இதனுள்ளே பகை மாய்த்திட வல்லன் காண்!

அவ்வளவில் கண்ணன் சாத்யகியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு தனக்காகக் காத்திருந்த குதிரையில் தாவி ஏறிக்கொண்டு வழிகாட்டியும் உடன்வர கிளம்பிப்போனான். சாத்யகியின் மனம் சுக்குநூறாக உடைந்துவிட்டது. நதிக்கரையோடு சென்ற கண்ணன் காலயவனன் தங்கி இருக்கும் பகுதிக்குக் காலை நேரம் வந்தடைந்தான். உடனே காலயவனனுக்கு கர்காசாரியாரின் சீடனும் கிருஷ்ணவாசுதேவனும் ஆகிய தான் மதுராவை ஒப்படைக்க வந்திருப்பதாய்ச் செய்தியும் அனுப்பினான். காலயவனனுக்கு இந்தச் செய்தி போய்ச் சேர்ந்ததும் அதிர்ச்சியும் ஆசரியமும் அடைந்தான். என்றாலும் கிருஷ்ணனை அழைத்துவர ஏற்பாடுகள் செய்தான். மிக மிக மோசமான ஒரு மனிதனின் முன்னிலையில் கண்ணன் நின்றான். அவனுடைய பயங்கரமான முகம், பிசாசுகளின் வாயைப் போல் தெரிந்த வாய், உதடுகள், கன்னாபின்னாவென ஒழுங்கு இல்லாமல் வளர்ந்திருந்த தாடி, மீசைகள், அவனுடைய ஆகிருதியான தேகம், முகத்தில் தெரிந்த கொடூரமான புன்னகை எல்லாமே அவன் எவ்வளவு கொடுமைக்காரன் என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லின.

அவனைச்சுற்றிலும் இருந்த காவலர்களுமே பயங்கரத்தோற்றத்தோடேயே காணப்பட்டார்கள். ஒரு சிலர் ஒழுங்காக ஆடை அணியாமலும், ஒரு சிலர் ஆடையே அணியாமலும் காணப்பட்டனர். நீண்ட செப்பு வாளும், தோலினால் ஆன உறைகளில் மூடப்பட்ட் குறுவாள்களும், சிலர் கைகளில் காணப்பட்ட சிறிய அளவிலான கோடரிகளும் அவர்கள் எதற்கும் அஞ்சாதவர்கள் என்பதை நிரூபித்தது. கண்ணன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே, காலயவனனிடம், "யவனர்கள் தலைவனே, நான் மதுராவிலிருந்து வந்துள்ளேன். நான் கிருஷ்ண வாசுதேவன். வசுதேவர் என்னும் யாதவகுல ஷூரர்களின் தலைவரின் மகன். கர்காசாரியாரின் சீடன். உமக்குக் கூட கர்கர் வித்தைகள் கற்பித்தார் என்பதையும் அறிவேன்." என்றான். கண்ணன் குரலில் மிகுந்த பணிவும் விநயமும் இருந்தது.

ஆனால் காலயவனனோ சீறினான்: "ஓஹோ, நீ தான் அந்த மாட்டிடையனா? கம்சனைக் கொன்றவன் நீதானே? ஜராசந்தனின் மாப்பிள்ளையான கம்சனைக் கொல்ல உனக்கு எவ்வளவு திமிர் இருந்திருக்க வேண்டும்!"

"ஆம். ஐயா." கண்ணன் நிதானத்தை இழக்காமலேயே பேசினான். "நான் இப்போது யாதவர்கள் அனைவரின் சார்பாகவும் வந்துள்ளேன். மதுராவை நீங்கள் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளலாம் என்பதைட் தெரிவிக்கவே வந்துள்ளேன்." என்றான். கொடூரமான பார்வையைக் கொண்ட காலயவனனின் கண்கள் ஒரு கணம் வெற்றித் திமிரில் பளிச்சிட்டன. "அது இருக்கட்டும். நீ தான் கிருஷ்ணன் இல்லையா? வசுதேவரின் மகன்! மாட்டிடையன்? நான் என் அருமை நண்பன் ஜராசந்தனுக்கு உன்னை என் வெறும் கைகளாலேயே கிழித்துப் போடுவதாக வாக்களித்திருக்கிறேன். அது சரி, நீ ஏன் இப்ப்போது இங்கே வந்தாய்? நீ சொல்லாவிட்டாலும் என் பயணம் என்னவோ மதுராவை நோக்கித்தான்."

"ஐயா, நான் இங்கே இப்போது வந்ததன் காரணமே மதுராவின் மேல் போர் தொடுத்து நீங்கள் அதை அடையவேண்டிய தேவை இல்லை. யாதவர்களே உங்களுக்கு அதைத் தரத் தயாராக இருக்கின்றனர். ஜராசந்தன் இன்னும் மதுராவை வந்து அடையவில்லை. ஆகவே தாங்கள் அவனுக்கு முன்னரே வந்து மதுராவை உங்களுக்கு உரிமையாக்கிக் கொள்ளலாம். செல்லும் சரியான வழியை நான் கூடவே வந்து உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன்."

காலயவனன் தன் வாளை உருவிக்கொண்டே, "அடே, இடையா! உன்னுடைய தந்திரவேலைகளை என்னிடம் காட்ட நினைக்கிறாயா?" என உறுமினான்.

"ஐயா, இது என்ன தாங்கள் கூறுவது? நான் தன்னந்தனியாக அல்லவோ வந்துள்ளேன். நீங்களோ உங்கள் பரிவாரங்களுடன் இருக்கிறீர்கள். நிலவைச் சுற்றிலும் எண்ணிக்கையில்லா நக்ஷத்திரங்கள் காணப்படுவது போல் உங்களைச் சுற்றியும் எண்ணிக்கையில்லா படைவீரர்கள் இருக்கின்றனரே.." என்றான் கண்ணன்.

"உன்னை என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை நான் நன்கறிவேன்." காலயவனன் கூறிவிட்டுத் தன் தளபதிகளுடன் கலந்து ஆலோசித்துச் சில கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தான். அவர்களோடு அவன் பேசிய மொழி கிருஷ்ணனுக்குப் புரியவில்லை. ஒரு துணைத்தளபதியின் பொறுப்பில் கண்ணன் ஒப்படைக்கப்பட்டான். மற்றவர்களோடு கலந்து ஆலோசித்த காலயவனன் அன்றைய தினத்தையும் அங்கேயே கழிக்க முடிவெடுத்தான். மறுநாள் கண்ணனை அழைத்து, ஜராசந்தனுக்கு முன்னால் மதுராவைத் தான் அடையவேண்டிய வழிகளைப் பற்றிக் கேட்டான். இன்றைக்கு அவன் குரலில் அவநம்பிக்கை குறைந்து காணப்பட்டது.

