ஆசாரியரின் கோபம்!

அப்போது தன் கரகரத்த குரலில், “நீ மூன்று வேதங்களையும் நன்கு கற்றுத் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறாயா?” என்று பிரமிஷ்டா கேட்டார். அதற்கு த்வைபாயனர் “ஆம், ஐயா!” என்று தலையை ஆட்டித் தெரிவித்தார். “உனக்குக் கற்பித்தவர்கள் யார்?” என்று மீண்டும் பிரமிஷ்டர் கேட்டதற்கு, “என் தந்தை, மதிப்புக்குரிய பராசர முனிவர்!” என்றார் த்வைபாயனர். “உனக்கு வாஜ்பேய யக்ஞத்தைச் செய்ய வேண்டிய நடைமுறை குறித்துத் தெரியுமா?” என்று மீண்டும் பிரமிஷ்டர் கேட்டார். அதற்கு த்வைபாயனர், “நான் ஒரு சில யக்ஞங்களையும், யாகங்களையும் நடத்தி உள்ளேன். ஆனால் வாஜ்பேய யக்ஞத்தை இன்றுவரை நடத்தியதில்லை!” என்றார். அதற்கு ஆசாரிய விபூதி ஏளனம் தொனிக்கும் குரலில், “உனக்கு வாஜ்பேய யக்ஞத்தை நடத்தத் தெரிந்தாலும் தெரியாவிட்டாலும் எனக்கு ஒன்றும் இல்லை. நான் அந்த யக்ஞத்தில் கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை என்பது உறுதி!” என்றார்.

அதைக் கேட்டுத் தலை குனிந்த த்வைபாயனர், “ஆசாரியர்களில் சிறந்தவரே! எனக்கு ஒரு வழி  காட்டுங்கள்! இப்போது நான் ஏற்படுத்தி விட்ட இந்த மோசமான முட்டாள்தனமான சூழ்நிலையிலிருந்து நான் தப்பி வெளிவர உதவுங்கள்! நான் இந்த வாஜ்பேய யாகம் செய்வதிலிருந்து என்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.” என்றார். ஆசாரிய விபூதிக்கு இப்போது கோபம் வெளிப்படையாகவே வந்தது. ஆகவே அவர் த்வைபாயனரின் பேச்சில் குறுக்கிட்டு, “ இதோ பார் த்வைபாயனா! உனக்கு என்ன விருப்பமோ அதைச் செய்து கொள்!  எங்கள் விருப்பம் போல் நாங்கள் செய்து கொள்கிறோம். நான் இந்த ராஜகுரு என்னும் பதவியைத் துறந்து உலகத்தார் முன்னிலையில் சந்நியாசம் ஏற்கப் போகிறேன்.” என்றார்.  “ஆஹா, அப்படி எல்லாம் செய்துவிடாதீர்கள், ஆசாரியரே!” என்ற த்வைபாயனர், தன் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம் அவரிடம், “சக்கரவர்த்தி வாஜ்பேய யக்ஞத்தைச் செய்வது என முடிவு செய்து விட்டார். உங்களால் மட்டும் தான் அதை நிறைவேற்றித் தர முடியும்!” என்று வேண்டினார்.

“அதெல்லாம் இயலாது!” என்று தன் தலையை ஆட்டிய விபூதி மேலும் சொன்னார். “நீ இப்படி நடந்து கொள்வதைப் பார்த்து நான் ஏதோ தந்திரம் செய்து உன்னை வாஜ்பேய யக்ஞத்திலிருந்து விலக்கி விட்டதாகச் சக்கரவர்த்தியும் சக்கரவர்த்தினியும் நினைப்பார்கள். நீயும் அதற்குத் தான் வழி செய்கிறாய் என்று எனக்குச் சந்தேகமாக இருக்கிறது. அதோடு என்னுடைய இந்த முதிர்ந்த வயதில் இத்தகைய சூழ்ச்சிகளுகெல்லாம் நான் ஆளாக விரும்பவில்லை!” என்றார். த்வைபாயனர் வேண்டிக்கொள்ளும் பாவனையில் ஆசாரியரைப் பார்த்தார். “மன்னனும் மஹாராணியும் அப்படி எல்லாம் நினைக்க மாட்டார்கள். அதற்கு நான் உத்தரவாதம்! நான் ஏன் விலகிக் கொண்டேன் என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.” என்றார். “த்வைபாயனா! உன்னை விட எனக்கு அவர்களைக் குறித்து நன்கு தெரியும்!” என்றார் ஆசாரியர்.

“இந்த யாகத்தைச் செய்யச் சொல்லவேண்டும் என்று என்னைத் தூண்டியதன் காரணத்தைச் சொல்லவா? அதற்கான அனுமதி கிட்டுமா?”

விபூதி தேவையில்லை என மறுக்க அவர் தந்தையோ, “நீ சொல்!” என்று கூறினார். அவர் தன் கைகளால் காதுகளை வளைத்துக் கொண்டு மிகவும் கவனமாக இந்த சம்பாஷணையைக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார். “நல்லது, ஐயா! என் தந்தை பராசர முனிவர் சூழ்நிலைகளைப் புரிந்து கொள்வதில் தெளிவாக இருந்தார். தர்மம்  படு பாதாளத்தில் சென்று விட்டது. ஸ்ரோத்திரியர்களும் சரி, அவர்களின் புரவலர்களும் சரி பல்வேறு விதமான மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டு இருந்தனர். அவர்களுக்குள் ஒற்றுமையே இல்லை! ஆசிரமங்கள் இருக்கின்றன! ஆனால் பெயரளவுக்குத் தான்! அவை ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு நன்கு வளமும், புகழும் பெற வேண்டிக் காத்திருக்கின்றன. அப்படி ஸ்ரோத்திரியர்களாலும் அவர்களின் புரவலர்களாலும் ஆசிரமங்கள் காப்பாற்றப்பட்டு வேதங்கள் ரக்ஷிக்கப்பட்டால் கடவுளருக்கும் நம் மேல் பிரியம் வரும். நம்மைக் காப்பார்கள். இல்லை எனில் வேதங்கள் அழிந்து படும். கடவுளர் நம்மைக் காக்க மாட்டார்கள். வேதங்களுடைய புனிதத் தன்மை அழிந்து படும். தர்மம் அடியோடு நசிந்து விடும். பாபங்கள் மலியும். ஆகவே இவற்றைக் காக்கவேண்டியே என்னுடைய ஒவ்வொரு முயற்சியும் இருக்கிறது!” என்றார் த்வைபாயனர்.

“ஹூம், நீ ஸ்ரோத்ரியர்களை ஏன் குற்றம் சொல்கிறாய்? அவர்களால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவும் செய்து வருகின்றனர்!” என்று தேவயானர் என்னும் ஸ்ரோத்திரியர் ஒருவர் கூறினார். “அப்படியா? அவர்கள் முயல்கின்றனரா?” என்று பிரமிஷ்டர் அப்பாவியாய்க் கேட்டார். அதற்கு தேவயானர், “ஆம், ஐயா! அவர்களால் முடிந்ததைச் செய்தே வருகின்றனர். இந்த த்வைபாயனன் இந்தக் காலத்து இளம்பிள்ளை. மற்ற இளைஞர்களைப் போலவே இவனும் அவனுக்கு முன் பிறந்த மூத்தோரைக் குறை சொல்கிறான். தன்னுடைய பரம்பரையின் மூத்தவர்கள் செய்தவற்றைத் தவறு என்கிறான். அப்போது எப்படிப் பட்ட குழப்பம் நிறைந்த சூழ்நிலை? அத்தகையதொரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் ஆசிரமங்களை நிர்மாணிக்கவே ஒவ்வொருத்தரும் என்ன பாடு பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் இவனுக்குத் தெரியுமா? அவரவர் உயிரைப் பணயம் வைத்து எவ்விதமான உதவியும் எதிர்பார்க்காமல் செய்திருக்கிறார்கள்!” என்று கோபம் பொங்கும் குரலில் உணர்ச்சிகரமாகப் பேசினார்.

ஆசாரிய விபூதி மௌனமாக உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு உள்ளூரக் கோபம். இந்த இளைஞன் வாதத்தில் திறமையானவனாக இருக்கிறான். வாதத்தில் அனைவரையும் வீழ்த்தி விடுகிறான், இவனுடன் என்ன பேச்சு? இந்தச் சம்பாஷணையை மேலும் மேலும் வளர்த்துவதில் அவருக்குச் சிறிதும் உடன்பாடு இல்லை. ஆனால் அவரால் தன் தந்தையையோ அல்லது மற்ற ஸ்ரோத்திரியர்களையோ இந்தச் சம்பாஷணை வேண்டாம் என்று சொல்லி நிறுத்த முடியாது. ஆகவே செயலற்று அமர்ந்திருந்தார்.

த்வைபாயனரின் வேண்டுகோள்!

