என்றென்றும் உங்களுடன் இருப்பேன்!

கண்ணனின் இந்த உறுதியான நிலைப்பாட்டைக் கண்டதும் திரௌபதிக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது; கிருஷ்ணனிடம் நன்றியும் ஏற்பட்டது.  இருந்தாலும் இன்னும் ஒன்று இருக்கிறதே! “துரியோதனன்?  அவன் ஜெயித்துவிட்டால் என்ன செய்வேன்? கோவிந்தா, பதில் சொல்!” என்றாள்.  “ஆம், திரௌபதி, அது தான் நான் சுமக்கவேண்டிய சுமைகளிலேயே மிகக் கடினமான ஒன்று.  என்னிடம் வேறொன்றும் கேட்காதே!” என்ற கண்ணனின் முகம் மீண்டும் இருளடைந்து போயிற்று.  சொல்லிலடங்காத துக்கம் அவனைச் சூழ்ந்தது.   அதைக் கண்ட திரௌபதிக்குக் கண்ணனின் நிலை கண்டு மனம் வேதனைப் பட்டது.  இப்போது அவள் கண்ணனைச் சமாதானம் செய்ய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாள்.  “நீ என்னிடம் சொல்லவில்லை எனில், பரவாயில்லை, கோவிந்தா, நானும் உன்னிடம் எதுவும் கேட்க மாட்டேன்.” என்றாள்.

“என்னை நம்பு திரௌபதி! தர்மத்தின் பாதையில் செல்லும் ஒருவனுக்கே நீ மனைவியாக ஆவாய் என நான் சொல்லி இருப்பதில் நம்பிக்கை வை.  வீரம் நிறைந்த மகன்களைப் பெற்றெடுக்கப் போகும்  தாயும் ஆவாய்! மனிதர்களுக்கு என்றென்றும் நினைவில் இருக்கும் வண்ணம் தர்மத்தின் பாதையில் சென்று நல்லாட்சி புரியப் போகும்  ஒருவனின் ராணியாக நீ அனைவர் உள்ளங்களிலும் என்றென்றும் வாழ்வாய்! “

சற்று நேரம் ஒருவரும் பேசவில்லை.  திரௌபதியின் மனம் அவளையும் அறியாமல் உருகியது.  அவள் உள்ளே ஏதோ இனம் தெரியாத அன்பு சுரந்தது. அனைவரும் கடவுளெனப்போற்றும் இந்த மனிதனிடம் அவளையும் அறியாமல் இரக்கமும், பச்சாத்தாபமும் மிகுந்தது.   அவள் மனக் கதவம் திறந்தது.  அங்கே இத்தனை நாட்களாக அடைந்து கிடந்த இருள் விலகியது. அவள் மனதில் கோடி கோடி சூரியப் பிரகாசம் தோன்றியது;  அது அவள் முகத்திலும் பிரதிபலித்தது.   அன்பெனும் ஊற்றுப் பொங்கியது. அவள் முகம் மிகவும் மென்மையானது.  அவளே மனதளவிலும், உடலளவிலும் மென்மையாக ஆகி விட்டாள்.  வெகு நாட்களாகப்பூட்டிக் கிடந்த அறையைத் திறந்ததும் உள்ளே பரவும் சூரிய ஒளியில் தெரியும் காட்சிகளைப்  போல  அவள் அனைத்தையும் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டாள்.  “கோவிந்தா, நான் உன்னைச் சரணடைந்து விட்டேன்.  என்னைப் பரிபூரணமாய் உன் காலடிகளில் கிடத்துகிறேன்.  நீயே எனக்கு அபயம் அளிப்பாய். சரணம் கோவிந்தா, சரணம்!  ஆனால் என் தந்தையை அவமானம் அடையும்படி விட்டு விடாதே!  நான் உன்னைக் கெஞ்சிக் கேட்பது அது மட்டுமே!  அவர் அவமானம் அடையக் கூடாது!”

வாசுதேவன் பேச ஆரம்பித்தான்.  மெதுவாகவும், அதே சமயம் தெளிவாகவும், உறுதியாகவும் அவன் கூறியது:” என்ன நடந்தாலும் சரி, திரௌபதி, நான் உன் பக்கமும் , உன் தகப்பன் பக்கமுமே துணை நிற்பேன்.  உங்களைத் தவிக்க விட மாட்டேன்.   இப்போது இருக்கும் சூழ்நிலையில் என்னால் இதற்கு மேல் அதிகம் சொல்ல முடியாது.  இதைவிடப் பெரிய வாக்குறுதிகளையும் நான் அளிக்கப் போவதில்லை.  ஆகவே என்னிடம் மேலும் மேலும் வேறெதையும் கேட்காதே! ஆனால் ஒன்று!  சுயம்வரத்தை சாதாரணமான ஒன்றாய் நினைக்காமல் அது தான் உன்னுடைய மற்றும் என்னுடைய தர்மமும் அதுவே என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அதன்படி நடப்பாயாக!”  என்றான் கிருஷ்ணன்.