"மதுராவைச் சீக்கிரமாக அடையக்கூடிய குறுக்குவழியை நான் காட்டுகிறேன் இந்த லவனிகா நதியின் வடகரையோடு சென்றால் மதுராவை அடைய இருபது நாட்கள் பிடிக்கும். நான் உனக்கு அதைவிடக் குறுக்கு வழியைக் காட்டுகிறேன். அகரவனம் வழியாகச் சென்றால் விரைவில் மதுராவை அடையலாம். ஜராசந்தன் அதன் பின்னர் ஒரு மாதம் கழித்தே மதுராவை அடைய முடியும்." கண்ணன் கூறினான்.

"நீ உண்மைதான் பேசுகிறாய் என்பதை நான் எவ்வாறு நம்புவது?" என்றான் காலயவனன். "என்னுடன் வா. புரிந்து கொள்வாய். என் வழிகாட்டியும், நானும் உங்கள் அனைவருக்கும் வழிகாட்டி அழைத்துச் செல்கிறோம்." என்றான் கண்ணன். "ம்ம்ம்ம்ம்,, நீ மட்டும் தவறான பாதையில் என்னை அழைத்துச் சென்றாயானால் உன்னை உயிரோடு கொளுத்திவிடுவேன்." காலயவனன் குரலின் உறுதி அவன் சொன்னதைச் செய்வான் என்பதைக் காட்டியது.

"ஓ, அது எனக்குத் தெரியாதா? அதோடு எப்படி இருந்தாலும் உன் குறிக்கோள் என்னைக் கொல்வதுதான். நீ அப்படித்தானே சபதம் செய்திருக்கிறாய்? எந்த வழியில் சென்றாலும் என் உயிர் உன் கையில் அல்லவா? அதனால் எனக்கு இது ஒரு பொருட்டல்ல. "

காலயவனன் சத்தம் போட்டு பயங்கரமாகச் சிரித்தான். ஆனாலும் அவனுக்கு உள்ளூர ஆச்சரியம் தான். அவன் முன்னிலையில் நடுங்காதவர்களே கிடையாது. இந்தச் சிறுவனோ இவ்வளவு தைரியமாகப் பேசுகிறானே!

துன்பம் இன்றெங்கும் இனி நினக்கென்னால் எய்திடாது!

"தேவகி அம்மாவிடமும், தந்தை வசுதேவரிடமும் நான் எப்போதும் அவர்களோடு இருப்பதாய்ச் சொல். அண்ணன் பலராமனை ரேவதியைத் திருமணம் செய்து கொண்டு சந்தோஷமாய் இருக்கச் சொல். ரேவதியிடம், ஒரு மருமகளாகத் தன் கடமைகளைச் செய்யும்படியும், என் தாயையும், தகப்பனையும் கவனித்துக்கொள்ளவும் சொல்வதோடு, என்னை இழந்தால் அதற்காக அவர்கள் வருந்தாமல் இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்ளச் சொல். அவள் மிகவும் தைரியமான பெண்மணி. நன்கு கவனித்துக்கொள்வாள். எனக்குத் தெரியும்." கண்ணன் மிகவும் உணர்ச்சிமிகுந்த குரலில் கூறினான். சாத்யகி மிகவும் கஷ்டத்தோடு தனக்குள் எழுந்த விம்மலை அடக்கிக் கொண்டான். "அண்ணன் பலராமன் யாதவர்களை நன்கு கவனித்துக்கொள்வார்." கண்ணன் தொடர்ந்தான்.

"என் நமஸ்காரங்களை அண்ணனுக்குத் தெரிவித்துவிடு. சாத்யகி! மேலும்....." கண்ணன் தயக்கத்தோடு நிறுத்த, சாத்யகி, "உன் கட்டளை என்னவோ அதைச் சொல் கிருஷ்ணா!" என்று துக்கம் தொண்டையை அடைக்கக் கேட்டான்.

"இப்போது உனக்குத் தான் நான் சொல்ல வேண்டியது இருக்கிறது. நீ தைரியமானவன்; விசுவாசம் மிகுந்தவன்; நேர்மையானவன்; பெருந்தன்மை உள்ளவன். நீ இவ்வாறு இருப்பதிலேயே திருப்தி அடையலாம். உத்தவன் வலுவான மனமும், உடலும் கொண்டவன். அவன் மனதளவில் ஒரு துறவியாகத் தெரிந்தாலும் நான் இல்லை எனில் தனியாக உணருவான். தான் தன்னந்தனியாக விடப்பட்டதாய்க் கருதுவான். அவனைக் கை விட்டுவிடாதே! இப்போது அவன் எவ்வாறு என்னோடு இணைபிரியாமல் நிழல் போல் இருக்கிறானோ அவ்வாறு நீ அவன் நிழல் போல் அவனோடு இரு; ஒரு கணமும் பிரியாதே. "

"என் பிரபுவே, என் கடவுளே, அவ்வாறே ஆகட்டும்." சாத்யகியால் இப்போது தன் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை. "வா, சாத்யகி, என்னைக் கட்டி அணைத்துக்கொள்வாய். எதற்கும் கவலைப்படாதே! மரணம் வந்தால் வரட்டும். பயந்து பயந்து வாழ்வதை விடத் துணிவோடு மரணத்தை எதிர்கொள்ளலாம். " கிருஷ்ணன் கூறினான். அவ்வளவில் சாத்யகியைக் கட்டி அணைத்துக்கொண்டு உச்சி முகர்ந்த கண்ணன் அவனுக்கு ஆசிகள் கூறினான். மென்மையான குரலில், " இன்னும் ஒன்றே ஒன்று கூறியாகவேண்டும்." என்றான். சாத்யகி நிமிர்ந்து பார்க்க, கிருஷ்ணன், "பீஷ்மகனின் மகள் ருக்மிணியை நீ அறிவாய் அல்லவா? அவள் என்னைத் தன் தலைவனாக, பிரியத்துக்கு உகந்தவனாகத தேர்ந்தெடுத்துவிட்டாள். இத்தனைக்கும் நான் ஒரு இடையன் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அவள் ஓர் ராஜகுமாரி என்பதையும் அறிந்திருக்கிறாள். ஆனால் இது நடந்தது சில வருடங்கள் முன்னர். நான் என் மாமா கம்சனைக் கொன்றேனே! அப்போது தான் முதன்முதல் மதுரா வந்தேன். அப்போது தான் இது நடந்தது. அப்போது எனக்குப் பதினாறு வயதுக்குள்ளே தான். அவளும் பதினைந்து வயதே ஆனவள். அப்போதிலிருந்து அவள் உடலால் தனியாக அவள் நாட்டில் வசித்தாலும் உள்ளத்தால் என்னோடுதான் இருந்து வருகிறாள்."

சற்று நிறுத்திவிட்டுப் பெருமூச்சு விட்ட கண்ணன் மேலே தொடர்ந்து, " சுற்றிலும் எதிரிகள் சூழ்ந்துள்ள இந்நிலையிலும், அவளைச் சுற்றிலும் கூட எதிரிகளை நிறைந்துள்ள நிலையிலும், அவள் நான் செய்யும் தர்ம யுத்தத்திற்கு எனக்குத் துணை நிற்கிறாள். என்னோடு கூடவே வருவதாய்ச் சொல்கிறாள். ஒரு செண்பக மலரைப் போல் அழகும், வடிவும், வனப்பும், மணமும், குணமும், எழிலும், நளினமும் நிறைந்த இந்த மங்கை தன்னந்தனியாக விதர்ப்ப நாட்டில் நமக்காக ஜராசந்தனையும், அவன் படைகளையும் எதிர்த்து வருகிறாள். அவள் மட்டும் சற்று வளைந்து கொடுத்திருந்தாளானால், ஒரு கண்ணிமை சற்றே ஜராசந்தன் பக்கம் இமைத்திருந்தாளானால், நாம் இன்று இப்படித் தப்பிக் கூட ஓட முடிந்திருக்காது. என்றோ இறந்தவர்களாகி இருப்போம்."