மந்திரி குனிக் உடன் வர த்வைபாயனர் தான் தங்கி இருந்த கோயிலுக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கிருந்த மரத்தோப்பினுள் தான் அவர் தங்கி இருந்தார். அங்கே சென்றபோது அவரைக் காணவும், ஆசிகள் பெறவும் உடல்நிலைக்கான மருந்துகளைப் பெறவும் மக்கள் கூட்டம் அலை மோதியது. மாலைக்கான நித்திய வழிபாடுகள் முடிவடைந்ததும், வந்திருந்தவர்களைக் கவனித்து அவரவர் தேவையை நிறைவேற்றி அனுப்பிய த்வபாயனர் அங்கிருந்த குழந்தைகளோடு தன் உணவைப் பங்கிட்டு உண்டார். பின்னர் வந்திருந்த கூட்டம்  மெல்ல மெல்லக் குறைய ஆரம்பித்தது. மந்திரி குனிக்கிடம் ஆசாரிய விபூதி அவர்களின் இல்லத்துக்குத் தம்மை அழைத்துச் செல்ல வேண்டினார் த்வைபாயனர். குனிக் த்வைபாயனரை அழைத்துச் சென்றார். ஒரு சில குறுகிய சந்துகளைத் தாண்ட வேண்டி இருந்தது. அதன் பின்னர் ராஜகுருவின் வசிப்பிடம் வந்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் மைதானம் விரிந்து பரந்து கிடந்தது. ஓர் பக்கம் பசுக்களைப் பராமரிக்கும் கோசாலை காணப்பட்டது. கோசாலையில் சுமார் பனிரண்டு பசுக்களுக்கு மேல் இருக்கும் போல் தெரிந்தது. வீட்டுப் பெண்மணிகள் அங்கே அமர்ந்த வண்ணம் பசுக்களிடமிருந்து பாலைக் கறந்து கொண்டிருந்தனர். இன்னொரு பக்கம் அதன் பிற்சேர்க்கையாக ஓர் கட்டிடம் காணப்பட்டது. அங்கிருந்து மாணாக்கர்களின் வேத கோஷங்கள் உரத்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. வீட்டின் முற்றத்தின் நட்ட நடுவில் ஓர் பெரிய அக்னிக் குண்டம் காணப்பட்டது. அங்கு தான் புனிதமான வேள்விகள் நடக்கின்றன என்பது புரிய வந்தது.

ஆசாரிய விபூதி அந்தச் சமயம் வீட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்த ஓர் தாழ்வறையில் ப்ரமிஷ்டா என்னும் பெயருடைய தன்னுடைய தொண்ணூறு வயதுத் தகப்பனாருடன் ஓர் முக்கிய ஆலோசனையில் ஈடுபட்டிருந்தார். வயது அதிகம் ஆகிவிட்டதால் மிகவும் சுருங்கிக் காணப்பட்ட உடலுடனும், மங்கிய கண்களோடும், தொங்கும் கைகளோடும் காணப்பட்டார் அந்தக் கிழவர். வலக்கை ஆடிக் கொண்டே இருந்தது. இவர்களைத் தவிரவும் மூன்று முதிர்ந்த ஸ்ரோத்ரியர்களும் காணப்பட்டனர். அவர்கள் கங்கைக்கரையில் தங்கள் ஆசிரமங்களை நிர்மாணித்து நடத்தி வந்தனர். ஆசாரிய விபூதியைப் போலவே அவர்கள் அந்த ஆசிரமவாசிகளுக்குத் தலைமை வகித்து வந்தார்கள். இவர்களைத் தவிரவும் ஆசாரிய விபூதியின் இரு மகன்களும் காணப்பட்டனர். அவர்கள் நடுத்தர வயதை எட்டி இருந்தனர். அவர்கள் மூன்று வேதங்களிலும் சிறப்புத் தகுதி பெற்று அதன் சாரத்தை உள்வாங்கி இருந்தனர். சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களில் தேர்ந்திருந்தார்கள். ப்ரமிஷ்டரைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் பட்டு வஸ்திரம் தரித்து ஆபரணங்கள் பூண்டு தங்கள் உயர்ந்த பதவிக்கான அடையாளங்களோடு காணப்பட்டனர். அவர்கள் மிகவும் மும்முரமாக ஆலோசனையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அங்கே திடீரென வந்த மந்திரி குனிகரைக் கண்டதும் அனைவரும் ஸ்தம்பித்துப் போனார்கள். குனிகர் த்வைபாயனர் வந்திருப்பதை அவர்களுக்குத் தெரிவித்தார். அவர்கள் அப்போது அங்கே அவரைக் குறித்தே பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

த்வைபாயனர் பிரமிஷ்டரைக் கீழே விழுந்து வணங்கினார். மற்ற முதிர்ந்த ஸ்ரோத்திரியர்களையும் வணங்கிக் கொண்டார். ஆசாரிய விபூதி அவரை வரவேற்கும் தோரணையில், “பராசர முனியின் மகனே! இங்கே அமருக!” என்று உபசரித்தார். தன் இரு மகன்களுக்கும் இடையே இருந்த ஆசனத்தில் த்வைபாயனரை அமரச் சொன்ன ஆசாரிய விபூதி, “இந்தச் சமயம் உங்களை நாங்கள் இங்கே எதிர்பார்க்கவில்லை!” என்று கூறினார். அவர் அப்போது அந்தச் சமயம் அங்கே வந்ததில் தங்களுக்கு இருந்த எரிச்சலைச் சற்றும் மறைக்கவில்லை அவர். த்வைபாயனரை அங்கே பார்த்ததில் எவ்விதமான மனமகிழ்ச்சி இருப்பதாகவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. த்வைபாயனர் தமக்கு அளிக்கப்பட்ட ஆசனத்தை ஏற்கவில்லை. ஆசாரிய விபூதிக்கு எதிரே அவரின் சீடரைப் போலத் தரையில் அமர்ந்து கொண்டார். அவரைப் பார்த்து, “வணக்கத்துக்குரிய குருவே, இன்றைய நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னர் என்னுடைய வருகை இங்கே விசித்திரமாகவே காணப்படும்.” என்றார். சற்றே நிறுத்திக் கொண்டு மௌனமாக இருந்த த்வைபாயனர் மேலே பேச ஆரம்பித்தார். “ஆசாரியரே! ஆனால் எப்படி இருந்தாலும் வணக்கத்துக்குரிய ஆசாரிய விபூதி தன்னிடம் உதவி கேட்டு வந்த ஒரு ஸ்ரோத்திரியனைத் திரும்ப அனுப்ப மாட்டார் என்னும் நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு!” என்றார்.

“ஸ்ரோத்ரியர்களுக்காக என் வீட்டுக்கதவுகள் எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்!” அவருடைய குரலுக்கும் அவர் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கும் சற்றும் பொருத்தமே இல்லாமல் பெயருக்குச் சொல்கிறாற்போல் இருந்தது.

த்வைபாயனர் எதையும் கருத்தில் கொள்ளாமல் மேலே பேசினார். “ஆசாரியரே! நீங்கள் தான் எனக்குப் பரிகாரமாகச் செய்யவேண்டிய சடங்குகளைக் குறித்துச் சொல்ல வேண்டும். கங்கைக்கரையின் ஆசிரமங்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் மாபெரும் கறை நீங்கி அவை முன்னிருந்ததை விடச் சிறப்புடனும் வளமுடனும் இருக்கவேண்டிய பரிகாரங்களைக் குறித்துத் தெரியப்படுத்த வேண்டும்.” என்று வேண்டிக் கொண்டார். அப்போது பிரமிஷ்டர் பேச ஆரம்பித்தார். “விபூதி நீ பராசரரின் புதல்வன் என்று கூறினான். நான் அவனைச் சிறு வயதில் பார்த்திருக்கிறேன்.” என்ற வண்ணம் தன் கண்களுக்கு மேல் வலக்கையை வைத்துக் கொண்டு த்வைபாயனரைக் கூர்ந்து பார்த்தார் கிழவர். மேலும் தொடர்ந்து, “நான் பார்த்தது மஹா முனிவரான வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தில்!” என்றும் கூறினார். ஆசாரிய விபூதிக்கு உடலும் மனமும் இறுக்கமடைந்தது அவர் முகத்திலே தெரிந்தது. த்வைபாயனரைப் பார்த்து அவர், “பரிஹார ஹோமங்களைக் குறித்து என்னிடம் கேட்பதில் என்ன பலன்? அப்படி உனக்கு நீ ஏதேனும் பாவம் செய்துவிட்டதாகத் தெரிந்தால், உனக்குத் தெரிந்திருக்கும் நியதிகளாலேயே அவற்றைச் சரியான முறையில் பரிகாரங்கள் செய்ய உதவும்.” என்றார்.

“ஐயா, தாங்கள் என்னை மன்னிக்கவே இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்ததால் தான்!.....” என்று நிறுத்திய த்வைபாயனர், மேலே தொடர்ந்து, தன் சிறுபிள்ளைத் தனமான சிரிப்பைச் சிரித்தார். அது பார்க்கக் கவர்ச்சிகரமாக இருந்தாலும் ஆசாரியரின் மனதில் எவ்விதமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. “நான் உன்னை மன்னித்தால் என்ன? மன்னிக்காவிட்டால் என்ன? அதனால் என்ன நடந்துவிடப் போகிறது?” என்று ஆசாரியர் குரலில் கடுமையுடன் கேட்டார்.

“ஓ, அது எனக்குக் கவலையைத் தருமே ஆசாரியரே! நான் வருந்துகிறேன். வணக்கத்துக்குரிய ஆசாரியரே, என் மன்னிப்பு மட்டும் உண்மையானதாக இருந்தால் கட்டாயம் நீங்கள் என்னை மன்னிப்பீர்கள். நானே சரியாக இல்லாதபோது மற்றவர்கள் சரியாகவும் ஒழுங்காகவும் இருக்கவேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்ப்பதில் எவ்விதமான நியாயமும் இல்லை அல்லவா? என்னை ஒரு வேண்டுகோள் வைக்க அனுமதிப்பீர்களா, வணக்கத்துக்குரிய ஆசாரியரே!” என்று த்வைபாயனர் கேட்டார். ஆசாரியரின் பொறுமை பறி போய்விட்டது. மிகவும் கோபத்துடன் கூடிய கடுமையான குரலில் அவர் பேச ஆரம்பித்தார். “ நீ கேட்பது வாஜ்பேய யக்ஞத்துடன் தொடர்புடையது எனில் நான் ஆரம்பத்திலேயே அதை நிராகரிக்கிறேன்.” என்றார்.

