"நான் கிருஷ்ண வாசுதேவன்!"

நள்ளிரவு நேரம். கங்கை சலனமின்றி ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்.  கங்கை நீரிலே நிலவின் பிரதிபிம்பம் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது.  விண்ணில் முக்கால் வடிவச்  சந்திரன் தன்னந்தனியாக உலா வந்து கொண்டிருந்தான்.  அவ்வப்போது பூமியை,குறிப்பாக காம்பில்யத்தையும், அதன் புறத்தே அமைக்கப்பட்டிருந்த விருந்தினருக்கான நகரையும், அங்கே தங்கி இருந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களையும் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அந்த முகாமில் தங்கி இருந்தவர்கள் அனைவரும் மெல்ல மெல்ல நித்திரா தேவிக்கு அடிமையாகிக் கொண்டிருந்தனர்.  பகல் முழுவதும் அங்குமிங்கும் சுற்றியும், ஆயுதப் பயிற்சி, வில் வித்தைப் பயிற்சி, மல்யுத்தப் பயிற்சி எனப் பல்வேறு பயிற்சிகளிலும் இன்னும் பிற நடவடிக்கைகளிலும் மூழ்கி இருந்துவிட்டு மறுநாள் சுயம்வரத்தில் கலந்து கொள்ளப்போவதை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு உறங்க ஆரம்பித்தனர்.   அதோ, அந்தப் பகுதியில் வலுவான காவலாளிகள் காவல் காத்து நிற்கின்றனரே.

ஓஹோ, இது நாம் ஏற்கெனவே பார்த்த இடம் தான்.  இங்கே இந்தக் கூடாரத்தில் தான் மகதச் சக்கரவர்த்தி ஜராசந்தன் தங்கி இருக்கிறான்.  காவலர்கள் மிகவும் மரியாதையுடன் நடப்பதிலிருந்தும் மெல்லக் கிசு கிசுவெனப் பேசிக் கொள்வதிலிருந்தும் ஊகிக்க முடிகிறது.  ஜராசந்தன் உறங்கச் சென்று விட்டான் போலும்.  அவன் மெய்க்காவலர்கள் அசையாமல் நின்று கொண்டிருந்தவர்கள் நேரம் ஆக, ஆகத் தங்களையும் அறியாமல் தூங்கி விழ ஆரம்பித்திருந்தனர்.  அப்போது கூடாரத்தை நோக்கி எவரோ வரும் காலடி சப்தங்கள் கேட்டன.  தூங்கிக் கொண்டிருந்த காவலாளிகள் சட்டென விழித்துக் கொண்டு எதற்கும் தயார் நிலையில் நின்றனர்.  இரு உருவங்கள் உடல் முழுதும் போர்த்துக் கொண்டு முகம் மட்டும் மறைக்கப்படாமல் அந்தக் கூடாரத்தை நோக்கி வந்தன.  காவலர் தலைவன் அதற்குள் அங்கே வந்துவிட, அந்த உருவங்களைப் பார்த்து, “அப்படியே நில்லுங்கள்!  யார் நீங்கள்?” எனக் கேள்வி எழுப்பினான்.  பேச்சுக்குரலிலும், புதியவர்கள் வந்த நடை சப்தத்திலும் ஆங்காங்கே காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த காவலர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி விட்டனர்.  கூடாரத்துக்குள்  யார் நுழைந்தாலும் அந்த மனிதனைச் சுக்குச் சுக்காகக் கிழித்துப்போடத் தயார் நிலையில் இருந்தனர்.

வந்திருந்த  இருவரின் ஒருவன், தெளிவான குரலில், “நாங்கள் சக்கரவர்த்தியைப் பார்த்தாக வேண்டும்.” என்று கூறினான்.  “ஹூம், சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க வேண்டுமா?  அதற்கு நல்ல நேரம் பார்த்தாய் அப்பனே!  என்ன விளையாடுகிறாயா? ஓடி விடு! இல்லை எனில் தாக்கப்படுவாய்!” எனக் காவலர் தலைவன் எச்சரித்தான்.  “பைத்தியமாகி விட்டான் போலிருக்கிறது!” என்றும் கூறினான்.  அவனுடன் பேசிய மனிதன் தன்னை மூடி இருந்த போர்வையை நீக்கினான். அவன் தலையில் மிகப் பிரகாசமான ஜொலிக்கும் கிரீடம் அணிந்திருந்தான்.  விலை உயர்ந்த ஆபரணங்களைப் பூண்டிருந்ததோடு அல்லாமல் அவன் வாளின் உறை கூடத் தங்கத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தது.  யாரோ மிக உயர்ந்த அரச குலத்தவராக இருக்க வேண்டும் எனக் காவலாளி ஊகித்தான்.  அவர்களுக்குத் திகைப்பும் ஆச்சரியமும் மிகுந்தது.  குறைந்த பக்ஷம் இளவரசனாகவோ, யுவராஜாவாகவோ இருக்க வேண்டும்.  இப்போது என்ன செய்வது? இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் முன்னறிவிப்பு ஏதுமின்றி கூடக் காவலாளிகள் யாருமின்றி வந்திருக்கின்றாரே!  காவலர் தலைவன் தன் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம், “மன்னிக்கவும் இளவரசே, உங்களை நாங்கள் அனுமதிக்க முடியாது.  எங்களுக்குக் கண்டிப்பான கட்டளைகள் பிறந்திருக்கின்றன.”  என்றான்.

“இரவு நேரக் காவலுக்கு எந்த இளவரசனைப் போட்டிருக்கின்றனர் என்பது தெரியுமா உனக்கு?  அவனிடம் என்னை அழைத்துச் செல் அல்லது அவனை இங்கே வரவழைப்பாய்.  நான் எதற்காக தூது வந்திருக்கிறேனோ அது சிறிதும் தாமதிக்கக் கூடாது.  விரைவில் செய்தியைச் சொல்லியாக வேண்டும்.”சொன்ன விருந்தாளியின் குரலிலேயே மிக அவசரம் தொனித்தது.   காவலர் தலைவனோ, “எங்களால் உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கவும் இயலாது;  இளவரசன் விதந்தாவை இங்கே அழைத்து வரவும் முடியாது.  அவர் இந்நேரம் நன்கு தூங்கிக் கொண்டிருப்பார். “ என்றான்.  வந்தவனோ ஏதோ நகைச்சுவையைக் கேட்டவன் போலச் சிரித்தான். “ தூங்கினால் உடனடியாக எழுப்பி விடு.  நான் வந்திருப்பது சக்கரவர்த்தியின் உயிரைக் குறித்த விஷயம். தாமதம் ஏதுமின்றி இளவரசன் விதந்தாவை நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.”

“என்ன அவசரமானாலும் காலையில் பார்த்துக்கொள்ளலாம், பிரபுவே.  இப்போது இயலாது.”

“நான் உடனடியாக அவனை இப்போதே பார்த்தாகவேண்டும்.” கண்டிப்புடன் கூறினான் வந்தவன்.  அவன் கண்களும் தீவிரத்தைக் காட்டின.  “சற்றும் தயங்காமல் உடனே சென்று இளவரசன் விதந்தாவை அழைத்து வா.  செய்தியை அறிந்தால் அவன் உன்னைப் பாராட்டவே செய்வான்.  நன்றியும் கூறுவான்.  இல்லை எனில் நான் என் சங்கை எடுத்து ஊதுகிறேன்.  ஆனால் அப்படிச் செய்தால் இங்கே தண்டு இறங்கி இருக்கும் அனைவரும் விழித்தெழுவார்கள்.  இம்மாதிரி நடந்தமைக்காகச் சக்கரவர்த்தியின் தண்டனை கூட உங்களுக்குக் கிடைக்கலாம்.”


குழம்பிப் போனான் காவலர் தலைவன்.  அனைவரிடமும் கலந்து ஆலோசித்துவிட்டு விதந்தாவை எழுப்பச் சென்றான்.  வந்தவன் தன் நண்பனின் தோள்களில் கைகளைப் போட்டுக் கொண்டு விதந்தாவுக்குக் காத்திருந்தான்.
“என்ன வேண்டும் உனக்கு? இந்த அகாலத்தில் வந்திருக்கிறாயே?” விதந்தா தன் தூக்கம் பறிபோனதில் கடுகடுத்தான்.  அவன் கண்களில் தூக்கம் கலையவில்லை.  தாங்க முடியாச் சினத்தை முகம் காட்டியது.

“மாட்சிமை பொருந்திய இளவரசே, நான் உடனடியாகச் சக்கரவர்த்தியைப் பார்த்தாக வேண்டும்.” என்றான் வந்தவன்.  விதந்தாவின் கோபம் எல்லை மீறியது.  “இரவு இந்நேரத்தில் சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க வேண்டுமா?  முடியாத காரியம்.  என்னால் அவரை எழுப்ப இயலாது.  ஏன் இந்நேரம் வந்து தொந்திரவு செய்கிறாய்?”

“நீ எக்காரணம் கொண்டாவது அவரை எழுப்பியே ஆக வேண்டும்.” நிதானமாகச் சொன்னான் வந்தவன். “என்னால் முடியாது.  அவர் நன்றாகத் தூங்குகிறார்.” சொல்லிவிட்டுத் திரும்ப யத்தனித்தவனை அதிகாரக் குரல் ஒன்று தடுத்தது.  சட்டெனத் திரும்பியவன் இத்தனை நேரம் தன்னுடன் பேசியவன்  குரல் இப்போது அதிகாரமாக, “சக்கரவர்த்தியை எழுப்பு!” என்று கட்டளை இட்டதைக் கண்டான்.   வந்திருப்பவனை நன்றாகக் கவனித்த விதந்தாவுக்கு யாரோ இளவரசன் என்னும் நினைப்புத் தோன்ற மரியாதையுடன், “ மன்னிக்கவும் இளவரசே.  தாங்கள் யார்?” என்று கேட்டான்.

“நான் கிருஷ்ண வாசுதேவன். யாதவர் தலைவன். “சிரித்துக்கொண்டே சொன்னவன், தன்னுடன் வந்தவனைச் சுட்டிக் காட்டி, “இது யாரெனத் தெரிய வேண்டுமா?  இவன் உத்தவன்;  என் சகோதரன்; என் சித்தப்பா தேவபாகனின் மகன்.” என்றான்.

துருபதன் முடிவு எடுத்துவிட்டான்!