சாத்யகி கண்ணன் மேலே கூறப்போவதற்காகக் காத்திருந்தான். கண்ணன் கூறினான்:"மதுராவை நாசம் செய்துவிட்டு ஜராசந்தன் சும்மா இருக்க மாட்டான். ருக்மிணியை சிசுபாலனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளக் கட்டாயப் படுத்துவான். ருக்மிணி சம்மதிக்க மாட்டாள்; அது என்னவோ உறுதி. எந்தவிதமான பாசபந்தங்களுக்கும் கட்டுப்படாமல் என் மேல் அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறாள். நான் தர்மத்தின் பாதையில் செல்லப் போகிறேன்; என் வாழ்க்கையை அதற்காகவே வாழப்போகிறேன் என்பது தெரிந்த அந்த விநாடியில் இருந்து என்னைப் பின் தொடரத் தயாராகிவிட்டாள்; பின் தொடரவும் செய்கிறாள்."

இப்போது கண்ணன் குரலே உணர்ச்சி மயமாக இருந்தது. தன்னைப் பூரணமாய்க் கட்டுப்படுத்தியவண்ணம் கண்ணன் கூறினான்: அண்ணா பலராமரிடம் இது என் கடைசிச் செய்தி எனக் கூறு சாத்யகி! உத்தவன் மற்றும் உள்ள அனைத்து யாதவத் தலைவர்களிடமும் கூறு. எப்படியேனும் ருக்மிணி காப்பாற்றப்பட வேண்டும். ஜராசந்தன் கைகளில் அவள் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது. எந்த விலை கொடுத்தேனும் அவளைக் காப்பாற்ற வேண்டும். ஒரு வேளை.... ஒருவேளை..... நம்மால் காப்பாற்றப்படுவதற்கு முன்னரே அவள் இறக்க நேரிட்டால்.....அவளுடைய அஸ்தியை நாம் இப்போது செல்லும் துவாரகை நகருக்கு எடுத்து வாருங்கள். அங்கே அந்த அஸ்தியைப் போட்டு அதன் மேல் ஒரு கோயிலைக் கட்டுவோம். தர்மதேவதை அவள் உருவில் அவதரித்திருக்கிறாள். அவளுடைய ஆசிகள் நம் குலத்து யாதவர்களுக்கு நன்மையையும், வளமான வாழ்வையும் கொண்டு வரும்."

சாத்யகியால் பேசவே முடியவில்லை.

தந்திரங்கள் பயிலவுஞ் செய்குவான்!

அனைவரும் நடுவில் குறுக்கிட்ட நதி ஒன்றை அபாயம் ஏதுமில்லாமல் கடந்தனர். இன்னும் சிலர் கடக்கவேண்டி இருந்ததால் நதிக்கரையில் முகாம் இட எண்ணினார்கள். கிருஷ்ணன் சாத்யகியைக் கூப்பிட்டு ரகசியமாக, "சாத்யகி, நான் இங்கே உங்கள் அனைவரையும் பிரிந்து செல்கிறேன்." என்றான். சாத்யகி ஆச்சரியத்துடன், "பிரபுவே, நாம் சீக்கிரம் இந்த நதியைக் கடந்துவிடுவோம். கவலை வேண்டாம்.. " என்றான். கண்ணனோ அதைக் கவனியாமல், "கவனி, சாத்யகி, அனைவரும் பேராபத்தில் இருக்கின்றனர். நான் இரண்டு நாட்களாகவே மேற்கே தெரியும் தொடுவானத்தைக் கவனித்து வருகிறேன். அங்கே நேற்றும், இரண்டும் வெளிச்சம் தெரிந்தது. இன்று மீண்டும் கூர்ந்து கவனித்ததில் எனக்குத் தோன்றியது என்னவெனில், காலயவனன் சமீபத்தில் எங்கேயோ முகாமிட்டிருக்கிறான். இந்த நதிக்கரைப் பிரதேசத்தை அவனும் நமக்கு எதிர்ப்பக்கமிருந்து கடக்கிறான் என எண்ணுகிறேன். அப்படி என்றால் நாள அல்லது நாளை மறுநாள் நம்மைக் கடக்கக் கூடும். அதற்குள்ளாக மீதமிருக்கும் மக்கள் அனைவரும் இந்த நதியைக் கடக்க இயலாது." கண்ணன் குரலில் வருத்தமிருந்தது.

அதற்குள்ளாக அந்தப் பிரதேசத்தைக் கடக்க வழிகாட்டி வந்தவர்களிடம் கேட்டதில் மேல்வானில் தெரியும் வெளிச்சம் தூரத்தே எங்கேயோ முகாமிட்டிருக்கும் கூடாரங்களில் இருந்து வருவதே என்று தெரிந்தது. சாத்யகி மேல் வானை உற்றுக் கவனித்தவண்ணம், " ஆம், கிருஷ்ணா, நீ சொல்வது சரிதான், இந்தப் பிரதேசத்தை நாம் விரைவில் கடந்து செல்லவேண்டும் என்றான். அதற்குக் கண்ணன், " இங்கே இப்போது கடந்து கொண்டிருக்கும் மக்களால் இரண்டு நாட்களுக்குள் இந்தப் பிரதேசத்தைக் கடக்க இயலாது. இவர்கள் போர்வீரர்கள் அல்ல; சாமானிய மக்கள். மிகச் சாதாரணமானவர்கள். இவர்களுக்கு நான்கு நாட்கள் தேவைப்படும். இவர்களை நாம் அவசரப்படுத்த முடியாது.:" என்று கூறினான். "எனில் இவர்கள் வரும்போது வரட்டும்; நாம் முன்னே செல்வோம்; முக்கியமான யாதவர்கள் அனைவரும் சென்றுவிட்டார்கள். காலயவனன் பாடு; இவர்கள் பாடு." சாத்யகி கூற, கண்ணனோ, "இவர்கள் நம் மக்கள்; நம்மில் ஒருவர். அந்தக் காலயவனன் கைகளால் இவர்கள் இறக்க அனுமதிக்க முடியாது. அதோடு நாம் அனைவரும் சேர்ந்து இந்த இடத்தைக் கடக்கவில்லை எனில், காலயவனனுக்கு நம்மைப் பற்றித் தெரிந்து போய் அவன் மதுரா செல்லாமல் நம்மைத் தொடரவும் ஆரம்பிக்கலாம். கொடூரக் கொலைகாரன் அவன்." கண்ணன் கவலை மிகுந்த குரலில் கூறினான்.