“ஏன் நான் சொல்வதைக் கேட்க மாட்டேன் என்கிறீர்கள்? கடவுள் கூடப் பாவம் செய்கிறவர்களின், செய்தவர்களின் குரலைச் செவிமடுக்கிறான்.” அங்கிருந்த அனைவர் முகங்களிலும் ஏளனச் சிரிப்பு ஒன்று காணப்பட்டது. ஆனால் இதில் கிழவர் பிரமிஷ்டர் கலந்து கொள்ளவில்லை. அவர் தன் காதுகளின் மேல் உள்ளங்கையை வைத்து வளைத்துக் கொண்டு த்வைபாயனர் சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். மேலும் அவர் சொல்வதை ஆமோதிப்பதாகத் தலையையும் ஆட்டி மேலே அவரைப் பேசும்படி சைகையில் சொன்னார். அதைக் கவனித்த ஆசாரிய விபூதி, “சரி, சரி, நீ என்ன சொல்லவேண்டுமோ அதைச் சுருக்கமாகச் சொல்!” என்றார். இந்த இளம் துறவியைத் திரும்ப அனுப்பி விட்டுத் தான் உள்ளே செல்ல விரும்பினார் விபூதி! ஆனாலும் வேறு வழியின்றி அங்கே இருந்து அவர் பேச்சைக் கேட்கும்படி ஆகிவிட்டது.

“வணக்கத்துக்கு உரியவரே, ஆசாரியரே! நான் உங்களுக்குச் செய்த பாவத்தைக் கழுவ விரும்புகிறேன். அதற்குப் பரிகாரம் தேட விரும்புகிறேன்.” சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்து யாரேனும் ஏதாவது பதில் சொல்வார்களா என எதிர்பார்த்தார் த்வைபாயனர். யாரும் வாயையே திறக்கவில்லை. ஆகவே மேலே தொடர்ந்தார். “ ஆசாரியரை நான் வணங்கிக் கேட்டுக் கொள்வதெல்லாம் வாஜ்பேய யக்ஞம் செய்வதிலிருந்து என்னை விடுவித்துவிட வேண்டும்………..” குறுக்கிட்ட ஆசாரியர், “ஆம், அதன் மூலம் மஹாராணியின் கடுமையையும் கொடுமையையும் நான் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.” என்று  சீறினார்.

“ஆஹா, அப்படி எல்லாம் நடவாது ஆசாரியரே! மாட்சிமை பொருந்திய சக்கரவர்த்தினி கோபம் அடைய மாட்டார். நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன். அதிலும் நான் ஒரு குற்றவாளி,  உயர்ந்த மனிதர் ஒருவரைக் கடுமையாகத் தாக்கிய குற்றவாளி என்பது மட்டும் மஹாராணிக்குத் தெரிந்து விட்டால் அவரே நான் வாஜ்பேய யக்ஞத்தில் கலந்து கொள்வதை ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார்.  நான் அதற்குத் தகுதி படைத்தவன் அல்ல என்பதை அவர் தெரிந்து கொண்டால் எதுவும் சொல்ல மாட்டார்.” என்றார் த்வைபாயனர்

"இவன் என் மகன்!"

த்வைபாயனர் சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தார். பின்னர் வேண்டிக் கேட்கும் தோரணையில் ஆசாரிய விபூதியைப் பார்த்தார். “ஆசாரியரே, இந்தப் பரம்பரைப் பகையை நீக்க வேறு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா? புத்தியும், ஞானமும் எங்கிருந்து வந்தாலும் அதை ஏற்பதே வேதத்தின் சிறப்பு என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள் தானே! இதனால் வேதங்களின் மதிப்பு ஒரு போதும் குறையப் போவதில்லையே!” என்றார். சக்கரவர்த்தி தன் மெலிந்த கையைத் தூக்கித் தான் பேச வேண்டும் என்பதாக சைகை காட்டினான். பின்னர் ஆசாரிய விபூதியைப் பார்த்த வண்ணம் மெல்லிய குரலில் பேசினான். “ ஆசாரியரே, மதிப்புக்குரிய த்வைபாயனரால் என் உயிர் பிழைத்திருக்கிறது. எனக்கு உயிர் கொடுத்தவர் அவரே! மேலும் அவருடைய ஆலோசனையைக் கேட்டதாலேயே நேற்றைய ராஜசபைக் காரியங்களும் வெற்றிகரமாக நிறைவேறின. அவருடைய விருப்பங்களை நாம் நிறைவேற்றித் தர வேண்டும்.” என்று கூறினான்.

அதற்கு ஆசாரியர், “மன்னா! நீ சொல்வது சரியே! முனிவர்களில் சிறந்தவரான க்ருஷ்ண த்வைபாயனர் சொல்வதை நாம் ஏற்கத் தான் வேண்டும். அவருடைய விருப்பங்களை நிறைவேற்றித் தர வேண்டும். ஆனால் என்னை அதில் போலியாக ஈடுபடும்படி செய்யாதே! எனக்குள்ளே இருக்கும் நம்பிக்கையை நான் நாசமாக்க நினைக்கவில்லை! வெளிப்பார்வைக்குத் தன் தவறுக்காக வருந்துபவர் போல் தோன்றினாலும் ஆசாரிய விபூதி உள்ளூர வெறுப்புடனும், அவமதிப்புடனும் பேசினார். அவரது பேச்சில் இது மறைமுகமாகப் புகுத்தப்பட்டிருந்தது. காங்கேயர் ஆசாரியர் பக்கம் திரும்பி, “மாட்சிமை பொருந்திய ஆசாரியரே, இப்போதுள்ள ஸ்ரோத்திரியர்களுக்குள் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தப் பகையை நீக்கி அதை சுமுகமாக முடித்து வைக்க ஒரு வாய்ப்பு உங்களுக்கு இப்போது கிடைத்துள்ளது. அதை நீங்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.” என்றார்.

“அது ஒன்றும் பரம்பரைப் பகை அல்ல, காங்கேயரே! நம்பிக்கை! உண்மையை, சத்தியத்தை நம்புவது! நேர்மையாகவும், உண்மையாகவும் நான் வேதத்தை முழு மனதோடு நம்புகிறேன். மேலும் அது மூன்றே பகுதிகளைக் கொண்டது என்றும் மூன்று வேதங்களே உள்ளன என்றும் நம்பி வருகிறேன். அப்படி இருக்கையில் இந்த அதர்வ வேதத்தை நான் வேதங்களின் ஒரு பகுதியாக எப்படி ஏற்பேன்?” என்று கேட்டார். மேலும் மறுப்பாகத் தலையையும் ஆட்டினார். த்வைபாயனருக்குத் தாம் இருந்த தர்மசங்கடமான நிலை நன்கு புலப்பட்டது. என்றாலும் புன்னகையுடனேயே பேசினார். “ஆசாரியரே, இந்தப் பரம்பரைப் பகை வாஜ்பேய யக்ஞத்திலும் உள்புகவேண்டும் என்பதை நான் விரும்பவில்லை. ஆகவே இந்த யக்ஞம் ஆசாரிய விபூதி அவர்கள் எப்படி நடத்த வேண்டும் என்று சொல்கிறாரோ அப்படியே அதன் தலைமைப் புரோகிதர் (அத்வார்யு) செய்து கொடுப்பார். ஆசாரிய விபூதி அவர்களின் இந்த வெளிப்படையான பேச்சை நான் மிகவும் மதிக்கிறேன்; அதில் மகிழ்ச்சியும் அடைகிறேன். மேலும் அவர் ஒன்றும் தவறாக எதுவும் சொல்லவும் இல்லை; செய்யவும் இல்லை; இவர் கூறுவதைத் தான் என் கொள்ளுப்பாட்டனார் வசிஷ்ட முனிவரும் கூறி வந்திருக்கிறார்.”

ஆசாரிய விபூதி மீண்டும் தலையசைத்து மறுப்பைத் தெரிவித்தவர் மன்னனைப் பார்த்தார். வேண்டுதல் கேட்கும் தோரணையில், “மன்னா, எனக்கு இப்போது வயது அதிகம் ஆகிவிட்டது. அதிலும் உன் உடல் நிலை சரியில்லாத சமயத்தில் த்வைபாயனன் வந்து அதிசயங்கள் செய்து உன்னைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்த அந்தக் கணத்திலேயே எனக்குப் புரிந்து விட்டது. இனி குரு வம்சத்திற்கு ஆசாரியனாக நான் இருக்கப் போவதில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். அது முடிவுக்கு வந்து விட்டது! ஓர் இளம் துறவி, இளம் முனிவர், அது ஒரு வேளை த்வைபாயனராகவே இருக்கட்டும்! இங்கே ராஜகுருவாக எனக்குப் பின்னர் பொறுப்பேற்கத் தகுதி வாய்ந்தவரே ஆவார்!” என்று முடித்தார். அடக்கத்துடன் குறுக்கிட்ட த்வைபாயனர், “ஆசாரியரே! என்னால் இந்தப் பொறுப்பை நிர்வகிக்க முடியாது! இதை நான் முற்றிலும் ஏற்கப் போவதில்லை. இங்கே ராஜகுருவாக நான் அமர்ந்து விட்டால் எதற்காக நான் இத்தனை பிரயாசைப் படுகிறேனோ அது ஒருக்காலும் நிறைவேறாது. வேதங்களை மீண்டும் புனர் நிர்மாணம் செய்வதும், அதை ஒட்டி தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை ஏற்படுத்துவதும், தர்மக்ஷேத்திரத்தைப் புதுப்பிப்பதுமே என் வாழ்க்கை லட்சியங்கள். அதிலிருந்து நான் ஒருபோதும் வழுவ மாட்டேன்!” என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினார்.

மஹாராணி சத்யவதி அவ்வளவு நேரமும் அனைவரின் பேச்சுக்களையும் கேட்டவண்ணம் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தாள். அனைத்தையும் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டு வந்தாள். இப்போது அவள் திடீரெனத் தன் முக்காட்டை நீக்கிவிட்டுப் பேச ஆரம்பித்தாள். அவள் கண்கள் கோபத்தில் ஜ்வலித்தன. முகம் நெருப்பிலிடப்பட்ட தாமிரம் போல் செக்கச் சிவந்திருந்தது. அவள் பேச்சு தீர்மானமாக இருந்தது. “ மாட்சிமை பொருந்திய மன்னா, ஆரிய புத்திரரே! நான் இந்த சம்பாஷணையில் குறுக்கிடுவதற்கு மன்னிக்கவும். நான் ஒரு பெண் தான்; என்னால் வேதங்கள் மூன்று தொகுப்புக்களா அல்லது நான்கு தொகுப்புக்களா என்பதைக் குறித்து விரிவாகப் பேச இயலாது! அவ்வளவுக்கு எனக்குத் தகுதியும் இல்லை!”