“எப்படிச் சொல்கிறாய்?” என்று கேட்ட துருபதன் ஷிகண்டினைப் பார்த்தான்.  தான் மிகப் பெரிய அவமரியாதைக்கும், அவமதிப்புக்கும் உள்ளானது போல் இருந்த அவன் முகத்தைப் பார்த்து மனம் நெகிழ்ந்தான்.  “அப்படிப் பார்க்காதே மகனே!  உன்னை நான் இனிமேல் அவமரியாதை செய்ய மாட்டேன்.  அதிலும் நீ சரியான நேரத்துக்கு அந்த தற்பெருமைக்காரனின் சந்தோஷத்தை நீர்க்குமிழியை உடைப்பது போல் உடைத்துவிட்டாய்.  ஆனால் உன் கேள்வியின் மூலம் நீ என்னதான் சொல்ல விரும்புகிறாய், மகனே?” என்று துருபதன் மிகவும் ஆதுரத்துடன் கேட்டான்.

“தந்தையே, பானுமதி, தான் இப்போது யுவராஜாவின் மனைவி.  அவளே பட்டமஹிஷியாகவும் ஆவாள் என அனைவரும் சொல்கின்றனர்.  இந்த பானுமதியை தான் பெற்றெடுத்த மகள் போலப் பிரியம் காட்டிப் பாசத்துடன் இருந்து வருகிறார் ஆசாரியர் துரோணர்.  பானுமதியின் இடத்துக்குப் போட்டியிட வரும் எந்த இளவரசியானாலும் அவளை துரோணருக்குப் பிடிக்காது.  அதுவும் திரௌபதி என்றால் இன்னமும் அதிகமாய் விரும்ப மாட்டார்.  பானுமதியின் இடத்தை திரௌபதி பிடித்துக்கொள்வதை அவரால் சகிக்க இயலாது.  வேறு எவரையும் அனுமதிக்கவும் மாட்டார்.”

இப்போது திரௌபதி தன் கண்களில் தெரிந்த ஜ்வலிப்புடன் துருபதனைப் பார்த்து, “தந்தையே, நான் துரியோதனனை மணக்க வேண்டிய அவசியம் நேரிடாது என உங்களிடம் சொன்னேன் அல்லவா?” என்று கேட்டாள். “எனக்கும் நீ அவனை மணப்பது என்பது விரும்பத் தகாத ஒன்று தான்! ஆனால் கிருஷ்ணா, அவன் போட்டியின் வென்று விட்டால்?  எப்படி நீ அவனைத் தவிர்ப்பாய்?  அவனிடமிருந்து நீ தப்பவே முடியாது மகளே!”  தன் மனதிலிருக்கும் வருத்தம் அனைத்தும் தெரியும்படியாகத் தன் கையாலாகாத் தனத்தை நினைத்து நொந்தவனாய்ப் பேசினான் துருபதன்.  அதற்குள் உடனே ஷிகண்டின் மீண்டும் குறுக்கிட்டான்.

“தந்தையே, நான் ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? “ என்று தந்தையிடம் அனுமதி கேட்டவனை உடனே அங்கீகரித்தான் துருபதன்.  அவனுக்குள்ளே ஷிகண்டினைக் குறித்த எண்ணங்கள் மெல்ல மெல்ல மாறி வந்தன.  தன் மகனா/மகளா எனச் சொல்ல முடியாமலிருந்த ஷிகண்டின் இப்போது பூரணமாக ஆண்மகனாக மாறி இருப்பதோடு அவனுடைய தைரியமும், வீரமும் சிக்கலான சமயங்களில் அவற்றைத் தீர்க்கப் பாடுபடும் முறையும் அவனுள் ஷிகண்டினின் மேல் கொஞ்சம் மரியாதையையே ஏற்படுத்தியது. ஷிகண்டின் மேலே பேசக் காத்திருந்தான்.

“தந்தையே, நீங்கள் அரச தர்மத்தைக் கைவிடாமல் காத்து வருபவர். அதிலும் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காக்கவேண்டும் என்பதில் முனைப்பாகவும் இருப்பீர்கள்.  வாக்குறுதியை உடைப்பது என்பது உங்களுக்கு அதர்மம். அரசநீதியை விட்டு விலகியது போல் நினைப்பீர்கள்; உணர்வீர்கள்.  அதே போல் அதர்ம வழியில் நடக்கும், அதர்மத்தையே கொள்கையாகக் கைப்பற்றி வரும் துரியோதனனுக்கு நம் வீட்டுப் பெண்ணை மணம் செய்து கொடுப்பதும் அதர்மமே! “ தன் தைரியத்தை எல்லாம் திரட்டிக் கொண்டு சொன்ன ஷிகண்டினின் உடல் நடுங்கியது.  உதடுகள் நடுக்கத்தில் நெளிந்தன.  அவன் கைகளும், கால்களும் ஆடின.  அவனுடைய நடுக்கத்தின் மூலம் அவன் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்ட துருபதன் அவனை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாக, “மகனே, அதிகமாய் உணர்ச்சி வசப்படாமல் நீ என்ன சொல்ல நினைக்கிறாயோ அதைச் சொல்லுவாய்!” என்று தைரியம் கொடுத்தான்.

ஷிகண்டின் கொஞ்சம் தைரியம் அடைந்தான். “ தன் மாமன் ஷகுனி, தன் அருமை சிநேகிதன் கர்ணன் ஆகியோரின் வழிகாட்டலின் படி நடந்து வரும் துரியோதனன் முழுக்க முழுக்கக் கொடூரம் நிறைந்தவன்.  அவன் இயல்பே கொடூரமானது தான்.  அவன் நினைத்ததை அடைவதற்காக என்ன விலை வேண்டுமானாலும் கொடுப்பான்.  எத்தகைய கேவலமான ஒன்றையும் செய்யத் தயாராக இருப்பான். அவனுக்கு வேண்டியதெல்லாம் அதிகாரம், பதவி,  போன்றவையே!  இதைப்பெறுவதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராக இருப்பான்.”

“அவன் சதித்திட்டம் தீட்டியே ஐந்து சகோதரர்களையும் கொன்றான்.  அவர்கள் இருந்தால் தனக்கு யுவராஜா பதவியோ, அதிகாரமோ கிடைக்காது என்பதை நன்கு உணர்ந்து அவர்களை அகற்றிவிட்டான்.  அவர்கள் துரியோதனனால் தான் வாரணாவதத்தில் எரித்துக் கொல்லப்பட்டனர்.”

“ஆம், மகனே, நாங்களும் இவற்றைக் கேள்விப்பட்டோம்!  ஆனால் இவை எல்லாம் உண்மைதானா?”  துருபதன் கேட்டான்.

“ஆம் தந்தையே, அனைத்தும் உண்மை.  என் குருவே இதைக் குறித்துச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.  அவர்களை நாட்டை விட்டுக் கடத்தவில்லை எனில் அவர்கள் அங்கே ஹஸ்தினாபுரத்திலேயே அழிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் வாரணாவதம் சென்றும் அவர்களின் உயிருக்கு உத்தரவாதம் கிட்டவில்லை.  எனக்குச் சிகிச்சை அளித்த யக்ஷன் ஸ்தூனகர்ணன் மூலம் வாரணாவதத்தில் அவர்கள் எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டனர் என்பதை அறிந்தேன். ஸ்தூனகர்ணன் தான் வாரணாவதத்தில் அரக்கினால் ஒரு மாளிகை கட்டியுள்ளான்; மேலும் அதிலே கந்தகத்தைச் சேர்க்கவும் துரியோதனன் அவனுக்குக் கட்டளை பிறப்பித்திருக்கிறான்.  புரோசனன் தான் அதை எரிக்கக் கட்டளை பெற்றிருக்கிறான்.” என்றான் ஷிகண்டின்.  துருபதன் த்ருஷ்டத்யும்னனைப் பார்க்க அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.  சற்று நேரம் அங்கே வேறு ஏதும் பேச்சே இல்லை.

“யார் இந்த யக்ஷன்?” துருபதன் கேட்டான்.  “ஓ, அவன் தான் அவனுடைய சிகிச்சையினால் தான் நான் இன்று முழுமனிதனாக ஆகியுள்ளேன்.  அவனும் என்னுடன் வந்திருக்கிறான்.  ரதத்தில் காத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  அனுமதி அளித்தீர்களானால் சென்று அழைத்து வருகிறேன்.” என்றான் ஷிகண்டின்.

துருபதன் அனுமதி அளிக்க வெளியே சென்ற ஷிகண்டின் ஒரு விசித்திரமானவனை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தான்.  வந்தவன் உயரமாக, ஒல்லியாக,  நரம்புகளால் ஆன உடல் போல, வட்ட, வட்டமான தண்டுவடங்கள் தெரியும்படியாக, தலை காற்றில் அலைந்து அங்குமிங்கும் பறக்கச் சிவந்த கண்களோடு கையில் ஒரு திரிசூலத்துடன் தோன்றினான். துருபதனை அவன் பார்த்த பார்வையில் அவன் மேல் வந்த யக்ஷன் கொண்டிருக்கும் முழு ஈடுபாடு புலப்பட்டது.  தன் கைகளை உயர்த்தி அவனை ஆசீர்வதித்தான்.

இவ்வளவு விசித்திரமான தோற்றம் கொண்டவனை இன்று வரை துருபதன் பார்த்ததே இல்லை.  அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து, “நீர் தான் யக்ஷன் ஸ்தூனகர்ணனா?” என விசாரித்தான்.  அந்த யக்ஷனோ வாயே திறக்காமல் தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.  அதைக் கண்டு வியந்த துருபதனிடம் ஷிகண்டின், “தந்தையே, இந்த யக்ஷன் ஒரு நாளைக்கு இருபதே இருபது வார்த்தைகள் தான் பேசுவான்.  அதற்கு மேல் பேசமாட்டான்.  நாளைக் காலை சூரியோதயத்துக்குள் இவனுக்குப் பேச இன்னும் ஐந்து வார்த்தைகள் தான் மீதம் உள்ளன.  நீங்கள் எந்தக் கேள்வியை எப்படிக் கேட்டாலும் இவன் அதற்குத் தக்க பதிலைச் சொல்லுவான்.” என்றான்.

“ஷிகண்டினுக்கு நீ தான் சிகிச்சை அளித்தாயா?” என்று துருபதன் கேட்க யக்ஷன் தலை மட்டும் ஆட்டி ஆமோதித்தான்.  “அரக்கு மாளிகையும் கட்டி அதில் கந்தகத்தையும் நிரப்பியதும் நீ தானா? ஐந்து சகோதரர்களையும் கொல்ல வேண்டி இவற்றைச் செய்ததும் நீ தானா?”  மீண்டும் தலை ஆட்டி ஆமோதித்தான் யக்ஷன்.

“யார் கட்டளையின் பேரில் இதைச் செய்தாய்?”

“துரியோதனன்!”

“மாளிகைக்குத் தீ வைத்தது யாரென உனக்குத் தெரியுமா?”