"என்ன செய்யலாம்?" சாத்யகி கேட்டான். "நான் இங்கே உங்களைப் பிரிந்து சென்று காலயவனனைச் சந்திக்கிறேன். அல்லது வேறு வழியில் அவனைத் தடுத்து நிறுத்த முயல்கிறேன். அப்போது உங்கள் அனைவருக்கும் இந்தப் பிரதேசத்தைக் கடக்க நேரம் கிடைக்கும். நாம் அனைவரும் இப்படிக் கூண்டோடு தப்பிச் செல்வதை அவன் அறியாமல் இருக்க வேண்டும். இது ஒன்றுதான் வழி." என்றான் கண்ணன். "ஆனால், கிருஷ்ணா, நீயே நேரில் சென்று காலயவனனைச் சந்திப்பது மிகவும் ஆபத்து." சாத்யகி நடுங்கினான். "ஓஹோ, சாத்யகி, அவன் நம்மை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதை மறவாதே! ஏற்கெனவே தாமதம் செய்து விட்டோம்; நான் இப்போது போயே ஆகவேண்டும்." கண்ணன் உறுதியாகச் சொன்னான். சாத்யகி கண்ணனுக்கு நேரக் கூடிய கதியை நினைத்துக் கலங்கினான். கண்ணனோ, நிதானமாக, "அதனால் என்ன? எத்தனை முறை இறப்பேன்? ஒரே முறைதானே! இந்த உடம்பை விடுத்து இன்னொரு உடம்பில் புகுந்து கொள்வேன்; பழைய ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டுப் புத்தாடை உடுப்பது போல."

"ஆனால் உன் வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் நாங்கள் என்ன செய்வோம்?" சாத்யகியின் குரலில் திகில் மிகுந்திருந்தது. " அப்படி எல்லாம் பேசாதே! நான் ஏற்கெனவே உனக்கு வழியைச் சொல்லிவிட்டேன். தர்மத்தின் பக்கமே எப்போது நிலையாக நின்று கொள். தர்மத்தை விட்டுச் சிறிதும் பிறழாதே. அது உன்னை எப்போதுமே காக்கும். அந்த நம்பிக்கையில் தான் நான் வாழ்கிறேன்; உன்னையும் வாழ வழிகாட்டுகிறேன்.." கண்ணன் கூறினான். சாத்யகியின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது. கண்ணனை அணைத்தவண்ணம், என் பிரபுவே, என் பிரபுவே என்று புலம்பினான். அவனையொத்த இளைஞரக்ள் அனைவரும் இப்போது கண்ணனைத் தங்கள் பிரபுவாக நினைக்கத் தொடங்கி இருந்தனர்.. சாத்யகியைப் பார்த்துக் கண்ணன், மேலும் பேச நேரமில்லை என்றும், தான் இந்த வழிகாட்டியை உடன் அழைத்துச் செல்வதாயும் கூறினான். சாத்யகி கண்ணன் கால்களில் விழுந்து கதறினான். கண்ணனோ, அவனை எழுப்பி ஆசீர்வதித்து, உக்ரசேன மஹாராஜாவிடம் யாதவர்கள் அனைவரும் சுதந்திரமானவர்கள் என்றும் அவர்கள் இன்னமும் வலுப்பெற்று ஜராசந்தனை அழைக்கவேண்டும் எனவும், அவனை அழிக்கும் வரையிலும் ஆர்யவர்த்தத்தில் தர்மம் நிலைக்காது; அதர்மமே தலைவிரித்தாடும் எனவும் கூறுமாறு வேண்டிக்கொண்டான்.

என் குடும்பம் வண்ணமுறக் காத்திடுவான்!

"இது ஒன்றே நாம் தப்பிக்க வழி. காலயவனனையும், ஜராசந்தனையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளலாம்." கண்ணன் கூற, "ஒருவேளை நமக்கு இதில் வெற்றி கிட்டவில்லை எனில்?" கத்ருவுக்கு சந்தேகம் பிறந்தது. " தளபதியாரே, நாம் இறக்கப் போவது ஒரே முறைதான். " கண்ணன் குரலில் அதீதமான தன்னம்பிக்கை தெரிந்தது. அதே சமயம் மற்றவர்களுக்கும் தன்னம்பிக்கையை ஊட்ட முயன்றான். "நம்மிடம் வேறு வழியே இல்லை; இதுவே எல்லாம் வல்ல மஹாதேவர் நமக்குக் காட்டி இருக்கும் நல்வழியென நான் நம்புகிறேன். இந்த வழியில் செல்லுகையிலும் நாம் இறக்க வாய்ப்பு இருந்தாலும்; உயிர் பிழைத்திருக்க அதிக வாய்ப்பு இருப்பதால், ஒரு முயற்சி செய்யலாம்." கண்ணன் தீர்மானமாய்ச் சொன்னான். அவன் கண்கள் பிரகாசித்தன. அனைவரையும் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். எல்லார் முகத்திலும் நம்பிக்கைக் கீற்று மின்னலெனப் பளிச்சிடுவதை உணர்ந்தான். மேலே தொடர்ந்து, "பெரிய அண்ணா பலராமருக்கும், உத்தவனுக்கும் குஷஸ்தலைக்குச் செல்லும் வழி நன்கு தெரியும். வழியில் நாம் பாலவனங்கள், காடுகள், சதுப்பு நிலக்காடுகள், புதைகுழிகள் எனப் பலவகையான இயற்கை ஆபத்துகள் காத்திருக்கின்றன. அனைத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் பலராமனும், உத்தவனும் தலைமை வகித்து வழிநடத்திச் செல்வதால் நாம் நம்பிக்கை இழக்கவேண்டாம். சரியான பாதையில் அழைத்துச் செல்வார்கள். " கண்ணன் உறுதி கொடுத்தான்.

"நீ? கண்ணா! நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்?"உக்ரசேனர் கேட்டார். "நான் என்னுடைய வார்த்தையைக் காப்பாற்றப் போகிறேன் தாத்தா. இந்த மதுராவின் கடைசிக் குடிமகன் நகரை விட்டு வெளியே செல்லும்வரை காத்திருப்பேன். அதன் பின்னரே மதுராவை விட்டு வெளிவருவேன். உங்கள் பின்னாலேயே வந்து உங்களுக்குப் பாதுகாப்புக் கொடுத்துவருவேன். தேவைப்பட்டபோது முன்னிருப்பேன். தேவை எனில் காலயவனனைத் தன்னந்தனியாகச் சந்திக்கவும் தயாராக இருக்கிறேன். யாதவர்களில் ஒருவருக்கேனும் அவர்களால் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதன் பின்னர் ஒரு கணம் கூட நானும் உயிர் தரியேன். மாட்சிமை பொருந்திய அரசே, உங்கள் கட்டளைகளைக் கொடுங்கள்; ஆசிகளைத் தாருங்கள். நமக்கு நேரமே இல்லை. விரைவில் கிளம்பவேண்டும். வரும் திங்களன்று காலை சூரிய உதயத்திற்கு முன்னால், நாம் கிளம்பிவிடவேண்டும். நமக்காகப் புதியதோர் உலகம் காத்திருக்கிறது." என்றான் கண்ணன்.