அங்கே அமர்ந்திருந்த அனைவருக்கும் மன்னனுக்கும் ஆச்சரியம் மேலிட்டது. அதிலும் எப்போதும் இனிமையாகவும் மென்மையாகவும் பேசும் மஹாராணிக்கு இவ்வளவு கோபமும் வருமா? அவள் குரலில் இத்தனை கடுமையும் காட்டுவாளா? கண்களில் எத்தனை ஆக்ரோஷம்? மன்னன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். “ஆரிய புத்திரரே, ஸ்ரோத்திரியர்களுக்குள்ளே எத்தனை மனவேறுபாடுகள் இருந்தாலும் அதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தமே இல்லை. நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதைச் சொல்லி விடுகிறேன். நானோ என்னுடைய இரு புத்திரர்களோ த்வைபாயனர் இல்லாத எந்த யக்ஞத்திற்கும் வரப்போவதில்லை. நாங்கள் கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை. வாஜ்பேய யக்ஞம் நடந்தாலும் சரி, நடக்காவிட்டாலும் சரி, த்வைபாயனர் ஏற்படுத்தப் போகும் ஆசிரமம் நன்கு நிர்மாணிக்கப்படுவதைக் காண்பதற்காக நாங்கள் அதிலும் நான் குருக்ஷேத்திரம் செல்லப் போகிறேன். அங்கே கட்டாயம் ஆசிரமம் ஏற்படுத்தப் படவேண்டும்.” சற்றே நிறுத்தினாள் சத்யவதி.

பின்னர் மீண்டும் ஜ்வலிக்கும் கண்களோடு அவள் கூறியதாவது! “மாட்சிமை பொருந்திய முனிவரின் உறுதிமொழி அவருடைய சபதம்” இந்த இடத்தில் அவள் குரல் தழுதழுத்தது. முனிவரின் பெயரை அவளால் கூற முடியவில்லை! சற்றே நிறுத்திவிட்டு……….”அவருடைய கடைசி ஆசை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.” என்று முடித்தாள். அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்கள். எவருக்கும் பேச்சே வரவில்லை. அன்று வரை மஹாராணிக்கு இவ்வளவு கோபம் வரும் என்றோ, அவள் கோபமாகப் பேசுவாள் என்றோ மன்னனோ மற்றவர்களோ அறிந்திருக்கவில்லை. அதன் பின்னர் சத்யவதி சும்மா இருக்கவில்லை. ஆசாரிய விபூதியை நோக்கித் திரும்பினாள். “ ஆசாரியரே, நான் ஹஸ்தினாபுரம் வந்ததில் இருந்து நீங்கள் எனக்கு ஆசானாக இருந்து வருகிறீர்கள். எனக்குப் பல விஷயங்களையும் கற்பித்தீர்கள். மேலும் ஆரியபுத்திரருக்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருந்து வருகிறீர்கள்.  உங்களுடைய புத்திக்கும் ஞானத்துக்கும், விவேகத்துக்கும் நான் மிகவும் மதிப்பு வைத்திருக்கிறேன். மதிக்கிறேன். ஆனாலும் ஆரிய புத்திரரின் விருப்பங்களுக்கும் மதிப்புக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அவர் விரும்புகிறபடியே எல்லாம் நடக்க வேண்டும். நீங்கள் இந்த வாஜ்பேய யாகத்துக்குத் தலைமை தாங்கி நடத்திக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நானும் இப்போது விரும்புகிறேன். அது எங்கள் கட்டளையும் கூட. இப்போது ஆரியபுத்திரர் மிகவும் களைத்து விட்டார். ஆகவே சற்று ஓய்வு எடுக்கட்டும். நீங்கள் ஹஸ்தினாபுரத்தின் மற்ற ஸ்ரோத்திரியர்களையும் இது குறித்துக் கலந்து பேசி முடிவு செய்யுங்கள்.” என்ற சத்யவதி தவிர்க்க முடியாத மதிப்புடனும் மரியாதையுடனும் ஆசாரிய விபூதியைப் பார்த்தாள்.

த்வைபாயனர் தன் தாய்க்கு இவ்வளவு கோபம் வரும் என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அவருக்குத் தன் தாயின் இந்த மாபெரும் அன்பு அலை தன்னை மூழ்கடித்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. ஆசாரியர் ஏதும் பேசாமல் மௌனமாக எழுந்து மன்னனையும் மற்றவர்களையும் ஆசீர்வதித்து விட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றார். த்வைபாயனரும் கிளம்பத் தயார் ஆனார். அங்கிருந்த அப்போதைய சூழ்நிலை மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. எழுந்து கொண்டு தன் தண்டத்தையும் சுரைக்குடுக்கையையும் எடுத்துக் கொண்ட த்வைபாயனர் மன்னனையும், சத்யவதியையும் ஆசீர்வதிக்கக் கைகளை உயர்த்தினார். அவர் தன் வலக்கையை உயர்த்த இருந்த அதே தருணத்தில் மீண்டும் சத்யவதி குறுக்கிட்டாள். அவர் அவ்வாறு செய்யும் முன்னரே ஆணையிடும் தோரணையில் சத்யவதி பேச ஆரம்பித்தாள். “இப்படி இல்லை!” என்றவள், “கிருஷ்ணா, நீ ஆரியபுத்திரரையும், என்னையும்  தினம் தினம் இங்கிருந்து கிளம்புகையில் ஆசீர்வதித்து விட்டுக் கிளம்புகிறாய். இப்படி ஒரு மரியாதை எனக்கு இனிமேல் தேவையில்லை! நான் அதை எதிர்பார்க்கவும் இல்லை!” என்றாள்.

சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவுக்குக் கண்கள் விரிந்தன. ஆச்சரியம் மீதூற சத்யவதியையே வெறித்தான். இப்படி ஒரு அதிரடியான பேச்சை சத்யவதியிடமிருந்து அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அதன் முக்கியத்துவமும் அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் சத்யவதி அவனைப் பார்த்து, “ஆர்ய புத்திரரே, நமக்குத் திருமணம் ஆகும் முன்னர் நான் உங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறேன் அல்லவா? எனக்கு ஏற்கெனவே ஓர் மகன் உண்டு என்பதைக் குறித்துத் தெரிவித்திருக்கிறேன். அவன் தந்தையுடன் சென்று விட்டான் என்றும் கூறி இருந்தேன்.” தன் விரல்களை த்வைபாயனரை நோக்கி நீட்டியவண்ணம் சத்யவதி தெரிவித்தாள். “இதோ இவன் தான் அந்த மகன்!”  மன்னன் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு சத்யவதிக்கு மன நலம் பாதிக்கப்பட்டு விட்டதோ என்று சம்சயித்தான். ஆனால் சத்யவதியோ, “கிருஷ்ணா, சக்கரவர்த்தியின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கிக் கொள்! அவர் உன் தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இப்போது இருக்கிறார். உனக்கு ஓர் தெய்வத்தைப் போன்றவர் இவர்!” என்றாள்.

ஆசாரிய விபூதியின் எதிர்ப்பு!

அதற்கு த்வைபாயனர், “வாஜ்பேய யக்ஞம் பதினேழு நாட்களில் முடிவடையும் என்பதை ஆசாரியர் அறியாமல் இருக்க மாட்டார். மற்ற விரிவான யாகங்களையும், யக்ஞங்களையும் போல இதற்கு மாதக்கணக்காக ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டியதில்லை. மெல்ல மெல்ல மஹாராஜாவைப் பயணம் செய்ய வைத்து அழைத்துச் செல்ல முடியும். அவருடைய உடல்நிலைக்குக் கேடு வராமல் கூட்டிச் செல்லலாம். மஹாராஜா விரும்பினால் நான் அவருடன் துணைக்குச் செல்வேன்.” என்றார்.

“இது ஓர் கடுமையான போராட்டங்களும் சவாலும் நிறைந்த ஒன்று. இந்த குருவம்சத்தின் ராஜகுரு என்னும் முறையில் எனக்கு இதில் சிறிதும் விருப்பம் இல்லை. மஹாராஜா அங்கே செல்வதை என்னால் அனுமதிக்க முடியாது!”

“அப்படி இல்லை ஐயா! சூரிய பகவான் மஹாராஜாவின் உயிரைக் காத்து ரக்ஷித்ததின் காரணமே அவர் அந்த ஓநாய்களின் சாம்ராஜ்யத்திற்குச் சென்று அங்கே இப்படியான ஓர் யாகத்தைச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவோ என்றே பல சமயங்களில் நான் நினைக்கிறேன். தர்மக்ஷேத்திரத்தில் மன்னரால் யாகம் செய்யப்பட வேண்டும். மன்னர் யாகத்தைச் செய்யத் தயாரானால் குரு வம்சத்துத் தலைவர்கள் அனைவருமே அங்கே கூடிவிடுவார்கள். மற்ற அரசர்கள், சிற்றரசர்கள் என்று யாரெல்லாம் ஷாந்தனு மஹாராஜாவைச் சக்கரவர்த்தியாக அங்கீகாரம் செய்திருக்கின்றனரோ அனைவரும் கூடிவிடுவார்கள். மற்ற அரசகுல விருந்தாளிகளையும் எதிர்பார்க்கலாம். அதோடு இல்லாமல் ஸ்ரோத்ரியர்களும் நூற்றுக்கணக்கில் வந்து கலந்து கொள்வார்கள்.

