ஒன்று! நான் என் ஆசிகளை ஒரு போதும் தரப் போவதில்லை!”

“ஆனால்….ஆனால்….எல்லாம் வல்ல அந்தப் பரம்பொருள் உங்களைச் சம்மதிக்க வைப்பார் ஆசாரியரே!”

“ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய்?”

“ஏனெனில் ராக்ஷசர்களிடமிருந்து நீங்கள் என்னையும் பைலரையும் காப்பாற்றி உள்ளீர்கள். இது ஒன்றே போதுமே! நல்ல சகுனத்துக்கு அடையாளம் என்றும் கடவுளரின் கருணை இது தான் என்பதற்கும் இது ஒன்றே போதுமே!” த்வைபாயனரின் குரலில் உறுதி தெரிந்தது.

ஆனால் அந்த வயதான முனிவரின் கண்கள் அடுப்பில் எரியும் நெருப்பைப் போல் கனன்று ஒளிர்ந்தன. மிக மிக மெதுவாக அவர் பேசினாலும் குரலில் பயங்கரம் தொனித்தது. “தர்ம க்ஷேத்திரம்! ஹூம்! அதை ஒரு நாளும் மீட்டெடுக்க முடியாது! அது இயலாது! முன் காலத்தில் வாழ்ந்து வந்த மூத்த பழமையான ரிஷிகளான ஆங்கிரஸும், பிருகுவும் அப்படித் தான் திட்டம் செய்திருக்கின்றனர்.”

“ஆசாரியரே! எல்லாப் பழமையான ரிஷிகளுக்கும் பித்ருலோகத்திலிருந்து பார்க்கும் அனைவருக்கும் தர்ம க்ஷேத்திரம் மீட்கப்படுவது சந்தோஷத்தையே அளிக்கும்.” திடமாகச் சொன்னார் த்வைபாயனர்.

ஆனால் ஜாபாலி முனிவரோ, “நீ ஒரு பைத்தியக்காரனாக இருக்கிறாய், பிரமசாரி! அது சரி, உனக்கு தர்மக்ஷேத்திரத்தை மீட்டெடுப்பதில் இவ்வளவு உத்வேகம் ஏன்? அதில் உனக்கு என்ன கிடைக்கப் போகிறது?”

ஜாபாலிக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகம்!

அந்த ஊர்வலம் நண்பகல் நேரத்திற்கு ஓர் அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்றது. அங்கே ஒரு சின்னக்குன்று காணப்பட்டது. அனைவரும் அந்தக் குன்றின் அருகே போய்ச் சேர்ந்தார்கள். அந்தக் குன்றின் உச்சியில் காணப்பட்ட பூமியில் ஒரு சில குடில்கள் தெரிந்தன. அது தான் அதர்வ ரிஷியின் ஆசிரமமாக இருக்கவேண்டும் என்று த்வைபாயனர் புரிந்து கொண்டார். அனைவரும் குன்றின் மேலேறி ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அங்கே நட்ட நடுவாகப் பெரிய அக்னிக் குண்டம் ஒன்று ஸ்தாபிக்கப்பட்டு அதில் இரவும், பகலும் அணையாத நெருப்பு இருக்கும்படியான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தன. உள்ளே நுழைந்ததும் அனைவரும் அந்த அக்னிக் குண்டத்தின் சாம்பலை எடுத்துத் தங்கள் நெற்றியில் பூசிக் கொண்டு அங்கிருந்து அவரவர் குடியிருப்புக்குக் கலைந்து சென்றனர். சுமாந்து த்வைபாயனரைத் தன் குடிலுக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே ஏற்கெனவே பைலரை இரு சீடர்கள் தூக்கிக் கொண்டு வந்து சேர்த்திருந்தனர். பைலர் இன்னும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். குடிசைக்குள் நுழைந்த உடனேயே த்வைபாயனருக்குத் தனக்கு அதுவரை இருந்த சக்தியெல்லாம் இழந்து விட்டாற்போன்றதொரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அதர்வ ரிஷி தன் மேல் செலுத்தி இருந்த வசியப் பிடி தளர்ந்து விட்டது என்றும் அதனால் இப்போது உடல் நோவு அதிகம் தெரிவதையும் த்வைபாயனர் உணர்ந்து கொண்டார். அவர் சக்தியே இல்லாமல் அப்படியே தளர்ந்து போய்த் தரையில் அமர்ந்து கொண்டார். உடலின் ஒவ்வொரு அங்கமும் வலித்தது.