பல்லாயிரக்கணக்கான கால்கள் முளைத்த பூரான்களைப் போல யாதவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் காடுகளையும், பாலைவனங்களையும் நோக்கிச் சென்றனர். முற்றிலும் புதிய நாட்டில், புதியதோர் உலகை நாடிச் சென்றார்கள். சுதந்திரமாகவும், இன்பமாகவும் வாழவேண்டி தொலைதூரத்தில் எங்கோ இருக்கும் செளராஷ்டிரக் கடற்கரையை நோக்கி நடந்தனர். சிலர் மாட்டுவண்டிகளிலும், சிலர் குதிரை வண்டிகளிலும், சிலர் ரதங்களிலும், சிலர் பல்லக்குகளிலும், பெரும்பான்மையான சாமானிய மக்கள் நடந்தும் பயணம்செய்தனர். பலராமனும், உத்தவனும் தலைமை வகித்து நடத்திச் செல்ல, உக்ரசேனர், வசுதேவர், அக்ரூரர் மற்ற யாதவத் தலைவர்கள் அனைவரும் ரதங்களில் தங்கள் குடும்பங்களோடு பயணம் செய்ய இளைஞர்களில் பலரும் குதிரைச் சவாரி செய்து வந்தனர். ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் சொந்தமான கால்நடைகள் ஒட்டகங்கள், மாடுகள், யானைகள், குதிரைகளும் அவைகளால் தூக்க முடிந்த அளவுக்குப் பொதியைத் தூக்கிச் சுமந்து பயணம் செய்தன. வேடுவர்களும், நாகர்களும் மற்றவர்களும் கூடவே பயணம் செய்தனர். அவர்களைப் பின் பக்கமிருந்து சாத்யகி தலைமையில் மற்ற யாதவ இளைஞர்கள் பாதுகாவல் செய்து வந்தனர். சின்னஞ்சிறு நாடான அக்ரவனத்தின் அரசன் சாருதேஷ்னனும் ஜராசந்தன் கைகளில் மாட்டிக்கொள்வதைவிட யாதவர்களுடன் தப்புவதே மேல் எனக் கூடவே தன் பரிவாரங்களோடு பயணம் செய்தான்.

கண்ணன் அனைவரது பாதுகாப்பையும் நன்கு கவனித்து வந்தான். கண்ணின் இமைபோலக் காத்தான். மிகவும் கஷ்டமான இந்தப் பயணத்தில் மக்கள் பல துன்பங்களை அடைந்தனர். வயது முதிர்ந்த பலரும் பயணத்தின் கடினம் தாங்காமல் இறந்தனர். நோயாளிகளால் பயணம் செய்ய இயலவில்லை. பாலைவனங்களைப் பகல்வேளைகளில் கடக்கையில் அதன் வெப்பம் தாக்கிக் கால்நடைகள் இறந்தன. மக்களுக்கும் துன்பங்கள் நேரிட்டது. என்றாலும் எஞ்சியிருந்த யாரும் நம்பிக்கையை இழக்காமல் மேலே மேலே பயணித்தனர்.

தங்களுக்கோர் துன்பமுறாமற் காப்பேன்!

"அப்படி எல்லாம் பேசாதே கிருஷ்ணா! உன்னால் மட்டுமே எங்களைக் காக்க முடியும். உன்னால் மட்டுமே அற்புதங்களை நிகழ்த்த முடியும். " கத்ரு கூறினான். அதற்குக்கிருஷ்ணன், " நான் ஏற்கெனவே உங்களிடம் கூறியுள்ளேன்; நம்பிக்கை ஒன்றால் மட்டுமே அற்புதங்களை நிகழ்த்த முடியும். திரும்பவும் அதையே கூறுகிறேன். நம்பிக்கை இல்லை எனில் கடவுளரால் கூட அற்புதங்களை நிகழ்த்த இயலாது. " ஷங்கு கூறினான். "கண்ணா, எங்களுக்கு உன்னிடம் நம்பிக்கை உள்ளது. என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு." என்று கூற அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் அதை ஆமோதித்தார்கள். "வாசுதேவா, இதற்கு முன்னால் நடந்தவைகளை எல்லாம் தயவு செய்து மறந்துவிடு. நாம் அனைவரும் மரணம் நம்மைப் பிரிக்கும்வரையில் ஒன்றுபட்டிருப்போம்." சாத்யகி திடமான குரலில் உறுதி அளித்தான். வசுதேவரும், உணர்ச்சிமயமான குரலில், " குழந்தாய், கிருஷ்ணா, நீ எங்களைப் போதுமான அளவு சோதித்துவிட்டாய். போதும் அப்பா. உன் சோதனைகளை நிறுத்திக்கொள். யுத்தம் செய்வதைத் தவிர இப்போது வேறு வழி இல்லை. நீ தான் அதற்குத் தலைமை தாங்க வேண்டும். ஜராசந்தனையும் காலயவனனையும் வேறு எவராலும் எதிர்கொள்ள இயலாது."

"மாட்சிமை பொருந்திய மன்னா, மரியாதைக்குரிய தந்தையே, நம்மிடம் நம்பிக்கை மட்டும் இருந்ததெனில் நாம் சுதந்திரமாக வாழலாம். பயமின்றியும் வாழலாம்." கண்ணன் கூறினான். அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தாலும் அதில் உறுதி தொனித்தது. அனைவரும் மேலே என்ன செய்ய வேண்டுமெனக்கேட்டார்கள். "காலயவனனிடமோ ஜராசந்தனிடமோ நம்மை ஒப்புக்கொடுக்காமல் நாம் இறக்கத் தயாராக இருக்கிறோமா? சொல்லுங்கள், தயாராக இருக்கிறோமா?" கண்ணன் கேட்டான். "வேறு வழியும் இருக்கிறதா? காலயவனனையோ, ஜராசந்தனையோ எதிர்கொள்ளாமல் நாம் தப்பித்து சுதந்திரமாக வாழ வழி இருக்கிறதா? அந்த வழியைச் சொல் கிருஷ்ணா! " சாத்யகி கேட்க, "ஜராசந்தனிடமும், காலயவனனிடமும் மாட்டிக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை" என ஏளனமாக சத்ராஜித் கூறினான். "சுதந்திரமாய் வாழவேண்டுமானால் நான் ஒரு வழியைக் காட்டுவேன்; அந்த வழி தான் நம் முடிவாக இருந்தாலும், அது ஒன்றே நம்மைச் சுதந்திரமாக வாழவும் வைக்கும்." கண்ணன் கூறினான். "சொல் கிருஷ்ணா, என்ன அது சீக்கிரம் சொல்! நம்மை நாமே சிதையை மூட்டி எரித்துகொண்டால் தான் சுதந்திரமாக இருக்கமுடியுமெனில் அதற்கும் தயார். நம் மானமும், மரியாதையும் அப்படியாவது காப்பாற்றப்படும்." உக்ரசேனர் கூறினார். தாம் அனைவரோடு கலந்து ஆலோசித்தே இம்முடிவை எடுத்ததாகவும் கூறினார். பலியாடுகளாக மாற எவருமே தயாராக இல்லை என்றும் கூறினார்.

