சாம்பன் மரணம்; கரடி அரசன் கோபம்!

கடைசியில் நிலவுத் திருவிழா மிகவும் சோகமாக முடிவடைந்தது. கரடி மனிதர்கள் அனைவரும் சிலையைப் போல் திகைத்து நின்றனர். அனைவரும் என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்து கொண்டதால் அவர்கள் பயம், அதிர்ச்சி எல்லாம் மிகவும் அதிகமாகவே காணப்பட்டது. அவர்கள் தொண்டையிலிருந்து இன்று வரை அவர்கள் அறியாததொரு குரலில் சோகமான ஓலம் கிளம்பியது! புலம்பல் அதிகமாயிற்று! அவர்களால் கற்பனை கூடச் செய்து பார்த்திராத வகையில் அவர்களின் ஆசாரியனும், அவர்களின் குலதெய்வமான கரடிகளின் கடவுளின் மிக விருப்பமான மகனுமான சாம்பன் கிருஷ்ணனால் தாக்கப்பட்டுக் கீழே விழுந்து கிடக்கிறான். அவர்களைப் பொறுத்தவரை சாம்பனின் விருப்பம் எதுவாக இருந்தாலும் அது உடனடியாக நிறைவேற்றப்படும். அவனைப் பார்க்கையிலேயே பயம் கலந்த பக்தியுடனேயே பார்ப்பார்கள். இது வரை எவருக்கும் இல்லாததொரு சக்தியுடன் இருந்து வந்த அவன் இப்போது ஒரே நிமிடத்தில் செத்தவனைப் போல் கீழே விழுந்துவிட்டானே! உண்மையிலேயே இறந்து விட்டானா?  கடவுள் அவனுக்குக் கொடுத்த சக்தியைத் திரும்ப எடுத்துக் கொண்டு விட்டாரா? தனக்குப் பிடித்த மகனாக இருந்தவனை இப்போது  தனக்கு வேண்டாம் என்று விட்டு விட்டானா? அவனுக்குக் கொடுத்த சக்தியை இந்தப்புதிய மனிதனுக்குத் திருப்பி விட்டானா?
ஆஹா, ஆம், அவன் இறந்துவிட்டான். உண்மையாகவே இறந்து தான் விட்டான். இது என்ன? ஜாம்பவான் அதிர்ச்சி அடைந்தார். மெல்ல மெல்ல அவன் அருகே வந்து தொட்டுப் பார்த்தார். பின்னர் கிருஷ்ணன் முகத்தைப்பார்த்தார். அதிர்ச்சியும், ஆச்சரியமும் அவர் கண்களில் தென்பட்டன. கரடிகளின் நன்மைக்காகவும், கரடி உலகின் நன்மைக்காகவுமே அவர் இத்தனை நாட்கள் சாம்பனின் அதிகக் கொடுமையையும், துர் நோக்கங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவனுடைய கடுமையான சட்டதிட்டங்களை ஏற்றுக் கொண்டார். இப்போது வாசுதேவக் கிருஷ்ணன், இந்தக் கரடி உலகுக்கே புதியவன், கறுப்புக் கடவுளால் அனுப்பப் பட்டு நம் குலத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறான். ஒரு தூதனாகவா? அல்லது இவனும் கொடூரமானவனா? நல்லவனா, கெட்டவனா இவன்? ஆனால் ஜாம்பவான் மற்றவர்களைப் போல் இல்லாமல் வெகு விரைவில் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டார். நிலைமைக்கு ஏற்ப முடிவெடுக்கக் கரடி அரசனாகத் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார். அந்த நேரத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து விரைவில் செயலாற்றினார். தன் கையில் சாம்பனின் மத்தளத்தை எடுத்துக் கொண்டு தங்கள் கடவுளை அழைக்க ஆரம்பித்தார். பாரம்பரியமாக முறையில் நடனமும் ஆடினார். உடனே எல்லாக் கரடி மனிதர்களும் தங்கள் தலையைக் குனிந்த வண்ணம் நெஞ்சில் தங்கள் கைகளைக் குறுக்காகப்போட்டுக் கொண்டனர். சீக்கிரமாக அங்கே அமைதி வந்தது. அப்போது கரடிகள் அரசனான ஜாம்பவான் தங்கள் கடவுளை எழுப்பினான். “ஏ, உலக நாயகனே! எவர்க்கும் அஞ்சாதவனே!கறுப்புக் கடவுளே! எங்களைக் காத்து ரக்ஷிப்பாயாக! எங்கள் கரடி மக்களைக் காப்பாற்று. இந்தப் புதிய மனிதன் சாம்பனை உங்களிடமிருந்து பிரித்துவிட்டான். அவன் பாதுகாப்பு எங்களுக்கு இப்போது இல்லை! நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து உன்னிடம் பாதுகாப்பைக் கோருகிறோம். உங்கள் வழிகாட்டுதலும் எங்களுக்குத் தேவை!”

கூட்டத்தில் அனைவரும் கத்தினார்கள். அனைத்தும் தெரிந்தவரே! அனைவருக்கும் வல்லவரே, உலக நாயகரே, எவருக்கும் அஞ்சாதவரே! எங்களைக் காப்பாற்று. காப்பாற்று! நாங்கள் உன்னுடைய மக்கள்.” என அனைவரும் ஒரே குரலில் கத்தினார்கள். அப்போது சாம்பனின் தாயும் ஜாம்பவானின் மூத்த மகளும் ஆனவள் முன்னே வந்தாள். அவள் அழுத அழுகை நெஞ்சைப் பிளந்தது. சோகமான தொனியில் பல்வேறு புலம்பல்களைப் புலம்பிய வண்ணம் அவள் தீனமாக அழுதாள். தன் நெஞ்சில் ஓங்கி ஓங்கி அறைந்து கொண்டாள். தலையைச் சோகத்தில் ஆட்டினாள். தலையில் அடித்துக் கொண்டாள். இறந்து கிடந்த மகனின் அருகே சென்றாள். ஆனால் அவளால் தொட முடியவில்லை. அது கரடிகள் உலகுக்கு சாஸ்திர ரீதியானது அல்ல. அந்தக் கரடி உலகின் நம்பிக்கையானது இறந்து போன ஆசாரியனின் உடலைத் தொடுவதிலிருந்து தடுத்தது. ஏனெனில் அவனுக்குக் கடவுள் கொடுத்து வந்த பாதுகாப்பை நீக்கிக் கொண்டார். ஆகவே அவனைத் தொடக் கூடாது. அவன் உடலைக் கரடிகள் தின்னக் கொடுக்க வேண்டும். ஆகவே அந்தக் கூட்டத்திலிருந்த சில பெரியோர்கள் முன்னே வந்து சாம்பனின் தாயை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டனர். அவள் அவர்கள் கைகளில் நடுங்கினாள். துள்ளினாள். துடித்தாள். விடுவித்துக் கொள்ள முயற்சி செய்தாள். ஆனால் அவளால் இயலாமல் அப்படியே கீழே விழுந்தாள். உடனே மற்றவர்கள் அவளைத் தூக்கி அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்திக் கொண்டு சென்றார்கள்.

கரடி அரசனின் கட்டளையின் பேரில் ஐந்து கரடி மனிதர்கள் கிருஷ்ணனையும், சத்யபாமாவையும், சாத்யகியையும் ஒரு காலியான குகைக்குள் அழைத்துச் சென்றனர். பின்னர் கரடி மனிதர்கள் அந்த எரியும் நெருப்பைச் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டனர். மீண்டும் மீண்டும் அவர்கள் கடவுளை அழைத்தூ மன்னிப்பும், பாதுகாப்பும் கேட்டனர். பின்னர் அங்கேயே அமர்ந்து இப்படி ஒரு எதிர்பாரா நிகழ்வு ஏற்பட்டது குறித்து விவாதிக்க ஆரம்பித்தனர். ஆனால் குகைக்குள்ளே சிறை வைக்கப்பட்டவர்களில் சத்யபாமா தான் இருக்கும் நிலையை நினைத்துக் கவலைப்படாமல் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தாள். அவள் இத்தனை வருடங்களாக சாத்யகியிடம் தன்னைக் கிருஷ்ணனிடம் அழைத்துச் செல்லுமாறு கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் இப்போது அவள் கிருஷ்ணனை சாத்யகி இருக்குமிடம் அழைத்து வந்துவிட்டாள். இது ஓர் அதிசயம் தான். பாமாவின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை.

சாம்பனின் முடிவு?

அதற்குள்ளாக நெருப்பில் வாட்டப்பட்ட மாமிசம் வெந்து தயார் நிலையில் இருக்கவே ஒரு பாறையின் முனையையே நன்கு சீவிச் சீவிக் கத்தி போல் ஆக்கி இருந்ததை வைத்து மாமிசம் துண்டுகளாக வெட்டப்பட்டது. சாப்பாடு தயாராகிவிட்டது என்று தெரிந்ததும் அங்கே இருந்த அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் பேச முற்படக் குழப்பமான சப்தங்களுக்கு நடுவே மாமிசம் அனைவருக்கும் பகிர்ந்து தரப்பட்டது. காத்திருந்த கரடிகளும் தங்கள் உறுமலால் தாங்களும் பசியோடு காத்திருப்பதை நினைவூட்டின. அப்போது “கடவுளின் பிரியமான மகன்” சாம்பன் எழுந்து நின்றான். தன் கைகளை உயர்த்திய வண்ணம் தங்கள் கடவுளைத் தங்களிடம் அழைத்தான். பின்னர் தன் தோளில் இருந்து தொங்கிய மத்தளத்தை வாசித்த வண்ணம் அவர்களுக்கே உரிய நடன முறையில் நடனம் ஆடத் துவங்கினான். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தலையைத் தாழ்த்திய வண்ணம் தங்கள் நெஞ்சைத் தொட்டுக் கொண்டு மரியாதையைத் தெரிவித்துக் கொண்டனர். அதன் பின்னர் அனைவரும் உணவு உண்ண ஆரம்பித்தனர். சாப்பாடு முடிந்ததும் ஆசாரியன் ஆன சாம்பன் மீண்டும் எழுந்து நின்று தங்கள் கடவுளைக் கூவி அழைத்தான். மத்தளத்தைத் தட்டிய வண்ணம் சாஸ்திரிய நடனத்தின் இரு அடிகளை முன்னும், பின்னுமாக ஆடத் துவங்கினான். பின்னர் உரத்த குரலில் “இன்றிரவு உங்கள் படுக்கைக்கு நிலாப்பெண் வரப் போகிறாள், எல்லாம் வல்லவரே! தயாராக இருங்கள். இதை ஒரு திருவிழாவாகக் கொண்டாடுவோம். உங்களுடைய பிரியத்துக்கு உகந்த கரடி குலப் பிரதிநிதிகளான நாங்கள் இதை விழாவாக எடுக்கிறோம்.” என்றான்.