சுமாந்துவோடு அவன் சகோதரி வாடிகாவும் அப்போது வந்து சேர்ந்து கொண்டாள். அவளைப் பார்த்தால் சுமாந்துவைப் பார்க்க வேண்டாம். அப்படியே அவர்கள் இருவரும் இரட்டையர் என்பதைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. தலை மயிரைத் தூக்கிக் கட்டிச் சிறு பின்னல்களாகப் போட்டிருந்த வாடிகா சாதாரணமாகப் பெண்கள் இருக்கும் உயரத்தை விட அதிக உயரமாக இருந்தாள். ஆனால் ரொம்பவே சகஜமாகவும் , சரளமாகவும் பழகினாள். அவள் நேரே த்வைபாயனரிடம் வந்தாள். அவரைக் கண்களை மூடிக் கொள்ளச் சொன்னாள். தெய்வீக மருத்துவர்களான அஸ்வினி தேவர்களை வேண்டிக் கொண்டு வழிபட்டு த்வைபாயனருக்கு சக்தியைக் கொடுக்கச் சொல்லிப் பிரார்த்தித்தாள். தன்னுடன் எடுத்து வந்திருந்த மூலிகைக் கஷாயத்தை த்வைபாயனரிடம் கொடுத்துக் குடிக்கச் சொன்னாள். அதைக் குடிக்கையில் த்வைபாயனரின் நாடி, நரம்பெல்லாம் சூடாக மிக மிக வெப்பமாக உணர்ந்தார். நெருப்பிலிட்டாற்போல் உணர்ந்தார். அவர் முதுகுக்காயம் வேறே அவரைப் பாடாய்ப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

அதன் பின்னர் வாடிகா பைலரின் பக்கம் திரும்பினாள். அவர் இன்னமும் உணர்விழந்த நிலையிலேயே இருந்தார். ஈரத்தில் நனைத்த துணிகளை அவர் நெற்றியிலும், தலையிலும் வைத்தாள். பின்னர் அவர் வாயை நெம்பித் திறந்து த்வைபாயனருக்குக் கொடுத்த அதே கஷாயத்தைக் கொஞ்சம் போல் அவர் வாயிலும் புகட்டினாள். கஷாயத்தைக் குடித்திருந்த த்வைபாயனருக்குத் தலை சுற்றியது. மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். மெல்லிய குரலில் சகோதரனும், சகோதரியும் பேசிக் கொண்டதை உணர முடிந்ததே தவிர என்ன பேசினார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஆனாலும் தங்கள் இருவரையும் கண்டெடுத்தது குறித்தும் இங்கே கொண்டு வந்து சேர்த்தது குறித்துமே சுமாந்து தன் சகோதரியிடம் சொல்லி இருக்க வேண்டும் என்று த்வைபாயனர் புரிந்து கொண்டார். அப்போது அங்கே எவரோ வரும் காலடிச் சப்தம் கேட்டது. அது தங்கள் தந்தையின் நடையன்கள் ஏற்படுத்திய ஒலிதான் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட சகோதர, சகோதரி இருவரும் எழுந்து மரியாதையாக நின்று கொண்டனர். தங்கள் கரங்களையும் கூப்பிக் கொண்டனர். அவர்களுடன் கூட வந்திருந்த இரு உதவியாளர்களும் கதவுக்கு அருகே மரியாதையாக நின்று கொண்டனர்.