"அரசே, கேளுங்கள். நாம் நம் மூதாதையர் காலந்தொட்டு, ஜன்ம, ஜன்மாந்திரமாக வாழ்ந்து வரும் இந்த மதுராவை விட்டு, இந்த யமுனைக்கரையை விட்டுவிட்டு, நம் புராதன மாளிகைகளை விட்டு விட்டு, நம் சொந்த மண்ணை விட்டுவிட்டு, இங்கிருந்து செல்ல வேண்டும். மாமா கம்சனுக்குப் பயந்து யாதவத் தலைவர்கள் ஓடோடி ஒளிந்து கொண்டார்களே அப்படி இல்லை இது; வாழவேண்டும்; சுதந்திரமாக வாழவேண்டும்; தர்மத்தின் பாதையில் செல்ல வேண்டும். என்ற புனிதமான எண்ணத்திற்காக இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும்." கண்ணன் திட்டவட்டமாய்க் கூறினான். அமைதி! எங்கும் அமைதி. எவரும் எதுவும் பேசவில்லை. மூச்சு விட்டால் கூட சத்தத்தை ஏற்படுத்துமோ என அனைவரும் பயந்து கொண்டு மூச்சுவிட்டனர். கண்ணன் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளைக் கவனமுடன் கேட்டனர். கண்ணன் மேலும் கூறினான்.

"ஜராசந்தனுக்கும் முன்னால் காலயவனன் மதுராவை அடைந்துவிடுவான். ஆனாலும் அதற்கு இன்னமும் ஒரு மாதம் முழுதும் பிடிக்கும். ஆகவே நமக்கு வேண்டிய நேரம் கிடைக்கிறது. மதுராவை விட்டு நாம் அனைவரும் கிளம்புவோம். இந்த மதுராவின் ஆண், பெண், குழந்தைகள், சிறுவர்கள், சிறுமிகள், ஆடுமாடுகள், கால்நடைகள், வேலையாட்கள், குதிரைகள், யானைகள் என நம் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு இங்கிருந்து கிளம்புவோம். அதுவும் காலயவனன் மதுராவை அடையும் முன்னர் கிளம்பவேண்டும்."

"எல்லாம் சரி அப்பா! எங்கே போவோம்? எங்கே தங்குவோம்? நம்முடைய அண்டை நாடுகள் எதுவுமே நம்மை அடைக்கலம் கொடுத்துக்காப்பாற்றும் அளவுக்கு வலுவுள்ளவர்கள் அல்ல; ஜராசந்தனின் கோபத்தை அவர்கள் எதிர்கொள்ளத் தயங்குவார்கள். காலயவனன் வேறு சேர்ந்து கொண்டான்.:" கத்ரு கூற, கண்ணன் தொடர்ந்து, "நான் ஒரு நாட்டைக் கண்டறிந்திருக்கிறேன். அந்த நாட்டின் அரசனும்,மக்களும் நம்மை முழு மனதோடு வரவேற்றுத் தங்க வைப்பார்கள். நமக்கு அன்பான வரவேற்புக் கிடைக்கும். என் பெரிய அண்ணா பலராமன் அரசன் குக்குட்மினுக்காக குஷஸ்தலையை வெற்றி கொண்டார். மிக அழகான அந்த நாடு செளராஷ்டிரக் கடற்கரையில் வியாபித்துள்ளது. அரசர் குக்குட்மின் தம் ஒரே மகள் ரேவதியையும், ராஜ்யத்தையும் அண்ணா பலராமரிடம் ஒப்படைக்கக் காத்திருக்கிறார். அங்கே நாம் நிம்மதியாகவும், சந்தோஷமாகவும், சுதந்திரமாகவும் இருக்கலலம். ஜராசந்தனிடமிருந்தும் காலயவனனிடமிருந்தும் நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு நமக்கு நாமே மன்னராக வாழலாம்."

இதைக் கேட்ட சத்ராஜித் ஆக்ஷேபித்தான். குஷஸ்தலை எங்கோ உள்ளது. அங்கெல்லாம் செல்ல முடியாது என மறுத்தான். கண்ணன் சிறு சிரிப்போடு, "யமப்பட்டினத்தை விட அருகே தான் உள்ளது" என்றான். எவருமே சிறிது நேரம் பேசவே இல்லை. கிருஷ்ணன் மேலே பேசினான். " உங்களால் மதுராவை விட்டுக் கிளம்ப இயலாதெனில் இப்போதே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். உங்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப நடக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் மரணத்தை எதிர்கொள்ள மட்டும் தயாராக இருக்க வேண்டாம்; நம் எதிரி நம்மை அழிக்கும் முன்னர் நம் பெண்டிரை எல்லாம் நெருப்பிலிட்டு எரித்துவிடத் தயாராக வேண்டும். இல்லை எனில் அவர்கள் கைகளில் மாட்டிக்கொண்டு அந்தப் பெண்கள் அவதிப்படுவார்கள். அவ்வளவு ஏன்? குழந்தைகளைக் கூட நாம் அழித்துவிடவேண்டும். அந்தக் காட்டுமிராண்டிகள் கைகளால் நம் குழந்தைகள் இறப்பதைவிட நாமே கொன்றுவிடலாம்.."

"ஆனால் நான் உங்களுக்கு எதிர்காலம் பற்றிய நல்லதொரு நம்பிக்கையைக் கொடுத்திருக்கிறேன். உங்கள் ரதங்களைத் தயார் செய்து கொண்டு கிளம்பத் தயாராகுங்கள். உங்கள் மாட்டு வண்டிகள், குதிரை வண்டிகள், பசுக்கள், குதிரைகள், யானைகள் அனைத்தும் தயாராகட்டும். மதுரா நகரை அதன் விதியைத் தன்னந்தனியே சந்திக்கத் தயார் செய்துவிட்டு ஒரு வீரனைப் போல் கிளம்புங்கள். அடைக்கலம் தேடி ஓடும் பலவீனமான மனிதனைப் போல் அல்ல. ஒரு அகதியாக அல்ல. புதியதொரு ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்கப் போகும் அரசனைப் போல் வீரத்தோடு கிளம்புங்கள்."

இந்தக் கண்ணனைப் போலன்பு கொண்டவர் வேறுளரோ?