அதன் பின்னர் துள்ளும் நடையில் அவன் காட்டை நோக்கிச் சென்றான். செல்லும்போது தன்னுடைய கரடித்தோலை அங்கேயே விட்டு விட்டுச் சென்றான். அவன் முகமூடியும் மத்தளமும் கூட அங்கேயே அவன் ஆசனத்தில் இருந்தன. உடனேயே இளம்பெண்களான கரடிப் பெண்களும் மற்றும் நடுத்தர வயதான பெண்களும், தங்கள் தலைக்கேசத்தைச் சரி செய்தபடி உற்சாகக் கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு சாம்பனின் பின்னால் ஓடினார்கள். விரைவில் அந்தப் பசுமையான காட்டுக்குள் மறைந்தும் போனார்கள். அதன் பின்னர் அங்கிருந்த அனைத்துக் கரடி மனிதர்களும், ஜாம்பவானைத் தவிர,மற்றும் ஒரு சில வயதானவர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் பெண்களைப் பின் தொடர்ந்து காட்டுக்குள்ளே ஓடினார்கள். ஒரு சிலர் அவர்களுக்கு இஷ்டமான பெண்களைத் துரத்த, சில பெண்கள் தங்கள் மனம் கவர்ந்த ஆண்களின் பின்னே மகிழ்ச்சியோடு ஓட அங்கிருந்த கரடிகளும் அந்த மனிதக் கூட்டத்தோடு அந்தத் திருவிழாவில் கலந்து கொள்ள ஓடிப் போயின. இப்படிப்பட்டப் புரட்சிகரமான நிகழ்வுகளை அதுவரை பார்த்திராத சத்யபாமாவுக்கு மயக்கம் போடும் நிலைமை வர, கிருஷ்ணன் ஆறுதல் தரும் விதத்தில் அவள் இடையைப் பிடித்துத் தன்னோடு அருகே இழுத்துக் கொண்டான். சற்றுத் தொலைவில் அமர்ந்திருந்த சாத்யகி கிருஷ்ணனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கிருஷ்ணனின் சைகைகளின் மூலம் கண் பார்வைகள் மூலமும் இருவருக்கும் இடையே இருக்கும் உறவும் நட்பும் அந்தக் கரடி மனிதர்களுக்குத் தெரிய வேண்டாம் என்பதில் அவனும் கவனத்தோடு இருந்தான்.

அந்தப் பறவைப் பெண்ணும் காட்டை நோக்கி ஓடினாள்; எனினும் சிறிது நேரத்திலேயே திரும்பி வந்தவள் கிருஷ்ணன் எதிரே மண்டியிட்டு அமர்ந்த வண்ணம் தான் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு பூவை அவன் காதுகளின் பின்னே அலங்காரமாக வைத்தாள். தன் முகத்தை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். கிருஷ்ணன் அவளைப் பார்த்து நட்புடன் சிரித்தான். தன் காதுகளில் வைக்கப்பட்டிருந்த பூக்களை எடுத்து அவளிடம் திரும்பக் கொடுத்தான். அப்போது அந்தப் பறவைப் பெண் சிறிதும் நாணமற்ற ஓர் செயலைச் செய்தாள். கிருஷ்ணன் கைகளைப் பிடித்துக் காட்டின் பக்கம் செல்லலாம் என்று சைகை காட்டியபடி இழுத்தாள் அவனை. அவளைப் பொறுத்தவரை இது ஒவ்வொரு முழு நிலவு நாளிலும் நடைபெறும் உற்சாகத் திருவிழா. ஆனால் கிருஷ்ணனுக்கு அது வெறுப்பையும், அருவருப்பையும் உண்டாக்கிற்று. ஆனால் அவளிடம் அதை வெளிக்காட்டமல் மெல்லப் புன்னகைத்த கிருஷ்ணன் அவள் கையைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டான். அவளும் சிரித்தபடி தன் கண்ணிமைகள் படபடக்க அவனைப் பார்த்தவள் பின் மெல்லக் காட்டின் பக்கம் திரும்பிப் போனாள். விரைவில் முழு நிலவு உதயம் ஆயிற்று. அப்போது சாம்பன் திரும்ப வந்தான். வந்தவன் நேரே சத்யபாமாவின் கைகளைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அவளைக் காட்டின் பக்கம் அழைத்தான். சத்யபாமா பயத்தின் உச்சிக்குப் போனாள். அவன் தொட்டதுமே கத்த ஆரம்பித்தவள் தன் கத்தலை நிறுத்தவில்லை. அவன் தன்னை எதற்காக அழைக்கிறான் என்பதை சத்யபாமா புரிந்து கொண்டாள். ஆகவே அவள் உடல் நடுங்கியது.

கிருஷ்ணன் சாம்பனின் கைகளை வேகமாகத் தட்டி விட்டான். தள்ளியும் விட்டான். அவன் தள்ளிவிட்டதின் வேகம் தாங்க முடியாமல் சாம்பன் நிலை தடுமாறினான். அவனுக்கு ஆச்சரியம் உண்டாயிற்று. அவன் அங்கே அந்த ராஜ்ஜியத்தில் ஒரு மதகுருவாக இருந்து வருகிறான். அதிலும் அவன் அவர்களின் கடவுளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான மகனும் ஆவான். இன்று வரை அவர்களின் கரடிக்குலம் அவனை மிகவும் மரியாதையாகவே நடத்தி வந்திருக்கிறது. தன்னையும் இப்படி ஒருவன் ஒதுக்கித் தள்ள முடியும் என்பதை அவன் இன்று வரை நினைத்தும் பார்க்கவில்லை. அதிலும் இவ்வளவு கடுமையாக அவனை இன்று வரை யாரும் நடத்தியது இல்லை. அங்கிருந்த மற்றக் கரடி மனிதர்களும், மற்றும் காட்டிலிருந்து திரும்பி வருகின்றவர்களும் தங்களுடைய மதிப்புக்கும், மரியாதைக்கும் உரிய மதகுரு எங்கிருந்தோ வந்த ஒருவனால் அவன் ஆசைகள நிறைவேற்றிக்கொள்ள விடாமல் தடுக்கப்படுவதைக் கண்டு ஆச்சரியமும் திகைப்பும் கொண்டனர். இன்றுவரை அவர்கள் மதகுருவின் ஆசைகள் எதுவானாலும் அது அவர்களுக்கு மீற முடியாத ஓர் சட்டமாக இருந்தது. அதைத் தலைமேல்கொண்டு நடந்து வந்தார்கள். அதைப் பார்த்த சாத்யகி கிருஷ்ணனுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்படும் என நினைத்து அவன் அருகே எழுந்து வந்தான்.

கிருஷ்ணன் அவனை சாம்பனுக்கும், சத்யபாமாவுக்கும் இடையில் அமர்த்தினான். சாம்பன் இதற்குள்ளாகத் தன்னைச் சமாளீத்துக் கொண்டிருந்தான். அதன் பின்னர் கிருஷ்ணன் தனக்குத் தெரிந்த விதத்தில் சாம்பனை எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்தான். அவன் நிபுணனாக இருந்த மல்யுத்த முறையைப் பிரயோகிக்க ஆரம்பித்தான். அவன் விலா எலும்பில் சாம்பன் கொடுத்த  அழுத்தத்தைக் கிருஷ்ணன் வேறு விதத்தில் எதிர்கொண்டான். அவன் தலை மயிரைப் பிடித்து இழுத்து அவன் தலையை மேலும் கீழும் ஆட்டினான். வேகமாக உலுக்கினான். தன் வலது உள்ளங்கையால் சாம்பனின் கழுத்தில் பேயறை அறைந்தான் கிருஷ்ணன். தன் விரல்களை நீட்டி விறைத்த வண்ணம் கத்தியைப் பயன்படுத்துவது போல் தன் உள்ளங்கையைப் பயன்படுத்தி அவன் கழுத்தில் கிருஷ்ணன் அறைந்த அறையில் சாம்பன் கழுத்தில் கோடரி வெட்டுப் போல் பட்டது. கிருஷ்ணனின் விலாவில் அவன் கொடுத்த அழுத்தம் மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. அவன் தன்னைச் சுதாரித்துக் கொள்வதற்குள்ளாகக் கிருஷ்ணன் விரைந்து செயல்பட்டான். சாம்பன் தலையை அவன் மயிராலேயே மேலே இழுத்து மீண்டும் அவன் தொண்டையில் ஓங்கிக் குத்தினான். அவ்வளவில் கழுத்து உடைந்து போன சாம்பன் கீழே விழுந்தான்.

ஜாம்பவான் பாசம்! சாம்பன் கோபம்!

இவை அனைத்திலிருந்தும் அந்த மனிதன் அங்கே உள்ள இந்தக் கரடி-மனித இனத்தின் ஆசாரியன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஜாம்பவான் மெதுவாகக் கிருஷ்ணன் காதுகளில் கிசுகிசுத்தார்! “அவர் தான் புனிதமான ஆசாரியர், சாம்பன் என்பவர்! மஹாவல்லமை பொருந்தியவரும், கரடி உலகைச் சிருஷ்டி செய்தவருமான வல்லமை பொருந்தியவரின் மிகவும் பிரியமான மகன் இவர், இந்த சாம்பன் என்பவர்! இந்தக் கரடி உலகைப் பல்லாண்டுகளாக இவரே காத்து வருகிறார். அவரிடம் மரியாதையுடன் நடந்து கொள்!” என்றார். கரடிகளின் அரசனான ஜாம்பவான் தன்னுடைய தோள்களில் தட்டிக் கொண்டு மார்பில் அடித்துக் கொண்டு அவர்கள் வழக்கப்படி அந்தப் புனிதமான கரடி மனிதனுக்குத் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்துக் கொண்டார். அதற்குப் பதில் தரும் விதமாக சாம்பன் லேசாக உறுமினார். ஆசிகளைத் தெரிவிக்கும் விதமாக அரசனின் கழுத்தருகே முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு அவர் கன்னங்களைத் தன் இரு விரல்களால் தட்டிக் கொடுத்தார். கரடிகளின் அரசனான ஜாம்பவான் கண்ணனையும், பாமாவையும் தான் எப்படிச் சந்திக்க நேர்ந்தது என்பதை சாம்பனுக்கு விளக்கிக் கூறினார். அதைக் கேட்ட சாம்பன் கொஞ்சம் முகச் சுளிப்புடனேயே அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தார். கிருஷ்ணனுக்குப் புரிந்து விட்டது! இந்த மனிதனுக்குப் பிடிக்கவில்லை எனில் தங்களுக்கு இங்கே வரவேற்பு இருக்காது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டான்.