மஹா அதர்வ ரிஷியின் வருகை அங்குள்ள சூழ்நிலையையே மாற்றி விட்டது. அவர் வருகையை உணர்ந்து கண் விழித்த த்வைபாயனர் அவரைப் பார்த்ததும் மரியாதையுடன் எழுந்து அமர முயற்சி செய்தார். ஆனால் மஹா அதர்வ ரிஷி அவரைச் சைகையால் எழுந்திருக்க வேண்டாம் என்றும் படுத்திருக்குமாறும் சொல்லிவிட்டு பைலரின் பக்கம் திரும்பினார். அவர் இன்னமும் மயக்கத்திலேயே இருப்பதைக் கண்டார். தன்னுடன் வந்திருந்த உதவியாள் புனித நெருப்பிலிருந்து கொண்டு வந்திருந்த சாம்பலை பைலரின் உடல் முழுவதும் தடவி விட்டார். மரணத்தின் பிடியிலிருந்து பைலரை விடுவிக்கும் மந்திரங்களை உச்சரித்துக் கொண்டே சாம்பலையும் பூசிக் கொண்டிருந்தார்.  த்வைபாயனர் அந்த மந்திரங்களை உன்னிப்பாகக் கேட்டுக் கொண்டு அவற்றைத் தம் நினைவில் இருக்கும் மந்திரங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொண்டு உச்சரிப்பையும் கவனம் வைத்துக் கொண்டார். அப்போது தன்னுடன் வந்த சீடனைச் செல்லுமாறு சைகையில் உத்தரவிட்டார் மஹா அதர்வ ரிஷி. பின்னர் சீடன் ஒருவன் கொண்டு வந்த போட்ட பலகையில் த்வைபாயனருக்கு அருகே அமர்ந்து கொண்டு தன் தண்டத்தைச் செங்கோல் போல் பிடித்துக் கொண்டார்.

த்வைபாயனர் சுமாந்துவின் உதவியுடன் சுவரில் சாய்ந்த வண்ணம் அமர்ந்து கொண்டார். பின்னர் அதே போல் சைகையிலேயே தன் மகனையும், மகளையும் த்வைபாயனருக்கு அருகே அமரச் சொல்லிச் சொன்னார் ரிஷி.  அதன் பின்னர் த்வைபாயனரிடம் திரும்பி, “பிரமசாரியே, நீ வருணனை எழுப்பி வழிபடும் அதர்வ வேத மந்திரங்களை மிகவும் சரியாகவும் தவறின்றியும் சொன்னாய்!” என்றார். த்வைபாயனர் அதற்குத் தன் கரங்களைக் கூப்பிய வண்ணம், “மாட்சிமை பொருந்திய ரிஷியே, நீங்கள் அவ்வாறு என்னைச் சொல்ல வைத்ததன் மூலம் எனக்குப் பேருதவி செய்திருக்கிறீர்கள்.” என்றார். சிறிது நேரம் தன் பார்வையை த்வைபாயனரிடே வைத்திருந்தார் ரிஷி. அப்போது அதிசயமாக த்வைபாயனரின் வலி காணாமல் போய்விட்டது. “என்னிடம் உண்மையை மட்டுமே சொல்லுவேன் என்று சத்தியம் செய், இளைஞனே!” என்றார் மஹரிஷி.

ஜாபாலியின் சக்தி!

இங்கே அதர்வ அல்லது அதர்வண வேதம் குறித்து ஒரு சின்னக் குறிப்பு. உபநயனம் ஏற்கெனவே நடந்தவர்கள் மூன்று வேதங்களையும் ஒரு சேரக் கற்கலாம், அதாவது அத்யயனம் செய்யலாம்; அல்லது ஒன்றைக் கற்ற பின்னர் மற்றதைக் கற்கலாம்; அல்லது கற்காமல் விடலாம். ஆனால் அதர்வ வேதம் கற்கவேண்டுமெனில் மீண்டும் உபநயனம் செய்து கொள்ள வேண்டும். இதைக் குறித்துப் பார்ப்பதற்கு முன்!