“புரோசனன்!”

“அவன் தான் தீ வைத்தான் என்பது உனக்கு எப்படித் தெரிந்தது?”

“கட்டளைகள்!”

“எவருடைய கட்டளைகள்?”

“துரியோதனன்!”

“நீ எப்படி இதை அறிவாய்?”

“கேட்டேன்.”

“ஓ, அப்படி எனில் இந்தக் கட்டளைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டதை நீ கேட்டிருக்கிறாய்?  அது தானே நீ சொல்ல விரும்புவது?”
ஸ்தூனகர்ணன் தான் பேச வேண்டிய மிச்சம் ஐந்து வார்த்தைகளையும் தான் பேசி முடித்துவிட்டதாகச் சைகைகள் மூலம் தெரிவித்தான்.  தன் உதடுகளின் மேல் விரலை வைத்து இனி தான் பேச முடியாது என்றும் தெரிவித்தான்.  துருபதன் அவனிடம், “நீயே நேரில் இந்தக்கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டதைக் கேட்டாயா?” என்று கேட்டான்.

தலையை ஆட்டி ஆமோதித்தான் ஸ்தூனகர்ணன்.

“நீ போகலாம்!” என உத்தரவு கொடுத்தான் துருபதன்.  ஷிகண்டின் அவனை வெளியே அழைத்துச் சென்று ஒரு காவலாளியை அழைத்து ஸ்தூனகர்ணனைத் திரும்ப ரதத்தில் கொண்டு விடும்படி கூறினான்.  அவன் திரும்பி வந்தபோது துருபதன் மிகவும் வெறுப்புடன், “கிருஷ்ணா துரியோதனனை மணக்க நேர்ந்தால் அதை விடப்பெரிய பாவம் ஏதுமில்லை. அவள் அவனை மணக்கக் கூடாது!” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.த்ருஷ்டத்யும்னன் அதை ஆமோதிக்க, திரௌபதியோ ஏற்கெனவே தன் மனம் துரியோதனனை மணக்க விரும்பாததை நினைத்துத் தன் உள் மனம் சொன்னதில் தவறில்லை என மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.  அவள் முகம் புன்முறுவலில் மலர்ந்தது.

“இப்போது நான் என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை! ரொம்பவே குழப்பமாய் உள்ளதே! என்னால் எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாது போல் இருக்கிறேன்.” துருபதன் மிகவும் சோர்வோடு கூறினான்.  ஷிகன்டின் அப்போது குறுக்கிட்டு மீண்டும் பேச அனுமதி கேட்டான்.  அவனுடைய அதீத மரியாதை தனக்குத் தொல்லையாக இருப்பதில் எரிச்சல் அடைந்த துருபதன், “சொல், நீ நினைப்பதைச் சொல்!  ஆரம்பத்தில் இருந்தே உன் மனதில் ஏதோ நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய் என்பது புரிந்தது!  உடனடியாகச் சொல்!” என்று கோபத்துடன் கத்தினான்.

“ஒருவேளை துரியோதனன் வில் வித்தைப் போட்டியில் ஜெயித்துவிட்டால், என் சகோதரியை அவனிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டி நான் குறுக்கிட வேண்டி இருக்கும், தந்தையே!  அந்த மஹாப் பாவத்தை அனுமதிக்க முடியாது.”

“உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” துருபதன் கேட்டான்.  ஷிகண்டின் கூறினான்:”அனைத்து மன்னர்களும் நிறைந்த அந்த சபையிலே துரியோதனன் தன் சிற்றப்பன் மகன்களுக்குச் செய்த கொடூரத்தை எடுத்துக் கூறுவேன்.  அவன் எவ்விதம் அவர்களை உயிரோடு எரித்துக் கொன்றான் என்பதை நிரூபிப்பேன்.  ரிஷி, முனிவர்களை அழைத்து நியாயம் கேட்பேன்.  இப்படி ஒரு அநியாயத்தைச் செய்தவன் அரசகுல தர்மப்படி நடக்கும் ஒரு போட்டியில் கலந்து கொள்ளலாமா என்று கேட்பேன்.”

இதைக் கேட்ட த்ருஷ்டத்யும்னன் அதன் விளைவுகளை எண்ணிப் பார்த்துவிட்டு, “இது மாபெரும் யுத்தத்தில் கொண்டு விடும்.  குருவம்சத்தினருக்கும் நமக்கும் இடையில் பெரிய போர் நடைபெறும்.” என்றான்.

“நடக்கட்டும்.  சரியான ஒரு கொள்கைக்காக யுத்தம் நடைபெறட்டும்.  நேர்மைக்கும், நேர்மை அற்றவர்க்கும் இடையில் நடைபெறும் யுத்தமாக இருக்கட்டும்.  மற்ற அரசர்கள் அனைவரும் நம் பக்கம் தான் இருப்பார்கள். அதிலும் கிருஷ்ண வாசுதேவன் நிச்சயம் நம் பக்கம் தான் நிற்பான்.  சந்தேகமே இல்லை.  அப்படி ஒரு யுத்தம் நடந்தால் தர்மத்திற்கும், அதர்மத்திற்கும் இடையில் நடக்கும் போராக இருக்கும்.” என்றான் ஷிகண்டின்.  த்ருஷ்டத்யும்னன் கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, “தந்தையே, இந்த விஷயத்தைக் கொஞ்சம் கவனமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும்.  தாமதம் கூடாது!” என்றான்.

துருபதன் கண்களை மூடிக் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான்.  ஆழ்ந்து யோசித்தவன் சட்டென ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டான் என்பது அவன் கண்களைத் திறந்ததும் புரிந்தது.  “த்ருஷ்டத்யும்னா!  எனக்கு இப்போது வழி புலப்பட்டு விட்டது!  நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்.  ஷிகண்டின் சரியாகவே சொல்கிறான். துரியோதனன் ஜெயித்தான் எனில் கிருஷ்ணாவை மணக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது.  அவனுடைய கொடூரத்தை எடுத்துச் சொல்லியாகவே வேண்டும்.  வன்மையாகக் கண்டிக்க வேண்டும்.  இப்படிப் பட்ட ஒரு கொடூரனுக்கு என் மகளைக் கொடுப்பதை விட இதன் மூலம் நடக்கும் யுத்தத்தைப் புனிதமான ஒன்றாக நான் கருதுகிறேன்.”  என்று முடித்தான்.

அஸ்வத்தாமா சத்தியம் செய்கிறான்!

இருவரில் அனுபவம் மிக்க ஷகுனி உடனடியாகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டான்.   தான் இதைக் கேட்டுப் பாதிப்பு அடையாதவன் போல் காட்டிக்கொள்ளப் பிரயாசைப் பட்டான்.  சோகம் ஒன்றையும் வரவழைத்துக் கொண்டான். மிகுந்த சோகத்துடன் இருப்பவன் போல் காட்டிக்கொண்டு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு! “ஆஹா, ஆஹா, என்ன சொல்ல, என்ன சொல்ல!  ஐந்து சகோதரர்களும் இறந்துவிட்டனரே!  ஒருவர் கூடத் தப்பிக்கவில்லையே!  மனிதர்களில் மிகவும் சிறந்த உயர்குடிப் பிறப்பில் பிறந்த உயர்வான மனிதர்கள்!  அதிலும் அந்த அர்ஜுனன் இருந்தானே!  அவன் மிகச் சிறந்த வில்லாளி!  சிறந்த வில்லாளி!  நம் யுவராஜாவைப் போலவே!  நம் யுவராஜாவின் மென்மையான இதயம் ஐந்து சகோதரர்களின் துர்ப்பாக்கியமான முடிவைக் கேட்டதும் சுக்கு நூறாக உடைந்து விட்டது. அவரால் இதைத் தாங்க முடியவில்லை.  ஆனால் விதியை எவரால் வெல்ல முடியும்?”

ஷகுனியின் இந்திரியங்களும் அவன் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டாற்போலக் காணப்பட்டன.  அவன் கண்கள் கண்ணீரை மழையென வர்ஷிக்கத் தயாராக இருந்தன.  அவனுக்கு எப்போது தேவையோ அப்போது கண்ணீர் வரும்படியாக அவன் கண்களைப் பழக்கி இருந்தானோ?  அஸ்வத்தாமாவுக்கோ இந்தப் பேச்சைத் தொடருவதில் சற்றும் பொறுமை இல்லை.  எனினும் ஏதேனும் சொல்லவேண்டுமே!

“மாட்சிமை பொருந்திய அரசே, கர்ணன் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளவில்லை.  அவன் ஒரு தேரோட்டியால் வளர்க்கப்பட்ட மகன். உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமெனில் கர்ணனை விட நான் மிகச் சிறந்த வில்லாளியாவேன்!” இதைப் பணிவுடனே சொல்ல நினைத்த அஸ்வத்தாமா அதில் தோற்றுவிட்டானோ என்னும்படி இருந்தது.

“ம்ம்ம்ம் ..அப்படி என்றால் உங்கள் யுவராஜா இந்தப் போட்டியில் வென்றுவிடுவது நிச்சயமாகி விட்டது!” என்றான் துருபதன்.  அனைவர் மனதிலும் நல்லெண்ணத்தை உண்டாக்கும்படியாக நிரந்தரமாக ஒரு சிரிப்பை முகத்திலேயே தேக்கி வைத்திருக்கும் ஷகுனி இப்போது குறுக்கிட்டான். “எனக்கு அதில் சந்தேகமே இல்லை அரசர்க்கு அரசே!  உங்கள் அழகான மகளை மணக்க வீரம் நிறைந்த துரியோதனனை விட்டால் வேறு எவருமே இல்லை என்பதே உண்மை! இப்படி ஒரு மருமகன் கிடைக்க நான் தவம் செய்திருக்க வேண்டும் மன்னா!  ஒருநாள் இல்லாவிட்டால் ஒரு நாள் அவர் இந்த குரு வம்சத்து ராஜ்யத்துக்கு மட்டுமின்றி ஆர்யவர்த்தத்துக்கே மாபெரும் சக்கரவர்த்தியாக ஆகப்போகிறான்.”

துருபதனுக்கு எரிச்சல் மூண்டது.  என்றாலும் மௌனம் காத்தான்.  அப்போது ஷகுனி துருபதனிடம்  “நாம் பழசை எல்லாம் மறந்து விடுவோம்.  அதன் மூலம் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பை மறப்போம். அதற்காகவே நாங்கள் இங்கே வந்திருக்கிறோம்!  என்ன அஸ்வத்தமா, நான் சொல்வது சரிதானே?” என்றான்.  துணைக்கு அஸ்வத்தாமாவையும் அழைத்துக் கொண்டான்.