மதுராவில் சந்தோஷ ஆரவாரம். அனைவருக்கும் இனம் புரியாத நிம்மதி. கண்ணன் வந்து விட்டான். வந்தே விட்டான். இனி இல்லைத் துயரம்! படமுடியாதினித் துயரம் என இருந்தோர் அனைவரும் கண்ணனின் பாஞ்சஜன்யத்தின் ஒலி கேட்டுப் பரவசம் அடைந்தனர். ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், சிறுவர், சிறுமியர், வயோதிகர் என அனைவரும் ஓடோடி மதுராவின் கோட்டை வாயிலுக்குக் கண்ணனை வரவேற்கச் சென்றனர். ஜெயஶ்ரீ கிருஷ்ணா! என்ற கோஷம் கடல் அலையைப் போல் ஒலித்தது. அவர்களின் ஆட்டம், பாட்டம், கொண்டாட்டத்திற்கு இடையில் ஒரு உருவம் கையில் பிடித்திருந்த தண்டாயுதத்தோடு மெல்ல மெல்ல நடந்து வருவதைக் கண்டனர். யார் அது?? கண்ணனா? ஆம்! கண்ணனேதான். அவர்களை நோக்கித் தான் வருகிறான். ஆனால் என்ன இது? இது முற்றிலும் மாறுபட்ட கிருஷ்ணன்! அவர்கள் எப்போதும் பார்க்கும் கிருஷ்ணன் அல்ல. ஏதோ புனிதத்தைத் தாங்கி வருபவன் போல் காணப்பட்டான். அவனைச் சுற்றி ஒரு புதிய சூழ்நிலை காணப்படுகிறதோ? கொஞ்சம் கடுமை; அதிகமாய் நன்றி, விசுவாசம், விநயம். கண்ணன் அங்கே வந்த உக்ரசேனரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினான். தேவகி அம்மா சந்தோஷம் தாங்க முடியாமல் அழ, வசுதேவரும், உக்ரசேனரும் கண்ணனை வாரி எடுத்துக்கட்டி அணைத்தனர். மற்றவரெல்லாம் கண்ணனின் காலடிகளில் விழுந்து வணங்கினார்கள். கண்ணன் கண்களில் இனம் புரியாத் துயரம்.

"மாட்சிமை பொருந்திய அரசே, மதிப்புக்குரிய தந்தையே, என் விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக நான் திரும்பி இருக்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் காட்டிய விசுவாசமும், நம்பிக்கையும் என்னைக் கட்டி இழுத்து வந்துவிட்டது. "

"உன்னை விட்டுப் பிரிந்து எங்களால் இருக்க முடியவில்லை கிருஷ்ணா! என்ன நடந்தாலும் சரி, எங்களுக்கு உன் இருப்பு மிக அவசியமான ஒன்று." உக்ரசேன மஹாராஜா முழு மனதோடு கூறினார். "யாதவ குலத் தலைவரே! தர்மம் ஜெயிக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லாமல் நம்மால் வாழ முடியாது. அதற்காக நாம் நம் உயிரையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். " அனைவரும் சிரிப்புக் கலந்த அழுகையோடு கண்ணனை மாளிகைக்கு அழைத்து வந்தனர். விசித்திரமாகக் கண்ணன் வாயைத் திறந்து எதுவுமே பேசாமல் அமைதி காத்தான். உக்ரசேன மஹாராஜா மந்திராலோசனை சபையைக் கூட்ட உத்தரவிட்டார். அனைத்து யாதவத் தலைவர்களுக்கும் செய்தி போய், அரண்மனையின் முன் முற்றம் மக்கள் கூட்டத்தாலும், தலைவர்கள் கூட்டத்தாலும் நிரம்பி வழிந்தது. பொது மக்களில் பலரும் கண்ணனை ஒருமுறையாவது பார்த்துவிடவேண்டும் என்ற ஆவலில் வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் கண்களைக் கண்ணன் அணிந்திருந்த நாடோடிகளின் உடை உறுத்தியது. கண்ணனை பழையபடி கிரீடத்தில் மயில்பீலியைச் சூடியவண்ணம் மஞ்சள் பீதாம்பரம் அணிந்தே பார்க்க விரும்பினார்கள். நல்ல வேளையாக அரசவைக்கு வருவதாலோ என்னமோ கண்ணனும் முறைப்படியான பழைய உடையையே உடுத்தி வந்தான். தன்னுடைய சொந்த ரதத்தை ஓட்டிக்கொண்டு பலராமன், உத்தவன், சாத்யகி துணைக்கு வரக் கண்ணன் வந்து சேர்ந்தான். அவனைக் கண்டதுமே அனைவருக்கும் உடலில் பலமும், மனதில் வலுவும் ஏற்பட்ட எண்ணம். எதிர்க்க முடியாததொரு மாபெரும் சக்தியின் வடிவமாய்க் காட்சி அளித்தான்.

தங்களுக்குக் காத்திருக்கும் ஆபத்தைக் கூட மறந்த மக்கள், "ஜெயஶ்ரீ கிருஷ்ணா!" என்று கோஷமிட்டனர். கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் பதில் வணக்கம் தெரிவித்தான் கண்ணன். அதில் விநயம் தெரிந்தாலும், கொஞ்சம் கடுமையாகவே அனைவரையும் நோக்கிய வண்ணம், " வெற்றி கிருஷ்ணனுக்கு அல்ல; தர்மத்திற்குத் தான் வெற்றி! தர்மம் காக்கப்பட்டாலே வெற்றி அடைந்ததாய்ச் சொல்லலாம்." என்றான். மந்திராலோச்சனை தொடர்ந்தது. அனைவரும் கண்ணனை வரவேற்றுப் பேசுகையில், எப்போதும் மலர்ந்த முகத்துடன் காணப்படும் கிருஷ்ணனுக்குப் பதிலாகக்கடுமையான முகத்தோடு, எந்த நிமிடம் சக்ராயுதத்தைப் பயன்படுத்துவானோ என்ற தோற்றத்தில் தர்மத்தை ரக்ஷிக்க வந்த கோலத்தில் காட்சி அளித்தான். உக்ரசேன மஹாராஜா கண்ணனிடம் யாதவர்கள் அனைவரும் கொண்ட அவநம்பிக்கைக்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டார். கடன் அனைவரின் சார்பாகவும் இதைக் கூறினான். மேலும் தொடர்ந்து, "கிருஷ்ண வாசுதேவா, இறப்பிலும், பிறப்பிலும், வெற்றியிலும், தோல்வியிலும் நாங்கள் அனைவரும் உன்னோடே இருக்கிறோம். இருப்போம். இனி எங்களைப் பிரிந்து போக நினையாதே!:" என்றான்.

கண்ணன் அந்த நேரத்தின் முக்கியத்துவத்தை நன்கு உணர்ந்தான். அனைவரையும் நமஸ்கரித்தான். "மரியாதைக்குரிய பாட்டனாரே, தந்தையே, நான் திரும்பி வரவேண்டும்; உங்களோடு இருக்க வேண்டும் என நீங்கள் நினைத்தீர்கள். நான் வந்துவிட்டேன். இனி நீங்களே என்னைப் பிரிந்தாலும் நான் பிரிய மாட்டேன்." என்றான்.

கண்ணன் வந்தான், அங்கே கண்ணன் வந்தான்!