"மேலும் யாகம் அங்கே முடிவடைந்ததும் வந்திருக்கும் ஸ்ரோத்ரியர்களில் பலரும் அங்கே ஆசிரமம் அமைத்துத் தங்கவும் விருப்பம் தெரிவிப்பார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். அப்படி அவர்கள் சொன்னால் அதில் ஆச்சரியப்பட ஏதுமில்லை! மீண்டும் பிரம்மதேஜஸுக்கும் க்ஷத்திரிய தேஜஸுக்கும் விவாகம் நடைபெறும். இரண்டும் ஒன்றாக இணையும். குருவம்சத்துத் தலைவர்களின் சக்தியால் இது நடைபெறும்.”


ஷாந்தனு காங்கேயன் பக்கம் திரும்பி, “த்வைபாயனரின் விருப்பம் அனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்!” என்று கூறினார். “தங்கள் கட்டளைப்படியே, தந்தையே!” என்ற காங்கேயர் மேலும் தொடர்ந்து, “நான் இப்போதே மந்திரி குனிகரை வரவழைத்து உடனடியாக நூற்றுக்கணக்கான வேட்டைக்காரர்களையும், வன அலுவலர்களையும் அனுப்பி வைக்கச் சொல்கிறேன். அங்கே காட்டு மரங்களையும், காட்டு மிருகங்களையும் அவர்கள் முறையே வெட்டியும் மிருகங்களை விரட்டியும் அந்த இடத்தைச் சுத்தம் செய்து தரச் சொல்கிறேன். த்வைபாயனரே, குனிகர் உங்களுடன் வந்து அங்கே அனைத்து வேலைகளையும் செய்து தருவார். வாஜ்பேய  யாகம் நடைபெறுவதற்கான வேலைகள் அனைத்தும் நன்கு நடக்கும். கவலை வேண்டாம்!” என்றார் காங்கேயர்.

இதைக் கேட்டதும் த்வைபாயனர், மன்னனையும் காங்கேயரையும் பார்த்து, “ மன்னாதி மன்னா! அப்போது நான் இங்கிருந்து செல்ல விடைபெறுகிறேன். உங்களிடம் நான் சொன்னதைப் போல் என் தந்தையின் சீடர்களை எல்லாம் நான் ஒன்று திரட்ட வேண்டும். ஒருவேளை நான் பராசர கோத்திரக்காரர்கள் அனைவரையுமே அங்கே கொண்டு சேர்க்கலாம். இதை நான் விரைவில் செய்து முடிக்க வேண்டும். ஏனெனில் நான் விண்ணில் கோள்களின் நிலையை ஆராய்ந்தபோது சித்திரா பௌர்ணமிக்கு நான்கு நாட்கள் முன்னதாக வாஜ்பேய யாகம் செய்வதற்கான நல்ல நாள் இருப்பதாகத் தெரிந்தது. ஆகவே விரைவில் நான் அதற்கான ஏற்பாடுகளை முடிக்கவேண்டும்.” என்றார். அப்போது மன்னன் ஷாந்தனு ஆசாரிய விபூதியின் பக்கம் திரும்பி, “ஆசாரியரே, வாஜ்பேய யாகம் செய்வதற்கான பொருட்களை விரைவில் சேகரிக்கத் தொடங்குங்கள்.” என்றான்.

ஆனால் ஆசாரிய விபூதி ஏற்கெனவே ஓர் தீர்மானத்துக்கு வந்து விட்டார். ஆகவே வேண்டுமென்றே அவர் மன்னனிடம், “பரத குலத்து அரசனே, குருவம்சத்தில் சிறந்தவனே! எனக்கு வயதாகி விட்டது! என் உடல்நிலையும் முன்னைப் போல் இல்லை! இத்தகைய மாபெரும் பொறுப்பை என்னால் ஏற்க இயலாது! நீ வேறு யாரையேனும் பார்த்துக்கொள்!” என்று முடிவாகச் சொல்லிவிட்டார். அதைக் கேட்ட த்வைபாயனர் வணக்கத்துடன் ஆசாரியர் பக்கம் திரும்பி, “ஆசாரியரே! நீர் குருவம்சத்து ராஜகுருவாகிறீர். வேத சிரோன்மணிகளில் தாங்கள் முக்கியமானவர். கங்கைக்கரையில் இருக்கும் அனைத்து ஆசிரமத்து ஆசாரியர்களும் உங்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பார்கள். நீங்கள் வழிகாட்டுவதை எதிர்பார்த்திருப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட தாங்கள் இவ்வாறு சொல்லலாமா? மன்னன் வாஜ்பேய யாகம் செய்யப் போவதென்றால் அதற்குப் புரோகிதராகவும், ஆசாரியராகவும் இருந்து நீங்கள் அன்றோ வழிகாட்ட வேண்டும்!” என்றார்.

ஆனால் அதற்கு ஆசாரிய விபூதி த்வைபாயனருக்கு நேருக்கு நேர் பதில் கொடுக்காமல் மன்னனைப் பார்த்து, “மன்னா, இப்படி ஒரு கருத்து கங்கைக்கரையின் ஆசிரமங்களைக் குறித்தும் அங்குள்ள ஸ்ரோத்ரியர்கள் குறித்தும் பேசப்படுமானால் வாஜ்பேய யாகத்துக்கு என்னைத் தலைமை தாங்க வைப்பது வீண் வேலை! பயனில்லாதது! என்னால் இயலாது!” என்றார். த்வைபாயனர் அதற்கு, “மன்னிக்க வேண்டும் ஐயா! நான் தங்களைப் புண்படுத்தி இருந்தேனானால் மிகவும் மன்னிக்கவும்.” தன் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் த்வைபாயனர், “நான் என் தந்தையுடன் அங்கே சில நாட்கள் தங்கி இருந்திருக்கிறேன். அப்போது கவனித்ததில் அங்கே பிரமசரிய விரதத்தின் போது எடுத்துக்கொள்ளும் உறுதிமொழிகளைக் கடைப்பிடிப்பதில் அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்.” என்று பணிவுடனேயே சொன்னார்.

“த்வைபாயனரே, நான் வேதத்தில் கரை கண்டவன் அல்ல! உன்னைப் போல் அதில் மாபெரும் சக்தி படைத்தவனும் அல்ல. அதிசயங்களை நிகழ்த்தவும் முடியாது! “ என்ற ஆசாரிய விபூதி தன் தலையை மறுப்பாக அசைத்த வண்ணம், “நான்கு வேதங்களை அறிந்த சிறந்த பிராமணர்களும், கூடி நடத்தப் போகும் ஓர் மாபெரும் யக்ஞத்தின் அதிகாரியாக என்னால் பொறுப்பேற்க இயலாது. அங்கே அப்போது நான்கு வேதங்களும் ஓதப்படும். என் வாழ்க்கையோ த்ரயி வித்யா எனப்படும் மூன்று வேதங்களைச் சொல்வதில் அடங்கி விட்டது. என்னைப் பொறுத்தவரை வேதங்கள் மூன்று பகுதிகளால் மட்டும் ஆனவை! நான்கு வேதங்களையும் கற்றறிந்தவன் அல்ல நான். தயவு செய்து என்னை இந்த வாஜ்பேய யாகத்தில் பங்கெடுக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தாதே!” என்றார்.

த்வைபாயனரின் கோரிக்கை!

அன்று மதியம் த்வைபாயனர் ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து தான் விடைபெறுவதாகச் சொல்வதற்காக அரசமாளிகைக்குச் சென்றார். சக்கரவர்த்தி ஷாந்தனுவைச் சந்திக்கச் சென்றபோது காங்கேயன் தன் வழக்கமான இடத்தில் அமர்ந்த வண்ணம் தந்தையின் தோள்பட்டையைத் தடவிக் கொடுத்தவண்ணம் இருந்தார். இடப்பக்கமாக மஹாராணி சத்யவதி அமர்ந்திருந்தாள். ராஜகுருவான ஆசாரியர் விபூதியும் அங்கே ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார். த்வைபாயனர் உள்ளே நுழைந்ததுமே காங்கேயன் அங்கே இருந்த மந்திரி குனிக்கையும் மற்ற ஊழியர்களையும் அறையை விட்டு வெளியேறக் கட்டளையிட்டார். அனைவரும் சம்பிரதாயமாக ஒருவருக்கொருவர் வணங்கிக் கொண்டபின்னர் தன் தந்தையின் தோளை மீண்டும் பிடித்துக் கொண்ட வண்ணம் காங்கேயன் பேச ஆரம்பித்தார். “த்வைபாயனரே, நாளை நீங்கள் இங்கிருந்து விடைப் பெறுகிறீர்கள். நான் தந்தையுடனும், தாயுடனும் நீங்கள் முந்தாநாள் கூறியவற்றைக் குறித்துக் கலந்து ஆலோசித்தேன். தந்தை சரியாகவே சொல்கிறார். நாங்கள் உங்களுக்குப் பட்டிருக்கும் நன்றிக்கடனை எவ்வகையிலேனும் தீர்த்தாக வேண்டும். தயவு செய்து சொல்லுங்கள்! நாங்கள் எவ்வகையில் உங்களுக்கு உதவ முடியும்?”

“பிரபுவே, என்னுடைய முதல் விருப்பம் தர்மக்ஷேத்திரத்தில் ஓர் ஆசிரமத்தை ஸ்தாபிப்பது ஆகும்.”

“நாங்கள் இங்கிருந்தே அதற்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளை எல்லாம் செய்து விடுகிறோம்.” என்றார் காங்கேயன். “இல்லை, இல்லை, அதற்கு உடனடியாக அவசரம் ஒன்றும் இல்லை. நான் முதலில் யமுனைக்கரையில் இருக்கும் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று என் தந்தையின் சீடர்கள் அனைவரையும் ஒன்று திரட்டி தர்மக்ஷேத்திரத்துக்கு அழைத்து வரப்போகிறேன்.”