“ஆம், நான் இங்கே ஒரு புனிதமான வாக்குறுதியை அளிக்கவே வந்துள்ளேன், அரசே!” என்றான் அஸ்வத்தாமா.  “அப்படி என்ன வாக்குறுதியை நீ எனக்கு அளிக்கப்போகிறாய்?” துருபதன் கேட்டான். அஸ்வத்தாமா கூறினான்:  “சில சந்தேகங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.  ம்ம்ம்ம்ம், வாசுதேவ கிருஷ்ணன் தான் கூறினான்.  யுவராஜா இளவரசி திரௌபதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள நேரிடும்போது என் தந்தை ஆசாரியர் துரோணர் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுச் செல்லக் கூடாது என!  அதற்கு நான் பாடுபட வேண்டும்.  ஆகவே நான் இங்கே உங்களுக்கு அதற்காகவே ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுக்க வந்தேன்.  இது உறுதியான சத்தியம்.   உங்கள் குமாரி திரௌபதி யுவராஜாவை மணந்து கொண்டால் என் தந்தை ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுச் செல்லாமல் நான் பார்த்துக்கொள்வேன்.  இதற்காக என் உயிரைக் கொடுக்க நேர்ந்தாலும் கொடுப்பேன்.”

வாய் திறந்து எதுவும் பேசாமலும், தன் முகத்திலும் எவ்வித உணர்வுகளையும் காட்டாமலும் துருபதன் மௌனமாகவே இருந்தான்.  ஆனால் அப்போது ஒரு கரகரப்பான நடுங்கும் குரல் பேசியது: “ எங்கள் சகோதரி குரு வம்சத்து யுவராஜாவுக்கு பட்டமகிஷியாக ஆவதற்கு ஆசாரியர் துரோணர் ஒத்துக்கொள்வாரா?  அது பற்றி உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியுமா அஸ்வத்தாமா?  உறுதியாக உன்னால் சொல்ல முடியுமா?”  இதைக் கேட்ட துருபதனுக்கு மனதில் கோபம் வந்தது.  புருவங்கள் நெரிய முகச் சுளிப்புடன் தன் குழந்தைகள் நின்றிருந்த பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.  தான் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் குறித்து  விருந்தாளிகளோடு விவாதிக்கையில் எப்படி நம் குழந்தைகளில் ஒருவர் சற்றும் நாகரிகம் இல்லாமல் அதில் தலையிட்டுத் தன் கருத்தைக் கூற முடியும்?  அதிலும் அவர்களை யாரும் கேட்கவும் இல்லை;  வந்திருக்கும் புதியவர்கள் முன்னால் இப்படியா நடந்து கொள்வது?

அந்த விசித்திரமான குரல் வந்த திக்கை நோக்கி  அனைவரின் விழிகளும் திரும்பின. த்ருஷ்டத்யும்னனும், சத்யஜித்தும் விலகி வழிவிட, மெல்ல மெல்ல நடந்து முன்னால் வந்தான் ஷிகண்டின்.  மிகக் களைத்திருந்த அவனுடைய முகம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு சிவந்து காணப்பட்டது.  ஷகுனிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட அஸ்வத்தாமாவோ தன் பார்வையாலேயே அவனை எரித்துவிடுவது போல் பார்த்தான்.  முதலில் கோபம் கொண்ட துருபதனோ அந்தக் கேள்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து கொண்டதோடு அல்லாமல் ஷிகண்டினை அந்த க்ஷணத்துக்கு மன்னிக்கவும் செய்தான்.  இந்த நேரிடையான, வெளிப்படையான கேள்விக்கு அதே மாதிரி நேரிடையான, வெளிப்படையான பதிலையும் எதிர்பார்த்து அஸ்வத்தாமா பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.  அஸ்வத்தாமாவுக்கு எரிச்சல் வந்தாலும் ஷிகண்டினை அடையாளம் கண்டு கொண்டான்.  தந்தையிடம் சீடனாக வந்து சேர்ந்தவன்.

ஆனால் இவன் ஒரு புதிராகவன்றோ இருக்கிறான்!  அங்கே ஒரு துறவியைப் போன்று அல்லவோ  காணப்பட்டான்.  இங்கே ஓர் இளவரசனுக்குரிய உடைகளை அணிந்து காணப்படுகிறானே!இந்த இளைஞனின் மடத்தனமான துணிச்சலைக் கண்டு வியந்தான் அஸ்வத்தாமா! “நீ…நீ… ஓஹோ, யுத்தசாலையில் காணப்பட்ட துறவி அன்றோ!” எனத் தன் ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

“இவன் என் மகன், ஷிகண்டின்!” என்றான் துருபதன்.  அஸ்வத்தாமாவின் திமிரான பேச்சினால் அதிருப்தி அடைந்த துருபதன் அவனுடைய தன்னம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டதையும் லக்ஷியம் செய்யவில்லை.  ஆனால் ஷகுனியோ நிலைமையைச் சரிவரப் புரிந்து கொண்டு தன்னை உடனடியாகச் சமாளித்துக் கொண்டுவிட்டான்.  உடனேயே பேச ஆரம்பித்தான். “இளவரசே, தாங்கள் தவறாகப் புரிந்து கோண்டுள்ளீர்கள்.  ஆசாரியர் துரோணர் தன் உயிரை விட, உங்களை விட, அவர்களின் சீடர்கள் அனைவரையும் விடத் தன் மகன் அஸ்வத்தாமாவை மிகவும் நேசிக்கிறார்.  அந்த அஸ்வத்தாமா தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துச் செய்திருக்கும் சத்தியம் உடைந்து போக அவர் விரும்ப மாட்டார். “

துருபதனுக்கு இந்தச் சந்திப்பை இத்துடன் முடித்துக்கொள்ளலாம் எனத் தோன்றியது.  அஸ்வத்தாமாவைப் பார்த்து, “நீ மிகவும் உயர்ந்த மனிதன் அஸ்வத்தாமா!  இப்படி ஒரு சத்தியம் செய்து கொடுக்க மிக உயர்ந்த மனம் வேண்டும்.  அதோடு இல்லாமல் நீ யுவராஜாவுக்கு மிகவும் நெருங்கிய நண்பனும் கூட.   சந்தர்ப்பம் வந்ததெனில் உன்னுடைய சத்தியத்தை நான் நினைவில் கொள்கிறேன்.  உன் வாக்குறுதி காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் கவனம் கொள்கிறேன்.”  என்று சொன்னவண்ணம் தன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்துவிட்டான் துருபதன்.

“என்ன நடந்தாலும், எதுவானாலும் நான் நிச்சயமாக என் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவேன்.” என்ற வண்ணம் அஸ்வத்தாமாவும் எழுந்தான்.  “நாங்கள் உங்களிடம் விடை பெறுகிறோம், மன்னர் மன்னா! நாளை மாலை இளவரசி திரௌபதி எங்கள் கூடாரத்துக்கு யுவராஜாவின் மணமகளாக வரும்போது வரவேற்புக் கொடுப்பதற்கான ஏற்பாடுகளை நான் கவனிக்க வேண்டும். “ என்று பெருமிதமாகச் சொன்னான் ஷகுனி.   துருபதன் அவர்களின் வணக்கத்தை மிக அலக்ஷியமாகப் பெற்றுக்கொண்டு தலை அசைத்து விடை கொடுத்தான்.  அவர்கள் அனைவரும் சென்றதும் துருபதன் தன் மக்கள் பின் தொடரத் தன் படுக்கை அறை நோக்கிச் சென்றான்.  சத்யஜித்திடம் தன் கிரீடத்தைக் கழற்றிக் கொடுத்துவிட்டு அங்கே கூடவே வந்திருந்த ஷிகண்டினையே உற்றுப் பார்த்த வண்ணம் படுக்கையில் அமர்ந்தான்.  பின்னர் அவனிடம்,”ஷிகண்டின், எதற்காக அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாய்?  அதன் மூலம் நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்றான் துருபதன்.

“தந்தையே, நான் முரட்டுத்தனமாக/அல்ல மூடத்தனமாக உங்கள் பேச்சு வார்த்தையின் போது குறுக்கிட்டதற்கு என்னை மன்னிக்கவும்.  காப்பாற்ற முடியாததொரு கஷ்டமான சத்தியத்தை அஸ்வத்தாமா கொடுக்கையில் என்னால் சும்மா இருக்க இயலவில்லை.  அஸ்வத்தாமா செய்திருக்கும் சத்தியத்தை அவனால் காப்பாற்ற முடியாது. “

சிரிப்பும், கொதிப்பும், திகைப்பும்!

அவ்வளவில் திரௌபதி அந்தப்புரம் சென்றாள்.  ஷகுனியும் அஸ்வத்தாமாவும்  துருபதனைச் சந்திக்க வரும்போது துருபதன் தன் அரச தர்பார் அறையில் அவர்களைச் சந்திக்கக் காத்திருந்தான்.  வெண்கல விளக்குகளில் நூற்றுக்கணக்கான திரிகள் ஏற்றப்பட்டு அந்த அறை பிரகாசமாக ஜொலித்தது.   தன் அரியணையில் துருபதன் வீற்றிருக்க அவனருகே சற்றுத் தள்ளி மரியாதையுடன் த்ருஷ்டத்யும்னனும், சத்யஜித்தும் நின்று கொண்டிருந்தனர்.  அவர்களுக்குப் பின்னே நிற்க முடியாமல் அருகிலிருந்த சுவற்றில் சாய்ந்த வண்ணம் மிகவும் பலஹீனமான ஷிகண்டின் நின்று கொண்டிருந்தான்.  அவன் முகத்தில் தன் குடும்பம் மீண்டும் தன்னை ஏற்றுக் கொண்டது குறித்த மகிழ்ச்சி வெளிப்படையாகத் தெரிந்தாலும் அவன் உடல்நிலை அதைக் கொண்டாட விடவில்லை. அவனருகே அவனுக்கு ஆதரவு கொடுப்பது போல் திரௌபதி நின்றிருந்தாள்.                  