மதிப்பிற்குரிய ஆசாரியரே, ஏன் அவ்வாறு கூறுகின்றீர்?" உக்ரசேன மஹாராஜா கேட்டார்.. தளபதி கடனும் அதையே கேட்க கர்காசாரியார் தொடர்ந்தார்." கடந்த நான்கு நாட்களுக்கும் மேலாகக் கிருஷ்ணன் என்னிடம் கால யவனனைப் பற்றிக் கேட்டறிந்தான். அவனைக் குறித்த அனைத்துத் தகவல்களையும் கேட்டுக்கொண்டான். " இப்போது அரசனைப் பார்த்து கர்கர் மேலும் தொடர்ந்தார்:' மாட்சிமை பொருந்திய அரசே! உமக்கு நினைவில் இருக்கலாம். நான் பிரமசாரியாக இருக்கையில் கால யவனனின் தகப்பனின் வீரர்கள் என்னைத் தூக்கிச் சென்று அவர்கள் நாட்டில் இருக்கச் செய்தனர். வேறு வழியின்றி நானும் சில காலம் அங்கே வசிக்க நேரிட்டது. ஆனால் ஒரு விஷயம், கால யவனனைப் போல் அவன் தகப்பன் கொடூரக் கொலைகாரனாக இருக்கவில்லை; தன் இளவரசனுக்கு என் மூலம் பாடங்கள் கற்பிக்கவும், வித்தைகளில் பயிற்சி அளிக்கவும் ஏற்பாடு செய்தான். அவன் இறந்ததும், அதிகாரம் காலயவனனின் தாய்மாமன் கைகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது. நானும் ஒருவழியாகத் தப்பி மதுராவிற்குத் திரும்பினேன். காலயவனன் குறித்தும் அவன் என்னிடம் கல்வி கற்றதையும் கண்ணனிடம் நான் கூறியபோது, கண்ணன் என்ன கூறினான் தெரியுமா?" குருவே, உம்மிடம் பாடம் கற்றதின் மூலம் காலயவனன் எனக்கு குரு வழி சகோதரன் ஆகிறான். நீர் எப்படி எனக்குத் தந்தை ஸ்தானத்தில் இருந்து கல்வி கற்பித்தீர்களோ அவ்வாறே கால யவனனும் உம்மிடம் கற்றிருக்கிறான் ஆகவே அவனும் எனக்கு ஒரு சகோதரனே!' ஆனால் அப்போது எனக்குத் தோன்றவே இல்லை. கண்ணனுக்குக் கால யவனனைச் சந்திக்கும் நோக்கம் இருக்கும் என நினைக்கவே இல்லை. ஆனால் இப்போது அனைத்தையும் மீண்டும் யோசித்துப் பார்க்கையில் கால யவனனை நேரடியாகச் சந்திக்கும் திட்டத்தை ஒருக்கால் என்னிடம் சொல்ல வேண்டாம் என இருந்திருப்பான் எனத் தோன்றுகிறது."

"ஆனால், ஆனால், அந்தப் பிசாசு மனிதன் அவனைக் கிழித்துப் போட்டுவிடுவானே!. அந்தக் கூட்டமே மிருகக்கூட்டம். மனிதர்களே அல்ல." அந்தரிக்ஷன் என்பான் கூறினான். எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பலராமன் ஆவேசத்தோடு எழுந்தான். "ஆசாரியரே, முன்னால் ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை? கண்ணன் கால யவனனைச் சந்திக்கச் சென்றால் நானும் சென்றிருப்பேனே. இப்போது ஒன்றும் கெட்டுவிடவில்லை. நானும் செல்கிறேன். கண்ணன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே நானும் இருப்பேன். உத்தவா, கிளம்பு சீக்கிரம், நேரத்தை வீணாக்காதே! இது வெட்டிப் பேச்சுப் பேசும் நேரமல்ல" பலராமன் கூறிக்கொண்டே தன் ஆயுதத்தைத் தோளில் சார்த்திக்கொண்டு உத்தவன் கைகளைப் பற்றி வேகமாய் இழுத்தான்.. "வா, உத்தவா, நம் இடம் கண்ணன் இருக்குமிடம் தான்.." பலராமனின் வேகத்தையும் ஆவேசத்தையும் கண்ட மற்றவர்கள் வியப்பின் உச்சியில் நிற்க சாத்யகி, தானும் வருவதாய்க் கூறி எழுந்தான். உக்ரசேனரோ, அனைவரையும் அமைதியாய் இருக்கச் சொல்லிக் கெஞ்சினார். கண்ணனைத் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்யும் அளவுக்கு விடப் போவதில்லை எனவும், அதை அனுமதிக்க மாட்டோம் என்றும் உறுதியாய்க் கூறினார். அப்படி ஒரு நிலை ஏற்பட்டால் நாம் அனைவருமே உயிரைக் கொடுக்கலாம் என்றும் கூறினார். வசுதேவரும் அதை ஆமோதித்தார்.. நம் போன்ற வீரர்களுக்கு உகந்ததொரு விஷயம் தான் அது என்றும், ஆனால் சிலர் வேறு மாதிரி நினைக்கலாம் எனவும் கூறினார். கூட்டம் சாது, சாது என கோஷித்தது.

அனைவரும் கண்ணனுக்காக உயிரைக் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பதாகவும்ல் கண்ணன் இருக்குமிடம் தேடி பலராமன் தலைமையில் உத்தவனையும், சாத்யகியையும் அனுப்பலாம் எனவும் கூறினார்கள். உக்ரசேனர் பலராமனிடம், :"பலராமா, கண்ணனிடம் கூறு. "கிருஷ்ணா, பாட்டனார் நீ திரும்பி வருவதையே எதிர்பார்க்கிறார். உன்னைத் தவிர, உன் தலைமையைத் தவிர வேறு எவரையும் யாதவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று சொல்." என்று தம் செய்தியைக் கொடுத்தார். கிருஷ்ணன் திரும்பி வரும் நாளை எதிர்நோக்கி மதுரா நகரமே காத்திருந்தது. ஒவ்வொரு நாள் செல்வதும் ஒரு யுகம்போல் இருந்தது. ஒவ்வொரு நிமிஷத்தையும் கொடிய தண்டனையாகக் கருதிக் கழித்தனர். ஒவ்வொருவர் மனதிலும் பலவிதமான எண்ணங்கள்! சிலர் நம்பிக்கையுடன் காத்திருப்பைத் தொடர்ந்தாலும் பெரும்பாலானவர்களுக்குக் கண்ணன் திரும்பவில்லை எனில் என்ன நடக்கும் என யோசிக்கவே முடியவில்லை. தேடியும் கண்ணன் கிடைக்கவில்லஈ எனில்? அல்லது கண்ணன் வர மறுத்தான் எனில்? ஒருவேளை ஷால்வனின் ராஜ்யத்திற்குள் நுழைந்ததுமே அவனைக் கொன்றிருந்தார்களெனில்? ஆஹா, அப்படி ஏதும் நடந்திருந்தால் கண்ணனை மீண்டும் காணவே முடியாதே! என்ன செய்வோம்? வயது முதிர்ந்தவர்களும், மற்றப் பெரியவர்களும் இப்படியான ஒரு குழப்பத்தில் தவிக்க இளைஞர்களோ பொறுமையின்றிக் கண்ணன் இருக்குமிடம் நோக்கிச் செல்லத் தவித்தனர். இந்த எதிர்பார்ப்பிலேயே ஒவ்வொரு பகலும் இரவும் மெல்ல மெல்லக் கழிந்தது. நான்கு நாட்கள் சென்றன. ஐந்தாம் நாள் காலை,


பூம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்

பாஞ்சஜன்யத்தின் ஒலி.