அவர்கள் இருவரும் கீழே குனிந்து சாம்பனின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினார்கள். சாம்பன் தன் முகத்தில் கஷ்டப்பட்டு ஒரு புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு கிருஷ்ணனின் கழுத்தருகே முகர்ந்து பார்த்தான். அதையே சத்யபாமாவிடமும் செய்ய முயன்றான். ஆனால் சத்யபாமா உடனே விலகிக் கொண்டாள். பின்னே நகர்ந்து விட்டாள். அவளுக்குப் பயம் வந்து விட்டது! சாம்பனின் முகத்தில் தெரிந்த புன்னகை மெல்ல மெல்ல மறைந்தது. ஒரு கொடூரமான பார்வை அவர் கண்களில் தெரிந்தது. ஏதோ தீமையைச் செய்யப் போகிறான் என்று கிருஷ்ணன் மனதில் தோன்றியது. அதற்குள்ளாக ஜாம்பவான் இது எதையும் கவனிக்காமல் சாம்பனின் அருகே அமர்ந்த வண்ணம் கிருஷ்ணனை அழைத்துத் தன்னருகே அமரச் சொன்னார். சாம்பனின் இடப்பக்கம் ஒரு குண்டான பெண்மணி அமர்ந்திருந்தாள். அவள் சற்று நகர்ந்து கொண்டு சத்யபாமாவுக்கு அங்கே அமரும்படி இடம் கொடுத்தாள். அங்கே சாப்பாடு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அந்த இடைவெளியில் சாம்பனின் அருகே அமர்ந்திருந்த பெண்மணி சத்யபாமாவின் கையில் இருந்த பூனைக்குட்டியைப் பிடுங்கினாள். அதையும் நெருப்பில் போட்டு வேக வைத்து உண்ணவேண்டும் என்பது அவள் ஆசை! சத்யா உடனே கிருஷ்ணனின் பக்கம் ஓடிச் சென்று தன் கையிலிருந்த குட்டியை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டாள். அந்தப் பெண்மணியின் கோபம் தலைக்கேறியது. அவளும் உடனே எழுந்து கொண்டு அவர்கள் மொழியில் கிருஷ்ணனையும், பாமாவையும் திட்டிக் கொண்டு கிருஷ்ணனிடமிருந்து அந்தக் குட்டிப் பூனையைப் பிடுங்க வந்தாள். சற்றுத் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த ஊரிக்கு அவள் எண்ணம் புரிந்து விட்டது. கிருஷ்ணன் அருகே வந்து நிலை கொள்ளாமல் தவித்த வண்ணம் மியாவ், மியாவ் என்று விடாமல் கத்தியது.

கிருஷ்ணன் ஊரியைப்பார்த்து ஆறுதல் அளிக்கும் பார்வை ஒன்றால் தான் அதன் குட்டியை விட்டுப் பிரிய மாட்டேன் என வாக்குறுதி அளித்தான். கரடி மனிதனுக்கு இந்த மௌன யுத்தம் எதன் காரணமாக என்று புரிந்து விட்டது. அவன் அந்தப்பெண்மணியிடம் பூனைக்குட்டியை ஒன்றும் செய்ய வேண்டாம் என்று கேட்டுக் கொண்டான். அந்தப் பெண்மணி அரசனின் மூத்தமகள் என்றும் அவள் தான் சாம்பனின் தாய் என்பதையும் கிருஷ்ணன் பின்னால் அறிந்து கொண்டான். ஆனால் அந்தப் பெண்மணி விடவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் குட்டியைக் கிருஷ்ணனிடமிருந்து வாங்கித் தர நிர்ப்பந்தம் கொடுத்தாள். ஜாம்பவானோ அந்தக் குட்டியைக் கிருஷ்ணனிடமிருந்து எடுத்துத் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு அதைச் சீராட்டித் தட்டிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார். கிருஷ்ணனைக் கொலை செய்துவிடுவது போல் குரோதமாகப் பார்த்த அந்தப் பெண்மணி வேறு வழியின்றித் தன் ஆசனத்தில் சென்று அமர்ந்தாள். சற்று நேரம் கழித்து அந்தக் குட்டிப் பூனை தன் தாய் அருகே இருப்பதை உணர்ந்து தாயிடம் சென்று விட்டது. அப்போது திடீரென அந்தப் பறவைக்குரல் சங்கீதம் எங்கிருந்தோ கேட்டது. கிருஷ்ணன் அந்தப் பகுதியினுள் நுழைகையில் மரத்தின் மேலே இருந்து கேட்ட அந்தக் குரல் இப்போது மிக அருகே கேட்டது. உடனே சற்றும் தயங்காமல் கிருஷ்ணன் தன் புல்லாங்குழலை எடுத்து அதே ஸ்வரத்தில் அதில் கீதம் இசைத்தான். அங்கிருந்த அனைவருக்கும் இந்த இசையின் மூலம் இருவரும் பேசிக் கொண்டது மிகப் புதுமையாகத் தென்பட்டது.

அப்போது சாம்பன் உரத்த குரலில், “முட்டாள் பெண்ணே, கீழே இறங்கு! உன் மடத்தனத்தால் ஏற்கெனவே நாங்கள் அவதிப்பட்டு விட்டோம். போதும், போதும், கீழே இறங்கு!” என்று கடிந்து கொண்டான். அந்தப் பிசாசுப் பெண் மெல்ல மெல்லத் தரைக்கு இறங்கினாள். சாம்பனுக்கு மிக அருகே அவள் இறங்கினாள். அது மெலிதாக உடலில் பல வளைவுகளைக் கொண்ட ஓர் இளம்பெண் என்பதைக் கிருஷ்ணன் பார்த்தான். அவள் கருத்த நிறத்தோடு, அழகிய கரிய, பெரிய விசாலமான கண்களோடு காணப்பட்டாள். நரித்தோலை இடையில் தரித்திருந்தாள். அவள் உடலின் மற்ற பாகங்களை அவள் நீண்ட கூந்தல் மூடி இருந்தது. அவள் சாம்பனை நெருங்கியதும் அவரை வணங்கும் தோரணையில் தன் மார்பில் அடித்துக் கொண்டு தலைக் கீழே தாழ்த்தி வணங்கினாள். ஜாம்பவானுக்குச் செய்தது போல சாம்பன் இந்தப் பெண்ணின் கழுத்தருகேயும் முகர்ந்து பார்த்து அவள் கன்னத்தில் இரு விரல்களால் தட்டிக் கொடுத்தான். அதன் பின்னர் அவள் ஜாம்பவானை இறுக்கித் தழுவிக் கொண்டாள். ஜாம்பவானும் பாசத்துடன் அவளை அணைத்துக் கொண்ட வண்ணம் கிருஷ்ணனிடம், “இவள் என் மகள், பெயர் ரோகிணி!” என்றார். ரோகிணி கிருஷ்ணனின் பக்கம் திரும்பியவள் அவன் எதிர்பாராதவண்ணம் புல்லாங்குழலை அவனிடமிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டு அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டுப் பின் மீண்டும் புல்லாங்குழலைக் கொடுத்துவிட்டாள்.

அங்கு கூடி இருந்த அனைவருமே அவளை மிகப் பிரியத்துடன் ரோகிணி, ரோகிணி என்று அழைத்துப் பாசத்தைக் காட்டினார்கள். சுறுசுறுப்பும் அதே சமயம் எல்லோரிடமும் பழகும் கலகலப்பும் கொண்ட அந்தப் பெண் எழுந்து தன் மூத்த சகோதரியின் அருகே சென்று அவள் தோள்களை அன்புடனும் பரிவுடனும் அழுத்தினாள். அதோடு இல்லாமல் எப்படியோ சத்யாவுக்கும், அந்த குண்டான பெண்மணிக்கும் இடையே தனக்கென ஓர் இடத்தையும் தேடிக் கண்டு கொண்டாள். அங்கே அமர்ந்ததோடு இல்லாமல் தன் ஒரு கையைத் தன் சகோதரியின் தோள் மீதும் இன்னொரு கையை சத்யாவின் தோள் மீதும் போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்தாள். கிருஷ்ணனுக்கு அவள் ஆரியர்களின் பாரம்பரிய மொழியில் பேசுவதைக் கண்டு ஆச்சரியம் வந்தது. ஆனால் அவளாலும் ஜாம்பவானைப் போலவே மெதுவாக நிறுத்தி நிறுத்தித் தான் பேச முடிந்தது. வேகமாகப் பேச முடியவில்லை.

கரடிகளின் ராஜ்ஜியத்தில் நந்தலாலா! 2

“கரடி அரசரைச் சந்தித்து நட்புக் கொள்ளும் எண்ணம்! அதனால் தான் வந்திருக்கிறோம்.” என்றான் கண்ணன் மீண்டும். அதற்கு அந்தக் கரடி மனிதன் சிரித்தான். “ஓஹோ! கரடிகளின் அரசனைச் சந்திக்க வேண்டுமா உனக்கு? அப்படி எனில் இதோ நீ பார்த்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறாய்!” என்ற வண்ணம் தன் நெஞ்சில் ஓங்கி ஓர் அடி அடித்துக் கொண்டான். “நான் தான் கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான். நீ யாரப்பா?” என்று ஜாம்பவான் கேட்டார்.
“நான் கிருஷ்ணன், வாசுதேவக் கிருஷ்ணன், விருஷ்ணி குலத்தலைவரான வசுதேவரின் மகன்!” என்றவண்ணம் கிருஷ்ணன், “மாட்சிமை பொருந்திய கரடி அரசருக்கு என் வணக்கம்.” என்ற வண்ணம் கீழே குனிந்து ஜாம்பவானை வணங்கினான். அதைப் பார்த்த பாமாவும் அப்படியே செய்தாள். கண்ணன் மேலும் பேச ஆரம்பித்தான்.