ரிக் வேத சம்ஹிதை முழுவதும் ஸ்தோத்திரங்களால் ஆனது! யஜுர்வேதமோ எனில் யக்ஞ சம்பந்தமான வழிபாட்டுக் காரியத்தில் உள்ள கிரமங்களை வரிசைப்படுத்திக் கொடுப்பது. ரிக் வேதத்தில் உள்ள ஸ்துதி ரூபமான மந்திரங்களை யக்ஞம் என்ற காரியத்தில் பொருத்துவது! ரிக்வேதத்தில் உள்ள பல மந்திரங்கள் யஜுர் வேதத்திலும் காணப்பட்டாலும் உரைநடையில் யக்ஞம் முதலான வேத கர்மாநுஷ்டானங்களைச் சொல்வது யஜுர்வேதம். யஜுர் வேதம் தனக்குள்ளேயே பல மாறுபாடுகளைக் கொண்டது. இரண்டு தனி வேதங்களாகப் பிரிந்துள்ளது.ஒன்று சுக்ல யஜுர் வேதம், மற்றது க்ருஷ்ண யஜுர் வேதம். ஸாமம் என்றால் மனதைச் சாந்தப்படுத்துவது என்று அர்த்தம். இப்படித் தான் தேவ சக்திகளையும் பரமாத்மாவையும் நமக்கு நெருங்கி வரச் செய்வது ஸாமவேதம். ரிக் வேதத்தில் உள்ள ஸ்துதிகளே சாம வேதத்தில் பாட்டாக வெளிப்படுகின்றன. ஸப்த ஸ்வர ஸங்கீதத்துக்கு மூலம் ஸாம கானம் தான்! ஆத்ம ஸ்ரேயஸையும், தேவதா ப்ரீதியையும் விசேஷமாக அளிப்பது ஸாம வேதம்.

இதல்லாமல் அதர்வன் என்றால் புரோகிதர் என்னும் பொருள் உண்டு. அதர்வ ரிஷியின் மூலம் வெளிப்பட்டுப் பிரபலமடைந்ததாலேயே அதர்வ வேதம் அல்லது அதர்வண வேதம் என்னும் பெயர். இதிலும் யஜுர் வேதம் போல உரைநடை, செய்யுள் என இருவடிவங்களும் இருக்கின்றன.  மற்ற வேத மந்திரங்களுக்கும் அதீத சக்தி உண்டென்றாலும் அதர்வ வேத மந்திரங்களின் சக்தி இன்னும் தனித்தன்மை பெற்றவை. மிக உயர்ந்த தத்துவங்களைக் கொண்ட மந்திரங்கள் எல்லாம் அதர்வத்தில் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்தில் இவற்றை அத்யயனம் செய்பவர்கள் மிகக் குறைவு!

 வட மாநிலங்களில் ஒரிசாவில் இருக்கும் ஆதர்வணிக பிராமணர்கள் அதர்வ வேதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகச் சொல்கின்றனர். இன்னும் குஜராத், சௌராஷ்ட்ரா, கோசலம் ஆகிய நாடுகளிலும் அதர்வ வேதத்தைச் சேர்ந்த சிலர் இருக்கின்றனர். நாம் உபநயனம் செய்விக்கையில் சொல்லப்படும் காயத்ரி மந்திரம் முதல் மூன்று வேதங்களின் ஸாரம் எனச் சொல்லப்படும். ஏனெனில் வேதங்கள் மூன்றே என்றொரு கருத்து இருந்ததால் அதில் அதர்வத்தைச் சேர்க்கவில்லை. ஆகையால் அதர்வ வேதம் பயிலும் முன்னர் அதர்வ காயத்ரியை உபதேசமாகப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அதர்வ வேதத்தை அத்யயனம் பண்ண விரும்புவோர் புனர் உபநயனம் செய்து கொண்டு அதர்வ காயத்ரியை உபதேசமாகப் பெற வேண்டும். ஆனால் த்ரிபாதா எனப்படும் பொதுவான காயத்ரி மந்திரத்தை ஒரு முறை உபதேசம் பெற்றோர் ரிக், யஜுர், சாமம் மூன்றில் எந்த வேதத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் புனர் உபநயனம் செய்து கொள்ளாமலேயே மற்ற இரு வேதங்களை அத்யயனம் செய்யலாம். அதர்வ வேதம் அத்யயனம் செய்வதாக இருந்தால் மட்டுமே புனர் உபநயனம் செய்து கொண்டு அதர்வ காயத்ரி மந்திர உபதேசம் பெற வேண்டும்.

