தன்னை ஒருவாறு சமாளித்துக்கொண்ட உத்தவன் மேலும் தொடர்ந்து இவ்வாறு கூறினான்: "பெரியோர்களே! கண்ணன் மேலும் கூறியதாவது: ' என் பேச்சைக் கேட்க விரும்புவர்களுக்குச் சொல் உத்தவா! அவர்களைக் காக்ககப் போவது நான் அதாவது கண்ணன் அல்ல; தர்மம் ஒன்றே காக்கும்! தர்மத்தின் மேல் அவர்கள் வைக்கும் நம்பிக்கை காக்கும். அந்த தர்மத்தைக் காக்கவேண்டி என் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டி இருந்தாலும் கொடுப்பேன்; என்னால் செய்ய முடிந்த உயர்ந்ததொரு தியாகத்தைச் செய்யத் தயாராக உள்ளேன். தர்மம் ஜெயிக்கிறதை அப்போதாவது புரிந்து கொள்வார்கள்."இதைச் சொல்லி விட்டு அவன், தன் ஆபரணங்களையும், ஆயுதங்களையும் தன் பிரிவுப் பரிசாகக் கொடுத்துவிட்டு இங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்." உத்தவன் தன் அழுகையைத் தொடர்ந்தான். வசுதேவருக்கும், மற்ற யாதவத் தலைவர்களுக்கும் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை.
"விலை உயர்ந்த தியாகம் என்று கண்ணன் எதைக் கூறுகிறான்? "கத்ரு கேட்டான். அப்போது கிருதவர்மன்," கண்ணன் கிளம்புவதற்கு முதல்நாள் தான் யமுனைக்கரையில் உள்ள மக்களிடம் கண்ணன் தான் உயிரோடு இருக்கும்வரையில் அவர்களை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது. அவர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் நேராது என்று கூறி இருக்கிறான். என் மகன் அங்கே அப்போது இருந்தான். அவன் என்னிடம் எல்லாவற்றையும் விபரமாய்க் கூறினான்." என்றான். சாத்யகியால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. "நாம் அனைவரும் கோழைகளாகி விட்டோம். நம்மால் கண்ணனுக்காக உயிர்த்தியாகம் செய்யத் தயாராக இருப்பதாக ஏன் கூற முடியவில்லை? நாம் கண்ணனிடம் அவனுக்காக நாம் உயிரைக் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறோம் எனத் தெரிவித்திருக்க வேண்டும்." என்றான். சத்ராஜித்திற்குக் கோபம் வந்தது. "நாம் கோழைகள் அல்ல!" என்று கத்தினான்.
"நீ கோழையாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் நான் கோழையாகி விட்டேன்." சாத்யகி கூறினான். மேலும் தொடர்ந்து, "அன்று நான் கண்ணனோடு சேர்ந்து பொது இடங்களில் காட்சி கொடுப்பதையும் தவிர்த்தேன். பயந்தேன்; கண்ணனோடு காட்சி கொடுப்பதை யாரேனும் பார்த்துவிடுவார்களோ எனக் கவலை அடைந்தேன். தினமும் அவனோடு நதிக்கரைக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தவன் அன்று தவிர்த்தேன். நான் மாபெரும் கோழை! நான் முதலில் என் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டும். அதுவும் கண்ணனுக்காகக் கொடுக்க வேண்டும். எனக்கு வெட்கமாக உள்ளது; முதலில் தியாகம் செய்வது நானாக இருக்க வேண்டும்."
யோசனையோடு அமர்ந்திருந்த கத்ரு, "போனமுறை கண்ணன் கோமந்தக மலைப்பக்கம் சென்று மதுராவைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்தான். இம்முறையும் அவ்வாறே ஏதேனும் செய்திருப்பான்." என்றான். வசுதேவர் பலமாக அதை மறுத்தார். "சென்ற முறை வேறு வழி இருக்கவில்லை. மதுரா பலஹீனமான நிலையில் வலுவிழந்த நிலையில் இருந்தது. இம்முறை முற்றிலும் வேறுபட்ட நிலைமை. காலயவனனும், ஜராசந்தனும் மதுராவையும், கண்ணனையும் அழிக்க ஒற்றுமையாகக் கை கோர்த்திருக்கின்றனர். யாதவர்களையும் ஒட்டுமொத்தமாய் அழித்துவிடுவார்கள். கண்ணன் இங்கிருந்து செல்வதனால் மதுரா காப்பாற்றப்படும் என எவரும் நினைக்க இயலாது." வசுதேவர் கூறினார்.
"வசுதேவா! கிருஷ்ண வாசுதேவன் சென்றிருக்கும் இடம் தான் எது? ஜராசந்தனிடம் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கச் சென்றிருக்கிறனா? "உக்ரசேன மஹாராஜா கேட்டார். "என்னால் பல விதங்களிலும் ஊகிக்கத் தான் முடிகிறது, பெரிய தந்தையாரே!" வசுதேவர் தொடர்ந்தார். "ஜராசந்தன் அவ்வளவு எளிதில் அமைதியடையப் போவதில்லை. அவனுக்குத் தேவை கண்ணனின் உயிர். மதுராவை நாசமாக்க அவன் எந்தவிதமான நிலைப்பாட்டையும் எடுக்கத் தயங்க மாட்டான். யாதவர்களிடம் உள்ள கோபத்திலிருந்து அவனை மாற்றுவதற்கு கண்ணன் தன்னை ஜராசந்தனிடம் ஒப்படைக்கவும் தயங்க மாட்டான். இது நடக்கக் கூடியதே!"
"அவன் காலயவனனோடு நேரடியாக சந்திப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள ஷால்வனைச் சந்திக்கவும் சென்றிருக்கலாம்." அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டு அனைத்தையும் உன்னிப்பாய்க் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கர்காசாரியார் மெதுவாகக் கூறினார். அனைவருக்கும் தூக்கிவாரிப் போட்டது.
Saturday, October 15, 2011
Wednesday, October 12, 2011
நகை புரிந்து பொறுத்துப் பொறுத்தையோ ஆண்டுகள் போக்குவான்!
கண்ணனைக் குறித்த எந்தத் தகவலும் இல்லாமல் அன்றைய தினம் நகர்ந்தது. மதுராவின் பெண்கள் அனைவரும் கண்ணன் இல்லாத தனித்ததொரு நிலையை நன்கு உணர்ந்தனர். அதோடு கண்ணன் ஒருவனாலேயே நமக்கு நன்மை செய்ய முடியும் எனவும், அவனே அதிர்ஷ்டத்தையும் கொண்டு வருவான் எனவும் முழு மனதோடு நம்பினர். இப்போது கண்ணன் இல்லை; நம் நிலைமை அதோகதிதான். அவனோடு போயிற்று நம் நல்ல நாட்கள் எல்லாம். இனி வரும் நாட்களை நம்ப முடியாது. கண்ணன் மட்டும் நல்லபடியாகத் திரும்பி வந்தால் போதும்; ஏ, யமுனைத் தாயே, உனக்கு எப்படி வழிபாடு செய்தால் ஏற்றுக்கொள்வாயோ, அவ்வாறு செய்து விடுகிறேன். மஹாதேவா, தேவாதி தேவா, நீரே துணை; கண்ணனை திரும்ப எங்களிடம் கொண்டு சேர்க்கவும். உம்மைத் தான் நம்பி இருக்கிறோம். எத்தனை விரதங்கள் வேண்டுமானாலும் இருக்கிறோம்; அதனால் கண்ணனுக்கு நன்மை விளைந்தால் சரி. இளம்பெண்களும் கண்ணன் இல்லாமையை நன்கு உணர்ந்தனர். யமுனைக்குக் குளிக்கச் செல்கையில் அங்கே ஆண்களுக்கான படித்துறையில் யமுனையின் நிறத்தோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு பளீரென்ற சிரிப்போடும், தலையில் மயில் பீலியோடும் காணப்படும் இளம் முகம், அதன் சுண்டி இழுக்கும் காந்தி, ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக விசாரிக்கும் பாங்கு. அனைவர் மனதையும் வருத்தம் பிசைந்தது. அழகான சிரிக்கும் கண்கள், இனிமையான வாரத்தைகள், ஆஹா, கண்ணனைப் போல் எவரும் உண்டா?? இவர்களில் தனித்துத் தெரிந்தாள் சத்யா என அழைக்கப்படும் சத்யபாமா. சத்ராஜித்தின் மகள். பதினைந்தே வயது நிரம்பிய சத்யபாமா தன் வெளிப்படையான பேச்சால் அனைவரையும் ஒரு பக்கம் கவர்ந்தாள்; இன்னொரு பக்கம் அனைவருக்கும் உறுத்தலாகவும் இருந்தது. கண்ணன் மேல் அவள் வைத்திருந்த பாசத்துக்கும், அன்புக்கும் ஈடு இணை கூற முடியாது. நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் ஒருவாறு உணர்ந்திருந்தாள். தன் தகப்பன் தான் கண்ணனின் திடீர் மறைவுக்குக் காரணம் என நினைத்த அவள், தீயெனக் கொதிக்கும் கோபத்தைக் காட்டும் விழிகளோடு தகப்பனிடம் சென்று சண்டை போட்டாள். கண்ணனின் இந்த மறைவுக்குத் தன் தகப்பனே காரணம் என அடித்துக் கூறினாள். குற்றம் சாட்டினாள். கண்ணனை அடியோடு வெறுக்கும் தன் தகப்பன் கண்ணனை மதுராவை விட்டே ஓட்டி விட்டதாகவும் கூறினாள். கண்ணனே ஒரு கடவுள், எல்லாருக்கும் மேலான அந்த மஹாதேவனுக்கு ஈடானவன்; அவனுக்குக் கெடுதல் நினைப்பாருக்குக் கட்டாயம் சாபங்கள் சேரும். தெய்வசாபம் பொல்லாதது.
சத்ராஜித்துக்கோ கண்ணன் மேல் வெறுப்பு என்னமோ குறையவில்லை; ஆனால் கண்ணன் நாட்டுக்குத் திரும்பவில்லை எனில் பழி தன்னைத் தான் வந்து சேரும் என்பதை நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்தான். ஆனால் இந்தப் பெண்ணிடம் என்ன பதில் சொல்வது! வாய்மூடி மெளனியாய் இருத்தலே நலம். இவளிடம் வாயைக் கொடுத்தால் மீள்வது கடினம். அதிலும் செல்லமாய் வளர்த்த பெண்; துக்கப்படுவதைக் காணவும் சகிக்கமுடியவில்லை. பேசாமல் இருந்துவிடலாம். சத்ராஜித் வாயைத் திறக்கவே இல்லை. முதல்நாள் கண்ணனுடன் யமுனைக்குச் சென்றவர்களோ, நான் உயிருடன் இருக்கும்வரையிலும் உங்களை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது எனக் கண்ணன் கூறியது நினைவில் வந்தது. அப்படியானால்???? கண்ணன் இப்போது ஜராசந்தனிடம் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்து நம்மை எல்லாம் காப்பாற்றப் போய்விட்டானா?? மதுராவை ஜராசந்தன் எவ்வகையிலேனும் அழிப்பான் என்பது நிச்சயம் என்பதை அறிந்திருந்தாலும் அவர்கள் மனதில் கண்ணனிடம் மதிப்பும், மரியாதையும் மிகுந்தது. மதுராவின் ஆசாரியர்களோ மஹாதேவருக்கு யக்ஞம், யாகங்கள் செய்வதன் மூலம் வரப்போகும் ஆபத்தின் விளைவைக் குறைக்க யத்தனம் செய்தனர். நேரம் ஆக, ஆக, ஜராசந்தன் மதுராவை அழிக்க வரப் போகிறானே என்ற கவலையையும் மீறி அனைவரும் கண்ணனைக் குறித்துக் கவலைப்பட ஆரம்பித்தனர். கண்ணனிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்த கடா என்னும் வீரனுக்கும் ஷங்குவுக்கும், இப்போது நம்பிக்கையே போய்விட்டது. உக்ரசேன மஹாராஜாவிடம் மந்திராலோசனை சபையைக்கூட்ட வேண்டினார்கள். அவர்களோடு கிருதவர்மன், அந்தரிஷ்டன், சாம்பன், கக்ஷன் ஆகியோரும் சேர்ந்து கொண்டனர். மறுநாள் அனைத்து யாதவத் தலைவர்களும் மந்திராலோசனைக்குக் கூடினார்கள். அவர்களுக்கு இம்மாதிரியானதொரு பெரிய சபையை இன்று வரையிலும் பார்த்த நினைவு இல்லை. அவ்வளவு தலைவர்களும் ஒன்று கூடி இருந்தனர். அதைத் தவிரவும், மாளிகைக்கு வெளியே மற்ற யாதவ மக்கள், பொது ஜனங்கள் அனைவரும் கூடி நின்று கொண்டு மந்திராலோசனையின் முடிவுக்குக் காத்திருந்தனர்.
"கிருஷ்ணவாசுதேவன், நம்மைவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்." உக்ரசேனர் முகம் மட்டும் சோகத்தைக் காட்டவில்லை; குரலும் காட்டியது. மதுராவின் நம்பிக்கை நக்ஷத்திரம் விண்ணிலிருந்து மறைந்து விட்டது. கண்ணன் சென்ற இடம் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் நம்மைக் காக்கவேண்டியே சென்றுள்ளான். " உக்ரசேனர் தழுதழுக்கும் குரலில் தொடர்ந்தார். "நம்மிடையே அவன் இருக்க நாம் மிகவும் கொடுத்து வைத்திருந்தோம். இப்போது தகுதியற்ற நம்மிடையே அவன் இல்லை; நம் அனைவரையும் ஒன்று சேர்த்து ஒற்றுமை உள்ளவர்களாக்கி, வலிமையையும், பலத்தையும் காட்டச் செய்து நம் குலப் பெருமையை நிலைநாட்டினான். அப்படிப்பட்டவனிடம் நாம் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை; நன்றி கெட்ட நம்மிடையே இருக்க வேண்டாம் என அவன் சென்றுவிட்டான். இப்போது என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை."
யாருக்கும் குரல் எழும்பவில்லை. ஒருவாறு தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்ட கத்ரு, "கடைசியாய்க் கண்ணனைப் பார்த்தவர் யார்?" என்று கேட்டான். "உத்தவன்!"வசுதேவர் கூறினார். "அவனுக்குத் தான் என்ன நடந்தது என்று தெரியும்." "உத்தவா, கடைசியாய் அவன் பேசிய வார்த்தைகள் என்ன?" உக்ரசேனர் கேட்டார். "மாட்சிமை பொருந்திய பாட்டனாரே, நாங்கள் அனைவருமே பீமசேனனை வழி அனுப்பச் சென்றோம். அவனை வழி அனுப்பிவிட்டுத் திரும்பி வரும்போது கண்ணன் என்னிடம், " உத்தவா, நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்றோ ஏன் என்றோ எங்கே செல்லப் போகிறேன் என்றோ எதுவும் கேட்காதே." என்றான். உத்தவன் குரல் உணர்ச்சி மயமாய் இருந்தது. "பாட்டனாரே, கண்ணன் மேலும் என்னிடம், அவன் தாயையும், தகப்பனையும் கவனித்துக்கொள்ளுமாறும், தன்னுடைய நமஸ்காரங்களைத் தன் சார்பில் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்குமாறும் கூறினான். மேலும் பெரிய அண்ணா பலராமனுக்கு எப்போதும் தான் அவர் அருகேயே இருப்பதாகவும், தன் நெஞ்சில் அவரைச் சுமந்து செல்வதாயும் கூறினான்." உத்தவனுக்குத் துக்கம் தாங்க முடியாமல் "ஓ"வென்று அழ ஆரம்பித்தான்.