“எங்கள் அரசர் மாட்சிமை பொருந்திய உக்ரசேனர், என்னுடைய தந்தை வசுதேவர், மற்றும் எங்கள் யாதவகுலத்தின் அனைத்துத் தலைவர்களும் உங்களை நான் சந்திக்க நேர்ந்தது குறித்துக் கூறும்போது மகிழ்ச்சி அடைவார்கள். அவர்கள் சார்பாகவும் என் வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். அவர்களிடமும் நான் போய்ச் சொல்கிறேன்.” என்றான் கிருஷ்ணன். “ஆனால் அது நீ திரும்பினால் தான் அப்பனே!” என்றார் ஜாம்பவான். ஆனால் கிருஷ்ணன் அதை லட்சியம் செய்யவே இல்லை. “நம் நட்புக்கு அடையாளமாக என் ஆயுதங்களை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன், ஐயா!” என்ற கிருஷ்ணன் தன் ஆயுதங்களை ஜாம்பவானிடம் ஒப்படைத்தான். பின்னர் தன் வழக்கமான அனைவரையும் கவர்ந்திழுக்கும் புன்னகையுடன் இரு கைகளையும் கூப்பிக் கொண்டான். ஜாம்பவானுக்கு உள்ளூர ஆச்சரியம்! இப்படியான ஒரு நிகழ்வை அவர் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை. நட்பு என்றால் ஆயுதங்களைக் கூடவா ஒப்படைப்பார்கள்? ஆனாலும் அவர் ஆயுதங்களை வாங்கிக் கொண்டு தன்னருகே இருந்த கரடி மனிதனிடம் அவற்றை ஒப்படைத்தார். பின்னர் அவர்களை அங்கிருந்த ஒரு செங்குத்தான பாதை வழியாக உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

அவர்கள் உள்ளே நுழைகையில் அதே இசைக்கும் குரல் வானம்பாடியைப் போல் இசைத்தது. ஆனால் கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து அந்தக் குரல் கேட்டது. அதைக் கேட்ட கிருஷ்ணா அதே போல் இசையைத் தன் புல்லாங்குழல் மூலம் இசைத்தான். அதைப் பார்த்த ஜாம்பவான் கிருஷ்ணனைப் பார்த்துச் சிரித்த வண்ணம் அவன் கையிலிருந்து புல்லாங்குழலைப் பிடுங்கித் தான் இசைக்கப் பார்த்தார். ஆனால் அதிலிருந்து காற்றுத் தான் வந்ததே தவிர இசை வரவில்லை. அதைத் திரும்பவும் கிருஷ்ணனிடம் கொடுத்துவிட்டுக் கரடி உறுமுவதைப் போன்ற குரலில் சந்தோஷமாகச் சிரித்தார். அந்த இருகுரலிசை நின்றதும், ஜாம்பவான் மேலுள்ள மரத்தின் உச்சியைப் பார்த்தார். அங்கே தான் அந்தப் பிசாசுப் பெண் பாடிக் கொண்டிருந்தாள். அங்கே பார்த்த ஜாம்பவான் சந்தோஷம் தாங்க முடியாமல் க்ரீச் எனச் சத்தம் கொடுத்தார். அதே போன்ற சப்தம் அங்கிருந்தும் வந்தது.
சற்று நேரத்தில் அவர்கள் ஒரு பீடபூமிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கே கிட்டத்தட்ட 40, 50 குகைகள் இருந்தன. அவற்றில் சிறிய, பெரிய கரடிகள் பல வசித்து வந்தன. அவை அனைத்தும் சற்றும் கவலையும், பயமும் இன்றி அங்குமிங்கும் உலாவின.

அந்தப் பீடபூமி ஒரு தனி உலகமாய்க் காட்சி அளித்தது கண்ணனுக்கு! சுற்றிலும் பெரிய பெரிய மலைச் சிகரங்கள் அரணாகப் பாதுகாத்தன. இன்னொரு பக்கமோ மிகப் பாதாளமாகப் பாதாள உலகமே அங்கு இருக்கிறதோ என்னும் வண்ணம் அதலபாதாளமாகக் காட்சி அளித்தது. இதைப் பார்த்த கண்ணன் அங்கே வரக்கூடிய ஒரே வழி சூரியனின் அந்தப் புனிதமான குகை வழி ஒன்று தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அங்கே வந்து சேர்ந்து விட்டால் வெளி உலகத் தொடர்பே அடியோடு அற்று விட்டாற்போலவும் இருந்தது. அவர்கள் அந்தப் பீடபூமியின் மையப்பகுதியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அங்கே சுமார் அறுபது, எழுபது நபர்கள் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் இருந்தனர். அவர்கள் பார்க்கவே மிகக் கொடூரமாகக் காட்சி அளித்தனர். காட்டு மிராண்டிகள் போல் இருந்தனர். அங்கே அனைவருக்கும் பொதுவாக ஓர் இடத்தில் நெருப்பு மூட்டப்பட்டிருந்தது. அனைவரும் அந்த நெருப்பைச் சுற்றி அமர்ந்து இருந்தனர். அவர்களில் பெரியோர்களான ஆண்கள் கரடித் தோலை ஜாம்பவானைப் போல் போர்த்தி இருந்தனர். மற்றச் சிறியவர்களும், நடுத்தர வயதைச் சேர்ந்தவர்களும் நரித்தோலை ஆடையாக அணிந்திருந்தனர். எல்லாப் பெண்களும் தங்கள் உடலை மூடும் வண்ணம் நீண்ட கூந்தலை வளர்த்து இருந்தனர். அவர்கள் இடுப்பில் நரித்தோல் ஆடையாகக் காணப்பட்டாலும் மார்பின் பெரும்பகுதி கூந்தலாலேயே மூடப்பட்டிருந்தது. சிறு குழந்தைகள் அங்கிருந்து குட்டிக்கரடிகளைத் துரத்திக் கொண்டு அவற்றுடன் ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பில், பன்றி இறைச்சி, நரி மற்றும் முயல்களின் இறைச்சிகள் வெந்து கொண்டிருந்த மணம் அந்தச் சுற்றுப்புறத்தில் தாக்கியது. அதைத் தவிர உண்ணக்கூடிய வேர்ச்செடிகள், காய்கள், கனிகள், கொட்டைகள் பலவும் உணவுக்காகத் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தது. பழங்கள் மலை போல் குவிந்து கிடந்தன. கொட்டைகளும், காய்களும் வேகும் மணம் மூக்கைத் துளைத்தது. அனைவரும் தங்களுக்குள்ளாகப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பேச்சு ஜாம்பவானின் வரவால் தடைப்பட்டது. அதோடு தங்களுக்குச் சிறிதும் பழக்கமில்லாத இரு வெளிநபர்கள் ஜாம்பவானோடு வருவதையும் அவர்கள் பார்த்தார்கள். ஒரு சிலர் தங்கள் இடத்திலிருந்து எழுந்து வருபவர்கள் யார் என்பதை இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக உன்னிப்பாகப் பார்த்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் பல கரடிகள் தங்கள் உணவுக்காகக் காத்துக் கொண்டு இருந்தன. சில கரடிகளின் வாய் ஒரு கெட்டியான நூலால் இறுக்கிக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவை அதிகம் கடிக்கும் என்பதால் அப்படிக் கட்டி இருக்கலாம். இதைப் பார்த்த கண்ணனுக்கு அங்கே மனிதர்களும், மிருகங்களுமாகச் சேர்ந்து ஓர் அற்புதமான நட்பு உலகைச் சித்திரித்துக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது. அப்போது கிருஷ்ணனும், பாமாவும் அங்கே சற்றுத் தள்ளி எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்புக்கு அருகே சாத்யகி அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டார்கள். இருவர் மனமும் உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதித்தாலும் சாத்யகியின் கண்களில் தெரிந்த எச்சரிக்கை அவர்களைக் கட்டிப் போட்டது. அந்த எச்சரிக்கை அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தவர்களாய்க் காட்டிக் கொள்ள வேண்டாம் என்று சொல்கிறது என்பதைக் கண்ணனும் , பாமாவும் புரிந்து கொண்டனர்.

அந்தக் கரடி அரசன் ஜாம்பவான் அவர்களை அங்கே நெருப்பினருகே இருந்த மேடையில் அமர்ந்திருந்த ஓர் இளைஞன் அருகே அழைத்துச் சென்றார். அவன் குட்டையாகவும் அதே சமயம் வலிமை படைத்தவனாகவும் இருந்தான். கறுநிறத் தாடியுடன், கரடிப் பற்களால் ஆன மாலை ஒன்றை அணிந்திருந்தான். கரடித்தோலை அணிந்திருந்தான் ஜாம்பவானைப்போல் கரடி முகமூடியுடனும் காணப்பட்டான். ஆனால் ஜாம்பவானைப் போல் கவண் கற்கள் எறியும் ஆயுதம் ஏதும் வைத்திருக்கவில்லை. தலைக்கவசத்தில் 2 கரடிகளின் வாலை இணைத்துக் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் கண்களின் மேல் பாகம் சிவப்பு வண்ணம் பூசப்பட்டிருந்ததோடு, அவன் தோளில் இருந்து மத்தளம் போன்றதொரு வாத்தியம் இணைத்துக் கட்டப்பட்டுத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

கரடிகளின் ராஜ்ஜியத்தில் நந்தலாலா! :)