வந்தவர்களோடு குசலப் பிரச்னங்கள் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னால் ஷகுனி துருபதனைக் குனிந்து வணங்கினான்.  இதில் பெருமிதம் கொண்டவன் போல் நிமிர்ந்து எழுந்தவன் தன் பருத்த உடலை மிகவும் கஷ்டத்துடன் அங்கிருந்த ஓர் ஆசனத்தில் கிடத்தினான்.  அஸ்வத்தாமா கம்பீரமாக நடந்து வந்தவன், தன்னுடைய நிலைமையை மறக்காமல் தன் நீண்ட கைகளை உயர்த்தி துருபதனை ஆசீர்வதிக்கும் தோரணையில் ,”தீர்காயுஷ்மான் பவ; ஜய விஜயீ பவ!” போன்ற இன்சொற்களை மொழிந்தான். அவன் ஆசனத்தில் அமரும்போதே அங்கே நின்றிருந்த திரௌபதியைப் பார்த்துத் தன்னை மறந்தான்.   அவளின் எழிலான முகத்தையும், கண்களையும், அவள் மிக நளினமாக நின்றிருந்த மாதிரியையும் பார்த்துப் பார்த்துப் பரவசம் அடைந்தான்.  அவன் கண்களை அவளிடமிருந்து அகற்ற முடியவில்லை .  இந்தச் சம்பிரதாயங்கள் அனைத்தும் நடந்து முடிந்ததும் ஒரு சங்கடமான மௌனம் அங்கே நிலவியது.  பின்னர் தன்னைச் சந்திக்க வந்திருக்கும் விருந்தாளிகளைத் தானே கவனிக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணத்துடன் துருபதன் அவர்களைப் பார்த்துப் பேச ஆரம்பித்தான்.  மிகவும் களைத்திருந்தாலும், மனதிற்குள் ஆயிரமாயிரம் கவலைகள் இருந்தாலும் அவற்றை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் பேசினான் துருபதன்.

“இந்த நேரத்தில் எங்களைக் காண வந்திருக்கும் உங்கள் இருவருக்கும் நாங்கள் எவ்விதம் தொண்டு செய்து மகிழ்விப்போம்?” என்று துருபதன் கேட்டான்.  ஷகுனி கொஞ்சம் நடிப்புடன் தன் கைகளைத் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டான்.  சிரித்துக் கொண்டான்.  துருபதனை உற்சாகப்படுத்தும் குரலில் பேச ஆரம்பித்தான்.  “மன்னர் மன்னா!  நாங்கள் வீரம் செறிந்த குரு வம்சத்து இளவலின் செய்தியைத் தாங்கி வந்திருக்கிறோம்.  நாங்கள் வரப்போவதைக் குறித்து கிருஷ்ண வாசுதேவன் கூறி இருக்க வேண்டுமே!”

“ஆம், காந்தார இளவரசே! கூறினான்.  திரௌபதியிடம் நீங்கள் இருவரும் மிகவும் அவசரமாகச் சந்திக்க விரும்புவதாய்க் கூறினான்.”

தன் தேனொழுகும் குரலில் ஷகுனி கூறினான்:”ஆம் மன்னர் மன்னா!  மாட்சிமை பொருந்திய மன்னருக்குத் தன் நமஸ்காரங்களை யுவராஜா அனுப்பி உள்ளான்.  பெண்களுக்குள்ளே ரத்தினம் ஆன இந்த உன் அழகிய பெண்ணின் கரத்தைப் பிடிப்பதன் மூலம் உன்னுடன் ஆன நட்பையும், உன் உதவியையும் பெற்று பலம் பொருந்தியவனாகத் தான் திகழ்வோம் என யுவராஜா நம்புகிறான்.”


“எங்கள் சகோதரி அப்படி எல்லாம் இலவச சேவைகளைப் பிறருக்குப் பெற்றுக் கொடுக்கப்  பிறந்தவள் அல்ல!” என்று த்ருஷ்டத்யும்னன் உடனடியாக பதிலைக் கொடுத்தான்.  தந்தையைக் கூடிய வரை சிரமப்படுத்தாமல் தானே தன் கைகளில் இந்தப்பிரச்னையை எடுத்துக் கொண்டு தீர்க்க வேண்டும் என நினைத்தவன் போல் காணப்பட்டான்.  மேலும் தொடர்ந்து கூறினான்: “சுயம்வரத்திற்காக ஒரு வில் வித்தைப் போட்டி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  அதை நாங்கள் ஏற்கெனவே அறிவித்து விட்டோம்.  நீங்கள் எவரும் அதை இன்னமுமா அறியவில்லை?”

“இல்லை, நாங்கள் அது குறித்து எதுவும் அறியவில்லை!” எரிச்சல் மீதூறக் கூறினான் அஸ்வத்தாமா.  அவனுக்குள் ஏற்பட்ட எரிச்சலும் கோபமும் முகத்தில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

“எங்கள் சகோதரி வில் வித்தையில் சிறந்த வீரனையே மணக்கத் திட்டமிட்டுள்ளாள்.  அதுவும் இப்போது என் தந்தையால் ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கும் இந்தப் போட்டியில் வெல்லும் வில் வித்தை வீரன் எவராக இருந்தாலும் அவர் கரங்களையே அவள் பிடிப்பாள்.”

வந்திருந்த விருந்தாளிகளான ஷகுனிக்கும், அஸ்வத்தாமாவுக்கும் தூக்கிவாரிப்போட ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.  இருவரில் ஷகுனி சட்டெனத் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.  தனக்கு ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை மறந்தவனாக, “ அது தான் உங்கள் விருப்பம் எனில் எங்களுக்கு மிகவும் வசதியும், சுலபமாகவும் இருக்கும். மன்னர் மன்னா! இந்த ஆர்ய வர்த்தத்திலேயே நம் யுவராஜாவை விடச் சிறந்த வில் வித்தை வீரன் இல்லை. அஸ்வத்தாமா நான் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளட்டும்.  ஆனால் ஒரு விண்ணப்பம் மன்னர் மன்னா!  இளவரசி திரௌபதி இந்தப் போட்டிகள் ஏதும் இல்லாமலேயே நம் யுவராஜாவை மணாளனாகத் தேர்ந்தெடுத்தால் நல்லது.”

ரொம்பச் சிரமப்பட்டு வார்த்தைகளை உதிர்த்தான் துருபதன்.  ஷகுனியின் அளவு கடந்த பணிவு, அடக்கம் எல்லாம் நடிப்பு என்பது நன்கு புரிந்துவிட்டது அவனுக்கு.  அவனுடைய கோபத்தையும் வெறுப்பையும் அடக்கிக்கொண்டு, “போட்டி ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது!” என்று மட்டும் சுருக்கமாய்க் கூறினான்.  பேச்சு வார்த்தையின் தொடர்ச்சியை ஆரம்பிப்பவன் போல் த்ருஷ்டத்யும்னன், “யுவராஜா வில்வித்தை வீரர் என்பதை நாங்களும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.” என்றான்.

“ஆமாம், ஆமாம், வீரம் செறிந்தவன் எங்கள் யுவராஜா.  அவன் வில் வித்தை வீரன் என்பதில் ஐயமில்லை.  அவன் வில் வித்தை நாடெங்கும் பேசப்படும் ஒன்று.  எவரோடும் ஒத்துப் பேச முடியா அளவுக்குச் சிறந்த வில்லாளி.  அவன் இந்தப் போட்டியில் நிச்சயம் வெல்வான்.” நம்பிக்கையுடன் கூறினான் ஷகுனி.

“அப்படி எனில், யுவராஜாவின் தூதுச் செய்திக்கு இங்கே தேவையே இல்லை.   ஆனால் நான் வேறு மாதிரி அல்லவோ கேள்விப் பட்டேன்.  கர்ணன், அங்க தேசத்து மன்னன், அவன் தான் மிகச் சிறந்த வில்லாளி என்றல்லவோ கூறுகிறார்கள்?  அப்படித் தானே?”  அவன் குரலில் இருந்து வெளிப்படையாக எதுவும் தெரியாவிட்டாலும் உள்ளூரச் சிரிக்கிறான் என்பது புரிந்தது. இகழ்ச்சியாகச் சிரித்தான் ஷகுனி. “ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொன்றைச் சொல்வார்கள் இளவரசே!  மக்களுக்கு என்ன?  அவர்களுக்குப் பிடித்தவர்களைப் புகழ்வார்கள்!  ஆனால் நம் யுவராஜாவின் தகுதியும், பெருமையும் நமக்குத் தெரியுமே! “

“ம்ம்ம்ம்ம், கர்ணனை விடவும் சிறந்த வில்லாளி அர்ஜுனன்!  இல்லையா?  வாரணாவதத்தில் கொல்லப்படவில்லை எனில் அவன் தான் ஆர்யவர்த்தம் என்ன இந்த பாரதம் முழுமையிலும் சிறந்த வில்லாளியாக இருந்திருப்பான். அல்லவா? “ துருபதனால் இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஆனாலும் அவன் மனதில் நடந்தவை குறித்த எந்த சந்தேகமும் இன்றி இயல்பாகவே கேட்டான்.  அப்பாவியாகவே கேட்டான்.  ஆனால் இதைக் கேட்டதில் விருந்தாளிகள் இருவரும் அயர்ந்து விட்டனர். துருபதனின் கேள்விக்கணை இருவரையும் குறி பார்த்துத் தாக்கிவிட்டது.  அதிலிருந்து தப்ப முடியாமல் இருவரும் திகைத்தனர்.

மனம் மாறிய துருபதன்!

“தந்தையே, அவனும் தன்னைக்குறித்து இப்படித் தான் கூறிக் கொள்கிறான்.  தான் ஒரு புதிர் எனத் தானே சொல்லிக் கொள்கிறான்.” திரௌபதியின் இந்தப் பதிலைக் கேட்ட துருபதனுக்குச் சட்டென அவன் அதுவரை இருந்த மனநிலை மாறிக் கொஞ்சம் தெளிவு ஏற்பட்டது.  முகத்தில் புன்னகையுடன் திரௌபதியைப் பார்த்துச் சிரித்தவன், “ சரி, மகளே, இந்த இரவில் என்னால் எந்தவிதமான முடிவுகளையும் எடுக்க இயலவில்லை.  நான் அதை விரும்பவும் இல்லை;  நீ உன் இஷ்டப்படியே செய்!  ஆனால் ஒன்று எதற்கும் த்ருஷ்டத்யும்னனைக் கலந்து ஆலோசித்துக் கொள்!  நீ சரியான வழியில் தான் செல்வாய் என்றும், சரியானதைத் தான் செய்வாய் என்றும் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது.”


தந்தையைக் குறும்புடன் பார்த்த திரௌபதி, “தந்தையே, நான் ஷிகண்டினைத் திரும்பவும் அரண்மனைக்கு அழைத்து வருவதைக் கூட வரவேற்பீர்களா?” என்று கேட்டாள்.  “ஏன் அப்படிக் கேட்கிறாய் மகளே?” என துருபதன் கேட்க, திரௌபதி, “தந்தையே, அவன் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொள்ளவிருந்ததை கோவிந்தன் தான் தடுத்து அவனைக் காப்பாற்றி இருக்கிறான்.   அவனை ஓர் முழுமையான ஆண்மகனாக மாற உதவி செய்திருக்கிறான்.  இதன் மூலம் நம் குடும்பத்திற்கு நேரவிருந்த அபகீர்த்தியிலிருந்து நம்மைக் காத்துள்ளான்.  ஷிகண்டின் இப்போது மீண்டும் புதிதாய்ப் பிறந்துள்ளான் தந்தையே!  மறுபிறவி எடுத்து வந்திருக்கும் அவனை நாம் நிராகரித்துவிட்டோமே!” என்றாள் திரௌபதி.