சத்ராஜித்துக்கோ கண்ணன் மேல் வெறுப்பு என்னமோ குறையவில்லை; ஆனால் கண்ணன் நாட்டுக்குத் திரும்பவில்லை எனில் பழி தன்னைத் தான் வந்து சேரும் என்பதை நன்கு தெரிந்து வைத்திருந்தான். ஆனால் இந்தப் பெண்ணிடம் என்ன பதில் சொல்வது! வாய்மூடி மெளனியாய் இருத்தலே நலம். இவளிடம் வாயைக் கொடுத்தால் மீள்வது கடினம். அதிலும் செல்லமாய் வளர்த்த பெண்; துக்கப்படுவதைக் காணவும் சகிக்கமுடியவில்லை. பேசாமல் இருந்துவிடலாம். சத்ராஜித் வாயைத் திறக்கவே இல்லை. முதல்நாள் கண்ணனுடன் யமுனைக்குச் சென்றவர்களோ, நான் உயிருடன் இருக்கும்வரையிலும் உங்களை யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது எனக் கண்ணன் கூறியது நினைவில் வந்தது. அப்படியானால்???? கண்ணன் இப்போது ஜராசந்தனிடம் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்து நம்மை எல்லாம் காப்பாற்றப் போய்விட்டானா?? மதுராவை ஜராசந்தன் எவ்வகையிலேனும் அழிப்பான் என்பது நிச்சயம் என்பதை அறிந்திருந்தாலும் அவர்கள் மனதில் கண்ணனிடம் மதிப்பும், மரியாதையும் மிகுந்தது. மதுராவின் ஆசாரியர்களோ மஹாதேவருக்கு யக்ஞம், யாகங்கள் செய்வதன் மூலம் வரப்போகும் ஆபத்தின் விளைவைக் குறைக்க யத்தனம் செய்தனர். நேரம் ஆக, ஆக, ஜராசந்தன் மதுராவை அழிக்க வரப் போகிறானே என்ற கவலையையும் மீறி அனைவரும் கண்ணனைக் குறித்துக் கவலைப்பட ஆரம்பித்தனர். கண்ணனிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்த கடா என்னும் வீரனுக்கும் ஷங்குவுக்கும், இப்போது நம்பிக்கையே போய்விட்டது. உக்ரசேன மஹாராஜாவிடம் மந்திராலோசனை சபையைக்கூட்ட வேண்டினார்கள். அவர்களோடு கிருதவர்மன், அந்தரிஷ்டன், சாம்பன், கக்ஷன் ஆகியோரும் சேர்ந்து கொண்டனர். மறுநாள் அனைத்து யாதவத் தலைவர்களும் மந்திராலோசனைக்குக் கூடினார்கள். அவர்களுக்கு இம்மாதிரியானதொரு பெரிய சபையை இன்று வரையிலும் பார்த்த நினைவு இல்லை. அவ்வளவு தலைவர்களும் ஒன்று கூடி இருந்தனர். அதைத் தவிரவும், மாளிகைக்கு வெளியே மற்ற யாதவ மக்கள், பொது ஜனங்கள் அனைவரும் கூடி நின்று கொண்டு மந்திராலோசனையின் முடிவுக்குக் காத்திருந்தனர்.
"கிருஷ்ணவாசுதேவன், நம்மைவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்." உக்ரசேனர் முகம் மட்டும் சோகத்தைக் காட்டவில்லை; குரலும் காட்டியது. மதுராவின் நம்பிக்கை நக்ஷத்திரம் விண்ணிலிருந்து மறைந்து விட்டது. கண்ணன் சென்ற இடம் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் நம்மைக் காக்கவேண்டியே சென்றுள்ளான். " உக்ரசேனர் தழுதழுக்கும் குரலில் தொடர்ந்தார். "நம்மிடையே அவன் இருக்க நாம் மிகவும் கொடுத்து வைத்திருந்தோம். இப்போது தகுதியற்ற நம்மிடையே அவன் இல்லை; நம் அனைவரையும் ஒன்று சேர்த்து ஒற்றுமை உள்ளவர்களாக்கி, வலிமையையும், பலத்தையும் காட்டச் செய்து நம் குலப் பெருமையை நிலைநாட்டினான். அப்படிப்பட்டவனிடம் நாம் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை; நன்றி கெட்ட நம்மிடையே இருக்க வேண்டாம் என அவன் சென்றுவிட்டான். இப்போது என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை."
யாருக்கும் குரல் எழும்பவில்லை. ஒருவாறு தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்ட கத்ரு, "கடைசியாய்க் கண்ணனைப் பார்த்தவர் யார்?" என்று கேட்டான். "உத்தவன்!"வசுதேவர் கூறினார். "அவனுக்குத் தான் என்ன நடந்தது என்று தெரியும்." "உத்தவா, கடைசியாய் அவன் பேசிய வார்த்தைகள் என்ன?" உக்ரசேனர் கேட்டார். "மாட்சிமை பொருந்திய பாட்டனாரே, நாங்கள் அனைவருமே பீமசேனனை வழி அனுப்பச் சென்றோம். அவனை வழி அனுப்பிவிட்டுத் திரும்பி வரும்போது கண்ணன் என்னிடம், " உத்தவா, நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்றோ ஏன் என்றோ எங்கே செல்லப் போகிறேன் என்றோ எதுவும் கேட்காதே." என்றான். உத்தவன் குரல் உணர்ச்சி மயமாய் இருந்தது. "பாட்டனாரே, கண்ணன் மேலும் என்னிடம், அவன் தாயையும், தகப்பனையும் கவனித்துக்கொள்ளுமாறும், தன்னுடைய நமஸ்காரங்களைத் தன் சார்பில் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்குமாறும் கூறினான். மேலும் பெரிய அண்ணா பலராமனுக்கு எப்போதும் தான் அவர் அருகேயே இருப்பதாகவும், தன் நெஞ்சில் அவரைச் சுமந்து செல்வதாயும் கூறினான்." உத்தவனுக்குத் துக்கம் தாங்க முடியாமல் "ஓ"வென்று அழ ஆரம்பித்தான்.
Monday, October 3, 2011
சிறுமை கொண்டு ஒளித்தோடவும் செய்குவான்!
கண்ணன் உத்தவனைப் பார்த்து, “உத்தவா, அனைவரும் சிரத்தையின்றி, நம்பிக்கை இழந்து காணப்படுகின்றனர். தர்மம் ஜெயிக்கும் என்றே எண்ணவில்லை. நீயுமா அப்படி எண்ணுகிறாய்?” என்று கேட்டான்.
“இல்லை கண்ணா! நான் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; எல்லாவற்றுக்கும் மேல் உன்னிடம் எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை உள்ளது.”
“என்றால் என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே உத்தவா! ஆனால் இந்த மக்களிடம் நான் நம்பிக்கையை மீண்டும் உண்டாக்கவேண்டும். தர்மம் ஜெயிக்கும் என்பதை அவர்கள் நம்ப வேண்டும். அதைச் செய்யவில்லை எனில் நான் எதற்காகப் பிறந்திருக்கிறேனோ அதற்குப்பொருளே இல்லாமல் போய்விடும். நான் வாழ்வதற்கும் அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும்.”
“எனக்குப் புரிகிறது கிருஷ்ணா!”
“உத்தவா, பின்னர் என்னை எதுவும் கேட்காதே! நான் என்ன செய்யப்போகிறேன், ஏன் செய்யப் போகிறேன், எப்படி என்றெல்லாம் ஆராயாதே! தந்தையையும், தாயையும் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள். என் சார்பாக அவர்களை நீ நமஸ்கரித்து ஆசிகளைப் பெற்றுக்கொள். பெரிய அண்ணா பலராமனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் நான் எப்போதுமே அவர்களுடனே இருப்பேன் எனவும் அவர்களைக் கைவிடமாட்டேன் என்றும் உறுதியாய்ச் சொல். மேலும் முக்கியமான செய்தி என்னவெனில், இதை யார் விருப்பமுடன் கேட்கிறார்களோ அவர்களுக்கு மட்டும் சொல். கிருஷ்ணனை விடவும் தர்மம் உயர்ந்தது; கண்ணன் காப்பாற்றுகிறானோ இல்லையோ, தர்மம் நிச்சயம் கைவிடாது; காப்பாற்றும். அது ஒன்றே யாதவர்களைத் தற்போது காக்க வல்லது. அதற்காகக் கண்ணன் தன் உயிரைக் கூடக் கொடுக்க வேண்டுமானால் கொடுப்பான். அப்படி என் உயிரைக் கொடுப்பதன் மூலம் அதிசயம் நிகழ்ந்தால் அதுவும் ஏற்புடையதே. அவர்களை அது நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும்.”
இதைச் சொன்ன கிருஷ்ணன் உத்தவனை இறுகத் தழுவிக்கொண்டான். பின்னர் தன் ஆபரணங்களையும், ஆயுதங்களையும் உத்தவனிடம் கொடுத்துவிட்டு ஒரு தடியை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு நீண்ட அடிகளை வைத்து வேகமாய் நடந்து இருளில் மறைந்தான். மறுநாள் காலை மதுரா நகரமே அதிர்ந்தது. கண்ணன் இரவோடிரவாக ஊரை விட்டே ஓடிவிட்டான். அவன் எங்கே போயிருக்கிறான் என்பதை எவரும் அறிய மாட்டார்கள். பயங்கரக் காட்டின் மத்தியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த கால்நடைக்கூட்டம், சிங்கத்தின் கர்ஜனையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் எவ்வாறு பயந்து இங்குமங்கும் ஓட நினைத்து ஓடுமோ அவ்வாறே மதுராவின் யாதவர்களும் இங்குமங்கும் ஓடினார்கள். மாட்டுக்கூட்டத்தை அடக்கி வழிக்குக் கொண்டு வர இடையன் இல்லாது போனது போல இவர்களுக்கும் தலைமை தாங்கக் கண்ணன் இல்லை. ஒருவருக்கொருவர் இனி என்ன என்று பேசிக்கொண்டார்கள். ஜராசந்தன் வந்துவிடுவான்; கால யவனன் வந்துவிடுவான்; இதை எல்லாம் காட்டிலும் மேலாக அச்சமும், பீதியும் அவர்களை ஆட்டிப் படைத்தது. “கண்ணன் என்னமோ தப்பி ஓடிவிட்டான்! என்ன ஆகப்போகிறதோ நமக்கெல்லாம்~!” இந்தக் கவலையே அவர்களை ஆட்டிப் படைத்தது.
கண்ணனால் எந்தவிதமான பிரச்னைகளையும் எதிர்கொள்ள இயலாது; சத்ராஜித்தும் அவன் நண்பர்களும் திட்டமாய்க் கருதினார்கள். எந்த ஆபத்தாய் இருந்தாலும் கண்ணன் தன்னை எப்படியோ காப்பாற்றிக்கொள்வான். அப்படித் தான் முன்னர் ஓடிப்போனான்; அதே போல் இப்போது அவன் ஓடிவிட்டான். நாம் அவனை நம்பிப் பிரயோஜனம் இல்லை. நமக்கு இப்போது ப்ருஹத்பாலன் ஒருவனே கதி! வேறு வழியில்லை; முன்னர் ஒருமுறை ப்ருஹத்பாலன் ஜராசந்தனிடம் பேசி அனைவரையும் காப்பாற்றினான். ஆகவே இப்போதும் அவனிடமே செல்ல வேண்டும். அனைவரும் ப்ருஹத்பாலனிடம் சென்று தங்கள் நட்பைப்புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டினார்கள். அதோடு ஜராசந்தனிடமும் அவர்களுக்காகப் பேசச் சொன்னார்கள். ஆனால் ப்ருஹத்பாலனுக்குத் தன்னுடைய உண்மையான நிலைமை நன்கு தெரியும். தான் எந்தச் செயலையும் சுயமாய்ச் செய்ய முடியாது என்றும் செயல் இழந்த நிலையில் இருப்பதும் அறிவான். ஆனால் அதற்காக இவர்கள் எதிரில் தன் உண்மை நிலையைக் காட்டிக்கொள்ள முடியுமா! அவனால் இயன்றதெல்லாம் தன் முன்னாள் நண்பர்களைப் பார்த்துக் கோபத்தோடு கத்துவது ஒன்றே.
“போங்கள், இங்கிருந்து ஓடுங்கள், உங்கள் கோவிந்தன், கோபாலன், கிருஷ்ண வாசுதேவன், இன்னும் எத்தனை பெயர்கள் அவனுக்கு! அவனைக் கேளுங்கள் பாதுகாப்பு. நன்றாய்ச் செய்து கொடுப்பான். அவனைத் தானே உங்களைக்காக்க வந்த ரக்ஷகனாக நினைத்தீர்கள்! காப்பான். போய்க் கேளுங்கள்.” அனைவருக்கும் ஏமாற்றமும், கோபமும் பொங்க ப்ருஹத்பாலனைத் திட்டிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தனர்.
கண்ணன் இருந்தவரையிலும் தங்களுக்கு உயிர் தப்ப ஊசிமுனை அளவு சந்தர்ப்பமாவது இருக்கிறது என நினைத்த சாத்யகி, விராடன் போன்றவர்களுக்கு நிலைமையின் பயங்கரம் இப்போது புலப்படத் திகைத்தனர். யாதவத் தலைவர்களும் கிருஷ்ணன் தங்களைக் கைவிட்டுவிட்டானே என்ற கோபத்தில் என்ன செய்வது எனப் புரியாமல் திகைத்தனர். அனைவரும் பலராமனிடம் சென்று கேட்க அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. கண்ணனிடம் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பது குறித்துக் கோவித்துக் கத்தினான் பலராமன். சாத்யகியைப் பார்த்து, “நேற்று அவனைத் தனிமையில் விட்டுவிட்டு வேடிக்கை பார்த்தீர்களே! இப்போது மட்டும் கண்ணன் தயவு தேவையா உங்களுக்கெல்லாம்! கோழைகள்! கோழைகள்! நீங்களே அவனைத் தேடிக்கண்டுபிடியுங்கள். அல்லது காலயவனன் கைகளிலோ, ஜராசந்தன் கைகளிலோ மாட்டிக்கொண்டு செத்துத் தொலையுங்கள். அதுதான் உங்களுக்குச் சரியான தண்டனை!” என்று கத்தினான்.
“அண்ணா, பெரிய அண்ணா! நீங்களே இப்படிச் சொன்னால் எப்படி! இந்தக் கஷ்டமான நிலையில் நீர் தான் எங்களுக்குத் தலைமை தாங்கி வழிநடத்த வேண்டும்.” சாத்யகி கெஞ்சினான்.
“அப்படி எதுவும் நான் செய்வேன் என நினைக்காதே சாத்யகி! நான் கூடிய சீக்கிரமே கண்ணன் இருக்குமிடம் போய்ச் சேர்ந்துவிடுவேன். அவன் நிச்சயமாக ஆபத்தை நோக்கியே சென்றிருக்கிறான். நீங்களெல்லாம் அங்கே வருவதற்குத் தகுதி உள்ளவர்களே அல்ல. இங்கே உங்களோடு இருப்பதைக் காட்டிலும் நான் அங்கே கண்ணனோடு ஆபத்தைச் சந்திக்கவே விரும்புகிறேன்.” பலராமன் கோபம் பொங்க ஆவேசத்துடன் கூறினான். சாதாரண மக்களோ கண்ணனைக் கடவுளாகவே நினைத்ததால் அவன் ஒருவனாலேயே தங்களைக்காக்க முடியும் என எண்ணி இருந்தவர்களுக்கு இப்போது அவன் நகரிலேயே இல்லை என்றதும், விதி தங்களைத் துரத்துவதை எண்ணித் துன்புற்றனர். மூத்த யாதவத் தலைவர்களாலும் எதுவும் செய்ய இயலவில்லை என்று நினைத்து நொந்து வருந்தினார்கள். வேறொரு சமயம் இதெல்லாம் கண்ணனால் தானே வந்தது; இப்போது அவன் மட்டும் தப்பிவிட்டானே எனக் கோபம் கொண்டனர். சில நாட்கள் முன்னர் தான் இதே கண்ணனைப் பாராட்டி அவர்கள் அனைவரும் கூறிய வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு மறந்தே போனது.