அப்போது ஓர் எதிர்பாராத அதிசயம் நடந்தது. குட்டிப் பூனை மினிக்கு அன்று கண்கள் திறந்துவிட்டன. அது இவ்வுலகைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டது. உலகைப் பார்க்க ஆரம்பித்த முதல் நாளிலேயே அது கண்டது தன்னெதிரே ஓர் பெரிய கரடியைத் தான். அது கரடி என்பதெல்லாம் மினிக்குப் புரியவில்லை. அது தன்னை உணவாகக் கொள்ளும் என்பதெல்லாம் அறியவில்லை. அதைக் கண்டதுமே மினிக்கு ஏனோ இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று. குழந்தை தானே அது! தன்னெதிரே கண்டது தான் விளையாட இருக்கும் ஓர் கருவி என நினைத்திருக்குமோ என்னமோ! சத்யாவின் தோள்களில் அமர்ந்திருந்த அது அங்கிருந்து மெல்லக் கீழே குதித்தது. அந்தக் கரடியை நோக்கிச் சென்றது. இன்னும் சரிவர நிற்கவோ, நடக்கவோ தெரியவில்லை அதற்கு. தத்தித் தத்தி அந்தப் பெரிய கரடியின் பக்கம் சென்றது. செல்லும்போதே சந்தோஷத்தில் மியாவ் மியாவ் என்று கத்தல் வேறு! அந்தக் கரடிக்கும் இந்தப் பூனைக்குட்டியைக் கண்டதும் ஆர்வம் வந்தது. ஆகவே பூனைக்குட்டியை வரவேற்க ஆயத்தமானது. ஆனால் ஊரிக்குப் பயம் வந்துவிட்டது. தன் குட்டியை எப்படியேனும் கரடியிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அது வேகமாக ஓடோடிச் சென்று தன்குட்டியை வாயில் கவ்விக் கொண்டு வந்து திரும்பியது. அது திரும்புவதற்குள்ளாக அந்தப் பூனைக்குட்டி எப்படியோ தாயின் வாயிலிருந்து தப்பி மீண்டும் அந்தக் கரடியை நோக்கி ஓடிச் சென்றது.

கரடி மனிதனுக்கும், அவனுடன் இருந்த கரடிக்கும் இந்தப் பூனை இங்கே வந்திருப்பது முற்றிலும் புதியது. இன்று வரை அவர்கள் உலகில் பூனை ஏதும் வந்தது இல்லை. அந்தப் புனிதக் குகையைத் தாண்டி எதுவும் வந்ததே இல்லை. ஆகவே அந்தக் கரடி மனிதனுக்கு வெள்ளையும் கறுப்புமான தோலுடன் பளபளவென இருந்த அந்தப் புத்தம் புதிய குட்டிஓர் ஆச்சரியமாகவே காணப்பட்டது. அது தத்தித் தத்தி நடந்ததும் அவன் இருக்கும் திசையை மூக்கால் முகர்ந்து பார்த்து மோப்ப சக்தியின் மூலம் கண்டு பிடித்ததும் இன்னும் ஆச்சரியம் தந்தது. இத்தனை சின்னக் குட்டி இப்படிக் கண்டு பிடிக்கிறதே என்னும் ஆச்சரியத்தோடு அதைப் பார்த்தவன் கலகலவெனச் சிரித்தான். தன்னுடன் இருந்த கரடிக்கு ஏதோ மொழியில் சில கட்டளைகளைக் கொடுத்தான். அந்தக் குட்டிப் பூனை இதற்குள்ளாக இவர்களை நெருங்கி விட்டது.  சத்யா நடுங்கினாள்.

“எங்களைக் கண்டோ இந்தக் கரடியைக் கண்டோ பயப்படாதே!” என்று சத்யாவைப் பார்த்து அந்தக் கரடி மனிதன் கூறினான். ஆஹா! அவன் பேசும் மொழி ஆரியர்கள் பேசும் மொழியே தான்! ஆனால் நடுவில் அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாய் ஒரு சில வார்த்தைகள் மட்டும் மாறி இருக்கின்றன. “இந்தக் கரடி இந்தக் குட்டியை ஒன்றும் செய்ய மாட்டான். அதற்குத் தொந்திரவு ஏதும் ஏற்படாது. இவன் என் கரடிச் சகோதரனின் மகன்.” என்றான்.
“என்ன? கரடிச் சகோதரனா?” ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள் சத்யபாமா. “உங்கள் சகோதரர் ஒரு கரடியா?” என்றும் மீண்டும் கேட்டாள். கிருஷ்ணன் அந்தக் கரடியை நோட்டம் விட்டான். அதன் ஒரு பக்கத்தோள்பட்டையில் தோல் கிழிந்திருந்த அடையாளம் தெரிந்தது. ம்ம்ம்ம்ம். இங்கே வரும் வழியில் சிங்கராஜாவின் கைகளில் காணப்பட்ட கரடித்தோல் இதுவாக இருக்கலாம் என்றும் ஊகித்துக் கொண்டான். உடனே கரடி மனிதனைப் பார்த்து, “உங்கள் சகோதரன் மகன் மிகவும் பயப்படுத்த வைப்பவராய் இருக்கிறாரே! அவர் நினைத்தால் ஓர் சிங்கத்தின் எலும்புகளைக் கூட நொறுக்கிவிடுவார் போல!” என்று சொல்லிச் சிரித்தான். அதில் புதைந்திருந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்ட கரடி மனிதன் அதை ஆமோதிப்பது போல் சிரித்தான்.
கிருஷ்ணனுக்குக் கரடி மனிதன் தங்களுக்குக் கொடுத்த வரவேற்பு மிகப் பிடித்திருந்தது. கரடி மனிதன் நட்புப் பாராட்டியதை அவன் வரவேற்றான். ஆகையால் தன்னுடைய கத்தியைத் தன் இடுப்பில் செருகிக் கொண்டான். பின்னர் கரடி மனிதனைப் பார்த்து இரு கைகளையும் கூப்பினான். அவனைப் பார்த்து சத்யபாமாவும் தன் கைகளைக் கூப்பிக் கரடி மனிதனை வணங்கினாள். கரடி மனிதனும் தன் கவண், கற்கள் ஆகியவற்றைத் தன் இடுப்பில் வைத்துக் கட்டினான். கிருஷ்ணனைப் பார்த்துக் குட்டிப் பூனையைத் தன்னிடம் தரச் சொல்லிக் கேட்டான். கிருஷ்ணனும் மினியைத் தூக்கி அந்தக் கரடி மனிதனிடம் கொடுத்தான். தன்னுடைய தோள்களில் அதை வைத்துக் கொண்ட கரடி மனிதன் அதைத் தடவிக் கொடுத்துச் சமாதானம் செய்து அதைத் தனக்கு நட்பாக்கிக் கொண்டான். சிறிது நேரம் அதோடு விளையாடினான். பின்னர் சத்யபாமாவிடம் அதைத் திரும்பக் கொடுத்தான். பின்னர் அவன் ஏதோ ஒரு மாதிரியாக வாயைக் குவித்துக் கொண்டு ஒரு சப்தம் போட எங்கிருந்தோஇரு மனிதர்கள் தங்களுடன் இரு கரடிகளுடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

பின்னர் கரடி மனிதன் குகையின் வாயிலைப் பார்த்த வண்ணம், “சத்ராஜித் எங்கே?”என்று கேட்டான். “உங்களுடன் அவனும் இருக்கிறான் என்றல்லவோ நினைத்திருந்தேன். இன்றிரவு நிலாப்பெண் மாட்சிமை பொருந்திய சர்வ வல்லமை பொருந்திய கறுப்புக்கடவுளின் படுக்கைக்கு விஜயம் செய்யப் போகிறாள் அல்லவா? அதற்காக சத்ராஜித்தின் வருகையை எதிர்பார்த்தேன்.” இதைக் கேட்டக் கிருஷ்ணனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தங்கள் வருகை கரடி மனிதனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறதே! அவன் நம்மை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறானே!

“சத்ராஜித் எங்களுடன் வரவில்லை! அவரால் இப்போது வரவும் முடியாது! இனியும் வருவாரா என்பதும் சந்தேகமே!” என்றான் கிருஷ்ணன். பின்னர் தொடர்ந்து, “இதோ, இந்தப் பெண் தான் சத்ராஜித்தின் மகள்!” என்றும் அறிமுகம் செய்து வைத்தான். கரடி மனிதனுக்கு ஏனோ இனம் புரியா நிம்மதி வந்தது. நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு அவன், “எங்களுடைய இந்தப் பகுதிக்கு நீங்கள் எப்படி வந்து சேர்ந்தீர்கள்?” என்று வினவினான்.

“ஓ, நாங்கள் சூரியனின் புனிதக்குகையின் வழியாக இங்கே வந்து சேர்ந்தோம். நாங்கள் இங்கே வந்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறோம். இங்கே வந்ததினால் உங்களை எல்லாம் பார்க்க முடிந்தது. அந்தப் புனிதக் குகை மிகத் தெய்வீகமானவர்களால் பாதுகாக்கப் படுகிறது என்பதையும் அறிந்திருக்கிறோம். அவர்கள் ஒருவேளை நீங்களும் உங்கள் மக்களும் தானா?” என்று கேட்டான் கிருஷ்ணன்.

அவன் கேட்டதற்குப் பதில் சொல்லாமல் கரடி மனிதன் கிருஷ்ணனைக் கேட்டான்.” புனிதக் குகையைத் தாண்டுவதின் பொருள் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். தெரியுமா அது உங்களுக்கு? புனிதக் குகையைத் தாண்டி இந்தப் பக்கம் வந்தவர்கள் எவரும் திரும்பிப் போக முடியாது. போக அனுமதி இல்லை! எங்களுடன் ஒருவராகத் தான் இனி நீங்கள் இருந்தாக வேண்டும். ஆனால் அதற்கும் எங்கள் கரடி உலகின் ஈடு இணையற்ற எவராலும் வெல்ல முடியாத எங்கள் கடவுள் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது தான் உங்களுக்கு அனுமதி கிட்டும்!” என்றான்.

“ஆனால் நாங்கள் இந்தக் கரடி உலகுக்கு நட்பு முறையில் தான் வந்திருக்கிறோம். தங்கும் எண்ணம் ஏதும் இல்லை!” என்று கிருஷ்ணன் கூறினான்.

மனிதனா, கரடியா, பிசாசா?