“அவனை நான் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்.” என்றான் துருபதன் மீண்டும் சினம் பொங்க!.  “தந்தையே, சாந்தி, சாந்தி!  கொஞ்சம் யோசியுங்கள் தந்தையே, ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பாருங்கள்.  உங்களைப் பெருமிதம் கொள்ள வைக்கவும், சந்தோஷப்படுத்தவும் அவன் எவ்வளவு தூரம் கஷ்டங்களை அனுபவித்திருக்கிறான் என்பதை யோசியுங்கள், தந்தையே! அவன் நாம் இதை வரவேற்போம் என்றே நம்பி இருப்பான்.  அவன் நம்பிக்கையை நாம் நாசம் செய்துவிட்டு அவனை மீண்டும் அந்தப் பழைய நரக நிலைக்கே திருப்பி அனுப்ப நினைக்கிறோம்; அல்ல, அனுப்பிவிட்டோம். “


“எல்லாம் சரிதான் மகளே, இப்போது பார்த்து அவன் திரும்பி வந்திருப்பதன் காரணம் என்ன?”


“எனக்குத் தெரிந்திருந்தால் நான் சொல்வேன் தந்தையே!  நானும் அறியத் தான் முயல்கிறேன்.  ஒருவேளை சுயம்வரம் நடக்கும் இந்தச் சமயத்துக் கொண்டாட்டங்களில் குடும்பத்தோடு தானும் பங்கு பெற வேண்டும் என அவன் நினைத்திருக்கலாம்.  என்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்கையில் காணப்பட்ட அவனுடைய நம்பிக்கை இழந்த வருத்தமான அந்தப் பரிதாபகரமான தோற்றமும், அவன் முகத்தில் அப்பிக் கிடந்த கவலையையும் என்னால் மறக்கவே முடியாது.  அவன் இங்கிருந்து திரும்பி வாசுதேவன் இருக்குமிடம் போனதும் அவனிடம் ஒரு குழந்தையைப் போல் அழுது தீர்த்திருக்கிறான்.  வாசுதேவன் சொல்லித் தெரிந்து கொண்டேன்.”  என்றாள் திரௌபதி.


தன்னுள்ளேயே நடக்கும்  மனப்போராட்டத்தை அடக்கமுடியாத துருபதன் அங்கிருந்த விளக்கையே இலக்கின்றிப் பார்த்தவண்ணம் அமர்ந்திருந்தான்.  அவன் உள்ளம் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.  திரௌபதி மீண்டும் பேசினாள்: “தந்தையே, அவனை இறக்கவிட்டிருக்கலாம் துரோணர் இல்லையா?  அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்திருக்கக் கூடாது.   தன் ஜன்ம வைரியின் மகன்;  எப்படி வேண்டுமானாலும் இறந்து போகட்டும் என்றிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் இல்லையா?  ஆனால் துரோணர் இவ்விஷயத்தில் எதிரியின் மகன் என்பதை நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவனை முழுக்க முழுக்கத் தன் கண்காணிப்பில் வைத்துக் கொண்டு அவனைக் கண்ணும், கருத்துமாய்க் கவனித்து சிகிச்சை அளித்து அவனை ஒரு முழுமையான ஆண்மகனாக ஆக்கியதோடு அல்லாமல் சிறந்த வீரனாகவும் ஆக்கி இருக்கிறார்.   அவனுக்குப் புதிய வாழ்க்கையை அளித்துள்ளார்.  ஒருவேளை இந்த சுயம்வரத்தில் அவனும் கலந்து கொள்வது நமக்கு உதவியாக இருக்கும் என எண்ணி இருக்கலாம்.  தயவு செய்யுங்கள் தந்தையே,  அவனை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.  இல்லை எனில் என்னால் சந்தோஷமாக இருக்க முடியாது.  அவன் திரும்பி வரும் வரையிலும் என் மனம் தவித்துக் கொண்டிருக்கும்.”


துருபதனுக்குள்ளாக ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது;  அவன் அருமை மகள் கிருஷ்ணா மாறிவிட்டாள்.  அவன் மிகவும் வெறுத்த ஷிகண்டின், அவன் மகன் மாறிவிட்டான்.  அவ்வளவு ஏன்?  அவன் ஜன்ம வைரியான துரோணர் கூட அனைத்தையும் மறந்து ஷிகண்டினுக்கு உதவி செய்திருக்கிறார்.  இப்போது பழைய வன்மத்துடன் இருப்பது அவன் மட்டுமே தானோ?  அவன் தான் இன்னமும் துவேஷத்தையும் வெறுப்பையும் காட்டி வருகிறானோ?  துருபதனுக்குள்ளே நடந்து கொண்டிருந்த போராட்டம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது.  பலஹீனமான ஒரு குழந்தையைப் போல் உணர்ந்தான்.  மகளிடம், “கிருஷ்ணா, உனக்கு என்ன விருப்பமோ அதைச் செய்!” என்று உத்தரவு கொடுத்தான்.   மீண்டும் மீண்டும் அதையே சொன்னவன் மேல் நோக்கிப் பார்த்த வண்ணம் சற்று அமர்ந்திருந்தான்.  பின்னர் சட்டெனத் திரும்பியவன் எழுந்தபடியே திரௌபதியிடம், “ ஷகுனியும் அஷ்வத்தாமாவும் எப்போது வருகிறார்கள் என்பதை எனக்குத் தெரிவிப்பாய்.  நான் அவர்களைக் கட்டாயம் சந்திக்கிறேன்.  யக்ஞசேனன் துருபதனுக்குத் தன் பரம வைரியின் மகனைச் சந்திக்கத் துணிவில்லை என்னும் பெயரை நான் எடுக்க விரும்பவில்லை. “


ஷிகண்டின் குறித்தத் தந்தையின் சிந்தனை மாறியதில் மகிழ்வடைந்த திரௌபதி அங்கிருந்து வெளியே வந்தாள்.  சுயம்வர மண்டபத்திலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த த்ருஷ்டத்யும்னனை வழியிலேயே சந்தித்தாள்.  தந்தையைச் சந்தித்தபோது நடந்தவற்றை அவனிடம் விவரித்தாள்.   தன் சகோதரனிடம், “சகோதரா, தந்தை ஷிகண்டினைத் திரும்பக் குடும்பத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளச் சம்மதம் கொடுத்துவிட்டார்.  இன்றிரவே அவன் திரும்ப வரவேண்டும் என நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.  சுயம்வர மண்டபத்துக்குள் நுழைகையில் என் மனதில் அதிருப்தியோடு நுழைய நான் விரும்பவில்லை.  சத்யஜித்திடம் சொல்லி அவனைத் திரும்பக் கொண்டு விடுமாறு சொல்கிறேன்.”  என்றாள்.


அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்த  த்ருஷ்டத்யும்னன் ஆச்சரியம் அடைந்தான்.  “ கிருஷ்ணா, இது என்ன மாற்றம் உன்னிடம்?  தந்தையும் எப்படி இவ்வாறு மாறினார்?  என்ன காரணம் இந்த மாற்றத்திற்கு?” என ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான்.


“எனக்குத் தெரியவில்லை, மாற்றம் எப்படி நிகழ்ந்தது என்பது!  ஆனால் மாறிவிட்டது புரிகிறது.  சகோதரா, அந்தப் பழைய பகையை அதன் விளைவுகளை,   நாம் இன்னமும் அனுமதிக்கத் தான் வேண்டுமா?  அந்தப் பழைய அவமானம் நம் மனதைப் பாதித்துக் கொண்டிருப்பதை இன்னமும் நாம் நீட்டிக்க வேண்டுமா?”  முறையிடும் தொனியில் அவனிடம் கேட்டாள் திரௌபதி.   “ஏன் கேட்கிறாய்?” என்று த்ருஷ்டத்யும்னன் கேட்க, “தந்தையும் இப்போது அதைத் தான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  அதாவது நான் அவரை விட்டுப் பிரியும்போது!” என்றாள் திரௌபதி.  த்ருஷ்டத்யும்னனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.


“ஆஹா, வாசுதேவக் கிருஷ்ணன் ஏதோ மாயம் செய்துவிட்டான்.  உன்னைச் சந்தித்தபோது ஏதோ அற்புதம் நிகழ்த்தி உன் மனதை மாற்றிவிட்டான். “ என்றான்.  திரௌபதி சந்தோஷமாகச் சிரித்தாள்.”வாசுதேவனால் முடியுமென்றால் நம்மாலும் முடியாதா?  நாமும் அதிசயங்களை நிகழ்த்தலாம். மன்னர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போட்டுக்கொண்டு வளர்த்துக்கொள்ளும் வெறுப்பை எல்லாம் அவன் நட்பாக மாற்றுவது தர்மம் என நினைக்கிறான்.  அப்படி அவனால் மாற்ற முடியுமெனில் நம்மாலும் முடியாதா?”

கோவிந்தன் என்னும் புதிர்!

“திரௌபதி, எப்படி அவ்வளவு நிச்சயமாய்ச் சொல்கிறாய்?  நீ முழுவதும் மாறி விட்டாய் எனத் தெரிகிறது.”

“கவலை வேண்டாம் தந்தையே!   கண்ணன் எனக்குச் சரியான வழியைக் காட்டி இருக்கிறான்.  தர்மத்தின் பாதையை.  அதுவும் நான் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மத்தின் பாதையைக் காட்டி உள்ளான்.  இப்போது, இந்த நிமிடத்திலிருந்து நான் செய்ய வேண்டியது எல்லாம், எவ்விதக் கவலையும் இன்றி என் இஷ்டத்துக்குப் பாடிக் கொண்டும், ஆடிக்கொண்டும் சுயம்வரத்தில் பங்கெடுக்க வேண்டியது ஒன்றே.   தந்தையே, நான் அதைத் தான் செய்யப் போகிறேன்.”  திரௌபதியின் வாக்கு வன்மை துருபதனைத் திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.

“முடியவில்லை, என்னால் உன்னுடைய மாற்றங்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை, கிருஷ்ணா!” என்றான் துருபதன்.

“எனக்கும் தான் தந்தையே!’ என்றால் திரௌபதி பணிவாக.