(நன்றி: தெய்வத்தின் குரல்)

இனி நம் த்வைபாயனர் என்ன ஆனார் என்பதைப் பார்ப்போம். முந்தைய பதிவில் சொன்னபடி வழிபாடுகள் முடிவடைந்ததும், மஹா அதர்வண ரிஷி, த்வைபாயனரைத் தன் பக்கம் திருப்பிக் கொஞ்ச நேரம் அவரையே பார்த்தார். அவர் புருவம் நெரிந்தது. த்வைபாயனரின் நெஞ்சுக்குள் ஊடுருவுவது போல அவரையே பார்த்தவண்ணம் இருந்தார். இந்த இளைஞன் சற்றும் அக்ஷரம் பிசகாமல், த்வனி மாறாமல் ஸ்ருதி மாறாமல் அதர்வ வேதத்தைச் சொல்கிறானே! அது எப்படி? பின்னர் திரும்பிய ரிஷி ஏரியை விட்டு வெளியேறினார். அங்கே ஏரிக்குள்ளாக ஒரு மாணவன் அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த பைலரைப் பார்த்தார். அவர் மூச்சு விடுவதற்கு மட்டுமே தலையை மட்டும் வெளியே வைத்து அவர் முழு உடலும் நீருக்குள் கிடந்தது. பின்னர் திரும்பி சுமாந்துவைப் பார்த்து, “சுமாந்து, பையைத் திற!” என்றார். பை திறக்கப்பட்டதும் அதிலிருந்து சில மூலிகைகளை வெளியே எடுத்தார். சுமாந்துவைப் பார்த்து, “அக்னிக் குண்டத்திலிருந்து சாம்பலை எடுத்து வா!” என்றார். சுமாந்துவும் அப்படியே சென்று அக்னிக் குண்டத்திலிருந்து சாம்பலை எடுத்து வந்தான். அந்தச் சாம்பலைப் பைலரின் நெற்றி, கன்னங்கள், மார்பு, கால்கள் அனைத்திலும் பூசி விட்டார். அதன் பின்னர் யம தர்ம ராஜனை வழிபட்டு மந்திரங்களை உச்சரிக்க ஆரம்பித்தார்.

“ஏ, யமதர்மராஜனே, மரணத்தின் அதிபதியே
இந்த இளைஞனுக்குக் கொஞ்சம் கருணை காட்டு
கருணையின் பலன்களை இவன் அனுபவிக்கட்டும்!
ஏ,சூரியனே, ஒளிக்குக் கடவுளே, கண்ணெதிரே தோன்றும் கடவுளே!
இவ்வுலகைத் தன் ஒளியால் காப்பவனே!
விரைந்து வா! எழும்பி வா! மரணத்தின் பிடியிலிருந்து இவனை விடுவித்துவிடு!
இவனை மூழ்க அடித்துவிடாதே! நீயும் மூழ்கிவிடாதே!
இவ்வுலகிலிருந்து நீயும் சென்று விடாதே! இவனையும் செல்ல விடாதே!
அக்னியின் பார்வையிலிருந்தும் சூரியனின் பார்வையிலிருந்தும் இவனை
விலகிச் செல்லவிடாதே!
இவற்றைச் சொன்ன வண்ணம் அதர்வ ரிஷி சற்றே நிறுத்தினார். பைலரின் முகத்தில் மீண்டும் அந்தச் சாம்பலைப் பூசி விட்டார். மீண்டும் மந்திரங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
“விண்ணிற்கும், மண்ணிற்கும் அதிபதிகளான சூரியனும் சந்திரனும் இவனைப் பாதுகாக்கட்டும்!
அகன்று விரிந்த இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் விண்ணும், கடலும், நீரும் இவனைப் பாதுகாக்கட்டும்!
இவன் மேல் எறியப்பட்ட அந்த ஏவுகணை பயனற்றுப் போகட்டும்!
எப்போதும் கவனமாகவும் கண்காணிப்போடும் இருக்கும் அந்தக் கடவுளரின் பார்வை இவனைப் பாதுகாக்கட்டும்!
என்றென்றும் தூங்காமல் விழித்திருந்து நம்மை எல்லாம் பாதுகாக்கும் அந்தப் பரம்பொருளின் பார்வை இவனை பாதுகாக்கட்டும்!
என்றென்றும் விழிப்புடன் இருக்கும் அந்தப் பரம்பொருள் இவனைப் பாதுகாக்கட்டும்!
இந்த மனிதனை நம்முடன் இருக்கச் செய்வாய், ஏ, பரம்பொருளே!
இவ்வுலகை விட்டு இவனைச் செல்ல விடாதே!
நான், மஹா அதர்வன், பிருகு முனிவரின், மற்றும் ஆங்கிரஸ முனிவரின் ஆசிகளுடனும் கருணையுடனும்
இவனை மரணத்தின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றி உள்ளேன்.