கண்ணன் புல்லாங்குழலை இசைத்துக் கொண்டே குகையின் சுரங்கப்பாதையில் தெரிந்த அந்த துவாரத்தின் வழியாக மேலேறினான். கீழே இருந்து சத்யபாமா அவனைத் தன்னால் இயன்றவரைக்கும் உள்ளே தள்ளினாள். ஒரு கையில் கத்தியை வைத்திருந்த கண்ணன், இன்னொரு கையால் புல்லாங்குழலைப் பற்றிக் கொண்டு இசைத்தவண்ணம் முன்னேறினான். இந்த இசைப் போட்டியில் தோற்க விரும்பாத அந்தப் பிசாசுப் பெண்ணும் தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு சங்கீத ஸ்வரங்களை மிக இனிமையாக இசைத்துக் கொண்டிருந்தது. சில நிமிடங்களில் கண்ணன் மேல் குகைக்குச் சென்றுவிட்டான். அந்தக் குகையின் கூரையில் நிறைய வெடிப்புக்கள் காணப்பட்டதால் குகை வெளிச்சமாக இருந்தது. கிருஷ்ணன் மேலேறியதும் சத்யபாமா அவனிடம் அவனுடைய வில்லையும், அம்புகளையும் கீழிருந்த வண்ணம் கொடுத்தாள். பின்னர் கிருஷ்ணன் துவாரத்தின் உள்ளே சென்றதைப் போல் அவளும் துவாரத்தின் உள்ளே சென்றாள். மறக்காமல் ஊரியின் குட்டி மினியையும் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஊரியோ வெகு எளிதாக மேலேறி விட்டது. சத்யபாமாவோ அப்போதும் பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் அந்தப் பிசாசை நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்படி இருக்கும் என்னும் எதிர்பார்ப்பில் தவித்தாள். இப்போது அதன் சங்கீதம் மிக மிக மெல்லிய ஒலியில் கேட்டது. மிகவும் ஹீனமாக இருந்தது. அப்படியானால் அது அந்தக் குகையில் மேலும் முன்னேறிச் செல்கிறது என்பது புரிகிறது. ஆனால் இவர்களைக் கண்டு பயந்து ஓடவில்லை. அப்படி இருந்தால் சங்கீதம் கேட்காதே! ஆகவே அவர்களை இன்னமும் முன்னே அழைக்கிறது. அவர்கள் அதைத் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும் என்றே விரும்புகிறது.

“எங்கே போகிறோம் பிரபுவே?” என்று பாமா கண்ணனைக் கேட்டாள். அவளுக்கு இன்னமும் அச்சம் போகவில்லை. பீதியோடு அந்தக் குகையில் அது சென்ற வழியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எந்த நேரமும் அது தன் முகத்தை இங்கே காட்டிவிடும் என்ற பயத்தில் உறைந்து போயிருந்தாள். ஆனால் கண்ணனோ அவளைத் தேற்றினான். “பயப்படாதே, சத்யா! எதுவும் நடக்காது. நாம் இந்தக்குகையின் தெய்வீகக் காவலர்கள் இருக்கும் இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோமோ என்னமோ! ஒருவேளை சாத்யகி அவர்களால் கூடக் கடத்தப்பட்டிருக்கலாம், அல்லவா?” என்றான். பின்னர் ஏதோ நினைத்தவனாக, “அது சரி, சாத்யகியைக் கடத்தியவர்களை உன்னால் அடையாளம் காட்ட முடியும் அல்லவா?” என்று கேட்டான். அதற்கு பாமாவும், “முடியும்! அவை இரண்டு கரடிகள். மிகப் பெரிய கரடிகள். சின்னக் கரடி உன்னைப் போல் உயரம் இல்லை! உயரம் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் நல்ல உடல் பருமனுடன் இருந்ததோடு அல்லாமல் எப்போதும் தன் பின்னங்கால்களாலேயே நின்று கொண்டிருந்தது. இன்னொன்று மிகப்பெரியது!  அது தனது பெரிய உடலுடன் நான்கு கால்களாலும் நடந்து சென்றது.” என்றாள். “ஆனால் உன்னுடைய “பிசாசு” ஒரு கரடியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன், சத்யா! மேலும் நான் இனிமையாகக் கீதம் இசைக்கும் கரடியை இன்று வரை பார்த்ததில்லை!” என்று சிரித்தான்.

அவர்கள் மேலே சென்றார்கள். குகையில் வாயில் அவர்களை ஓர் அடர்ந்த காட்டினுள் கொண்டு விட்டது. அடர்ந்து பரந்திருந்த மரங்களாலும், மரக்கிளைகளாலும் சூரிய ஒளி மிகக் குறைவாகவே அங்கே வந்தது. ஆங்காங்கே தெரிந்த சிறிய இடைவெளிகள் தெரிந்த ஒளி போதுமானதாக இல்லை. அவர்கள் கீழ்க்குகையில் பார்த்த குளத்திற்கு ஆதாரமாக விளங்கிய ஊற்றுக்கண் இங்கே இருந்து தான் தொடங்குகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் விதமாக நீர் வேகமாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் என்னென்ன ஆபத்துகள், ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றனவோ என நினைத்துக் கிருஷ்ணன் வியந்தான். ஆனாலும் அவனுடைய இயல்பான நகைச்சுவை உணர்ச்சி அவனை விட்டு முழுதும் பிரியவில்லை. “சத்யா! உன் தந்தை உன்னை இப்போது பார்க்க வேண்டும். ஒரு வேடுவச்சி போல் குறைந்த அளவே உடை உடுத்துக் கொண்டு ஆபரணங்கள் ஏதுமின்றி காணப்படுகிறாய். அதோடு மட்டுமா? ஒரு கையில் அரிவாளைப் பிடித்திருக்கும் இந்த மூர்க்கனுடன் தோள் தொட்டு அணைத்தவண்ணம் நடந்து வருகிறாய்! உன் ஒரு கையிலோ பூனைக்குட்டி! உன் முன்னே உன் அருமை ஊரி நடந்து செல்ல நாம் நம்முடைய விதியைத் தேடிக் கொண்டு செல்கிறோம். அதுவும் சந்தோஷமாக!

“பிரபுவே, நான் சந்தோஷமாக இல்லை! மிகப் பயந்திருக்கிறேன். இந்தப் பிசாசு நம்மை மரணத்துக்கே அழைத்து செல்லப் போகிறது என்றே நினைக்கிறேன்.” என்று இன்னமும் பீதி குறையாத குரலில் கூறினாள் சத்யபாமா. “பாமா, இறப்பதற்கு இவ்வளவு அஞ்சுபவள் எப்படி இந்தப் பயணத்தை அதுவும் முடிவில்லாப் பயணத்தை ஆரம்பித்தாய்? மிகவும் ஆபத்தான இந்தப் பயணம் உன்னை மரணத்தின் வாயிலில் கொண்டு தள்ளும் என்று எவரும் உன்னை எச்சரிக்கவில்லையா?”

“கோவிந்தா, உனக்கு பயமாக இல்லையா?” பாமா கேட்டாள். “ஹா, பாமா, மரணம் என்பது மனிதராய்ப் பிறந்த அனைவருக்கும் ஒருநாள் வந்தே தீரும். எனக்கும், உனக்கும் மட்டும் இல்லையே! அது வரும்போது வரட்டும்! நான் ஏன் அதைக் கண்டு பயப்பட வேண்டும்?  இப்போதைக்கு நான் அந்தப் பிசாசை நேரில் சந்திக்கும் ஆவலில் மட்டுமே இருக்கிறேன். ஒருவேளை இந்தப் புனிதக் குகையின் தெய்வீகக் காவலர்களையும் சந்திக்க நேரிடலாம். உன் தந்தை அப்படித்தானே சொல்கிறார்!” என்றன் கண்ணன். குளிர்ந்த காற்று எங்கிருந்தோ வீசியது. மரங்கள் அந்தக் காற்றில் அசைந்ததும், மரங்களின் அடர்ந்த இலைகளின் “மர்மர” சப்தமும் அங்கே ஓர் கீதம் போல் கேட்டது. அதன் லயம் சத்யபாமாவுக்குள் மகிழ்ச்சியை ஊட்டியது. அப்போது இருந்த பயத்தையும் மீறி அவள் இந்தக் காற்றையும் அதன் தாக்கத்தையும் அனுபவித்தாள். ஏனெனில் இப்போது அவள் அவளுடைய “பிரபு”வுடன் தனித்திருக்கிறாள். இந்த நாள் அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே சொந்தமானது. அவள் மட்டுமே இப்போது கோவிந்தனின் இந்த நாளை அவனுடன் வாழ்கிறாள். இந்த நேரம் மரணம் சம்பவித்தாலும் அதுவும் அவளுக்கு இனிமையாகவே இருக்கட்டும். அது அவள் உரிமை! அவர்கள் மேலே நடந்தனர். அந்தப் பிசாசு தன்னை அவர்களுக்குக் காட்டிய வண்ணம் ஒரு மரத்திலிருந்து இன்னொரு மரத்துக்குத் தாவி ஊஞ்சலாடிய வண்ணமும், இனிமையாகப் பாடிய வண்ணமும் சென்றது. சில சமயம் அதன்குரல் குயிலின் இனிமையான சங்கீதம் போலவும், சில சமயங்களில் செம்போத்தின் குரல் போலவும், சில சமயங்களில் பாடும் பறவையின் குரலிலும் அது இனிமையான ஸ்வரங்களைச் சொல்லும். சில சமயம் மயிலைப் போல் உரத்த குரலில் அகவும்.