“சரி, சரி, போகட்டும்.  வாசுதேவக் கிருஷ்ணனிடம் உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தால் சரி.  நான் அதை அத்தோடு விட்டு விடுகிறேன்.   எனக்குச் சொல்ல வேறொன்றும் இல்லை.  ஆனால் துரோணரின் கர்வத்தை எவ்வாறுச் சுக்கு நூறாக்கப் போகிறான், இந்த வாசுதேவன்?  அதற்கு என்ன ஏற்பாடுகள் செய்திருக்கிறான்?”

“தந்தையே, அதைக் குறித்தும் மற்ற விஷயங்களைக் குறித்தும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவேண்டாமென அவன் என்னிடம் கெஞ்சினான்.  நானும் விட்டுவிட்டேன்.”

“ஓஹோ, அப்போது அவன் சொன்னதிலேயே நீ திருப்தி அடைந்து விட்டாயா?”

“ஆம், தந்தையே, எல்லாவற்றையும் அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன்.  தந்தையே, அவன் அனைவர் மனங்களிலும் மாபெரும் உயர்ந்த இடத்தைப் பெறுவான் என்பதோடு அனைவரின் ஆசைகள், அபிலாஷைகளையும் பூர்த்தியும் செய்வான்.  அதற்கெனவே அவன் பிறந்திருக்கிறான்.  இதில் எனக்கு எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.   தந்தையே, அதுமட்டுமல்ல,  அவன் என்னுள் புகுந்து விட்டான்.  அதில் தான் நான் மிகவும் மாறி விட்டேன்.  என்னுள் அவனைக்கண்டேன்; அதே சமயம் அவனுள் என்னையும் கண்டேன்.  இவ்வுலகையே கண்டேன், தந்தையே!  நீங்கள், நாம் அனைவரும், இந்தப் பாஞ்சாலம் மட்டுமின்றி பூவுலகு முழுவதையும் அவனில் கண்டேன்.  பூவுலகில் அவனைக் கண்டேன். அது ஓர் அற்புத அனுபவம் தந்தையே!”  இதைச் சொல்கையில் திரௌபதியின் முகமும் மிக மென்மையாக ஆனதோடு அவள் குரலிலும் இனம் புரியாத இனிமை தொனித்தது.

தன் மகளைப் புத்தம்புதியவளாக அப்போது தான் புரிந்து கொண்டவனாகப் பார்த்தான் துருபதன்.  அவனுக்குள் அவள் சொன்னவற்றின் தாத்பரியம் புரிந்தாலும் மனதில் பரிதாபமே எஞ்சியது.  தன்னால் எவ்வித உதவியும் செய்யமுடியவில்லையே என்னும் பரிதாப உணர்வோடு அவன் மேலே பேசினான்; “குழந்தாய், என் மற்ற மூன்று குழந்தைகளை விடவும் நீ எனக்கு மிகவும் அருமையானவள்.  உன்னிடம் நான் பெரிய சுகத்தையே கண்டேன்.  என்னுடைய அவமானங்களை நீ சரியாகப் புரிந்து கொண்டாய்; நான் பழிவாங்கத் துடிப்பதையும் சரியான கோணத்தில் தெரிந்து கொண்டாய்.  துரோணரை நான் ஏன் வெறுக்கிறேன் என்பதை உன்னைவிட வேறெவரும் சரியாகப் புரிந்து கொண்டதில்லை.  ஆனால் இப்போது……. இப்போது, மகளே, நான் செல்லப் போகும் பாதை எதுவென எனக்குப் புரியவில்லை.  என் வழியை என்னால் சரியாகக் காண முடியவில்லை.  நீ மிகப் புத்திசாலியான தைரியமான பெண்.  இந்த சுயம்வரத்தை நான் உன் கைகளில் விட்டு விடுகிறேன்.    ஆனால் பெண்ணே, இது மட்டும் தவறாகப் போய்விட்டால், அந்த அவமானத்தை என்னால் தாங்க இயலாது.  எனக்கு அதைவிட மிகப் பெரிய அவமானம் வேறெதுவும் இல்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்.  புரிந்து கொள்வாய் அல்லவா?”

தன் மனத்தில் உள்ள பாசத்தை எல்லாம் கண்கள் வழியாகத் தந்தையைப் பார்த்த பார்வையில் காட்டினாள் திரௌபதி.  பாசத்துடன் தந்தையைப் பார்த்தவள், “ தந்தையே, உங்களை துக்கத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு நான் மட்டும் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பேனா?  என்னை அவ்வாறு பார்த்திருக்கிறீர்களா? நான் எப்போதுமே உங்கள் சேவையில், உங்களுக்கு மகிழ்வை மட்டும் உண்டாக்கும் சேவையில் இருந்து கொண்டு உங்களை தீர்க்கமாகக் கவனித்தும் வருகிறேன்.  அதை அறிவீர்கள் அல்லவா?”

“என் கண்மணி, ஆமாம், ஆமாம், நீ அப்படித் தான் இருந்து வருகிறாய்,  சந்தேகமில்லை!” என்றவாறே தன் மகளின் உச்சந்தலையைத் தடவிக் கொடுத்தான் துருபதன்.

“எனில் தந்தையே, கோவிந்தனை நான் நம்புகிறேன்.  நீங்களும் என்னோடு சேர்ந்து கொண்டு அவனை நம்புங்கள். “

“ஓஹோ, அந்த மஹாதேவன் எனக்கு வேறு வேலை என்ன வைத்திருக்கப்போகிறான்!  இங்கே இந்த மந்திரவாதி தன் மந்திர, தந்திர வேலைகளை ஆரம்பித்துவிட்டான். “கஷ்டப்பட்டுப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்ட துருபதன் மேலும், “ அவன் மந்திர, தந்திரங்களுக்கு நாம் அடிமை.  அவற்றிற்கு நாம் பலியாட்களும் கூட.  ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் இனி என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்க்க நீ விரும்பினாயானால், உன்னோடு சேர்ந்து அதற்குக் காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியும் எனக்கு இல்லை.”

“தந்தையே, வாசுதேவன் உங்களிடம் ஒரு விண்ணப்பம் செய்திருக்கிறான்.” என்றாள் திரௌபதி.  மெல்ல மெல்லத் தன் தகப்பன்  சகஜ நிலைக்குத் திரும்ப முயற்சிப்பதையும் உணர்ந்தாள்.  “என்ன?  என்ன விண்ணப்பம்?” துருபதனுக்குள் ஆவல் அதிகரித்தது.  விபரீதமாக எதுவும் இருக்கக் கூடாதே என்னும் எண்ணமும் வந்தது. சந்தேகம் அதிகரித்தது.  “உன் மூலமாக என்னிடமிருந்து எதைப் பிடுங்க எத்தனிக்கிறான்?”

“அதெல்லாம் எதுவும் இல்லை தந்தையே!  துரியோதனனின் தாய் மாமன் ஷகுனியையும், அவன் நண்பனும், துரோணரின் ஒரே மகனும் ஆன அஸ்வத்தாமாவையும் நாம் இருவரும் சந்திக்க வேண்டுமாம்.”

“என்ன துரோணைன் மகனை நான் சந்திக்க வேண்டுமா?  என்ன தைரியம்?” துருபதனுக்கு மீண்டும் ஆத்திரம் அதிகரித்தது.  “என்ன அவனிடம் நான் ஏதேனும் வாக்குறுதி கொடுக்க வேண்டுமோ?” ஆத்திரத்துடன் கேட்டான் துருபதன்.

“”இல்லை தந்தையே, அதற்கு பதிலாக அவன் நமக்கு வாக்குறுதி கொடுப்பான்.  நாம் அதை ஏற்க வேண்டும்.  ஒரு வேளை விதி வசத்தால் நான் குரு வம்சத்து இளவலைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ள நேரிட்டால், அப்போது அஸ்வத்தாமா, தன் உயிரைக் கொடுத்தாவது தன் தகப்பனார் துரோணர் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுச் செல்லாமல் தடுப்பான்.”

“என்ன இது பைத்தியக்காரத் தனமாக இருக்கிறது?  முட்டாள் தனம்!  இதை விட மோசமான வாக்குறுதியை நான் கேட்டதுமில்லை; கண்டதுமில்லை.  ஒரு சமயம் உனக்கு வாக்குறுதி கொடுக்கிறான்.  அதுவும் எப்படி?  துரியோதனனை நீ கல்யாணம் செய்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் நேரிடாது என வாக்குக் கொடுக்கிறான்.  அது முடிவதற்குள்ளாக உன்னை குருவம்சத்து இளவரசன் மணமுடித்தால் எனச்  சொல்கிறான்.  இப்படிஒரு முட்டாள் தனத்தை நான் எங்கும் கண்டதில்லை.  இதை விட அபத்தமான வாக்குறுதியை எவரும் கொடுத்தது இல்லை!”

“எனக்கும் இதில் ஏதும் பொருள் இருப்பதாகப் படவில்லை தந்தையே!  எனக்கும் இது நகைப்புக்கு இடமாகத் தான் தெரிந்தது.  அஸ்வத்தாமா இப்படி ஒரு வாக்குறுதியை அளிக்க வேண்டும் என கோவிந்தன் நினைக்கிறான்.  அவன் ஏன் அப்படி நினைக்கிறான் என்பது எனக்குப் புரியத்தான் இல்லை.  ஆனால் தந்தையே, அவன் சொன்னபடியே நாம் செய்துவிடுவோம்.  இவற்றிற்குப் பின்னர் ஏதோ மர்மம் புதைந்திருக்கிறது.  நம்மால் ஆழமாக யோசித்து அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.” திரௌபதி சொல்ல துருபதன் கூறினான்: “கோவிந்தா!  திரௌபதி உன் கோவிந்தன் ஒரு புதிர்!  எவராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாப் புதிர்!” என்று கூறினான்.  கிருஷ்ணனை திரௌபதி கோவிந்தன் என அழைத்ததைத் தான் கண்டு கொண்டதன் விதமாக அந்தப் பெயரைக் கூறுகையில் சற்று அழுத்தம் கொடுத்துச் சொன்னான் துருபதன்.

கண்ணன் ஒரு சூதாடி!