“உங்கள் தந்தை, பராசர முனிவர், யமுனைக்கரையில் ஆசிரமத்தில் சீடர்களை விட்டுச் சென்றிருக்கிறாரா?” என்று ஷாந்தனு கேட்டான். அதற்கு மஹாராணி சத்யவதி பதில் சொன்னாள். “ஆம், ஆம்! நான் அறிவேன் அவர்கள் அனைவரையும். சஹஸ்ரார்ஜுனனால் மதிப்புக்குரிய முனிவரின் ஆசிரமம் அழிக்கப்பட்ட சமயம், பராசர முனிவரின் சீடர்கள் பலரும் கொல்லப்பட்டனர். அங்கிருந்து வெகு சிலரே தப்பினார்கள். அவர்களில் ஒரு சிலர் வெகுகாலமாக அங்கே இருந்தவர்கள். அவர்கள் அக்கம்பக்கம் இருந்தச் சின்னச் சின்ன ஆசிரமங்களில் தங்களுக்கு அடைக்கலம் தேடிக் கொண்டனர்.”என்று மிக மிக மெதுவாகவும், மிருதுவாகவும் மிகவும் யோசித்து யோசித்துக் கூறினாள் சத்யவதி. அப்போது காங்கேயர் த்வைபாயனர் பக்கம் திரும்பி, “உங்கள் தந்தை இந்தக் கலவரத்திலிருந்து எப்படித் தப்பினார்?” என்று கேட்டார்.

“என் தந்தையின் ஆசிரமத்தை அழிக்கவேண்டி சஹஸ்ரார்ஜுனன் வந்த சமயம் அவர் ஆரியத் தலைவர்களிடம் உதவி கேட்டுச் சென்றிருந்தார். அங்கே இல்லை. ஆகவே அவரைக் கொல்லவில்லை. உயிருடன் தப்பினார். ஆனால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். அதனால் கால் உடைந்தது. என்றாலும் விடாமல் அருகிலுள்ள ஆசிரமங்களுக்கு விடாமல் சென்று தன் சீடர்களைக் கண்டு வருவார். இது நான் பிறந்து வளர்ந்த பின்னரும் தொடர்ந்து நடந்தது. என்னையும் உடன் அழைத்துச் செல்வார். அவருடைய பயணங்களில் அவர் ஆசிரமங்களைச் சென்று அங்கே கற்பித்ததோடு அல்லாமல் நேர்மையாகவும்,எளிமையாகவும் வாழ வேண்டிய அவசியத்தையும் கூறுவார். தானே அப்படி வாழ்ந்தும் காட்டினார். வரும் தலைமுறைக்காக வேதங்களைக் கட்டிக் காத்து ரக்ஷிக்க வேண்டிய மாபெரும் பொறுப்பு இருப்பதையும் சுட்டிக் காட்டினார் அவற்றுக்காகவே வாழச் சொல்லுவார். ஆகவே இந்த ஆசிரமங்களுக்கெல்லாம் நான் சென்று அங்குள்ள என் தந்தையின் சீடர்களில் எத்தனை பேருக்கு என்னோடு தர்மக்ஷேத்திரம் வருவதற்கு விருப்பம் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.”

“ஏன் இப்படி ஒரு சாபம் நிறைந்த இடத்துக்குச் செல்லவேண்டும்? நாம் கங்கைக்கரையில் ஓர் விசாலமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்போம். அங்கே நீங்கள் உங்களுக்கென ஓர் ஆசிரமத்தை நிர்மாணித்துக் கொள்ளலாம்.” என்றார் காங்கேயர். த்வைபாயனர் தலையை ஆட்டி மறுத்தார். “கங்கைக்கரையின் ஆசிரமங்கள் தந்தையின் விருப்பத்துக்கு ஒத்தவையாகச் சொல்ல முடியாது. அங்கே நாம் நினைப்பதை அடைய முடியாது!” என்றார். இதைக் கேட்ட ஆசார்ய விபூதி இதைத் தன்னைக் குறித்துச் சொல்லப்பட்டதாக நினைத்தார். ஏனெனில் இத்தகைய கங்கைக்கரை ஆசிரமங்கள் பலவற்றிற்கு அவர் போஷகராக இருந்து வந்தார். ஆகவே த்வைபாயனரை மறுத்துப் பேச நினைத்துப் பின் ஏதோ நினைத்தவராய்த் தன்னை அடக்கிக் கொண்டார். த்வைபாயனர் மேலே தொடர்ந்தார்.

“நேர்மையும் தர்மமும் நிலைக்க வேண்டுமானால், அவை பாதுகாக்கப்படவேண்டுமானால் தர்மக்ஷேத்திரம் புனர் நிர்மாணம் செய்யப்பட வேண்டும். அது தான் தர்மத்தின் உலகம்! சத்திய லோகம். அங்கே இருப்பவர்கள், இருந்தவர்கள், இனி இருக்கப் போகிறவர்களால் வேதங்கள் மட்டுமல்லாமல் அவை சொல்லும் தர்மமும் காப்பாற்றப்படும்!”  ஆசாரியர் விபூதிக்குத் தாங்க முடியாத எரிச்சலும் கோபமும் வந்தது. இந்த இளம் துறவி சிறிதும் மரியாதை அற்றவன் என்றே எண்ணினார். ஆனால் காங்கேயரோ, “சரி, த்வைபாயனரே! இதில் உங்கள் விருப்பம் தான் முக்கியம்! நான் வேட்டைக்காரர்களையும் காடுகளில் வேலை செய்யும் ஊழியர்கள் பலரையும் அனுப்பி வைக்கிறேன். அவர்கள் அங்கிருக்கும் காட்டு மிருகங்களை முடிந்தவரை வேட்டையாடிக் கொன்றுக் காட்டு மரங்களை அப்புறப்படுத்தியும் சுத்தம் செய்து கொடுப்பார்கள்.” என்றார்.

“இன்னும் வேறே என்ன செய்ய வேண்டும்? நாங்கள் செய்யவேண்டியது ஏதேனும் இருந்தால் சொல்லுங்கள்!” என்றான் ஷாந்தனு.

சற்று நேரம் கண்களை மூடி யோசித்த த்வைபாயனர் பின்னர் கண்களைத் திறந்து, “பரத வம்சத்தில் சிறந்த அரசனே! உன்னால் தான் உன்னுடைய குரு வம்சத்தினால் தான் கடைசியாக ஓர் முயற்சி செய்து ஹைஹேயர்கள் ஒழிக்கப்பட்டனர். ஓநாய்களின் சாம்ராஜ்யமாக இருந்த அந்த இடம் இப்போது உன் வம்சத்தின் பெயரால் குருக்ஷேத்திரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது!” என்றார்.பின்னர் மீண்டும் பேச்சை நிறுத்தி மௌனமானார். அதன் பின்னர் தன் கண்களைத் தரையில் பதித்துக் கொண்டார். அவர் பேசுவதற்கான முயற்சிகளை எல்லாம் ஒளிக்கடவுளிடமிருந்து பெற முயற்சிக்கிறாரோ என்னும்படி தோன்றியது. மீண்டும் பேசிய த்வைபாயனர், “மன்னா, நீங்கள் பல தேசத்து மன்னர்களை எல்லாம் வெற்றி கொண்ட வெற்றி வீரர்! அனைத்து ஆரிய அரசர்களாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மாபெரும் சக்கரவர்த்தி! ஆனாலும் அடக்கத்தின் காரணமாகவோ அல்லது பணிவின் காரணமாகவோ நீங்கள் சம்பிரதாயமான யக்ஞங்களைச் செய்யவில்லை! ஒரு சக்கரவர்த்தி செய்யக் கூடிய வாஜ்பேய யாகமோ, ராஜசூய யாகமோ அல்லது அஸ்வமேத யாகமோ உங்களால் செய்யப்படவில்லை!”

இதைச் சொன்ன த்வைபாயனர் மீண்டும் பேச்சை நிறுத்தி மௌனமானார். அனைவரும் அவர் அடுத்துச் சொல்வதற்காகக் காத்திருக்கையில் அவர் மேலும் பேசுவார்; “ மாட்சிமை பொருந்திய மன்னா! வேதங்களால் அவற்றின் வைத்திய முறையால் உங்கள் உயிர் காப்பாற்றப் பட்டிருக்கிறது.இது சூரிய பகவானின் கட்டளை என்றே நான் எண்ணுகிறேன். தர்மக்ஷேத்திரம் உங்களால் உங்கள் வம்சத்தினரால் புனர்நிர்மாணம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது சூரிய பகவானின் கட்டளை! ஆகையால் நீங்கள் மேலே சொன்ன யாகங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை தர்மக்ஷேத்திரத்தில் நடத்தித் தர வேண்டும். அது தான் முறையானதும் சரியானதும் என்று என் எண்ணம்.” என்று சொல்லி நிறுத்தினார் த்வைபாயனர். ஆசாரிய விபூதியால் இதற்கு மேலும் வாயை மூடிக் கொண்டு சும்மா இருக்க முடியவில்லை. த்வைபாயனன் தன் வலையை மிகப் பெரிதாக விரித்து மன்னனை அதில் ஆழ்த்த நினைக்கிறான் என்று எண்ணினார். “ஆஹா, இது என்ன? மன்னர் இப்போதிருக்கும் நிலையில் அவ்வளவு தூரம் தர்மக்ஷேத்திரம் வரை பிரயாணம் செய்ய முடியுமா அவரால்? இது நடக்கக் கூடியதே இல்லை!” என்றார்.

சித்திராங்கதன் யுவராஜா ஆனான்!

ஆனால் சாமானிய மக்கள் உயர்பதவியில் இருப்போரின் இந்தக் கலக்கங்களையும் அவர்களின் பேச்சுக்களையும் விமரிசனங்களையும் சிறிதும் லட்சியம் செய்யவில்லை. அவர்களுக்குத் தேவை அவர்கள் மன்னன் உடல் நலத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்பதே. இப்போது மன்னன் உடல் நலம் பெற்று விட்டிருக்கிறதே அவர்களுக்குப் போதும். அவர்கள் நேசிக்கும் மன்னன் பூரண உடல் நலத்தோடு இருக்கிறான்.மற்றபடி நமக்குத் தேவையானது எல்லாம் அந்த இளம் துறவியின் ஆசிகள் மட்டுமே.