“இல்லை கண்ணா! நான் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; எல்லாவற்றுக்கும் மேல் உன்னிடம் எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை உள்ளது.”
“என்றால் என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே உத்தவா! ஆனால் இந்த மக்களிடம் நான் நம்பிக்கையை மீண்டும் உண்டாக்கவேண்டும். தர்மம் ஜெயிக்கும் என்பதை அவர்கள் நம்ப வேண்டும். அதைச் செய்யவில்லை எனில் நான் எதற்காகப் பிறந்திருக்கிறேனோ அதற்குப்பொருளே இல்லாமல் போய்விடும். நான் வாழ்வதற்கும் அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும்.”
“எனக்குப் புரிகிறது கிருஷ்ணா!”
“உத்தவா, பின்னர் என்னை எதுவும் கேட்காதே! நான் என்ன செய்யப்போகிறேன், ஏன் செய்யப் போகிறேன், எப்படி என்றெல்லாம் ஆராயாதே! தந்தையையும், தாயையும் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள். என் சார்பாக அவர்களை நீ நமஸ்கரித்து ஆசிகளைப் பெற்றுக்கொள். பெரிய அண்ணா பலராமனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் நான் எப்போதுமே அவர்களுடனே இருப்பேன் எனவும் அவர்களைக் கைவிடமாட்டேன் என்றும் உறுதியாய்ச் சொல். மேலும் முக்கியமான செய்தி என்னவெனில், இதை யார் விருப்பமுடன் கேட்கிறார்களோ அவர்களுக்கு மட்டும் சொல். கிருஷ்ணனை விடவும் தர்மம் உயர்ந்தது; கண்ணன் காப்பாற்றுகிறானோ இல்லையோ, தர்மம் நிச்சயம் கைவிடாது; காப்பாற்றும். அது ஒன்றே யாதவர்களைத் தற்போது காக்க வல்லது. அதற்காகக் கண்ணன் தன் உயிரைக் கூடக் கொடுக்க வேண்டுமானால் கொடுப்பான். அப்படி என் உயிரைக் கொடுப்பதன் மூலம் அதிசயம் நிகழ்ந்தால் அதுவும் ஏற்புடையதே. அவர்களை அது நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கும்.”
இதைச் சொன்ன கிருஷ்ணன் உத்தவனை இறுகத் தழுவிக்கொண்டான். பின்னர் தன் ஆபரணங்களையும், ஆயுதங்களையும் உத்தவனிடம் கொடுத்துவிட்டு ஒரு தடியை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு நீண்ட அடிகளை வைத்து வேகமாய் நடந்து இருளில் மறைந்தான். மறுநாள் காலை மதுரா நகரமே அதிர்ந்தது. கண்ணன் இரவோடிரவாக ஊரை விட்டே ஓடிவிட்டான். அவன் எங்கே போயிருக்கிறான் என்பதை எவரும் அறிய மாட்டார்கள். பயங்கரக் காட்டின் மத்தியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த கால்நடைக்கூட்டம், சிங்கத்தின் கர்ஜனையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் எவ்வாறு பயந்து இங்குமங்கும் ஓட நினைத்து ஓடுமோ அவ்வாறே மதுராவின் யாதவர்களும் இங்குமங்கும் ஓடினார்கள். மாட்டுக்கூட்டத்தை அடக்கி வழிக்குக் கொண்டு வர இடையன் இல்லாது போனது போல இவர்களுக்கும் தலைமை தாங்கக் கண்ணன் இல்லை. ஒருவருக்கொருவர் இனி என்ன என்று பேசிக்கொண்டார்கள். ஜராசந்தன் வந்துவிடுவான்; கால யவனன் வந்துவிடுவான்; இதை எல்லாம் காட்டிலும் மேலாக அச்சமும், பீதியும் அவர்களை ஆட்டிப் படைத்தது. “கண்ணன் என்னமோ தப்பி ஓடிவிட்டான்! என்ன ஆகப்போகிறதோ நமக்கெல்லாம்~!” இந்தக் கவலையே அவர்களை ஆட்டிப் படைத்தது.
கண்ணனால் எந்தவிதமான பிரச்னைகளையும் எதிர்கொள்ள இயலாது; சத்ராஜித்தும் அவன் நண்பர்களும் திட்டமாய்க் கருதினார்கள். எந்த ஆபத்தாய் இருந்தாலும் கண்ணன் தன்னை எப்படியோ காப்பாற்றிக்கொள்வான். அப்படித் தான் முன்னர் ஓடிப்போனான்; அதே போல் இப்போது அவன் ஓடிவிட்டான். நாம் அவனை நம்பிப் பிரயோஜனம் இல்லை. நமக்கு இப்போது ப்ருஹத்பாலன் ஒருவனே கதி! வேறு வழியில்லை; முன்னர் ஒருமுறை ப்ருஹத்பாலன் ஜராசந்தனிடம் பேசி அனைவரையும் காப்பாற்றினான். ஆகவே இப்போதும் அவனிடமே செல்ல வேண்டும். அனைவரும் ப்ருஹத்பாலனிடம் சென்று தங்கள் நட்பைப்புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டினார்கள். அதோடு ஜராசந்தனிடமும் அவர்களுக்காகப் பேசச் சொன்னார்கள். ஆனால் ப்ருஹத்பாலனுக்குத் தன்னுடைய உண்மையான நிலைமை நன்கு தெரியும். தான் எந்தச் செயலையும் சுயமாய்ச் செய்ய முடியாது என்றும் செயல் இழந்த நிலையில் இருப்பதும் அறிவான். ஆனால் அதற்காக இவர்கள் எதிரில் தன் உண்மை நிலையைக் காட்டிக்கொள்ள முடியுமா! அவனால் இயன்றதெல்லாம் தன் முன்னாள் நண்பர்களைப் பார்த்துக் கோபத்தோடு கத்துவது ஒன்றே.
“போங்கள், இங்கிருந்து ஓடுங்கள், உங்கள் கோவிந்தன், கோபாலன், கிருஷ்ண வாசுதேவன், இன்னும் எத்தனை பெயர்கள் அவனுக்கு! அவனைக் கேளுங்கள் பாதுகாப்பு. நன்றாய்ச் செய்து கொடுப்பான். அவனைத் தானே உங்களைக்காக்க வந்த ரக்ஷகனாக நினைத்தீர்கள்! காப்பான். போய்க் கேளுங்கள்.” அனைவருக்கும் ஏமாற்றமும், கோபமும் பொங்க ப்ருஹத்பாலனைத் திட்டிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தனர்.
கண்ணன் இருந்தவரையிலும் தங்களுக்கு உயிர் தப்ப ஊசிமுனை அளவு சந்தர்ப்பமாவது இருக்கிறது என நினைத்த சாத்யகி, விராடன் போன்றவர்களுக்கு நிலைமையின் பயங்கரம் இப்போது புலப்படத் திகைத்தனர். யாதவத் தலைவர்களும் கிருஷ்ணன் தங்களைக் கைவிட்டுவிட்டானே என்ற கோபத்தில் என்ன செய்வது எனப் புரியாமல் திகைத்தனர். அனைவரும் பலராமனிடம் சென்று கேட்க அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. கண்ணனிடம் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருப்பது குறித்துக் கோவித்துக் கத்தினான் பலராமன். சாத்யகியைப் பார்த்து, “நேற்று அவனைத் தனிமையில் விட்டுவிட்டு வேடிக்கை பார்த்தீர்களே! இப்போது மட்டும் கண்ணன் தயவு தேவையா உங்களுக்கெல்லாம்! கோழைகள்! கோழைகள்! நீங்களே அவனைத் தேடிக்கண்டுபிடியுங்கள். அல்லது காலயவனன் கைகளிலோ, ஜராசந்தன் கைகளிலோ மாட்டிக்கொண்டு செத்துத் தொலையுங்கள். அதுதான் உங்களுக்குச் சரியான தண்டனை!” என்று கத்தினான்.
“அண்ணா, பெரிய அண்ணா! நீங்களே இப்படிச் சொன்னால் எப்படி! இந்தக் கஷ்டமான நிலையில் நீர் தான் எங்களுக்குத் தலைமை தாங்கி வழிநடத்த வேண்டும்.” சாத்யகி கெஞ்சினான்.
“அப்படி எதுவும் நான் செய்வேன் என நினைக்காதே சாத்யகி! நான் கூடிய சீக்கிரமே கண்ணன் இருக்குமிடம் போய்ச் சேர்ந்துவிடுவேன். அவன் நிச்சயமாக ஆபத்தை நோக்கியே சென்றிருக்கிறான். நீங்களெல்லாம் அங்கே வருவதற்குத் தகுதி உள்ளவர்களே அல்ல. இங்கே உங்களோடு இருப்பதைக் காட்டிலும் நான் அங்கே கண்ணனோடு ஆபத்தைச் சந்திக்கவே விரும்புகிறேன்.” பலராமன் கோபம் பொங்க ஆவேசத்துடன் கூறினான். சாதாரண மக்களோ கண்ணனைக் கடவுளாகவே நினைத்ததால் அவன் ஒருவனாலேயே தங்களைக்காக்க முடியும் என எண்ணி இருந்தவர்களுக்கு இப்போது அவன் நகரிலேயே இல்லை என்றதும், விதி தங்களைத் துரத்துவதை எண்ணித் துன்புற்றனர். மூத்த யாதவத் தலைவர்களாலும் எதுவும் செய்ய இயலவில்லை என்று நினைத்து நொந்து வருந்தினார்கள். வேறொரு சமயம் இதெல்லாம் கண்ணனால் தானே வந்தது; இப்போது அவன் மட்டும் தப்பிவிட்டானே எனக் கோபம் கொண்டனர். சில நாட்கள் முன்னர் தான் இதே கண்ணனைப் பாராட்டி அவர்கள் அனைவரும் கூறிய வார்த்தைகள் அவர்களுக்கு மறந்தே போனது.
Saturday, October 1, 2011
ஆயிரமாண்டுகள் பட்ட துன்பங்கள் கணத்திடை மாற்றுவான்!
தன் சொந்த மனிதர்கள். அனைவரும் யாதவர் குலமக்கள். உறவின் முறையினர். அவர்கள் தன்னிடம் காட்டிய அவநம்பிக்கையும், வெறுப்பும், கோபமும் கண்ணனைத் தகித்துச் சுட்டெரித்தது. செய்வதறியாமல் யமுனையை நோக்கி நடந்த கண்ணனுக்கு அப்போதுதான் சாத்யகி தன்னோடு வரவில்லை என்பது புரிய வந்தது. தினமும் நம்மோடு சேர்ந்து கொள்வான்; இன்று நம்முடன் வர இஷ்டப்படவில்லை போலும். மென் சிரிப்பு இழையோடியது கண்ணன் முகத்தில். கண்ணன் யமுனையை விட்டு வெளியேறியதுதான் தாமதம், அங்கிருந்த ஆண், பெண், குழந்தை, குட்டிகள் அனைவருமே அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். நேரம் ஆக, ஆகக் கூட்டம் பெரிதாகிக்கொண்டிருந்தது. ஒருவரை ஒருவர் தள்ளும் நிலைமைக்குப் போனது. அனைவரும் உள்ளூரக் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது அவர்கள் முகத்தில் இருந்து தெரிந்தது. “கண்ணா, கண்ணா, இந்த மாதிரியானதொரு நிலைக்கு எங்களை ஆளாக்கிவிட்டாயே!” கூட்டத்தில் ஒரு வயது முதிர்ந்தவன் திடீரெனக் கேட்டதோடு, “உன்னால்நாங்கள் அனைவரும் அடியோடு அழியப் போகிறோமே!” என்றும் வருத்தம் தொனிக்கச் சொன்னான்.
“எனக்கும், என் குழந்தைகளுக்கும் என்ன ஆகப் போகிறதோ!” இன்னொருத்தி புலம்ப, கம்சன் கொடுமைப் படுத்தினாலும், நாங்கள் அவன் சொன்னபடி கேட்டால் எங்களை வாழவாவது விட்டிருந்தான். இப்போது எங்கள் உயிருக்கே உத்தரவாதம் இல்லை.” என்று இன்னும் சிலர் புலம்பினார்கள். கண்ணனைச் சுற்றிலும் இப்படியான கூக்குரல்கள் அதிகரிக்க, இன்னொருத்தர் கம்சனைக் கொன்றதால் ஏற்பட்ட சாபம் தான் இப்படி விடாப்பிடியாகச் சுற்றுகிறது எனவும் கண்டுபிடித்துக் கூறினார்.
எங்கள் குழந்தைகளின் கதி நிர்க்கதியானால் உனக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தைகளும், பேரக்குழந்தைகளும் மஹாதேவி துர்கையின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும் என இன்னொருவர் ஆத்திரப்பட, வேறொருத்தரோ, ஓர் மாட்டிடையனை நம்பி எங்கள் வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொடுத்ததால் இன்று நாங்கள் அனைவரும் தீக்குளித்தாகவேண்டும் என நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது என வெறுப்புடன் கத்தினார். கண்ணன் அவர்களை எவ்வளவோ சமாதானம் செய்ய நினைத்தான். தன் முகத்தின் புன்னகை வாடாமல் அவர்களைத் திரும்பிப் போக வைக்க எண்ணினான். ஆனால் கண்ணனின் அந்த மாயாஜாலம் இப்போது இந்த ஆத்திரம் கொண்டு வந்திருக்கும் கூட்டத்திடம் எடுபடாது போல் இருந்தது. ஆகவே அவர்களின் ஆத்திரமும், ரெளத்திரமும் குறைய இடம் கொடுத்துக் கண்ணன் பேசாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தான். பீமனுக்கும், உத்தவனுக்கும் அந்த மக்களை ஒரு கையால் தள்ளிவிட்டுக் கண்ணனை அங்கிருந்து மீட்டுக்கூட்டிச் சென்றுவிட ஆவல்தான். கண்ணனின் கண்ணசைவுக்காகக் காத்திருந்தனர். அவனோ பேசாமல் இருக்கச் சொல்லிவிட்டான்.
அம்மக்களைப் பார்த்துக்கண்ணன், “ ஆம், ஆம், என்னாலேயே இப்படி ஒரு துன்பம் உங்களுக்கெல்லாம் ஏற்பட்டு விட்டது. உங்கள் உணர்வுகள் எனக்குப் புரிகிறது.” என்று வருத்தம் தொனிக்கக் கூறினான். “ஆஹா, உனக்குப் புரிந்து என்ன பயன் அப்பா?? போனமுறை ஓடிப் போய் ஒளிந்து கொண்டு உன்னைக் காப்பாற்றிக்கொண்டது போல, இப்போது நீ உன்னைக் காத்துக்கொண்டுவிடுவாய்!” ஏளனம் தொனிக்க ஒரு முதியவன் கூறினான். “உங்களில் ஒருவர் உயிர் கூட ஜராசந்தனால் எடுக்கப் படாது; இதற்கு நான் உத்தரவாதம் தருகிறேன். நான் உயிருடன் இருக்கும்வரையிலும் உங்களில் எவரையும் ஜராசந்தனால் எதுவும் செய்ய இயலாது.” கண்ணன் கிட்டத்தட்ட உறுதிமொழி கூறினான். “நீ உன்னை ஜராசந்தனிடம் ஒப்படைத்துக்கொள் அப்பா! அப்போது தான் எங்கள் உயிருக்கு உத்தரவாதம்.” ஒரு திடகாத்திரமான மூத்த பெண்மணி ஏளனக் குரலில் கூறினாள். ஆத்திரத்திலும் ஆங்காரத்திலும் அவள் முகம் சிவந்து கண்கள் கோவைப்பழமாகக் காட்சி அளித்தன.