அவ்வளவில் கிருஷ்ணன் அவளிடம் விடைபெற்றுச் சென்றான்.  திரௌபதிக்குக் கனவில் மிதப்பது போல் இருந்தது.  விசித்திரமானதொரு ஜோதி கண்ணனைச் சூழ்ந்ததையும், அவன் முகமே அதில் மிகப் பிரகாசமாகவும் அருள் நிறைந்ததாகவும் தெரிந்ததைக் குறித்தே அவள் சிந்தனை செய்தாள். அப்போது அவன் முகத்திலும் கண்களிலும் நிறைந்திருந்த எல்லையற்ற கருணையை இது வரை அவள் எங்கும் கண்டதில்லை.  அவள் காதுகளில் அவனுடைய அந்தக் குரல் இன்னமும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவளை சமாதானம் செய்யும் குரலில், “கிருஷ்ணா, என்னிடம் உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையா?” என்று கேட்டதும், அதற்கு அவள், “நான் உன்னை நம்புகிறேன் கோவிந்தா!  நீ என்ன சொல்கிறாயோ அதன்படி நடக்கிறேன்.” என்று பதில் கூறியதும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.   இதுவரை அவளிடம் இருந்த அவநம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சிக்குறைவும் போன இடம் தெரியவில்லை.  நாளை சுயம்வரத்தில் என்ன நடந்தாலும் அவளுக்கு அது குறித்து எந்தக் கவலையும் இல்லை.  அது குறித்து அவள் சிந்திக்கவே இல்லை.  அது அவள் வேலையும் இல்லை.  எவ்வித அக்கறையும் அவளுக்கு இல்லை. என்ன நடந்தாலும் அவள் அதை ஏற்றுக்கொண்டே தீருவாள்.  அதன் மூலம் அவள் தந்தையின் கௌரவத்தைக் காக்கும் பொருட்டு மட்டுமல்ல; அவர் சுமந்து கொண்டிருக்கும் பாரமும் லேசாகும்.


திரௌபதி தன் தந்தையைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.  தாங்க முடியாத தலைவலியோடு தன் மஞ்சத்தில் படுத்துக் கிடந்தான் துருபதன்.  சுயமரியாதையும், அதனால் விளைந்த கௌரவமும், கர்வமும் நிறைந்த மன்னனான துருபதன் மனம் முழுவதும் கசப்பால் நிரம்பி வழிந்தது.  கண்களை மூடிப் படுத்திருந்த தந்தையை எழுப்பினாள் திரௌபதி.  அவனிடம் கிருஷ்ணனுக்கும் தனக்கும் இடையே நிகழ்ந்த சம்பாஷணையைக் குறித்துக் கூறினாள். துருபதனுக்கு அதைக் கேட்க அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லை.  என்றாலும் திரௌபதி விடவில்லை. கிருஷ்ணன்  தன் தகப்பனையோ, தன்னையோ ஒரு போதும் கைவிடமாட்டான் என உறுதிபடத் தெரிவித்தாள்.  சுயம்வரம் மாபெரும் வெற்றியில் முடியப் போகிறது என்றும் கூறினாள்.  ஜராசந்தனுக்கு திரௌபதியைத் தொடக் கூட தைரியம் இருக்காது.  அவன் அவளைக் கடத்திச் செல்ல மாட்டான் என்றும் தெரிவித்தாள்.  துரியோதனனாலும் அவளைத் தேர்ந்தெடுக்க இயலாது எனவும் துரோணரின் கர்வமும் அடங்கப்போகிறது என்றும் கூறினாள்.

“ஹூம், உறுதி மொழிகள், மீண்டும் மீண்டும் உறுதிமொழிகள்!  இந்த வாசுதேவனை நம்பாதே திரௌபதி.  அவன் எதுவேண்டுமானாலும் சொல்வான். “  களைப்படைந்து போயிருந்த துருபதன் தன் சலிப்பைக் காட்டினான்.  “நான் கதிகலங்கிப்போய் உட்கார்ந்திருக்கிறேன்.  அவன் எப்படி எல்லாவற்றையும் செய்து முடிக்கப் போகிறான்?”

“நமக்கு அதைக் குறித்து எந்தக் கவலையும் வேண்டாம், தந்தையே!  என் மனதில் எவ்விதமான வியாகூலமும் இல்லை.  நான் தெளிவாக இருக்கிறேன்.  அனைத்தையும் கிருஷ்ணனின் தோள்களில் ஏற்றி விட்டேன்.  பாரத்தை அவன் சுமக்கிறான்.”

“குழந்தாய், அவன் உன்னை மயக்கிவிட்டான்.  ஏதேதோ தந்திரங்களைச் செய்து நம்மை ஏமாற்றப் பார்க்கிறான்.” துருபதனுக்கு வாசுதேவன் மேல் நம்பிக்கை பிறக்கவில்லை.  கிருஷ்ணன் நிஜமாகவே இவை அனைத்தையும் சொல்கிறான் என்றோ அவற்றைச் செய்து முடிப்பான் என்றோ அவன் மனதில் நிச்சயமாகத் தோன்றவே இல்லை.  

“இல்லை , தந்தையே! எவ்வளவு தூரம் தான் அப்படி நடக்க முடியும்?  அவன் தர்மத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கிறான்.  அதற்குத் தன்னை அர்ப்பணம் செய்திருக்கிறான்.  நம்மை அவமானப்படுத்துவதிலோ, துரோணரோடு சேர்ந்து சதி செய்து நம்மை வீழ்த்துவதிலோ அவனுக்கு என்ன லாபம் கிடைக்கப் போகிறது?  எதுவும் இல்லை.”

“என்னால் அவனைப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை, திரௌபதி!   அவன் பேச்சைக் கேட்கும் நாம் தான் முட்டாள்களாக இருக்கிறோம்.   ஏன் இப்படி நடக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. “ துருபதனின் சுய பச்சாத்தாபமும், சுயவெறுப்பும் பூரணமாகப்புலப்பட்டது.

“தந்தையே, வாசுதேவன் சொன்னது போல தர்மம் நம்மை எப்படி வழி நடத்துகிறதோ அதன்படி நாம் நடப்போம்.  நாம் சுயம்வரத்தை எதிர்கொள்வோம். “ என்றாள் திரௌபதி.  திடீரெனத் தான் மிக வலுவிழந்தாற்போலவும், திரௌபதி முன்னை விட மன உறுதியும் பலமும் பெற்றிருப்பது போலவும் உணர்ந்தான் துருபதன்.  அப்போது தான் தன்னை திரௌபதி சமாதானம் செய்து கொண்டிருப்பதும் அவனுக்கு உறைத்தது.  “நாம் என்ன செய்ய முடியும்?  செய்ய எதுவும் இல்லை! நடப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியது தான்!” என்று சொன்னவண்ணம் தன்னுடைய தலையைத் தன் இருகைகளாலும் பிடித்த வண்ணம் சூன்யத்தை வெறித்தான் துருபதன்.  அப்போது தான் அவனுக்கு திடீரென திரௌபதியிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் மாறுதல்கள் புரிந்தது.  சட்டெனத் திரும்பி அவளையே உற்றுப் பார்த்தான்.  அவளையே கவனித்துப் பார்த்த வண்ணம், “கிருஷ்ணா, திடீரென நீ ஏன் இப்படி மாறி விட்டாய்?  உன்னை யாரோ நன்றாக மயக்கி இருக்கின்றனர்!   அல்லது….. அல்லது தவறிப் போய் மதுவை அருந்திவிட்டாயா?  ம்ம்ம்ம்… அது கிருஷ்ண வாசுதேவனாகத் தான் இருக்கும். அவன் கூறியவற்றை உன் மூளையில் செலுத்திக் கொண்டு விட்டாயா என்ன? அவற்றை அப்படியே நம்புகிறாயா?”

“தந்தையே, நான் மதுவெல்லாம் அருந்தவில்லை.  என்னை யாரும் மயக்கவும் இல்லை.  நான் மயங்கிவிடவும் இல்லை.  ஆனால் அவற்றை எல்லாம் விட கட்டுக்கடங்காத சந்தோஷத்தில் நான் இருக்கிறேன்.”
“என்ன சந்தோஷம் உனக்கு மகளே! எனக்கு எதுவும் புரியவில்லையே!”

“தந்தையே!  நான் அனைத்தையும் அவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன்.  பரிபூரண சரணாகதி அடைந்து விட்டேன்.”  தந்தையின் நெற்றியை ஆதுரமாகப் பிடித்து விட்டுக் கொண்டே கூறினாள் திரௌபதி.

“என்ன? பைத்தியமா உனக்கு?? அவன் அப்படி என்னதான் உன்னிடம் சொன்னான்?  அதை என்னிடம் அப்படியே சொல்லு!  ஏற்கெனவே தாங்க முடியாத் தலைவலியில் இருக்கும் எனக்கு இப்போது தலை சுற்றலும் சேர்ந்துவிட்டது. அப்படி என்ன வாக்குறுதியை உனக்கு அவன் அளித்திருக்கிறான் என்பதை நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.  அதில் என்ன சிறப்பான செய்தி புதைந்து கிடக்கிறது என்பதையும் அறிய விரும்புகிறேன்.”

“வாசுதேவன் நிறையப் பேசினான் தந்தையே!  முக்கியமாக அவன் நம் பக்கமே நின்று நம்மைக் கைவிடமாட்டேன் என்னும் உறுதியை அளித்துள்ளான்.  அதோடு இல்லாமல் ஜராசந்தனால் என்னைக் கடத்தித் தூக்கிச் செல்ல முடியாது என்றும் உறுதி அளித்துள்ளான்.  துரியோதனனை நான் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகும் நிர்ப்பந்தம் ஏற்படாது என்றும் கூறி இருக்கிறான்.  துரோணரின் கர்வம் தூள் தூளாக நொறுங்கி விடும் என்றும் கூறி உள்ளான். “

“அனைத்துமே  ஒரு தேர்ந்த சூதாடியின் வாக்குறுதிகள்!”  மனம் உடைந்த நிலையில் கூறினான் துருபதன்.  திரௌபதியோ சிரித்தாள்.  “ஆம் , தந்தையே, மிக வலிமை படைத்த சூதாடியும் கூட.  அவன் தன்னுடைய பெயர், புகழ், வீரம், எதிர்காலம், ஏன் அவன் உயிரைக் கூட இந்த சுயம்வரத்திற்காகப் பணயம் வைத்துள்ளான். “

“தனக்காக அவன் எப்படி வேண்டுமானாலும், எதை வேண்டுமானாலும் பணயம் வைத்துச் சூதாடட்டும்.  ஆனால், மகளே, உன்னுடைய எதிர்காலத்திலும், என்னுடைய கௌரவத்திலும் அவன் ஏன் பணயம் வைத்துச் சூதாட வேண்டும்?  அவனுக்கு இதில் என்ன லாபம்?”

“தந்தையே, அவன் நம்மோடா சூதாடுகிறான்?  இல்லையே, நமக்காகச் சூதாடி வெல்ல விரும்புகிறான். அவன் பணயம் வைப்பதெல்லாம் நம்மைக் காக்கவேண்டியே!”