இங்கே அரண்மனையில் ஒன்பதாம் நாள் சிகிச்சை முடிவடைந்தது. த்வைபாயனர் கைலாகு கொடுத்துத் தாங்கிக் கொள்ள மன்னன் ஷாந்தனு தன் படுக்கையிலிருந்து மெல்லக் கால்களைக் கீழே பூமியில் பதித்தான். கால்கள் நடுங்கின. இருந்தாலும் சமாளித்துக் கொண்டு த்வைபாயனரின் துணையுடன் சில அடிகள் அந்த அறையிலேயே நடந்தான். அன்றைய தினத்துச் சிகிச்சை முடிவடைந்து மறுநாள் பத்தாவது நாள் சிகிச்சையும் முடிந்தது. அன்று தான் ராஜசபை கூட இருந்தது. அங்கே வசித்து வந்த மற்ற ஸ்ரோத்ரியர்கள், குரு வம்சத்துத் தலைவர்கள் மற்ற அரச பதவியிலிருக்கும் வீரர்கள் என அனைவரும் ராஜசபையில் பங்கெடுக்க ஒன்று கூடினார்கள். அனைவர் மனதிலும் பதட்டத்துடன் கூடியதொரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. மன்னன் ஒரு ஆசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டு சேவகர்களால் தூக்கி வரப்பட்டான். அங்கே கூடியிருந்த அனைவரும் மன்னன் காலில் விழுந்து நமஸ்கரிக்க ஓடோடிப் போனார்கள். பின்னர் மன்னன் அமர்ந்ததும் அனைவரும் அமர்ந்தனர்.

ஆசாரியரும் அரண்மனை புரோகிதருமான விபூதி அவர்களும் மற்றத் தலைவர்களான ஸ்ரோத்ரியர்களும் மன்னனையும் நாட்டையும் வாழ்த்தி ஆசிகளை வழங்கி மந்திர கோஷங்களைச் செய்தார்கள். அதன் பின்னர் அனைவர் கண்களையும் கருத்தையும் கவர்ந்து கொண்டிருந்த யுவராஜா காங்கேயன் இந்த ராஜசபை கூட்டப்பட்டதின் முக்கியத்துவத்தைச் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் அனைவர் கவனத்தையும் ஈர்க்கும் வண்ணம் எடுத்துரைத்தார்.

“மாட்சிமை பொருந்திய சக்கரவர்த்தி, பரத வம்சத்து அரசர்களிலே சிறந்தவர், என் தந்தை மஹாராஜா ஷாந்தனு அவர்கள் உடல் நலம் தேறி வருகிறார். பிரதிபேஸ்வரர் அருளாலும் மற்றக் கடவுளர் அருளாலும் அவர் பூரண உடல் நலமும் பூரண ஆயுளும் பெறட்டும்!”

“சில வருடங்கள் முன்னர் நான் ஒரு சில சபதங்களை ஏற்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. என் மதிப்புக்குரிய தந்தை ஷாந்தனு அவர்கள் மஹாராணி சத்யவதியை மணப்பதற்காக அத்தகைய சபதங்களை ஏற்றேன். அதை நான் முறைப்படி ராஜசபையில் அனைவருக்கும் முன்னால் தெரிவிக்காதபடியால் ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு மாதிரி நினைத்துக் கனவுகள் காண்கிறாப்போல் ஆகிவிட்டது. பலவிதமான வதந்திகள் பரவுவதற்குக் காரணமாகி விட்டது. இப்போது இந்த ராஜசபை கூட்டப்பட்டதன் காரணமே நான் எடுத்துக்கொண்ட சபதங்களைப் பற்றிக் கூறி உண்மை என்ன என்று அனைவருக்கும் புரிய வைப்பதற்கே அல்லால் வேறில்லை.”

“நான் என் வாழ்நாளில் திருமணமே செய்து கொள்ளப் போவதில்லை என்றும் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணைக்கு உரிமை கோர மாட்டேன் என்றும் சபதம் எடுத்திருக்கிறேன்.”

கூடி இருந்த அனைவரும் மூச்சுக்கூட விடாமல் கவனித்தனர். அனைவர் கண்களுக் காங்கேயனையே பார்த்திருந்தன. அவர் மேலும் தொடர்ந்தார். “மேலும் நான் எடுத்துக்கொண்ட இன்னொரு சபதம் நான் உயிருடன் இருக்கும் வரையில் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையில் யார் மன்னனாக வீற்றிருந்தாலும் அவர்களுக்காகப் பாடுபடுவேனே அன்றி வேறு எதற்காகவும் அல்ல!”

“குரு வம்சத்துத் தலைவர்களின் மனோநிலை நான் அறிந்தது தான். அவர்கள் விருப்பம் என்னவென்பதையும் அறிந்திருக்கிறேன். அவர்கள் அனைவருக்கும் என் தந்தைக்குப் பின்னர் இந்த ஹஸ்தினாபுரத்து அரியணையில் நான் வீற்றிருக்க வேண்டும் என்பதே! அதை நான் நன்கறிவேன். அவர்கள் அன்புக்கும் ஆசைக்கும் நான் தலைவணங்குகிறேன். உண்மையில் அவர்கள் அன்பு என்னை நெகிழச் செய்து விட்டது. ஆனாலும் நான் அப்படிச் செய்ய முடியாதவனாக இருக்கிறேன்.”

“மதிப்புக்குரிய மாமன்னர், நான் மிகவும் வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டதன் பேரில் என் அருமைச் சகோதரன் சித்திராங்கதனை யுவராஜாவாகப் பட்டாபிஷேஹம் செய்து வைக்க ஒப்புக் கொண்டுள்ளார். இதைக் கேட்டு யாரும் எதற்காகவும் கலங்க வேண்டாம். நான் இங்கே தான் இருப்பேன். இந்த அரியணையில் அமரும் மன்னனைப் பாதுகாக்கும் முதல் ஆள் நானாகத் தான் இருக்கும்.”

இதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவர் கண்களிலும் கண்ணீர் ததும்பியது. யாருக்கும் எதுவும் பேச முடியவில்லை. பின்னர் மெல்ல மெல்லத் தங்களைச் சுதாரித்துக் கொண்ட அவர்கள் ஒரு குரலாக, “ஜெய காங்கேயா!” என்று கோஷம் எழுப்பினார்கள். ஆனாலும் அவர்களில் ஒரு சிலருக்கு மனம் சமாதானம் அடையவில்லை. தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டதாகவும், அவமானப்படுத்தப்பட்டதாகவுமே நினைத்தனர். எல்லாம் அந்த மஹாராணி சத்யவதியின் உள் வேலைதான் என்றும் அவள் முன்னால் தாங்கள் சிறியவர்களாக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும் நினைத்தனர். ஹஸ்தினாபுரத்தின் அதிகாரம் அனைத்தும் சின்னஞ்சிறு இளைஞன் ஒருவன் கைகளுக்குப் போய்விட்டது. அதன் மூலம் ஹஸ்தினாபுரத்தை அதிகாரம் செய்யப்போவது சத்யவதி தான். இவ்வளவு நாட்கள் யுவராஜாவாக இருந்து வந்த காங்கேயனுக்கு சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி இனி இங்கே வேலை ஏதும் இல்லை! இனி அவன் அவ்வளவு தான்!

இங்கே காங்கேயன் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார். “நான் உங்கள் அனைவரையும் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்வது என்னவெனில் மன்னனின் இந்த முடிவுக்கு நீங்கள் அனைவரும் கட்டுப்பட வேண்டும். அவர் விருப்பம் இறைவனின் விருப்பம் ஆகும். நான் தான் அடுத்த மன்னன் ஆகவேண்டும் என்று என்னைக் கேட்டுக் கொண்டு என்னை தர்மசங்கடப் படுத்தாதீர்கள். நான் என்னுடைய சபதங்களிலிருந்து பின்வாங்கப் போவதில்லை. அதில் உறுதியாக இருக்கிறேன். எனக்குக் கொடுத்த அதே மதிப்பையும் விசுவாசத்தையும் சற்றும் குறைவின்றி சித்திராங்கதனுக்கும் கொடுக்க வேண்டும். உங்கள் எவரிடமிருந்தும் அதிருப்திக் குரல் ஏதும் வருவதை நான் விரும்பவில்லை. நான் எப்போதும் ஹஸ்தினாபுரத்தின் நலனை மட்டுமே முன்னிறுத்தி வாழ்வேன் என்றும் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரியணையில் அமரும் மன்னன் யாராக இருந்தாலும் அவருக்கு உண்மையாகவும், விசுவாசமாகவும் இருப்பேன் என்று என் தந்தைக்கு நான் வாக்குக் கொடுத்துள்ளேன். என் உயிருள்ளவரை நான் அப்படியே இருந்து வருவேன். இறைவனின் விருப்பம், கட்டளை ஆகியவற்றின் படி அமைந்திருக்கும் இந்த ஹஸ்தினாபுரத்தின் அதிகாரமும் செல்வாக்கும் சிறிதும் மங்காமல் நான் உயிருள்ளவரை சீருடனும் சிறப்புடனும் பாதுகாத்து வருவேன்.”

அதன் பின்னர் ஆசாரிய விபூதி சடங்குகளைச் செய்ய எழுந்தார். சித்திராங்கதன் முறைப்படி யுவராஜாவாக அறிவிக்கப்பட்டு அக்னி சாட்சியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டான். தன் படுக்கையில் சாய்ந்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்த மஹாராஜா ஷாந்தனு படுக்கையிலிருந்தபடியே மகனை ஆசீர்வதித்தான். தன் கைகளாலேயே யுவராஜாவுக்கு உரிய கிரீடத்தைச் சித்திராங்கதனுக்குச் சூட்டினான்.  தன் முகத்தில் ஓர் அரைப்புன்னகையுடன் கண்களை இமைக்காமல் அமைதியாகப் பார்த்த வண்ணம் த்வைபாயனர் அமர்ந்திருந்தார். தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டார். “சூரிய பகவானே, ஒளிக்கடவுளே, என்னை இங்கே கொண்டு வந்து சேர்த்ததற்கு உனக்கு மிகவும் நன்றி. இப்போது இனிமேல் ஹஸ்தினாபுரத்தின் அதிகாரம் ஸ்திரப்பட்டு விடும். இதன் மூலம் தர்ம சாம்ராஜ்யம் தழைக்க வழி வகுக்கும். என் அன்னையும் மனம் மகிழ்ச்சியுறுவாள்.”