“அதுதான் உங்கள் அனைவரையும் காக்கும் எனில், நான் அதற்கும் தயாரே! என் அருமைச் சகோதர, சகோதரிகளே, தாய்மார்களே, தந்தைமார்களே! தர்மம் என ஒன்று இருப்பதை ஏன் மறந்துவிட்டீர்கள்? தர்மம் எங்கிருக்கிறதோ அங்கே வெற்றிதான்.”
“இது ஒரு முட்டாள்தனமான நம்பிக்கை. இப்போதெல்லாம் அதர்மம் ஒன்றே மாபெரும் வெற்றியைப் பெறுகிறது.”
“இல்லை;இல்லவே இல்லை;” கிருஷ்ணனின் கண்கள் மினுமினுத்தன. அவன் குரலிலோ பொறுமை இல்லாமல் காணப்பட்டது. “தர்மம் ஒருநாளும் அழியாது; அதற்குச் சாவில்லை; யார் தர்மத்திற்காக வாழ்கின்றனரோ, தர்மத்தைக் காக்கப் பாடுபடுகின்றனரோ அவர்கள் நசிந்தெல்லாம் போகமாட்டார்கள். “ சட்டென ஏற்பட்ட அதிகாரமும், தீர்க்கமும் நிறைந்ததொரு குரலில் கண்ணன் மேலே கூறினான்:” அனைவரும் உங்கள் வீடுகளுக்குச் செல்லுங்கள். கடவுள்களுக்கெல்லாம் கடவுளான அந்த மஹாதேவரின் மேல் நம்பிக்கை வையுங்கள். தர்மத்தை நம்புங்கள்; அது உங்களை எந்நாளும் காக்கும். தர்மம் தலை காக்கும். இதோ இந்த யமுனை நதிக்கரையில் அன்னை யமுனையின் முன்பாக உங்கள் அனைவருக்கும் நான் உறுதிமொழி அளிக்கிறேன்: நான் இருக்கும்வரை உங்களில் ஒரு சிறு குழந்தையைக் கூட நம்மை அழிக்க வரும் எதிரியால் அழிக்க முடியாது. இது சத்தியம். இப்போது நீங்கள் செல்லலாம்.” கண்ணன் மேலே ஓரடி எடுத்து வைக்கக் கூட்டம் தன்னையறியாமல் விலகி அவனுக்கு வழிவிடக் கண்ணன் தன் வழியே சென்றான்.
அப்போது கூட்டத்தில் ஒரு குரல், “இந்த மாட்டிடையனுக்கு நன்றாக, அழகாகப் பேசத் தெரிந்திருக்கிறது. பேச்சால் அனைவரையும் மயக்கிவிட்டான்; ஆனால் நான் சொல்கிறேன் பார்த்துக்கொண்டே இருங்கள்; இவன் ஒரு நாள் இரவு திடீரென ஒருவரிடமும் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தன்னுயிரைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு ஓடிவிடுவான். ஜராசந்தன் வருகையில் இவன் அகப்படமாட்டான்; நாம் தான் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம்.” இதைக் கேட்ட கூட்டம் மேலும் ஆவேசம் அடைந்து கத்தலும், புலம்பலும் ஆரம்பமாயிற்று. அதைக் கேட்ட கண்ணன், ஒரு கண நேரம் யோசித்துவிட்டு, “இந்த ஆண்கள் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக்கொள்கின்றனர்.” என்று வருத்தமாய்ச் சொன்னான். நாள் பூராவும் வசுதேவரின் வீட்டுக்கு மக்கள்கூட்டம் கூட்டமாய் வந்து தங்கள் ஆத்திரத்தை, வெறுப்பை, கோபத்தைக் காட்டிச் சென்றார்கள். வசுதேவர் அவர்களைச் சமாதானம் செய்தார். ஆனால் யாரும் அவரை நம்பவில்லை. தேவகி அம்மாவும் மக்களிடம் மஹாதேவரை நம்பும்படியும், தர்மத்தின் பால் நம்பிக்கைகொள்ளும்படியும் வேண்டினாள். அனைவருமே அவளை இகழ்ச்சியாகப் பார்த்தனர்.
கண்ணனோ இவை ஒன்றையும் கவனிக்காமல் பீமன் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தான். ஒருவழியாக பீமன் கிளம்ப கண்ணன் அவனுக்குப் பிரியாவிடை கொடுத்தனுப்பக் கூடவே சிறிது தூரம் சென்றான். அப்போது பீமன் கண்ணனிடம்,” கண்ணா, இவ்வுலகிலேயே மகிழ்ச்சியும், வேடிக்கை, விளையாட்டும் நிரம்பிய ஆள் நீ ஒருவனே என எண்ணி இருந்தேன்; என் எண்ணங்கள் எவ்வளவு தவறானவை என்று இப்போது தான் எனக்குப் புரிய வருகிறது. நீ தான் மிகவும் துயரத்திலும், துன்பத்திலும் இருக்கிறாய்.” என்றான். “சகோதரா, நாம் மகிழ்ச்சி என்ற வார்த்தையிலும், துன்பம், துயரம் என்ற வார்த்தையிலும் என்ன பொருளைக் காண்கிறோம்? துயரமோ, மகிழ்ச்சியோ தொடாத வேறு ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது அல்லவா? அதை நீ அறிவாயா? ஒருவேளை தொடர்ந்து வரும் பலவேறு இக்கட்டுகளிடையே அதை நாம் புரிந்து கொள்ள நேரிடலாம்.” கிருஷ்ணன் ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தான்.
“ஆஹா, கண்ணா, நீ இதையெல்லாம் தவறான ஆளிடம் கூறுகிறாயே! நம் மூத்த சகோதரர் யுதிஷ்டிரரிடம் இதை எல்லாம் கூறுங்கள். அவரே சரியான நபர். இதை எல்லாம் புரிந்தும் கொள்வார். உன்னோடு விவாதிக்கவும் செய்வார். இப்போது ஆளை விடு. நான் சந்தோஷமாகவோ, சந்தோஷமில்லாமலோ இருந்துவிட்டுப் போகிறேனே! என்னுடைய ஆசிகள் உனக்கு!” என்று வழக்கம்போல உற்சாகக் குரலில் கூறினான். கிருஷ்ணனும், உத்தவனும் பீமன் காலைத் தொட்டு வணங்க, பீமன் விடைபெற்றுச் சென்றான். “உத்தவா! பாண்டவர்கள் ஐவருமே மிகவும் உயர்குடிப்பிறப்பு மட்டுமின்றி அதற்கேற்ற உயர்ந்த உள்ளமும் பெற்றவர்கள். அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தார்களெனில் நிச்சயமாய் தர்மம் ஸ்தாபிதம் செய்யப் படும். ஆனால் இவர்கள் ஆட்சிக்கு வருவது எப்போது?” கண்ணன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.
“எனக்கும், என் குழந்தைகளுக்கும் என்ன ஆகப் போகிறதோ!” இன்னொருத்தி புலம்ப, கம்சன் கொடுமைப் படுத்தினாலும், நாங்கள் அவன் சொன்னபடி கேட்டால் எங்களை வாழவாவது விட்டிருந்தான். இப்போது எங்கள் உயிருக்கே உத்தரவாதம் இல்லை.” என்று இன்னும் சிலர் புலம்பினார்கள். கண்ணனைச் சுற்றிலும் இப்படியான கூக்குரல்கள் அதிகரிக்க, இன்னொருத்தர் கம்சனைக் கொன்றதால் ஏற்பட்ட சாபம் தான் இப்படி விடாப்பிடியாகச் சுற்றுகிறது எனவும் கண்டுபிடித்துக் கூறினார்.
எங்கள் குழந்தைகளின் கதி நிர்க்கதியானால் உனக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தைகளும், பேரக்குழந்தைகளும் மஹாதேவி துர்கையின் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும் என இன்னொருவர் ஆத்திரப்பட, வேறொருத்தரோ, ஓர் மாட்டிடையனை நம்பி எங்கள் வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொடுத்ததால் இன்று நாங்கள் அனைவரும் தீக்குளித்தாகவேண்டும் என நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது என வெறுப்புடன் கத்தினார். கண்ணன் அவர்களை எவ்வளவோ சமாதானம் செய்ய நினைத்தான். தன் முகத்தின் புன்னகை வாடாமல் அவர்களைத் திரும்பிப் போக வைக்க எண்ணினான். ஆனால் கண்ணனின் அந்த மாயாஜாலம் இப்போது இந்த ஆத்திரம் கொண்டு வந்திருக்கும் கூட்டத்திடம் எடுபடாது போல் இருந்தது. ஆகவே அவர்களின் ஆத்திரமும், ரெளத்திரமும் குறைய இடம் கொடுத்துக் கண்ணன் பேசாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தான். பீமனுக்கும், உத்தவனுக்கும் அந்த மக்களை ஒரு கையால் தள்ளிவிட்டுக் கண்ணனை அங்கிருந்து மீட்டுக்கூட்டிச் சென்றுவிட ஆவல்தான். கண்ணனின் கண்ணசைவுக்காகக் காத்திருந்தனர். அவனோ பேசாமல் இருக்கச் சொல்லிவிட்டான்.
அம்மக்களைப் பார்த்துக்கண்ணன், “ ஆம், ஆம், என்னாலேயே இப்படி ஒரு துன்பம் உங்களுக்கெல்லாம் ஏற்பட்டு விட்டது. உங்கள் உணர்வுகள் எனக்குப் புரிகிறது.” என்று வருத்தம் தொனிக்கக் கூறினான். “ஆஹா, உனக்குப் புரிந்து என்ன பயன் அப்பா?? போனமுறை ஓடிப் போய் ஒளிந்து கொண்டு உன்னைக் காப்பாற்றிக்கொண்டது போல, இப்போது நீ உன்னைக் காத்துக்கொண்டுவிடுவாய்!” ஏளனம் தொனிக்க ஒரு முதியவன் கூறினான். “உங்களில் ஒருவர் உயிர் கூட ஜராசந்தனால் எடுக்கப் படாது; இதற்கு நான் உத்தரவாதம் தருகிறேன். நான் உயிருடன் இருக்கும்வரையிலும் உங்களில் எவரையும் ஜராசந்தனால் எதுவும் செய்ய இயலாது.” கண்ணன் கிட்டத்தட்ட உறுதிமொழி கூறினான். “நீ உன்னை ஜராசந்தனிடம் ஒப்படைத்துக்கொள் அப்பா! அப்போது தான் எங்கள் உயிருக்கு உத்தரவாதம்.” ஒரு திடகாத்திரமான மூத்த பெண்மணி ஏளனக் குரலில் கூறினாள். ஆத்திரத்திலும் ஆங்காரத்திலும் அவள் முகம் சிவந்து கண்கள் கோவைப்பழமாகக் காட்சி அளித்தன.
“அதுதான் உங்கள் அனைவரையும் காக்கும் எனில், நான் அதற்கும் தயாரே! என் அருமைச் சகோதர, சகோதரிகளே, தாய்மார்களே, தந்தைமார்களே! தர்மம் என ஒன்று இருப்பதை ஏன் மறந்துவிட்டீர்கள்? தர்மம் எங்கிருக்கிறதோ அங்கே வெற்றிதான்.”
“இது ஒரு முட்டாள்தனமான நம்பிக்கை. இப்போதெல்லாம் அதர்மம் ஒன்றே மாபெரும் வெற்றியைப் பெறுகிறது.”
“இல்லை;இல்லவே இல்லை;” கிருஷ்ணனின் கண்கள் மினுமினுத்தன. அவன் குரலிலோ பொறுமை இல்லாமல் காணப்பட்டது. “தர்மம் ஒருநாளும் அழியாது; அதற்குச் சாவில்லை; யார் தர்மத்திற்காக வாழ்கின்றனரோ, தர்மத்தைக் காக்கப் பாடுபடுகின்றனரோ அவர்கள் நசிந்தெல்லாம் போகமாட்டார்கள். “ சட்டென ஏற்பட்ட அதிகாரமும், தீர்க்கமும் நிறைந்ததொரு குரலில் கண்ணன் மேலே கூறினான்:” அனைவரும் உங்கள் வீடுகளுக்குச் செல்லுங்கள். கடவுள்களுக்கெல்லாம் கடவுளான அந்த மஹாதேவரின் மேல் நம்பிக்கை வையுங்கள். தர்மத்தை நம்புங்கள்; அது உங்களை எந்நாளும் காக்கும். தர்மம் தலை காக்கும். இதோ இந்த யமுனை நதிக்கரையில் அன்னை யமுனையின் முன்பாக உங்கள் அனைவருக்கும் நான் உறுதிமொழி அளிக்கிறேன்: நான் இருக்கும்வரை உங்களில் ஒரு சிறு குழந்தையைக் கூட நம்மை அழிக்க வரும் எதிரியால் அழிக்க முடியாது. இது சத்தியம். இப்போது நீங்கள் செல்லலாம்.” கண்ணன் மேலே ஓரடி எடுத்து வைக்கக் கூட்டம் தன்னையறியாமல் விலகி அவனுக்கு வழிவிடக் கண்ணன் தன் வழியே சென்றான்.
அப்போது கூட்டத்தில் ஒரு குரல், “இந்த மாட்டிடையனுக்கு நன்றாக, அழகாகப் பேசத் தெரிந்திருக்கிறது. பேச்சால் அனைவரையும் மயக்கிவிட்டான்; ஆனால் நான் சொல்கிறேன் பார்த்துக்கொண்டே இருங்கள்; இவன் ஒரு நாள் இரவு திடீரென ஒருவரிடமும் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் தன்னுயிரைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு ஓடிவிடுவான். ஜராசந்தன் வருகையில் இவன் அகப்படமாட்டான்; நாம் தான் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம்.” இதைக் கேட்ட கூட்டம் மேலும் ஆவேசம் அடைந்து கத்தலும், புலம்பலும் ஆரம்பமாயிற்று. அதைக் கேட்ட கண்ணன், ஒரு கண நேரம் யோசித்துவிட்டு, “இந்த ஆண்கள் தங்களைத் தாங்களே அழித்துக்கொள்கின்றனர்.” என்று வருத்தமாய்ச் சொன்னான். நாள் பூராவும் வசுதேவரின் வீட்டுக்கு மக்கள்கூட்டம் கூட்டமாய் வந்து தங்கள் ஆத்திரத்தை, வெறுப்பை, கோபத்தைக் காட்டிச் சென்றார்கள். வசுதேவர் அவர்களைச் சமாதானம் செய்தார். ஆனால் யாரும் அவரை நம்பவில்லை. தேவகி அம்மாவும் மக்களிடம் மஹாதேவரை நம்பும்படியும், தர்மத்தின் பால் நம்பிக்கைகொள்ளும்படியும் வேண்டினாள். அனைவருமே அவளை இகழ்ச்சியாகப் பார்த்தனர்.
கண்ணனோ இவை ஒன்றையும் கவனிக்காமல் பீமன் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருந்தான். ஒருவழியாக பீமன் கிளம்ப கண்ணன் அவனுக்குப் பிரியாவிடை கொடுத்தனுப்பக் கூடவே சிறிது தூரம் சென்றான். அப்போது பீமன் கண்ணனிடம்,” கண்ணா, இவ்வுலகிலேயே மகிழ்ச்சியும், வேடிக்கை, விளையாட்டும் நிரம்பிய ஆள் நீ ஒருவனே என எண்ணி இருந்தேன்; என் எண்ணங்கள் எவ்வளவு தவறானவை என்று இப்போது தான் எனக்குப் புரிய வருகிறது. நீ தான் மிகவும் துயரத்திலும், துன்பத்திலும் இருக்கிறாய்.” என்றான். “சகோதரா, நாம் மகிழ்ச்சி என்ற வார்த்தையிலும், துன்பம், துயரம் என்ற வார்த்தையிலும் என்ன பொருளைக் காண்கிறோம்? துயரமோ, மகிழ்ச்சியோ தொடாத வேறு ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது அல்லவா? அதை நீ அறிவாயா? ஒருவேளை தொடர்ந்து வரும் பலவேறு இக்கட்டுகளிடையே அதை நாம் புரிந்து கொள்ள நேரிடலாம்.” கிருஷ்ணன் ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தான்.