“இது பிசாசா? இல்லை ஏதேனும் இசைபாடும் பறவையா?” என்று சத்யபாமா கண்ணனைக் கேட்டாள். “இரண்டும் இல்லை. இது ஓர் விசித்திரமான பிரகிருதியாகத் தெரிகிறது.” என்றான் கண்ணன். அப்போது சத்யபாமா திடீரெனக் கண்ணனை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டு தன் கண்களையும் மூடிக் கொண்டாள். “அதோ, அந்தக் கரடி, கரடி! அங்கே பார் கோவிந்தா!” என்றாள். ஒரு பெரிய பருத்த உயரமான கரடி சோம்பலுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தது. அது தேனடைகளையும், எறும்புப்புற்றுக்களையும் அங்குமிங்கும் பார்த்துத் தேடிக் கொண்டிருந்தது. அது தங்கள் பக்கம் திரும்பினால் அதை வில்லில் அம்பைக் கோர்த்து அதன் மேல் எய்வதற்குத் தயாராகக் கிருஷ்ணன் வில்லையும் அம்பையும் தயார் நிலையில் வைத்துக் கொண்டான். பாமாவைப் பார்த்து, “கவலைப்படாதே சத்யா! அந்தக் கரடி மனிதர்களை உண்பதில் விருப்பம் காட்டவில்லை!” என்றான். இப்போது அவர்களுக்கு அந்தப் பிசாசு தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்த மரங்களின் கிளைப்பின்னல்கள் அங்கே கொஞ்சம் குறைந்திருந்ததால் இடைவெளியும், வெளிச்சமும் ஏற்பட்டிருந்தது. நீண்ட தலைமுடியுடன் காணப்பட்ட அது ஓர் காட்டேரியாகவோ அல்லதே வேதாளமாகவோ இருக்கலாமோ?  அதன் நீண்ட தலைமயிர் காற்றில் அங்கும் இங்கும் பறக்க அது ஒரு மரத்திலிருந்து இன்னொரு மரத்துக்குத் தாவிக் கொண்டிருந்தது. அதைக் குரங்குகளும் தொடர்ந்தன.

“அது ஒரு பாடும் ரத்தக்காட்டேரி!” என்றாள் சத்யபாமா.

“ஆனால் நான் அதன் இரு கால்களையும் பார்த்தேன். அது பிசாசும் இல்லை, ரத்தக்காட்டேரியும் இல்லை, வேதாளமும் இல்லை!” என்றான் கிருஷ்ணன். அதற்குள்ளாக ஊரி மிகக் கடுமையாக மியாவ் எனக் கத்தியவண்ணம் ஓட்டமாக ஓடியது! பூனை ஓடிய திசையில் பாமாவும் கிருஷ்ணனும் பார்த்தனர். ஒரு கரடி என அவர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருந்த உருவம் இப்போது ஒரு மனிதனைப் போல் இரு கால்களால் நடந்த வண்ணம் அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. சத்யபாமாவுக்குப் பயத்தில் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. வாய் பேசமுடியாமல் கிருஷ்ணனிடம் அந்த வேதாளம் அல்லது காட்டேரியை நோக்கித் தன் கையையும் பின்னர் தங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த உருவத்தையும் பார்த்துக் கை காட்டினாள். “இவர்கள் இருவரும் தான் சாத்யகியைக் கடத்தியவர்கள்!” என்றாள். நடுங்கும் குரலில் குளறிக் குளறிக் கூறிய அவள் மயங்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டாள். கிருஷ்ணன் வில்லையும் அம்பையும் எடுத்து வைத்துவிட்டு ஒரு கையில் அரிவாளையும் இன்னொரு கையில் கத்தியையும் பிடித்தவண்ணம் அந்த உருவத்தையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“சத்யா, இப்போது தான் உண்மையாகவே ஆபத்து நம்மை நெருங்கி உள்ளது. என் பின்னே நின்று மறைந்து கொள்! உன்னை நீயே வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாதே! என்ன நடந்தாலும் பேசாமல் இரு!” என்றான் கிருஷ்ணன். அந்தக் கரடிகள் அவர்கள் அருகே வந்தன. அவர்கள் அருகே வந்ததும் தான் புரிந்தது. ஒன்று நிஜமாகவே கரடி! அது தன் நான்கு கால்களால் நடந்தது. இன்னொன்று மனிதன். கரடித்தோலை ஆடையாக அணிந்திருந்தான். அவன் உடல் முழுவதும் கரடித்தோல் மூடி இருந்தது. இடுப்பில் நரித்தோலால் ஆன ஆடையை அணிந்திருந்தான். அவன் தலையின் மேல் அணிந்திருந்த முகமூடியில் சிரிக்கும் கரடியின் உருவம் எழுதப்பட்டிருந்தது. இதன் மூலம் அவன் தனக்கு இரு முகங்களை வைத்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தது. ஒன்று மனித முகம், இன்னொன்று கரடி முகம். அவன் மார்பகம் பரந்து விரிந்து காணப்பட்டது. அவன் தோள்கள் விரிந்து கைகள் நீண்டு முழங்கால் வரை தொங்கிற்று. அந்தக் கைகள் வலுவானவை எனப் பார்த்ததுமே புரிந்தது. அவன் மார்பில் புரண்ட அவன் தாடி அடர்த்தியாகக் காணப்பட்டதோடு அல்லாமல் அவன் இடுப்பு வரை நீண்டு இருந்தது. மனிதனா, கரடியா என்பது புரியாவண்ணம் குழப்பமான நடையில் நடந்து வந்தான். மெல்லிய, நீண்ட அவன் முகத்தில் மூக்கு சதைப்பிடிப்போடு காணப்பட்டது. அவன் பெரிய விசாலமான கண்கள் அவ்வப்போது கருணையையும், பாசத்தையும் கூடக் காட்டும் என்று புரியும் வண்ணம் இருந்தது. தன் கைகளில் ஓர் கவணையும் அதில் வைத்து அடிப்பதற்காகக் கற்களையும் அவன் வைத்திருந்தான்.

இனிமையான கீதம் இசைக்கும் பிசாசு!

அது சரி, இந்தக் குட்டிப் பூனையை என்ன பெயர் சொல்லி அழைக்கலாம்?” பாமா கேட்டாள்.

“நீ என்ன சொல்கிறாய்?”

“இதனுடைய தாயை நான் ஊர்வசி எனப் பெயரிட்டிருந்தேன்; ஊரி என அழைத்து வந்தேன். ஆகவே இந்தக் குட்டியை நான் மேனகா என அழைக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.” என்றாள்.

“ஓ, ஊர்வசி, மேனகா! நம்மிடம் இரு தேவலோகத்து நாட்டியகன்னிகைகள் இருக்கின்றனரா? சரி, சரி, ஆனால் நான் இவளை, “மினி” என்றே அழைக்கப் போகிறேன்.” என்றான் கண்ணன். மறு நாள் விடிந்தது. சத்யபாமா இன்று கொஞ்சம் நலமாக உணர்ந்தாள். கண்ணன் உதவியின்றித் தானாக எழுந்து நின்றாள்; அவள் உடல் வலி குறைந்திருந்ததோடு அல்லாமல், காயங்களும் வெகுவாக ஆறி வந்தன. குளக்கரைக்குத் தானே தனியாகச் சென்று தன் வேலைகளை யார் உதவியும் இல்லாமல் முடித்துக் கொண்டாள். என்றாலும் மனம் கேட்காமல் குளக்கரை வரை சத்யபாமாவுக்குத் துணையாகச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பிய கிருஷ்ணன், தாங்கள் படுத்திருந்த இலைப்படுக்கையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பில் இன்னமும் கட்டைகளைப் போட்டுத் தீயை அணையாமல் பாதுகாத்தான். சுற்றுப்புறம் எங்கும் ஒரே அமைதி! பறவைகளின் க்ரீச் குரல் கூட அதிகம் கேட்கவில்லை. அந்த அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு சத்யபாமாவின் “ஐயோ” என்னும் அலறல் கிருஷ்ணன் செவியைக் கிழித்தது. கிருஷ்ணன் வெகு வேகமாகக் குளக்கரைக்கு ஓடினான். குளத்தின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்த சத்யபாமாவின் கால்கள் இரண்டும் நீருக்குள் கிடந்தன. அவள் உடல் மோசமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கிருஷ்ணன் அவள் அருகே வந்ததும் அப்படியே சாய்ந்து அவன் கால்களைத் தன்னிரு கரங்களால் பிடித்துக் கொண்டாள். பீதியில் அவள் முகம் வெளுத்துக் கிடந்தது. கண்கள் சொல்லவொணா அச்சத்தைக் காட்டியது!

“அதோ, அந்தப் பேய்! பிசாசு!, பேய், பிசாசு!” என்ற வண்ணம் சத்யபாமா தன் கரங்களால் குளத்தின் மறுபக்கத்தை சுட்டிக் காட்டினாள். கிருஷ்ணன் அந்தக் குளத்தில் அமுங்கிக் கிடந்த பாறைகளை ஒவ்வொன்றாகத் தாண்டிய வண்ணம் அதைக் கடந்தான். அப்போது நீண்ட மயிருடன் கூடிய அந்த விசித்திரமான உருவத்தைக் கண்டான். அது ஓடிப் போய் அந்தக் குகையின் மேல் பாகத்தினுள் சென்று மறைந்தது. ஆனால் அது உள்ளே செல்லும் முன்னர் கிருஷ்ணன் அதன் முகத்தை உற்றுக் கவனித்தான். ஒரு கணமே பார்க்கக் கிடைத்த அந்த முகம் ஒரு பெண்ணுடையது என்பதையும் தெரிந்து கொண்டான். அந்த உருவம் பின்னர் சுரங்கப்பாதையினுள் சென்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே ஓடியது. கிருஷ்ணன் தன்னைத் தொடர்ந்து வருகிறானா என்று அது பார்த்திருக்க வேண்டும். பின்னர் மீண்டும் குகையின் மேல் தளத்தில் இருந்து இனிமையான குரலில் இசைக்கும் சப்தம் கேட்டது. அது அந்தப் பெண் உருவம் தான் எனப் புரிந்து கொண்ட கிருஷ்ணன், ஏன் இந்த உருவம் இப்படி இருக்கிறது? இது என்ன மாதிரியான உருவம்? என்று வியந்தான். கிருஷ்ணன் அந்த விசித்திரமான உருவத்தைத் தொடர்ந்து தானும் செல்லலாமா என்று ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுப் பின்னர் தன் மனதை மாற்றிக் கொண்டான்.