நிகழ்ச்சி முடிவடைந்ததும் ஏவலாட்கள் தூக்கிவரப் படுக்கையில் கிடத்தப்பட்ட மன்னன், காங்கேயன், சித்திராங்கதன், விசித்திர வீரியன் புடைசூழத் தன் அறைக்குச் சென்றான். கூடி இருந்த மக்கள் அனைவரும் மன்னன் சென்றதும் ஓடோடியும் வந்து த்வைபாயனரின் கால்களில் விழுந்து ஆசிகளை வேண்டினார்கள். சிலர் அவர் பாதங்களைத் தொட்டுக் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டார்கள். வயது முதிர்ந்த ஸ்ரோத்ரியர்களில் சிலர் த்வைபாயனருக்கு ஆசிகளை வழங்கினார்கள். கொஞ்சம் சிரமத்தோடு மந்திரி குனிகர் வழி ஏற்படுத்திக் கொடுக்க த்வைபாயனர் தன் தங்குமிடமான பிரதிபேஸ்வரர் கோயிலுக்குச் செல்வதற்காக அரண்மனை வளாகத்தை விட்டு வெளியேறினார். கூடி இருந்த கூட்டம் அவரைத் தொடர்ந்தது. மஹாராணி சத்யவதி தன் மகன் த்வைபாயனரை அரண்மனை விருந்து உண்டு போகவென அழைத்தாள். ஆனால் அதை மிக்க மரியாதையுடன் த்வைபாயனர் ஏற்க மறுத்துவிட்டார். அவர் சொன்னார். “கோயில் வளாகத்தில் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் நான் கொடுக்கப் போகும் உணவுக்காகக் காத்திருப்பார்கள். அவர்களை ஏமாற்றிவிட்டு இங்கே நான் உணவு உண்ண மாட்டேன்.”

ஹஸ்தினாபுரத்தில் பதட்டம்!

மன்னன் உடல் நிலை தேறி எழுந்து நடமாட ஆரம்பித்திருப்பதோடு பேசவும் செய்கிறான் என்னும் செய்தி காட்டுத்தீயைப் போல் நகரெங்கும் பரவியது. சுற்று வட்டாரக் கிராமங்களுக்கு எல்லாம் இந்தச் செய்தி சென்றது. கூட்டம் கூட்டமாக மக்கள் அரச மாளிகை நோக்கிப் படை எடுத்தனர். இந்த வித்தையை/அல்ல விந்தையைச் செய்தது ஓர் இளம் துறவியாமே! அந்தத் துறவியையும் பார்க்க வேண்டும் என்னும் ஆவல் மக்களிடையே பல்கிப் பெருகியது. துறவி அரண்மனையில் வசிக்கவில்லை  என்பதும் பிரதிபேஸ்வர் கோயிலில் வசிப்பதும் தெரிந்து கோயிலுக்குச் சென்று மக்கள் த்வைபாயனரின் தரிசனத்தையும் ஆசிகளையும் பெற்றனர்.

கூட்டத்தில் பெரும்பாலான மக்கள் நோயால் அவதிப்படுபவர்களாகவும், வாழ்க்கையில் அளப்பரிய துன்பத்தை அனுபவித்தவர்களாகவுமே இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் மன்னனை மந்திர வித்தையால் குணப்படுத்திய முனிவர் தங்களையும் குணப்படுத்துவார் என்னும் நம்பிக்கையுடன் வந்திருந்தனர். மிகவும் பரிதாபமாக அவர்கள் த்வைபாயனரிடம் தங்களை குணப்படுத்துமாறு கெஞ்சினார்கள். த்வைபாயனரும் அவர்களிடம் கருணை காட்டினார். அவர்களின் வாழ்த்துகளை ஏற்றுக் கொண்ட த்வைபாயனர் அனைவரின் புலம்பலையும் கருணையுடன் கேட்டு அவர்களை ஆசீர்வதித்தார். நோயுற்றவர்களுக்கு மூலிகைக் கஷாயத்தைக் கொடுத்தார்.


கூட்டம் மிக அதிகமாக இருந்தது. அவரைப் பார்க்க கோயிலுக்கு வந்த மந்திரி குனிகருக்கும், அவருடன் வந்த ஊழியனுக்கும் வழியே கிட்டாத அளவுக்குக் கூட்டம் இருந்தது. அரச காரியமாக வந்திருப்பதைச் சொல்லி மக்களை நகர்ந்து போகச் சொல்லி வழி உண்டாக்கித் தந்தனர். இரவில் த்வைபாயனர் படுக்கும் இடம் மட்டுமே காலியாக இருந்தது. மற்ற இடங்களில் எல்லாம் மக்கள் கூட்டம் நெரிந்தது. த்வைபாயனர் அந்தக் கூட்டத்திலும் எப்படியோ நதிக்குச் சென்று நீராடித் தன் நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொள்வார். பின்னர் கோயிலுக்குத் திரும்புவார்.

மன்னனுக்குச் சிகிச்சை அளித்து வந்த நாட்களில் அவர் பகலில் உணவு உண்ணாமல் சிகிச்சையை முடித்துக் கொண்டு கோயிலில் தான் தங்குமிடம் வந்த பின்னரே ஒரே வேளை உணவு உண்டு வந்தார். இதற்குள்ளாக த்வைபாயனரைக் கவனித்துக்கொள்ள அரச குலத்தோரால் நியமிக்கப்பட்ட மந்திரி குனிகருக்கு த்வைபாயனரின் உணவு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது புரிந்து விட்டது. அதோடு இல்லாமல் இந்த  இளம் துறவி அங்கே பசியோடு உணவுக்குக் காத்திருக்கும் சிறு குழந்தைகளுக்கு உணவு அளித்த பின்னரே தான் உண்ணுகிறார். நாளுக்கு நாள் இந்தக் குழந்தைகள் கூட்டமும் பெருகி வருகிறது.

மறுநாளே அரசரின் அறிவிப்புப் பறையறைந்து நாடு முழுவதும் தெரிவிக்கப்பட்டது. அந்த அறிவிப்பைக் கேட்ட குடிமக்கள் மிகவும் மனக்கிளர்ச்சிக்கு உள்ளானர்கள். அறிவிப்புத் தெரிவித்தது என்னவெனில்..

“நம் அனைவரின் வணக்கத்துக்கு உரியவரும், பரத வம்சத்திலே மிகச் சிறந்தவரும், ஆன குருவம்சத்து மன்னாதி மன்னர் ஷாந்தனு அவர்கள் தன் அன்பான குடிமக்களுக்குத் தெரிவித்துக் கொள்வது என்னவெனில். அவர் இப்போது பூரண உடல் நலம் பெற்று வருகிறார். ஆகவே மக்கள் கவலை அடைய வேண்டாம். நாளை மஹா பிரதிபேஸ்வரின் கருணையால் மன்னாதி மன்னர் மாடத்தில் அமர்ந்த வண்ணம் குடிமக்களுக்குத் தன் தரிசனத்தைத் தருவார். மேலும் பரத வம்சத்தின் சிறந்த அரசரான ஷாந்தனு மன்னர் விரைவில் ராஜசபையைக் கூட்ட வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.

 ராஜசபை நாளை மறுநாள் கூடுகிறது. சூரிய உதயம் ஆகி ஆறு கடிகைகள் ஆன பின்னர் ராஜசபை கூடும். அந்த சபையில் யுவராஜா காங்கேயர் தான் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் சபதங்களை அறிவிப்பார். அனைவர் முன்னிலையிலும் சபதங்களை ஏற்கும் அவர் தான் யுவராஜா பதவியிலிருந்து விலகுவதையும் அறிவிப்பார். இளவரசர் சித்திராங்கதன், நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும், வாழ்க, வளர்க! அவர் நாளை முதல் யுவராஜாவாகப் பொறுப்பேற்பார்.


மேலும் இங்கே இப்போது வந்திருக்கும் இளம் துறவி த்வைபாயனர், துறவிகளுக்குள்ளேயே தூய்மையானவர், தன்னுடைய மந்திர வித்தையால் மன்னனை முற்றிலும் குணமாக்கியவர், மன்னனுக்கு உயிர்ப்பிச்சை கொடுத்தவர் அவரும் நாளைய ராஜசபையின் மாபெரும் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வார்.”


இந்த அறிவிப்புப் பலருக்கும் பலவிதமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியது. யுவராஜா காங்கேயரை ஆதரித்து வந்த குரு வம்சத் தலைவர்களுக்கு இந்த அறிவிப்பு மாபெரும் இடியாக அமைந்தது. அவர்களில் பலரும் அடுத்து யுவராஜா காங்கேயனே மன்னன் ஆகவேண்டும் என்று அதற்காக ரகசியமாக ஆதரவு திரட்டிக் கொண்டிருந்தனர். யுவராஜா காங்கேயன் அரியணை ஏற மாட்டேன் என்று சபதம் எடுத்திருப்பதைக் குறித்துச் சிறிதும் கவலை இல்லாமல் அவர்கள் அதை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டுத் தங்கள் வேலைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தனர். இப்போது இந்த அறிவிப்பு வந்திருக்கிறதெனில் அதற்குச் சூழ்ச்சியே காரணம். மஹாராணியாக இப்பொது இருக்கும் சத்யவதியின் சூழ்ச்சிகளாலேயே இது நடக்கிறது என்றும் அவள் காரணமாகவே சித்திராங்கதனை யுவராஜாவாக ஆக்க மன்னன் ஒப்புக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவர்கள் அனைவரும் நினைத்தனர்.