“ஆஹா, கண்ணா, நீ இதையெல்லாம் தவறான ஆளிடம் கூறுகிறாயே! நம் மூத்த சகோதரர் யுதிஷ்டிரரிடம் இதை எல்லாம் கூறுங்கள். அவரே சரியான நபர். இதை எல்லாம் புரிந்தும் கொள்வார். உன்னோடு விவாதிக்கவும் செய்வார். இப்போது ஆளை விடு. நான் சந்தோஷமாகவோ, சந்தோஷமில்லாமலோ இருந்துவிட்டுப் போகிறேனே! என்னுடைய ஆசிகள் உனக்கு!” என்று வழக்கம்போல உற்சாகக் குரலில் கூறினான். கிருஷ்ணனும், உத்தவனும் பீமன் காலைத் தொட்டு வணங்க, பீமன் விடைபெற்றுச் சென்றான். “உத்தவா! பாண்டவர்கள் ஐவருமே மிகவும் உயர்குடிப்பிறப்பு மட்டுமின்றி அதற்கேற்ற உயர்ந்த உள்ளமும் பெற்றவர்கள். அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தார்களெனில் நிச்சயமாய் தர்மம் ஸ்தாபிதம் செய்யப் படும். ஆனால் இவர்கள் ஆட்சிக்கு வருவது எப்போது?” கண்ணன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.
Wednesday, September 28, 2011
பண்பிலே தெய்வமாய், பார்வையிலே சேவகனாய்!
“ இனி நமக்கு இருப்பது ஒரே ஒரு வழிதான். உறுதியாகப் போரை எதிர்கொண்டு வீரமரணம் அடைவதே சரியான வழி!” வசுதேவர் குரலிலும், உறுதி; கண்களிலும் அது தெரிந்தது. சத்ராஜித் இதைக் கேட்டதும் கோபவெறியுடன், “ நாம் வீரமரணம் அடைவோம்; சரிதான். ஆனால் நம் பெண்டு, பிள்ளைகள்?? அவர்கள் கதி என்ன?? அந்தக் கொடுங்கோலர்கள் கைகளில் மாட்டிக்கொண்டு அவமானப்பட்டு, மானம் இழந்து சித்திரவதைப் பட விட்டுவிட்டு நாம் வீரமரணம் அடைவோமா?? “ யாதவர்களின் ஒரு குழுவுக்குத் தலைவன் ஆன சத்ராஜித் கம்சனின் மரணத்திற்குப் பின்னர் மதுரா திரும்பிய முக்கியத் தலைவர்களுள் ஒருவன். அவன் பேச்சைப் புறக்கணிக்க முடியாது. மேலும் தொடர்ந்து சத்ராஜித், “ இந்த ஒன்றுமில்லா உதவாக்கரை இளைஞர்களை நம்பி அவர்களின் கைகளில் நம் நகரத்தையும், எதிர்காலத்தையும் ஒப்படைத்தபோதே இதை நான் எதிர்பார்த்தேன்.” என்றும் கூறினான்.
“கோழை! கோழை! வீரமில்லாதவன், தைரியமில்லாதவன்!” பலராமனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள இயலவில்லை. சத்ராஜித் மேல் பாய்ந்தான். அதைக் கண்ட சிலர் பலராமனைத் தடுக்க, சத்ராஜித் மேலும் இரைய சிறிது நேரம் அங்கே கூச்சலும், குழப்பமுமாக இருந்தது. யார் என்ன பேசுகிறார்கள், யார் யாரை அடக்குகிறார்கள் என்பதே புரியாமல் தவித்த உக்ரசேனர் மிகுந்த பிரயத்தனத்துடன் ஒருவாறு அந்தக் கூச்சலை அடக்கி அமைதியை நிலைநாட்டினார். “தப்பிக்க என்ன வழி கிருஷ்ணா?” என்று கிருஷ்ணனைப் பார்த்து உக்ரசேனர் கேட்க, “நம்பிக்கை ஒன்றே நமக்கு நல்வழிகாட்ட முடியும், அரசே, என்னால் அது இயலாது.” என்றான் கிருஷ்ணன். உள்ளூர அனைவருக்குமே கிருஷ்ணன் ஏதேனும் வழி கண்டு பிடித்து இந்த இக்கட்டில் இருந்து நம்மை எல்லாம் காப்பாற்றுவான் எனத் தோன்றினாலும், கிருஷ்ணனின் இந்தப் பேச்சு அனைவரையும் யோசிக்க வைத்தது, மேலும் கண்ணன் கூறினான்:” நம் நம்பிக்கை தான் அடியோடு ஆட்டம் கண்டு விட்டதே!” என்றும் வருத்தத்தோடு கூறினான்.
“நம்பிக்கை! எங்கே இருந்து வரும்! அதுதான் அடியோடு நிர்மூலமாக்கப் போகிறானே ஜராசந்தன்!” கத்ருவின் குரல் சொல்லும்போதே நடுங்கியது. சத்ராஜித் இதுதான் சமயம் என மீண்டும் எழுந்து கொண்டு, “இந்த இடையன் கிருஷ்ணனே இந்த சர்வநாசத்துக்குக் காரணம்; அவ்வளவு ஏன்! நம் அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும், துயரங்களுக்கும் இவனே காரணம்!” என்று ஆவேசத்தோடு கூற, அக்ரூரர் அவனைச் சமாதானம் செய்தார். “அப்படி எல்லாம் சொல்லாதே சத்ராஜித். சில மாதங்கள் முன்னரே கண்ணனை நாம் அனைவரும் மிகவும் போற்றி அவனில்லை எனில் யாதவ குலமே இல்லைஎனச் சொன்னோம்.” என்றார். “ஹா, நீங்கள் அனைவரும் அவனைப் போற்றினீர்கள்; அவன் காலடியில் விழுந்தீர்கள்! ஆனால் நான்! நான் அந்த பஜனையில் சேரவில்லை.” சத்ராஜித் கர்வத்தோடு கூறினான். பின்னர் தன்னுடைய நெருக்கமான தோழர்கள் புடை சூழ அங்கிருந்து எவரிடமும் கூறாமல் வெளிநடப்புச் செய்தான். இதற்குள் அங்கே எவரோ, ப்ருஹத்பாலன் ஜராசந்தனை நேரில் பார்த்துக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டால் நம்மை எல்லாம் காக்க முடியும்; இதற்கு முன்னரும் அவன் அவ்வாறு நம்மைக் காத்திருக்கிறான் என்று சொல்ல அங்கே மீண்டும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. பல பெரியவர்களுக்கும் ப்ருஹத்பாலனிடம் நம்பிக்கை இல்லை; என்ன சொல்வதெனத் தெரியாமல் அமைதி காத்தனர்.
வேறு வழியில்லாமல் வசுதேவரின் ஆலோசனையின் பேரில் அந்தக் கூட்டத்தை மறுநாளைக்கு ஒத்திப்போட்டார் உக்ரசேனர். அன்றிரவு மதுராவின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கலவரமான மனநிலையில் மக்கள். அனைவரும் ஜராசந்தனையும் அவன் கொடூரத்தையும் நினைத்து அஞ்சினார்கள். ஆட்டு மந்தைக் கூட்டம் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டு சாவகாசமாக இருக்கையில் தூரத்திலிருந்து கேட்கும் சிங்கத்தின் கர்ஜனைக்குரலைக் கேட்டு எங்கே எப்படி ஓடுவது! எப்படித் தப்பிப்பது எனப் புரியாமல் திகைப்பது போல மதுராவின் அனைத்து யாதவர்களும் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். கண்ணன் தனக்குக் கிடைத்த தனிமையில் அமைதி காணவில்லை. அவன் மனம் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் யாதவர்களை நினைத்து நினைத்து பரிதாபம் அடைந்தான். அவர்களின் தற்போதைய நிலைமை மிகவும் மோசமானது. ஜராசந்தனின் கொடுமையை நினைத்து பயப்படும் அவர்களுக்கு இப்போது தர்மம் என்றால் என்ன என்பது குறித்த எந்தக் கவலையும் இல்லை. பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் அவர்களில் சிலர் எப்பாடுபட்டேனும் தங்கள் உயிரை எந்த விலை கொடுத்தாவது காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் உடையவர்களும் ஆவார்கள். இவர்களிடம் போய் தர்மத்தைக் குறித்துப்பேசுவது சரியாக இராது. தர்மம் தலைகாக்கும் என்பதை இப்போது அவர்கள் நம்பப் போவதில்லை. தர்மத்தின் மேலுள்ள நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டார்கள். “யதோ தர்ம: ததோ ஜெய” என்ற சத்திய வாக்கை மறந்துவிட்டார்கள். அதன் பொருள் இப்போது இவர்களுக்கு அர்த்தமற்ற ஒன்றாகிவிட்டது.
ஒவ்வொருவர் கண்களிலும் மரணபயத்தைக் கண்டான் கிருஷ்ணன். அவன் சொந்தக் குடும்பத்தினரும் அவ்வாறே பயத்தோடு இருந்தனர். அவர்களை அறியாமல் அனைவரும் கிருஷ்ணனுக்குத் தங்கள் பாதுகாப்புத் தேவை என்பதை உணர்ந்தவர்கள் போல் நடந்து கொண்டனர். அவன் தந்தையும் அப்படி உறுதி அளிக்கும் எண்ணத்தைத் தம் பார்வையால் வெளிப்படுத்த, தேவகி அம்மாவோ தன் கவலையின் மூலம் அதைத் தெரிவித்தாள். பலராமனோ தான் மூத்தவன் என்ற எண்ணம் தோன்றும்படி நடந்து கொண்டான். அக்ரூரரும் தன் பற்றறுத்த நிலையைத் துறந்து நடந்து கொள்ள உத்தவன் கண்ணன் எங்கே சென்றாலும் வாய் திறவாமல் நிழல் போல் தொடர்ந்து கண்ணன் என்ன செய்தாலும் தான் எப்போதும் கண்ணன் பக்கமே என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னான். அனைவருமே கிருஷ்ணனுக்காகத் தாங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராக இருப்பதாய்க் கூறாமல் கூறினர். கண்ணனுக்கு இதை எல்லாம் பார்த்து மேலும் துக்கம் பொங்கியது. தான் பயப்படுவதாக அன்றோ அனைவரும் நினைத்திருக்கின்றனர். அவர்கள் அல்லவோ பயப்படுகின்றனர். தைரியத்தை எனக்கு ஊட்டுவதாக நினைக்கின்றனரே! அவர்களுக்கு அன்றோ தேவை! எல்லாவற்றிற்கும் மேல் தர்மத்தின் மேல் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையே. ம்ம்ம்ம்ம் அவர்கள் தான் என்ன செய்ய இயலும்! அவர்கள் கண்களில் நான் ஒரு குழந்தைப் பிள்ளைதான்; நாலாபக்கமும் ஆபத்துச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவன். என் மேல் இவர்கள் வைத்திருக்கும் அன்பை விட தர்மத்தை இவர்கள் நம்பினால்! நான் உள்ளூர வலுவுடனும், நம்பிக்கையுடனும் தைரியமாகவே இருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டார்களானால், ஆஹா, நான் வேண்டுவதெல்லாம் இவர்கள் என் மேல் மட்டுமல்ல; எப்போதுமே தர்மத்தின் பாதைதான் வெற்றிக்கான வழி என்பதில் இவர்களுக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை வேண்டும் என்பதே.
தர்மம் ஒன்றே ஜெயிக்கும். ஆனால் என்னுடைய நெருங்கிய உறவினர்களாய் இருந்தாலும் இவர்களுக்கு நான் எப்படிப் புரியவைப்பேன்! எவ்வாறு இந்த நம்பிக்கையை ஊட்டுவேன்! பிருந்தாவனத்தில் இருந்த போதே என்னுள் ஊறிய இந்த நம்பிக்கை ஊற்றை எந்நாளும் வற்றாத ஊற்றை எவ்வாறு காட்டுவேன்! இந்த நம்பிக்கை என்னும் நீரைப்பருகினாலே அவர்களின் பயம் என்னும் தாகவிடாய் தீரும் என எவ்வாறு சொல்லப் போகிறேன். இந்த தேவகி அம்மா யமுனையில் குளிக்கக் கூடப் போகாதே எனத் தடுக்கிறார் என்னை. அங்கே வரும் மற்ற யாதவர்களால் எனக்கு ஏதேனும் தொல்லை நேரப் போகிறதே எனப்பயப்படுகிறார். இந்த யாதவர்களுக்கு இருக்கும் ஆத்திரத்திலும், கோபத்திலும் என்னை ஏதேனும் சொல்லிவிடுவார்களோ, அல்லது ஏதேனும் செய்துவிடுவார்களோ என்று பயப்படுகிறார். ஆனால் நான் போவேன்; பீமன் இன்று ஹஸ்தினாபுரம் திரும்புகிறான். யமுனையில் அவனோடு நீச்சல் அடிக்க வேண்டும்; நீச்சலில் என்னோடு போட்டியிடப் போவதாய்ச் சொல்லி இருக்கிறான் பீமன். அதை இழக்க முடியுமா? பலராமன், உத்தவன், பீமன் பின் தொடரக் கிருஷ்ணன் யமுனைக்கரையை அடைந்தான்.
கோபத்திலும், ஆத்திரத்திலும், பீதியிலும் குழுக்களாய்ச் சேர்ந்து கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் உரையாடிக்கொண்டிருந்த யாதவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணனைக் கண்டதும் பேச்சை நிறுத்தினார்கள். கொல்லும் அமைதியில் அவர்கள் பார்வையில் தெரிந்த வெறுப்பும், கோபமும் கிருஷ்ணனைக் கொன்றது.
“கோழை! கோழை! வீரமில்லாதவன், தைரியமில்லாதவன்!” பலராமனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள இயலவில்லை. சத்ராஜித் மேல் பாய்ந்தான். அதைக் கண்ட சிலர் பலராமனைத் தடுக்க, சத்ராஜித் மேலும் இரைய சிறிது நேரம் அங்கே கூச்சலும், குழப்பமுமாக இருந்தது. யார் என்ன பேசுகிறார்கள், யார் யாரை அடக்குகிறார்கள் என்பதே புரியாமல் தவித்த உக்ரசேனர் மிகுந்த பிரயத்தனத்துடன் ஒருவாறு அந்தக் கூச்சலை அடக்கி அமைதியை நிலைநாட்டினார். “தப்பிக்க என்ன வழி கிருஷ்ணா?” என்று கிருஷ்ணனைப் பார்த்து உக்ரசேனர் கேட்க, “நம்பிக்கை ஒன்றே நமக்கு நல்வழிகாட்ட முடியும், அரசே, என்னால் அது இயலாது.” என்றான் கிருஷ்ணன். உள்ளூர அனைவருக்குமே கிருஷ்ணன் ஏதேனும் வழி கண்டு பிடித்து இந்த இக்கட்டில் இருந்து நம்மை எல்லாம் காப்பாற்றுவான் எனத் தோன்றினாலும், கிருஷ்ணனின் இந்தப் பேச்சு அனைவரையும் யோசிக்க வைத்தது, மேலும் கண்ணன் கூறினான்:” நம் நம்பிக்கை தான் அடியோடு ஆட்டம் கண்டு விட்டதே!” என்றும் வருத்தத்தோடு கூறினான்.