அந்தக்குகையில் இருந்து திரும்பிக் கீழே வந்த கிருஷ்ணன் ஓர் இடத்தில் தண்ணீர் கணுக்கால் வரையுமே ஓடியது என்பதைக் கண்டான். அந்த இடத்தின் மணல் முழுக்க முழுக்கத் தங்கம் போல் மஞ்சளாகவும் இருந்தது. பளபளவென மின்னவும் செய்தது! கையில் எடுத்துப் பார்த்தால் கிருஷ்ணனுக்கு ஆச்சரியமே மேலிட்டது. அந்த மணல் சின்னச் சின்னத்தங்கத் துகள்களால் ஆகி இருப்பதைப் புரிந்து கொண்டான். ம்ம்ம்ம், புனிதக்குகையிலும் சூரியனின் சந்நிதிக்கு நேரே இப்படி ஓர் தங்கத்தை வர்ஷித்திருப்பதைக் கண்டான். யாரோ மனிதர்கள் தங்கத்தால் அர்ச்சித்திருக்கலாம் என எண்ணி இருந்தான். ஆனால் இப்போது புரிந்தது. மேலுள்ள ஊற்றிலிருந்தோ அல்லது அருவியோ இந்தக் குளத்துக்குத் தண்ணீரை மட்டும் கொண்டு சேர்க்கவில்லை. இப்படிப்பொடிப் பொடியாகத் துகள்களாக ஆன தங்கமணிகளையும் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். திரும்பி சத்யபாமா இருக்கும் இடம் வந்த கிருஷ்ணன் அந்தப் பிசாசு ஒரு பெண் எனவும் அது நட்பாக இருக்கும் போல் தெரிவதாகவும், ச்யமந்தகத்தைக் கண்டு பிடிக்க அதன் உதவியை நாடலாம் எனவும் தெரிவித்தான்.

திரும்ப குகைக்கு வந்த சத்யபாமா அமர்வதற்காகத் தன் இலைப்படுக்கையைச் சரி செய்து கொண்டாள். அதைக் கண்ட கிருஷ்ணன் அவளிடம், “பாமா, பயப்படாதே! நான் உன்னுடைய வீங்கிய கணுக்காலுக்கு ஒத்தடம் கொடுத்து விடுகிறேன். அதன் பின்னர் நாம் உணவருந்திவிட்டு மேலுள்ள குகைக்குச் செல்வோம். இப்போது நீ சற்று ஓய்வெடுத்துக்கொள்!” என்றான். பின்னர் எரியும் நெருப்பில் மேலும் கட்டைகளை இட்டான். மூலிகைகளைப் பறித்து வந்திருந்த கிருஷ்ணன் அவற்றை எடுத்தான். ஒரு துணியில் போட்டு மூலிகைகளை எரியும் நெருப்பில் வாட்டினான். சத்யபாமாவின் கணுக்காலில் சுளுக்கு இருந்த இடத்தில் ஒத்தடம் கொடுத்தான். அதன் பின்னர் இருக்கும் உணவைப் பங்கிட்டு இருவரும் உண்டனர். ஊரி வெளியே சூரிய வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து கொண்டு சூரியனின் கதிர்களால் தன்னைத் தூய்மைப் படுத்திக் கொண்டது. பின்னர் தான் பிடித்து வந்திருந்த ஒரு சின்ன முயல்குட்டியைத் தன் உணவாக உட்கொண்டது. அதன் குட்டி தாயின் அருகே அமர்ந்த வண்ணம் தாயிடம் பாலைத் தேடியது. சத்யபாமா தூங்கிவிட்டாள். கிருஷ்ணன் பல வருடங்கள் கழித்துத் தன் புல்லாங்குழலை எடுத்துக் கொண்டு அந்தச் சுரங்கப்பாதையின் திறந்த வாயில் பக்கம் சென்று நின்று கொண்டான்.

அவன் அதிக நேரம் காத்திருக்காமல் மதிய நேரத்திற்குச் சற்று முன்னரே அந்த இனிமையான சங்கீதக் குரல் கேட்டது. இப்போது அந்தக் குரலின் இனிமையும், அதன் சங்கீத ஒலியும் கிருஷ்ணனுக்குப் பழகிவிட்டது. குகைக்குள்ளிருந்து அது வருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். தன் இடுப்பிலிருந்து புல்லாங்குழலை எடுத்துக் கொண்டு அதில் விளையாடினான் கிருஷ்ணன். இனிமையான கீதம் பிறந்தது. காட்டின் அனைத்து ஜீவன்களும் அதில் மயங்கி நின்றன. கண்ணனின் இனிமையான புல்லாங்குழல் கீதம் கேட்டதும், அந்தப் பிசாசு தன் கீதத்தை நிறுத்திவிட்டது. அதற்கு ஆச்சரியமாக இருந்திருக்க வேண்டும். யாரோ நம்முடன் சேர்ந்து பாட முயற்சிக்கின்றனர் என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் கிருஷ்ணனோ தன் கீதத்தை நிறுத்தவில்லை. மேலும் மேலும் இசைத்தான். அந்த விசித்திர உருவம் பாடிய பறவைகளின் சங்கீத ஒலி போன்ற கீதத்தை மேலும் மேம்படுத்தித் தன் வயப்படுத்திப் பாடினான். அதன் பின்னர் சற்றே தன் புல்லாங்குழல் இசையை நிறுத்தினான். இப்போது உடனே மீண்டும் அந்தப்பிசாசைப் போன்ற உருவம் பறவைகளின் சங்கீத ஒலியைப் போல் பாட ஆரம்பித்தது. கிருஷ்ணன் தன் புல்லாங்குழலை மீண்டும் இசைத்து அதனுடன் கூடத் தயக்கமின்றி இசைத்தான். விரைவில் அங்கே கிட்டத்தட்ட இரு குரலிசை ஆரம்பித்துத் தன் முழு வேகத்தில் பயணப்பட்டது. சற்று நேரம் கண்ணன் புல்லாங்குழல் இசைக்க, அந்த விசித்திரமான பிசாசு உருவம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும். பின்னர் அது தன் கீதத்தை இசைக்க ஆரம்பிக்கச் சற்றுக் கேட்கும் கண்ணன் பின்னர் அதன் குரலோடு இசைந்து தன் புல்லாங்குழலை இசைக்க ஆரம்பிப்பான். இந்த கீதங்களைக் கேட்ட சத்யபாமா எழுந்து வந்தாள்.

சற்றே நொண்டிய வண்ணம் வந்த பாமா கிருஷ்ணனிடம், “அந்தப் பிசாசைப் பார்த்தீர்களா? எங்கே இருக்கிறது?” என்று கேட்டாள். “ஓ, அது ஒரு பிசாசு அல்ல. அப்படிப்பிசாசாக இருந்தால் அது இத்தனை நட்பாக இருக்காது. அது நட்புடன் இருக்கிறது. மேலும் இசையில் சுத்தமான இசையில் மிகப் பிரியம் வைத்துள்ளது. நன்கு இசைக்கவும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறது.” என்றான் கண்ணன். பின்னர் அவளிடம், “நீ போய் நம் பொருட்களை எல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் எடுத்து வா! எதையும் விட்டு விடாதே! ஊரியையும் அதன் குட்டியையும் அழைத்து வர மறக்காதே!  நாம் இந்தச் சுரங்கப்பாதையின் வழியே உட்சென்று அந்தப் பிசாசைப் பார்த்துவிடுவோம்.” என்றான். ஆனால் சத்யபாமா ஆக்ஷேபித்தாள். “ஆனால், பிரபுவே, நாம்…….” என்று இழுத்தாள் பாமா. ஆனால் கிருஷ்ணன் உறுதியுடன் அவளைப் பார்த்துக் கூறினான்.”நாம் ச்யமந்தகத்தை மட்டுமின்றி சாத்யகியையும் உயிருடன் திரும்பக் கொண்டு வர வேண்டும் என்பதை மறக்காதே!” என்றான். அதன் பின்னர் எதுவும் பேசாமல் சத்யபாமா குகைக்குள் சென்று அனைத்துப் பொருட்களையும் சேகரித்தாள். அந்தப் பிசாசு உருவம் பிடிவாதமாகத் தன் இசையை நிறுத்தாமல் பாடிக் கொண்டிருந்தது. மேலுள்ள சுரங்கப்பாதையின் வாயிலருகே சத்யபாமா வரும் வரையில் அது பாடிக் கொண்டிருந்தது.

கண்ணன் பாமாவைப் பார்த்தான். “ உன் கையிலுள்ள கத்தியை என்னிடம் கொடு. நான் உள்ளே இந்த துவாரம் வழியே செல்கிறேன். பாதுகாப்புக்கு இந்தக் கத்தி போதும். நான் தவழ்ந்த வண்ணம் மேலே செல்வேன். என் கால்கள் கீழே இருக்கும். நீ ஏதேனும் ஆபத்தை உணர்ந்தாயானால் என்னைக் கால்களைப் பிடித்து உன்னால் இயன்ற அளவுக்கு வலிமையுடன் மேலே தள்ளு! நான் எப்படியும் அந்தக் குகைக்குள் போய் உள்ளே எதிரி இருந்தால் அவரைச் சந்திக்கலாம். ஒன்றும் நடக்கவில்லை எனில் என்னுடைய வில்லையும் அம்புகளையும், பின்னர் அரிவாளையும் கொடுத்துவிடு! அதன் பின்னர் பூனைக்குட்டியை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு நீ எப்படியாவது சமாளித்துக் கொண்டு வளைந்து, நெளிந்து இந்தக் குகையின் சுவரில் கால் வைத்துக் கொண்டு மேலே ஏறப்பார். நான் முதலில் ஏறிவிடுவேன் ஆதலால் உன்னை உள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறேன். ஊரியை நீ கவனிக்க வேண்டியதில்லை. அது தானாகவே குகையின் துவாரத்தின் வழியாக மேலேறிவிடும்.” என்றான். இதைச் சொல்வதற்குள்ளாகக் கிருஷ்ணன் மிகச் சிரமப்பட்டான். ஏனெனில் அவன் தன் புல்லாங்குழல் இசையை நிறுத்த முடியவில்லை. ஆகவே இசைப்பதை நிறுத்தும் சில நொடிகள் தாமதத்தில் இதை மிக வேகமாகவும் கவனமாகவும் பாமாவிடம் சொல்ல வேண்டி இருந்தது. அங்கே மேலே அந்த விசித்திரமான உருவம் படைத்த பிசாசுப் பெண்ணும் தன் இசையை நிறுத்தவில்லை. பாடிக் கொண்டிருந்தது. பின்னர் மனதில் ஏதோ தோன்ற கிருஷ்ணன், பாமாவிடம், “என் புல்லாங்குழல் இசையில் குறுக்கிட்டு நிறுத்த முயலாதே! அப்படியானால் அந்த விசித்திர உருவம் என்னைத் தன் சிநேகிதன் இல்லை என நினைத்துக் கொள்ளும்.” என்றும் எச்சரித்தான்.