அதன் பின்னர் மஹா அதர்வ ரிஷி சில மூலிகைகளைத் தண்ணீரில் நனைத்தார். அதிலிருந்து சில சொட்டுக்களைப் பைலரின் உதட்டில் விட்டார். விடும்போதும் மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

“இந்த மூலிகைகள் ஜிவாலா, நாகரிஷா மற்றும் ஜிவான்டி ஆகியவையால் எப்போதும் நன்மையே கிடைத்துள்ளது. வெற்றியே கிடைக்கும். இந்த வெற்றி அளிக்கும் மூலிகைகளைச் சேமிப்பதும் ஓர் ஆனந்தமே! ஏ, பரம்பொருளே, நீ எழுந்தருளி இந்த மனிதனின் உயிரைக் காப்பாற்றி அவனை ஆபத்திலிருந்து விலக்கியும் மரணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுவித்தும் விடு!”

த்வைபாயனர் அனைத்தையும் பார்த்த வண்ணம் அங்கேயே நின்றிருந்தார். தன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் மரியாதைக்குரியவகையில் ஜாபாலி ரிஷியை வணங்கிக் கொண்டு நின்றிருந்தார். எவ்விதமான சிரமங்களும் இல்லாமல் மஹரிஷியால் இப்போது சொல்லப்பட்ட மந்திரங்கள் அதற்குரிய உச்சரிப்புடனும், ஏற்ற, இறக்கங்களுடனும் அவர் மனதில் பதிந்தது. இது அதர்வ வேதத்தின் ஒரு பகுதி என்றும் இதை நம் தந்தை அறிந்திருக்கவில்லை என்பதையும் த்வைபாயனர் உணர்ந்தார். மந்திரங்களை உச்சரித்தவண்ணமே மஹா அதர்வ ரிஷி பைலரின் உடலில் முழுக்க முழுக்க அக்னிக் குண்டத்துச் சாம்பலைப் பூசி விட்டுக் கொண்டே இருந்தார். அது வரை மூச்சு விடக் கூடச் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பைலரின் மூச்சு ஒழுங்குக்கு மெல்ல மெல்ல வர ஆரம்பித்தது. அதன் பின்னர் அனைத்துக் கடவுளருக்கும் தங்கள் வணக்கஙக்ளையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொண்ட பின்னர் அனைவரும் காட்டில் இருந்து பறித்துவரப் பட்ட பழங்கள், கொட்டைகள் ஆகியவற்றை உணவாக உண்டனர்.

பின்னர் அந்தப் புனிதமான நெருப்பு முறைப்படியான சடங்குகளைச் செய்து அணைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் ஜாபாலி ரிஷியின் சீடர்கள் அனைவரும் சங்குகளை ஊதிக் கொண்டு இருவர் இருவராக வரிசையாகச் செல்ல ஆரம்பித்தனர். ஒரு சின்ன ஊர்வலம் போல் இருந்தது அது. பைலரைத் தாற்காலிகமாகத் தயாரிக்கப்பட்டதொரு பல்லக்குப் போன்ற ஊர்தியில் அமரவைத்து இருபக்கமும் இருவர் அதைத் தூக்கியவண்ணம் வர ஊர்வலம் நகர ஆரம்பித்தது. த்வைபாயனரும் சுமாந்துவும் சேர்ந்து சென்றனர். அப்போது மீண்டும் ஜாபாலி ரிஷியின் வசியம் த்வைபாயனரிடம் வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டாற்போல் உணர்ந்தார். தன்னையும் அறியாமல் இயந்திரத் தனமாக ஜாபாலி ரிஷியைப் பின் தொடர்ந்தார் த்வைபாயனர்.