“நம்பிக்கை! எங்கே இருந்து வரும்! அதுதான் அடியோடு நிர்மூலமாக்கப் போகிறானே ஜராசந்தன்!” கத்ருவின் குரல் சொல்லும்போதே நடுங்கியது. சத்ராஜித் இதுதான் சமயம் என மீண்டும் எழுந்து கொண்டு, “இந்த இடையன் கிருஷ்ணனே இந்த சர்வநாசத்துக்குக் காரணம்; அவ்வளவு ஏன்! நம் அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும், துயரங்களுக்கும் இவனே காரணம்!” என்று ஆவேசத்தோடு கூற, அக்ரூரர் அவனைச் சமாதானம் செய்தார். “அப்படி எல்லாம் சொல்லாதே சத்ராஜித். சில மாதங்கள் முன்னரே கண்ணனை நாம் அனைவரும் மிகவும் போற்றி அவனில்லை எனில் யாதவ குலமே இல்லைஎனச் சொன்னோம்.” என்றார். “ஹா, நீங்கள் அனைவரும் அவனைப் போற்றினீர்கள்; அவன் காலடியில் விழுந்தீர்கள்! ஆனால் நான்! நான் அந்த பஜனையில் சேரவில்லை.” சத்ராஜித் கர்வத்தோடு கூறினான். பின்னர் தன்னுடைய நெருக்கமான தோழர்கள் புடை சூழ அங்கிருந்து எவரிடமும் கூறாமல் வெளிநடப்புச் செய்தான். இதற்குள் அங்கே எவரோ, ப்ருஹத்பாலன் ஜராசந்தனை நேரில் பார்த்துக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டால் நம்மை எல்லாம் காக்க முடியும்; இதற்கு முன்னரும் அவன் அவ்வாறு நம்மைக் காத்திருக்கிறான் என்று சொல்ல அங்கே மீண்டும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. பல பெரியவர்களுக்கும் ப்ருஹத்பாலனிடம் நம்பிக்கை இல்லை; என்ன சொல்வதெனத் தெரியாமல் அமைதி காத்தனர்.
வேறு வழியில்லாமல் வசுதேவரின் ஆலோசனையின் பேரில் அந்தக் கூட்டத்தை மறுநாளைக்கு ஒத்திப்போட்டார் உக்ரசேனர். அன்றிரவு மதுராவின் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கலவரமான மனநிலையில் மக்கள். அனைவரும் ஜராசந்தனையும் அவன் கொடூரத்தையும் நினைத்து அஞ்சினார்கள். ஆட்டு மந்தைக் கூட்டம் தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டு சாவகாசமாக இருக்கையில் தூரத்திலிருந்து கேட்கும் சிங்கத்தின் கர்ஜனைக்குரலைக் கேட்டு எங்கே எப்படி ஓடுவது! எப்படித் தப்பிப்பது எனப் புரியாமல் திகைப்பது போல மதுராவின் அனைத்து யாதவர்களும் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். கண்ணன் தனக்குக் கிடைத்த தனிமையில் அமைதி காணவில்லை. அவன் மனம் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் யாதவர்களை நினைத்து நினைத்து பரிதாபம் அடைந்தான். அவர்களின் தற்போதைய நிலைமை மிகவும் மோசமானது. ஜராசந்தனின் கொடுமையை நினைத்து பயப்படும் அவர்களுக்கு இப்போது தர்மம் என்றால் என்ன என்பது குறித்த எந்தக் கவலையும் இல்லை. பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் அவர்களில் சிலர் எப்பாடுபட்டேனும் தங்கள் உயிரை எந்த விலை கொடுத்தாவது காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் உடையவர்களும் ஆவார்கள். இவர்களிடம் போய் தர்மத்தைக் குறித்துப்பேசுவது சரியாக இராது. தர்மம் தலைகாக்கும் என்பதை இப்போது அவர்கள் நம்பப் போவதில்லை. தர்மத்தின் மேலுள்ள நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டார்கள். “யதோ தர்ம: ததோ ஜெய” என்ற சத்திய வாக்கை மறந்துவிட்டார்கள். அதன் பொருள் இப்போது இவர்களுக்கு அர்த்தமற்ற ஒன்றாகிவிட்டது.
ஒவ்வொருவர் கண்களிலும் மரணபயத்தைக் கண்டான் கிருஷ்ணன். அவன் சொந்தக் குடும்பத்தினரும் அவ்வாறே பயத்தோடு இருந்தனர். அவர்களை அறியாமல் அனைவரும் கிருஷ்ணனுக்குத் தங்கள் பாதுகாப்புத் தேவை என்பதை உணர்ந்தவர்கள் போல் நடந்து கொண்டனர். அவன் தந்தையும் அப்படி உறுதி அளிக்கும் எண்ணத்தைத் தம் பார்வையால் வெளிப்படுத்த, தேவகி அம்மாவோ தன் கவலையின் மூலம் அதைத் தெரிவித்தாள். பலராமனோ தான் மூத்தவன் என்ற எண்ணம் தோன்றும்படி நடந்து கொண்டான். அக்ரூரரும் தன் பற்றறுத்த நிலையைத் துறந்து நடந்து கொள்ள உத்தவன் கண்ணன் எங்கே சென்றாலும் வாய் திறவாமல் நிழல் போல் தொடர்ந்து கண்ணன் என்ன செய்தாலும் தான் எப்போதும் கண்ணன் பக்கமே என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னான். அனைவருமே கிருஷ்ணனுக்காகத் தாங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராக இருப்பதாய்க் கூறாமல் கூறினர். கண்ணனுக்கு இதை எல்லாம் பார்த்து மேலும் துக்கம் பொங்கியது. தான் பயப்படுவதாக அன்றோ அனைவரும் நினைத்திருக்கின்றனர். அவர்கள் அல்லவோ பயப்படுகின்றனர். தைரியத்தை எனக்கு ஊட்டுவதாக நினைக்கின்றனரே! அவர்களுக்கு அன்றோ தேவை! எல்லாவற்றிற்கும் மேல் தர்மத்தின் மேல் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையே. ம்ம்ம்ம்ம் அவர்கள் தான் என்ன செய்ய இயலும்! அவர்கள் கண்களில் நான் ஒரு குழந்தைப் பிள்ளைதான்; நாலாபக்கமும் ஆபத்துச் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவன். என் மேல் இவர்கள் வைத்திருக்கும் அன்பை விட தர்மத்தை இவர்கள் நம்பினால்! நான் உள்ளூர வலுவுடனும், நம்பிக்கையுடனும் தைரியமாகவே இருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டார்களானால், ஆஹா, நான் வேண்டுவதெல்லாம் இவர்கள் என் மேல் மட்டுமல்ல; எப்போதுமே தர்மத்தின் பாதைதான் வெற்றிக்கான வழி என்பதில் இவர்களுக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை வேண்டும் என்பதே.
தர்மம் ஒன்றே ஜெயிக்கும். ஆனால் என்னுடைய நெருங்கிய உறவினர்களாய் இருந்தாலும் இவர்களுக்கு நான் எப்படிப் புரியவைப்பேன்! எவ்வாறு இந்த நம்பிக்கையை ஊட்டுவேன்! பிருந்தாவனத்தில் இருந்த போதே என்னுள் ஊறிய இந்த நம்பிக்கை ஊற்றை எந்நாளும் வற்றாத ஊற்றை எவ்வாறு காட்டுவேன்! இந்த நம்பிக்கை என்னும் நீரைப்பருகினாலே அவர்களின் பயம் என்னும் தாகவிடாய் தீரும் என எவ்வாறு சொல்லப் போகிறேன். இந்த தேவகி அம்மா யமுனையில் குளிக்கக் கூடப் போகாதே எனத் தடுக்கிறார் என்னை. அங்கே வரும் மற்ற யாதவர்களால் எனக்கு ஏதேனும் தொல்லை நேரப் போகிறதே எனப்பயப்படுகிறார். இந்த யாதவர்களுக்கு இருக்கும் ஆத்திரத்திலும், கோபத்திலும் என்னை ஏதேனும் சொல்லிவிடுவார்களோ, அல்லது ஏதேனும் செய்துவிடுவார்களோ என்று பயப்படுகிறார். ஆனால் நான் போவேன்; பீமன் இன்று ஹஸ்தினாபுரம் திரும்புகிறான். யமுனையில் அவனோடு நீச்சல் அடிக்க வேண்டும்; நீச்சலில் என்னோடு போட்டியிடப் போவதாய்ச் சொல்லி இருக்கிறான் பீமன். அதை இழக்க முடியுமா? பலராமன், உத்தவன், பீமன் பின் தொடரக் கிருஷ்ணன் யமுனைக்கரையை அடைந்தான்.
கோபத்திலும், ஆத்திரத்திலும், பீதியிலும் குழுக்களாய்ச் சேர்ந்து கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் உரையாடிக்கொண்டிருந்த யாதவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணனைக் கண்டதும் பேச்சை நிறுத்தினார்கள். கொல்லும் அமைதியில் அவர்கள் பார்வையில் தெரிந்த வெறுப்பும், கோபமும் கிருஷ்ணனைக் கொன்றது.
Monday, September 26, 2011
இடையன், வீரமிலாதவன், என்றவர் ஏச்சிற்கு நாணிலான்!
ஆபத்து சூழ்ந்து வருவதும், பொறியில் சிக்கிய எலியைப் போல் நாம் மாட்டிக்கொண்டிருப்பதும் எனக்கு மட்டுமே தெரியும்; இதை நான் எவரிடமும் சொல்லிவிடாமல் அதி கவனமாக இருக்க வேண்டும். இதிலிருந்து தப்பும் வழியையும் நானே கண்டுபிடிக்கவேண்டும். யாதவர்களில் எவரேனும் அறிந்தால் நிலைமை படுமோசமாகிவிடும். மதுராவின் மென்மையான வாழ்க்கைமுறையே மாறிவிடும். அனைவரும் பயந்து பீதியில் உறைந்து போவார்கள். அப்போது திடமானதொரு முடிவையும் என்னால் எடுக்க இயலாமல் போகும். ஆனால்…..ஆனால்….. இது ஒரு மலையை நெஞ்சில் சுமக்கிறாப்போல் பாரமாக என்னை அழுத்துகிறதே! இமயத்தையே என் நெஞ்சில் சுமக்கிறாப் போல் இருக்கிறதே! மஹாதேவா! நான் கடந்து வந்த இந்தப் பாதையில் இன்று வரை என் தர்மம் என்ன; நான் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை நீ தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டி அதன்படியே நான் செல்ல எனக்கு உதவி வந்திருக்கிறாய். இனி வரும் நாட்களிலும் என் தர்மத்தின்படியே நான் செல்ல நீதான் அருள் புரிய வேண்டும். சம்போ மஹாதேவா! நீயே சரணம்!
தர்மம் என்னமோ மெல்ல மெல்லக் குறைந்தும் அழிந்தும் தான் வருகிறது. ஹஸ்தினாபுரத்தையே எடுத்துக்கொண்டால் அங்கே என்ன நடக்கிறது! அதர்மத்தின் துணை கொண்டு துரியோதனாதியர் செய்வதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு பீஷ்ம பிதாமஹரும், சித்தப்பா விதுரரும், பெரியப்பா திருதராஷ்டிரரும் சும்மாத் தான் இருக்கின்றனர்; அவ்வளவு ஏன்! ஆசாரியர் துரோணர் பாண்டவர்களிடம் மிகவும் பிரியம் கொண்டவர். அவருமன்றோ சும்மா இருக்கிறார். துரோணரைவிடவும், தவங்களிலும், ஜபங்களிலும் நியம நிஷ்டைகளிலும் சிறந்தவரும், பர வாசுதேவகிருஷ்ணனின் மறு அவதாரம் எனப்படுபவருமான மஹாமுனியும், ரிஷி முனிகளுக்குள் சிரேஷ்டரும் ஆன வேத வியாசரே இதில் தலையிட்டுப் பாண்டவர்களின் பக்கம் பேசவே இல்லையே! அப்படி இருக்கையில் கொடூரன் ஆன ஜராசந்தனைக் குறித்து என்ன சொல்வது! ஜராசந்தன் கால யவனனின் துணையோடு தன் பழைய வழிமுறைப்படி, கொலை, கொள்ளை, கற்பழித்தல், உயிரோடு எரித்துக்கொல்லுதல், அடிமைப்படுத்துதல் எனத் தன் கொடுங்கோலாட்சியை நிலை நிறுத்தப் போகிறான் போலும். அதுதான் நடக்கப் போகிறது.
ஒரு சிலநாட்கள் இந்த மாபெரும் சுமையைக் கிருஷ்ணன் தாங்கிக்கொண்டு அமைதியற்ற முறையில் தன் நாட்களைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தான். கோகுலத்திலும், விருந்தாவனத்திலும் அவனையே நம்பி கோபர்களும், கோபியர்களும் கழித்த நாட்கள் எல்லாம் அவன் நினைவில் மோதின. கோவர்தன மலையைத் தூக்கியதன் மூலம் கோபர்களையும், அவர்கள் குடியிருப்பையும் காப்பாற்றியதையும், கோமந்தக மலையில் நடந்தவையும், கம்சனைக் கொன்ற முறையையும் எண்ணி எண்ணிப் பார்த்த கிருஷ்ணன், அவை எல்லாம் தன் முன் பிறவிக் கனவோ என்றே எண்ணினான். தன்னாலா இவ்வளவு நடந்தது என உள்ளூர வியப்பும் கொண்டான். அவை எல்லாம் கழிந்து போன இன்ப நாட்கள்; இனி அவ்விதம் வராதோ எனவும் எண்ணிக்கொண்டான். இவ்விதம் பலவும் யோசித்து யோசித்து மனம் தளர்ந்து போன கிருஷ்ணனுக்குத் திடீரெனத் தன் மீதே வெட்கம் வந்தது. ஆஹா! நாம் இவ்வளவு கோழையா என நினைத்து வெட்கம் அடைந்தான். அதர்மத்தை வேரோடு அறுத்து தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதென்றால் இவ்விதம் தன்னிரக்கம் கொண்டு சும்மாப் புலம்புவதில் அர்த்தம் இல்லை! இப்போது உடனடியாக அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை யோசிக்க வேண்டும்; என் யாதவக் குடிமக்களையும், உறவின் முறையினரையும் காக்க வேண்டும். உடனடியாக உறுதியானதொரு, உயர்ந்த முடிவினை எடுப்பதன் மூலமே என் மக்களை நான் காக்க முடியும். அதற்கான மன உறுதியே இப்போதைய முக்கியத் தேவை! நானே இப்படிச் சுயப் பச்சாத்தாபம் கொண்டு புலம்பிக் கொண்டிருந்தால் மற்றவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்! வாழ்க்கையே ஒரு போராட்டம் தான்; அனைத்தையும் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும். இது தவிர்க்க இயலாத நியதி! அந்தப் போராட்டத்தில் நானே சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்துவிட்டால் என் மக்கள் என்ன செய்வார்கள்! நான் உறுதியாகத் தலைமை ஏற்று அவர்களை ஜராசந்தனின் கொடூரத்திலிருந்து காக்க வேண்டும். அவன் ஆயுதங்களையும், அவன் கொடுமைகளையும் நிர்மூலமாக்கவேண்டும். ஆனால் அது எங்கனம்! எப்படி! அதற்கான வழி எங்கிருந்து வரப் போகிறது!
மழைக்காலம் முடிந்ததுமே ஜராசந்தன் மாபெரும் படையுடன் மத்தியப் பிரதேசத்தின் வழியாக மதுராவை நோக்கி அணி வகுத்து வருகிறான் என்ற செய்தி ஒற்றர்கள் மூலம் கிடைத்தது. இம்முறை ஆர்ய வர்த்தத்தின் எந்த அரசர்கள் உதவியையும் அவன் நாடவில்லை. எந்தப் படைகளும் கூட அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளவும் இல்லை. இதன் உண்மையான பொருள் கண்ணன் ஒருவன் மட்டுமே அறிந்திருந்தான். காலயவனன்! கொடூரன்! கொடியவன்! பிசாசைப் போன்றவன். சற்றும் மனசாட்சி இல்லாமல் அனைவரையும் ஈவிரக்கம் இல்லாமல் கொல்லக்கூடியவன். அவன் கடுமையான பாலைவனங்களைக் கடந்தும், கடலோரப் புதைமணலைக் கடந்தும் ஜராசந்தனுக்கு உதவியாக மாபெரும் ராக்ஷசப் படையோடு வந்து கொண்டிருக்கிறான். கண்ணனை சுக்கு நூறாகக் கிழித்துக் கழுகுகளுக்கும், ராஜாளிகளுக்கும் இரையாகப் போட ஜராசந்தனோடு அவனும் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். சால்வனும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு மதுராவை அழிக்கக் காத்திருக்கிறான். இப்படை தோற்கின் எப்படை வெல்லும் என்ற தைரியமே ஜராசந்தனைத் தனியாக மகதப் படைகளோடு மதுராவை நோக்கி வரச் செய்திருக்கிறது.
மதுராவின் யாதவத் தலைவர்களுக்கு பீதியும், பயமும் ஏற்பட்டாலும் கண்ணன் உத்தரவுப்படி அனைவரும் உக்ரசேனரின் தலைமையில் ஆலோசனை நடத்தினார்கள். அனைவருக்கும் இந்த இக்கட்டிலிருந்து தப்பும் விதம் தான் தெரியவில்லை; புரியவில்லை. மஹான் ஆன அக்ரூரரே ஆடிப் போய்விட்டார் என்பது அவர் பேச்சிலிருந்து புரிந்தது. பாஞ்சாலத்துக்கும், ஹஸ்தினாபுரத்துக்கும் உடனடியாகச் செய்திகளை அனுப்பி பீஷ்ம பிதாமகரையும், துருபதனையும் தங்கள் உதவிக்கு உடனே வரச் சொல்லலாம் என ஆலோசனை தெரிவித்தார். கண்ணனிடம் அக்ரூரரும் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டாரா?
கண்ணன் நிதானமாக, பீஷ்ம பிதாமகரே பிரச்னைகளில் மூழ்கி இருப்பதையும் ஹஸ்தினாபுரமும், அதன் அரசாட்சியும் உடையாமல் பார்த்துக்கொள்வது அவர் கடமை எனவும், சகோதரச் சண்டையில் ஹஸ்தினாபுரம் அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கவே அவருக்கு நேரம் சரியாய் இருக்கிறது எனவும் தெரிவித்தான். துருபதனோ துரோணரால் ஏற்பட்ட அவமானத்தில் மனம் புழுங்கிக்கொண்டிருப்பதாய்க் கூறினான். இருவராலும் தற்சமயம் எந்த உதவியும் செய்ய இயலாது என்பதையும் திட்டவட்டமாய்க் கூறினான். உக்ரசேனர் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் தவிக்க, வசுதேவரோ, சேதிநாட்டரசன் தாமகோஷன் இத்தகையதொரு நடவடிக்கை எடுப்பதைத் தடுக்காமல் என்ன செய்து கொண்டிருந்தான் எனப்ப் புரியவில்லை என்று வருந்தினார்.
கண்ணனோ சேதி நாட்டரசருக்கு எந்த விஷயமும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும், இந்தச் சமயம் ஆர்ய வர்த்தத்தின் எந்த அரசர்களையும் ஜராசந்தன் நம்பவில்லை எனவும், காலயவனனையும், சால்வனையும் மட்டுமே நம்பி இந்த மாபெரும் படையெடுப்பை ஆரம்பித்துள்ளான் எனவும் கூறினான். நாம் எவ்வகையில் தப்பி ஓட முடியாதபடிக்கு அவர்கள் வழியை அடைத்துக்கொண்டு முற்றுகையில் ஈடுபடுவார்கள் என்ற தனது கருத்தையும் கூறினான்.
"ஆஹா! அடியோடு ஒழிந்தோம்! இனி தப்ப வழியே இல்லை!" ஷங்கு என்னும் யாதவத் தலைவன் கூற கிருஷ்ணன் பதிலே பேசவில்லை.
தர்மம் என்னமோ மெல்ல மெல்லக் குறைந்தும் அழிந்தும் தான் வருகிறது. ஹஸ்தினாபுரத்தையே எடுத்துக்கொண்டால் அங்கே என்ன நடக்கிறது! அதர்மத்தின் துணை கொண்டு துரியோதனாதியர் செய்வதை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு பீஷ்ம பிதாமஹரும், சித்தப்பா விதுரரும், பெரியப்பா திருதராஷ்டிரரும் சும்மாத் தான் இருக்கின்றனர்; அவ்வளவு ஏன்! ஆசாரியர் துரோணர் பாண்டவர்களிடம் மிகவும் பிரியம் கொண்டவர். அவருமன்றோ சும்மா இருக்கிறார். துரோணரைவிடவும், தவங்களிலும், ஜபங்களிலும் நியம நிஷ்டைகளிலும் சிறந்தவரும், பர வாசுதேவகிருஷ்ணனின் மறு அவதாரம் எனப்படுபவருமான மஹாமுனியும், ரிஷி முனிகளுக்குள் சிரேஷ்டரும் ஆன வேத வியாசரே இதில் தலையிட்டுப் பாண்டவர்களின் பக்கம் பேசவே இல்லையே! அப்படி இருக்கையில் கொடூரன் ஆன ஜராசந்தனைக் குறித்து என்ன சொல்வது! ஜராசந்தன் கால யவனனின் துணையோடு தன் பழைய வழிமுறைப்படி, கொலை, கொள்ளை, கற்பழித்தல், உயிரோடு எரித்துக்கொல்லுதல், அடிமைப்படுத்துதல் எனத் தன் கொடுங்கோலாட்சியை நிலை நிறுத்தப் போகிறான் போலும். அதுதான் நடக்கப் போகிறது.
ஒரு சிலநாட்கள் இந்த மாபெரும் சுமையைக் கிருஷ்ணன் தாங்கிக்கொண்டு அமைதியற்ற முறையில் தன் நாட்களைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தான். கோகுலத்திலும், விருந்தாவனத்திலும் அவனையே நம்பி கோபர்களும், கோபியர்களும் கழித்த நாட்கள் எல்லாம் அவன் நினைவில் மோதின. கோவர்தன மலையைத் தூக்கியதன் மூலம் கோபர்களையும், அவர்கள் குடியிருப்பையும் காப்பாற்றியதையும், கோமந்தக மலையில் நடந்தவையும், கம்சனைக் கொன்ற முறையையும் எண்ணி எண்ணிப் பார்த்த கிருஷ்ணன், அவை எல்லாம் தன் முன் பிறவிக் கனவோ என்றே எண்ணினான். தன்னாலா இவ்வளவு நடந்தது என உள்ளூர வியப்பும் கொண்டான். அவை எல்லாம் கழிந்து போன இன்ப நாட்கள்; இனி அவ்விதம் வராதோ எனவும் எண்ணிக்கொண்டான். இவ்விதம் பலவும் யோசித்து யோசித்து மனம் தளர்ந்து போன கிருஷ்ணனுக்குத் திடீரெனத் தன் மீதே வெட்கம் வந்தது. ஆஹா! நாம் இவ்வளவு கோழையா என நினைத்து வெட்கம் அடைந்தான். அதர்மத்தை வேரோடு அறுத்து தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதென்றால் இவ்விதம் தன்னிரக்கம் கொண்டு சும்மாப் புலம்புவதில் அர்த்தம் இல்லை! இப்போது உடனடியாக அடுத்து என்ன செய்வது என்பதை யோசிக்க வேண்டும்; என் யாதவக் குடிமக்களையும், உறவின் முறையினரையும் காக்க வேண்டும். உடனடியாக உறுதியானதொரு, உயர்ந்த முடிவினை எடுப்பதன் மூலமே என் மக்களை நான் காக்க முடியும். அதற்கான மன உறுதியே இப்போதைய முக்கியத் தேவை! நானே இப்படிச் சுயப் பச்சாத்தாபம் கொண்டு புலம்பிக் கொண்டிருந்தால் மற்றவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்! வாழ்க்கையே ஒரு போராட்டம் தான்; அனைத்தையும் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும். இது தவிர்க்க இயலாத நியதி! அந்தப் போராட்டத்தில் நானே சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்துவிட்டால் என் மக்கள் என்ன செய்வார்கள்! நான் உறுதியாகத் தலைமை ஏற்று அவர்களை ஜராசந்தனின் கொடூரத்திலிருந்து காக்க வேண்டும். அவன் ஆயுதங்களையும், அவன் கொடுமைகளையும் நிர்மூலமாக்கவேண்டும். ஆனால் அது எங்கனம்! எப்படி! அதற்கான வழி எங்கிருந்து வரப் போகிறது!
மழைக்காலம் முடிந்ததுமே ஜராசந்தன் மாபெரும் படையுடன் மத்தியப் பிரதேசத்தின் வழியாக மதுராவை நோக்கி அணி வகுத்து வருகிறான் என்ற செய்தி ஒற்றர்கள் மூலம் கிடைத்தது. இம்முறை ஆர்ய வர்த்தத்தின் எந்த அரசர்கள் உதவியையும் அவன் நாடவில்லை. எந்தப் படைகளும் கூட அணிவகுப்பில் கலந்து கொள்ளவும் இல்லை. இதன் உண்மையான பொருள் கண்ணன் ஒருவன் மட்டுமே அறிந்திருந்தான். காலயவனன்! கொடூரன்! கொடியவன்! பிசாசைப் போன்றவன். சற்றும் மனசாட்சி இல்லாமல் அனைவரையும் ஈவிரக்கம் இல்லாமல் கொல்லக்கூடியவன். அவன் கடுமையான பாலைவனங்களைக் கடந்தும், கடலோரப் புதைமணலைக் கடந்தும் ஜராசந்தனுக்கு உதவியாக மாபெரும் ராக்ஷசப் படையோடு வந்து கொண்டிருக்கிறான். கண்ணனை சுக்கு நூறாகக் கிழித்துக் கழுகுகளுக்கும், ராஜாளிகளுக்கும் இரையாகப் போட ஜராசந்தனோடு அவனும் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறான். சால்வனும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு மதுராவை அழிக்கக் காத்திருக்கிறான். இப்படை தோற்கின் எப்படை வெல்லும் என்ற தைரியமே ஜராசந்தனைத் தனியாக மகதப் படைகளோடு மதுராவை நோக்கி வரச் செய்திருக்கிறது.
மதுராவின் யாதவத் தலைவர்களுக்கு பீதியும், பயமும் ஏற்பட்டாலும் கண்ணன் உத்தரவுப்படி அனைவரும் உக்ரசேனரின் தலைமையில் ஆலோசனை நடத்தினார்கள். அனைவருக்கும் இந்த இக்கட்டிலிருந்து தப்பும் விதம் தான் தெரியவில்லை; புரியவில்லை. மஹான் ஆன அக்ரூரரே ஆடிப் போய்விட்டார் என்பது அவர் பேச்சிலிருந்து புரிந்தது. பாஞ்சாலத்துக்கும், ஹஸ்தினாபுரத்துக்கும் உடனடியாகச் செய்திகளை அனுப்பி பீஷ்ம பிதாமகரையும், துருபதனையும் தங்கள் உதவிக்கு உடனே வரச் சொல்லலாம் என ஆலோசனை தெரிவித்தார். கண்ணனிடம் அக்ரூரரும் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டாரா?
கண்ணன் நிதானமாக, பீஷ்ம பிதாமகரே பிரச்னைகளில் மூழ்கி இருப்பதையும் ஹஸ்தினாபுரமும், அதன் அரசாட்சியும் உடையாமல் பார்த்துக்கொள்வது அவர் கடமை எனவும், சகோதரச் சண்டையில் ஹஸ்தினாபுரம் அழிந்துவிடாமல் பாதுகாக்கவே அவருக்கு நேரம் சரியாய் இருக்கிறது எனவும் தெரிவித்தான். துருபதனோ துரோணரால் ஏற்பட்ட அவமானத்தில் மனம் புழுங்கிக்கொண்டிருப்பதாய்க் கூறினான். இருவராலும் தற்சமயம் எந்த உதவியும் செய்ய இயலாது என்பதையும் திட்டவட்டமாய்க் கூறினான். உக்ரசேனர் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் தவிக்க, வசுதேவரோ, சேதிநாட்டரசன் தாமகோஷன் இத்தகையதொரு நடவடிக்கை எடுப்பதைத் தடுக்காமல் என்ன செய்து கொண்டிருந்தான் எனப்ப் புரியவில்லை என்று வருந்தினார்.
கண்ணனோ சேதி நாட்டரசருக்கு எந்த விஷயமும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும், இந்தச் சமயம் ஆர்ய வர்த்தத்தின் எந்த அரசர்களையும் ஜராசந்தன் நம்பவில்லை எனவும், காலயவனனையும், சால்வனையும் மட்டுமே நம்பி இந்த மாபெரும் படையெடுப்பை ஆரம்பித்துள்ளான் எனவும் கூறினான். நாம் எவ்வகையில் தப்பி ஓட முடியாதபடிக்கு அவர்கள் வழியை அடைத்துக்கொண்டு முற்றுகையில் ஈடுபடுவார்கள் என்ற தனது கருத்தையும் கூறினான்.
"ஆஹா! அடியோடு ஒழிந்தோம்! இனி தப்ப வழியே இல்லை!" ஷங்கு என்னும் யாதவத் தலைவன் கூற கிருஷ்ணன் பதிலே பேசவில்லை.
Saturday, September 24, 2011
கண்ணனைக் காப்பாற்றுங்கள்!
“அத்தையார் இவை அனைத்தையும் அறிய நேர்ந்தது எவ்வாறோ?” கண்ணன் வினவினான்.
“கோவிந்தா, சிசுபாலனிடம் நான் ருக்மிணியை மணமுடிக்கும் உத்தேசத்தைக் கைவிடுமாறு வற்புறுத்தினேன். அப்போது அவனே இவற்றை என்னிடம் கூறினான். கண்ணா, சக்கரவர்த்தி ஜராசந்தனை நீ அவமானப் படுத்தி ஓட ஓட விரட்டியதையும், வலுக்கட்டாயமாக சுயம்வரத்தைத் தள்ளிப்போடச் செய்ததையும், அவன் அணியை இரண்டாக உடைத்ததையும் அவன் ஒரு நாளும் மறக்கமாட்டான் என்றும் சிசுபாலன் என்னிடம் கூறினான். அவன் வாழ்நாளிலேயே இவ்வளவு பெரிய அவமானத்தைக் கண்டதில்லையாம். கண்ணா, ஜராசந்தன் உன்னைக் குறித்துச் சொல்கையில், கண்ணன் உயிருடன் இருந்தாலும் சரி,இல்லை எனினும் சரி என்று குறிப்பிட்டது எனக்கு என்னவோ நல்லதொரு சகுனமாய்ப் படவில்லை. “ சேதி நாட்டரசிக்கு முகம் வாடியது.
“எனக்கும் பிடிக்கவில்லைதான் அத்தையாரே! ஆனால் அது எப்படிப்பட்ட பொருளில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறேன்.” கண்ணன் யோசனையுடன் கூறினான். கண்ணனின் உடல் ஒரு முறை குளிர் சுரம் வந்தது போல் நடுங்கியது. தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டான். ஜராசந்தனின் திட்டம் என்னவாக இருக்கும் என்பதை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. கண்ணனுக்கெதிராக அணி திரட்டவோ, சதி செய்யவோ இப்போது அவன் முனையப் போவதில்லை. ஆர்ய வர்த்தத்தின் அரசர்களையும் பிரிக்கப் போவதில்லை. ஏனெனில் சேதி நாட்டரசன் தாமகோஷன், அவந்தி நாட்டரசன், போஜ நாட்டரசன் பீஷ்மகன் ஆகியோரிடம் அவனுக்கு இப்போது நம்பிக்கையும் இல்லை. ஷால்வன் ஒருவன் துணையுடன் இப்போது தன்னந்தனியாகத் தன் வேலையை ஆரம்பிக்கப் போகிறான். வேறு எவரையும் இப்போது அவன் நம்பவில்லை. ம்ம்ம்ம்ம்ம்…… சரிதான்…… இப்போது புரிகிறது. சித்தப்பா விதுரர் பீமனிடம் ரகசியமாய்க் கூறி அனுப்பிய செய்தி மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே! இரண்டுக்கும் உள்ள தொடர்பும் இப்போது விளங்குகிறது. சால்வனோடு ஜராசந்தனின் தனிப்பட்ட சந்திப்புக்கும், சால்வன் கால யவனனைச் சந்தித்ததற்கும், இப்போது கால யவனன் படை திரட்டுவதில் முனைந்திருப்பதற்கும் இதுதான் அர்த்தமா?? ஆஹா!
தன்னுடைய பழைய திட்டத்தைக் கையில் எடுத்துவிட்டான் ஜராசந்தன். ஒரு எதிரியை அடியோடு நசுக்க வேண்டுமென்றால் அவனை நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆரம்பித்துவிட்டான். இதன் மூலம் எதிரியை வேரோடு அறுத்து அழித்து ஒன்றுமில்லாமல் பண்ணிவிடலாம். கிழக்கிலிருந்து ஜராசந்தன் வந்தானெனில் தெற்கு மற்றும் மேற்குத்திசைகளிலிருந்து முறையே சால்வனும், காலயவனனும் வருவார்கள். எந்தவிதமான வெளி நாட்டு உதவிகளும் மதுராவின் யாதவர்களுக்குக் கிட்டாமல் செய்வதற்கு இதைவிடச் சிறந்ததொரு திட்டம் இல்லை. இதன் மூலம் யாதவர்களை அடியோடு அழித்துவிடலாம். இது நிச்சயமாய்க் காட்டுமிராண்டித்தனமே. ஆனால் ஜராசந்தனிடம் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்க இயலாது. ஆர்ய அரசர்கள், சக்கரவர்த்திகள் போன்றோரிடம் நெருங்கிய தொடர்பு, மண உறவு வைத்துக்கொண்டாலும் ஜராசந்தனுக்கு ஆரியர்களையோ அவர்கள் அரசாட்சி முறைகளையோ, அரச தர்மத்திற்கும், நீதிக்கும், நேர்மைக்கும் அவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமோ குடிமக்களை மதிக்கும் மாண்போ சிறிதும் பிடிக்காது என்பதைப்பல முறை கிருஷ்ணன் உணர்ந்திருக்கிறான். கால யவனனைத் தூண்டி விட்டதன் மூலம், அவனுக்கு மேற்குப் பிராந்தியம் முழுவதும் அவனே ஆட்சி செய்து கொள்ளலாம் என்ற ஆசையைக் கொடுத்திருப்பான். இதன் மூலம் மேற்குப் பிராந்தியத்தின் ஆர்ய வம்சத்து அரசர்களை இந்தப் பிசாசு அரசன் கொடுமைக்கு ஆளாக்கலாம். மேலும் மதுராவின் கடைசி யாதவன் வரை அழித்து ஒழித்தும் விடலாம்.
மதுரா! என் அருமைத் தாய் நகரம்! என்னை இவ்வுலகுக்கு அளித்த நகரம்! என்னைப் பெற்ற தாய், தந்தையர் அவர்களின் மூதாதையர் எனப் பரம்பரை பரம்பரையாக வாழ்ந்து வரும் அற்புத நகரம்! இது தான் தன்னுள் எத்தனை எத்தனை சந்தோஷங்களையும், துக்கங்களையும் அடக்கி உள்ளது! இதன் ஒவ்வொரு கட்டிடமும், ஒவ்வொரு கல்லும் எத்தனை எத்தனை உணர்ச்சிகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. நகரின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கும் எத்தனை எத்தனை காதலர்களையும், எத்தனை எத்தனைப் புதுமணத் தம்பதிகளையும் கண்டிருக்கும்? அவர்களின் தனிமையையும், உல்லாசத்தையும் கண்டு ஆனந்தப் பட்டிருக்கும்? இந்த நகரின் யாதவர்கள் எவற்றில் குறைந்தவர்கள்? யாருக்கும் எந்தக் கெடுதலும் செய்யாமல் மாபெரும் சக்கரவர்த்தியின் வம்சத்தில் வந்தாலும் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மக்கள் தொண்டே முக்கியம் எனக்கருதி வாழ்ந்து வருகின்ற என் மூத்தோர், என் குலப் பெரியோர்! அனைவருக்கும் நான் செய்யும் கைம்மாறு இதுதானா? என்னை அன்றோ அனைவரும் தங்களைக் காப்பாற்ற வந்த ரக்ஷகனாய்க் கருதுகின்றனர்! அந்த ரக்ஷகன் ஆன என்னால் அல்லவோ இவ்வளவு பெரிய அபாயம் இந்த நகருக்கும், நாட்டிற்கும் அனைத்து யாதவக் குலத்துக்குமே ஏற்பட்டுள்ளது!
இதை எப்படி நான் முறியடிப்பேன்! எந்த வழியும் தெரியவில்லையே! யாரிடம் உதவி கேட்பது?? ம்ம்ம்ம்ம்…இல்லை,….இல்லை….. யாரிடமும் கேட்க முடியாது; கேட்கவும் கூடாது. என்னால் ஏற்படப் போகும் இம்மாபெரும் விபத்து என்னாலேயே நிகழாமல் தடுக்கப்படவேண்டும். இதை இப்போது உடனடியாகத் தணிக்கவோ குறைக்கவோ முற்படாமல் இருப்பதும், எவரிடமும் இது குறித்துப் பேசாமல் இருப்பதுமே நல்லது. ம்ம்ம்ம்விதி! விதி எவரை விட்டது. நடப்பது நடக்க வேண்டியதுதான். அந்த நேரம் வரும்வரை காத்திருக்கத்தான் வேண்டும். ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து எந்த உதவியையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அங்கே அவர்களுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கொருவர் பொறாமை, கோபம், பழி வாங்கல்! என்னுடைய அத்தை வழி சகோதரர்களான பாண்டவர்களுக்குத் தங்களை இவற்றிலிருந்து காத்துக்கொள்ளவே நேரம் சரியாக இருக்கும். பாஞ்சால அரசன் துருபதனுக்கோ பாண்டவர்களால் ஏற்பட்ட அவமானத்தின் காரணமாய் அவர்களின் உறவின்முறை எவருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளப் பிடிக்காது. மற்ற எந்த அரசர்களுக்கும், சிற்றரசர்களுக்கும் ஜராசந்தனை எதிர்க்கும் அளவிற்குத் துணிவும், வல்லமையும் இல்லை.
“கோவிந்தா, சிசுபாலனிடம் நான் ருக்மிணியை மணமுடிக்கும் உத்தேசத்தைக் கைவிடுமாறு வற்புறுத்தினேன். அப்போது அவனே இவற்றை என்னிடம் கூறினான். கண்ணா, சக்கரவர்த்தி ஜராசந்தனை நீ அவமானப் படுத்தி ஓட ஓட விரட்டியதையும், வலுக்கட்டாயமாக சுயம்வரத்தைத் தள்ளிப்போடச் செய்ததையும், அவன் அணியை இரண்டாக உடைத்ததையும் அவன் ஒரு நாளும் மறக்கமாட்டான் என்றும் சிசுபாலன் என்னிடம் கூறினான். அவன் வாழ்நாளிலேயே இவ்வளவு பெரிய அவமானத்தைக் கண்டதில்லையாம். கண்ணா, ஜராசந்தன் உன்னைக் குறித்துச் சொல்கையில், கண்ணன் உயிருடன் இருந்தாலும் சரி,இல்லை எனினும் சரி என்று குறிப்பிட்டது எனக்கு என்னவோ நல்லதொரு சகுனமாய்ப் படவில்லை. “ சேதி நாட்டரசிக்கு முகம் வாடியது.
“எனக்கும் பிடிக்கவில்லைதான் அத்தையாரே! ஆனால் அது எப்படிப்பட்ட பொருளில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறேன்.” கண்ணன் யோசனையுடன் கூறினான். கண்ணனின் உடல் ஒரு முறை குளிர் சுரம் வந்தது போல் நடுங்கியது. தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டான். ஜராசந்தனின் திட்டம் என்னவாக இருக்கும் என்பதை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. கண்ணனுக்கெதிராக அணி திரட்டவோ, சதி செய்யவோ இப்போது அவன் முனையப் போவதில்லை. ஆர்ய வர்த்தத்தின் அரசர்களையும் பிரிக்கப் போவதில்லை. ஏனெனில் சேதி நாட்டரசன் தாமகோஷன், அவந்தி நாட்டரசன், போஜ நாட்டரசன் பீஷ்மகன் ஆகியோரிடம் அவனுக்கு இப்போது நம்பிக்கையும் இல்லை. ஷால்வன் ஒருவன் துணையுடன் இப்போது தன்னந்தனியாகத் தன் வேலையை ஆரம்பிக்கப் போகிறான். வேறு எவரையும் இப்போது அவன் நம்பவில்லை. ம்ம்ம்ம்ம்ம்…… சரிதான்…… இப்போது புரிகிறது. சித்தப்பா விதுரர் பீமனிடம் ரகசியமாய்க் கூறி அனுப்பிய செய்தி மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே! இரண்டுக்கும் உள்ள தொடர்பும் இப்போது விளங்குகிறது. சால்வனோடு ஜராசந்தனின் தனிப்பட்ட சந்திப்புக்கும், சால்வன் கால யவனனைச் சந்தித்ததற்கும், இப்போது கால யவனன் படை திரட்டுவதில் முனைந்திருப்பதற்கும் இதுதான் அர்த்தமா?? ஆஹா!
தன்னுடைய பழைய திட்டத்தைக் கையில் எடுத்துவிட்டான் ஜராசந்தன். ஒரு எதிரியை அடியோடு நசுக்க வேண்டுமென்றால் அவனை நாற்புறமும் சூழ்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆரம்பித்துவிட்டான். இதன் மூலம் எதிரியை வேரோடு அறுத்து அழித்து ஒன்றுமில்லாமல் பண்ணிவிடலாம். கிழக்கிலிருந்து ஜராசந்தன் வந்தானெனில் தெற்கு மற்றும் மேற்குத்திசைகளிலிருந்து முறையே சால்வனும், காலயவனனும் வருவார்கள். எந்தவிதமான வெளி நாட்டு உதவிகளும் மதுராவின் யாதவர்களுக்குக் கிட்டாமல் செய்வதற்கு இதைவிடச் சிறந்ததொரு திட்டம் இல்லை. இதன் மூலம் யாதவர்களை அடியோடு அழித்துவிடலாம். இது நிச்சயமாய்க் காட்டுமிராண்டித்தனமே. ஆனால் ஜராசந்தனிடம் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்க இயலாது. ஆர்ய அரசர்கள், சக்கரவர்த்திகள் போன்றோரிடம் நெருங்கிய தொடர்பு, மண உறவு வைத்துக்கொண்டாலும் ஜராசந்தனுக்கு ஆரியர்களையோ அவர்கள் அரசாட்சி முறைகளையோ, அரச தர்மத்திற்கும், நீதிக்கும், நேர்மைக்கும் அவர்கள் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமோ குடிமக்களை மதிக்கும் மாண்போ சிறிதும் பிடிக்காது என்பதைப்பல முறை கிருஷ்ணன் உணர்ந்திருக்கிறான். கால யவனனைத் தூண்டி விட்டதன் மூலம், அவனுக்கு மேற்குப் பிராந்தியம் முழுவதும் அவனே ஆட்சி செய்து கொள்ளலாம் என்ற ஆசையைக் கொடுத்திருப்பான். இதன் மூலம் மேற்குப் பிராந்தியத்தின் ஆர்ய வம்சத்து அரசர்களை இந்தப் பிசாசு அரசன் கொடுமைக்கு ஆளாக்கலாம். மேலும் மதுராவின் கடைசி யாதவன் வரை அழித்து ஒழித்தும் விடலாம்.
மதுரா! என் அருமைத் தாய் நகரம்! என்னை இவ்வுலகுக்கு அளித்த நகரம்! என்னைப் பெற்ற தாய், தந்தையர் அவர்களின் மூதாதையர் எனப் பரம்பரை பரம்பரையாக வாழ்ந்து வரும் அற்புத நகரம்! இது தான் தன்னுள் எத்தனை எத்தனை சந்தோஷங்களையும், துக்கங்களையும் அடக்கி உள்ளது! இதன் ஒவ்வொரு கட்டிடமும், ஒவ்வொரு கல்லும் எத்தனை எத்தனை உணர்ச்சிகளைப் பிரதிபலிக்கிறது. நகரின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கும் எத்தனை எத்தனை காதலர்களையும், எத்தனை எத்தனைப் புதுமணத் தம்பதிகளையும் கண்டிருக்கும்? அவர்களின் தனிமையையும், உல்லாசத்தையும் கண்டு ஆனந்தப் பட்டிருக்கும்? இந்த நகரின் யாதவர்கள் எவற்றில் குறைந்தவர்கள்? யாருக்கும் எந்தக் கெடுதலும் செய்யாமல் மாபெரும் சக்கரவர்த்தியின் வம்சத்தில் வந்தாலும் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு மக்கள் தொண்டே முக்கியம் எனக்கருதி வாழ்ந்து வருகின்ற என் மூத்தோர், என் குலப் பெரியோர்! அனைவருக்கும் நான் செய்யும் கைம்மாறு இதுதானா? என்னை அன்றோ அனைவரும் தங்களைக் காப்பாற்ற வந்த ரக்ஷகனாய்க் கருதுகின்றனர்! அந்த ரக்ஷகன் ஆன என்னால் அல்லவோ இவ்வளவு பெரிய அபாயம் இந்த நகருக்கும், நாட்டிற்கும் அனைத்து யாதவக் குலத்துக்குமே ஏற்பட்டுள்ளது!
இதை எப்படி நான் முறியடிப்பேன்! எந்த வழியும் தெரியவில்லையே! யாரிடம் உதவி கேட்பது?? ம்ம்ம்ம்ம்…இல்லை,….இல்லை….. யாரிடமும் கேட்க முடியாது; கேட்கவும் கூடாது. என்னால் ஏற்படப் போகும் இம்மாபெரும் விபத்து என்னாலேயே நிகழாமல் தடுக்கப்படவேண்டும். இதை இப்போது உடனடியாகத் தணிக்கவோ குறைக்கவோ முற்படாமல் இருப்பதும், எவரிடமும் இது குறித்துப் பேசாமல் இருப்பதுமே நல்லது. ம்ம்ம்ம்விதி! விதி எவரை விட்டது. நடப்பது நடக்க வேண்டியதுதான். அந்த நேரம் வரும்வரை காத்திருக்கத்தான் வேண்டும். ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து எந்த உதவியையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அங்கே அவர்களுக்குள்ளேயே ஒருவருக்கொருவர் பொறாமை, கோபம், பழி வாங்கல்! என்னுடைய அத்தை வழி சகோதரர்களான பாண்டவர்களுக்குத் தங்களை இவற்றிலிருந்து காத்துக்கொள்ளவே நேரம் சரியாக இருக்கும். பாஞ்சால அரசன் துருபதனுக்கோ பாண்டவர்களால் ஏற்பட்ட அவமானத்தின் காரணமாய் அவர்களின் உறவின்முறை எவருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளப் பிடிக்காது. மற்ற எந்த அரசர்களுக்கும், சிற்றரசர்களுக்கும் ஜராசந்தனை எதிர்க்கும் அளவிற்குத் துணிவும், வல்லமையும் இல்லை.
Subscribe to:
Posts (Atom)