“நிச்சயமாக, கோவிந்தா!  நான் உன்னைச் சரணடைந்துவிட்டேன்! “ அவள் குரலில் பரிபூரண சரணாகதி தெரிந்தது.

 “அப்படி எனில் நீ எனக்காக இந்த அபச்சாரத்தைப் பொறுத்துக் கொண்டே ஆகவேண்டும்.  ஷகுனியும், துரோணரின் பிள்ளையான அஸ்வத்தாமாவும் உன்னைப் பார்க்க விரும்புகின்றனர்.  அவர்களை நீ சந்திக்க வேண்டும். “ என்றான் கண்ணன்.

“ஹூம், துரோணரின் பிள்ளை!  என்னை உனக்காக விஷமா குடிக்கச் சொல்கிறாய் கோவிந்தா?” திரௌபதியின் குரலில் கசப்பு வழிந்தோடியது.  இந்த வேண்டுகோளில் அவள் திகைத்துப் போயிருப்பதும் தெரிய வந்தது.  ஆனால் கிருஷ்ணன் அதற்கெல்லாம் கலங்கவில்லை.

“ஆம், திரௌபதி, நான் பானுமதிக்கு வாக்களித்திருக்கிறேன்.  இவர்கள் இருவரையும் உன்னைச் சந்திக்க வைப்பதாக அவளுக்கு நான் வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன்.  அதோடு இன்னொரு விஷயமும் கேட்டுக்கொள்; அஸ்வத்தாமா உனக்கு ஒரு உறுதி மொழி கொடுப்பான்.  அதாவது சந்தர்ப்பவசத்தால் நீ அவனையோ அல்லது குருவம்சத்து இளவல்களில் ஒருவனையோ தேர்ந்தெடுக்க நேர்ந்தால்,  அவன் தந்தையை ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுச் செல்வதிலிருந்து தன் உயிரைக் கொடுத்தாவது தடுப்பான். அந்த உறுதிமொழியை நீ ஏற்றுக் கொள். "

வியப்பில் விரிந்த கண்களோடு திரௌபதி கேட்டாள்: “ஒருவேளை நான் அவர்களில் எவரையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை எனில்?”

“எப்போதுமே  உன் திருமணத்தில் உன் விருப்பம் தான் முக்கியம் திரௌபதி. “ என்று கிருஷ்ணன் சொல்ல, திரௌபதியோ,”துரியோதனன் ஜெயித்துவிட்டானெனில் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று மீண்டும் கேட்டாள். அவளை இந்த பயம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. அதைக் கண்ட கிருஷ்ணன் சிரித்தான்.  இப்போது அவன் முகம் பூரணமாக விகசித்துக் கிடந்தது.  அதே விளையாட்டுக் குரலில், நாட்டியம் ஆடும் கண்களோடு அவன் திரௌபதியிடம், “ நீ தான் அப்போது ஹஸ்தினாபுரத்து மஹாராணியாகிவிடுவாய் அல்லவா?  அவளுக்கு மண்டியிடாமல் பின்னர் துரோணர் வேறு யாருக்கு மண்டியிடுவார்?”  என்றான்.

 திரௌபதி நினைத்தாள்.  ஆஹா, இவன் மீண்டும் மக்கள் அனைவரும் போற்றிக் கொண்டாடும்,  மிகவும் விரும்பிப் பாராட்டும் தன் மாட்டிடையன் உருவைக் காட்டுகின்றான் போல் இருக்கிறதே!  இவன் சாமானியன் அல்ல; அல்லவே அல்ல.  திரௌபதி இப்போது இவன் சொன்னதன் உள்ளர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள விரும்பினாள்.  தன்னைக் கிருஷ்ணன் கேலி செய்கிறான் என்பது வரை புரிந்து கொண்ட அவள் மேலும் எதையும் கேட்காமல் மௌனமடைந்தாள்.

கிருஷ்ணன் இப்போது குரலை மிகவும் தழைத்துக் கொண்டு அவளிடம் பேச ஆரம்பித்தான்; “இதன் மூலம் உனக்கு ஏதேனும் மனத் திருப்தியோ, நிம்மதியோ கிட்டும் எனில் கேள்; நான் உன்னிடம் ஒரு ரகசியம் சொல்லப் போகிறேன்.  நான் என்னுடைய அருமையான தங்கை, சின்னத் தங்கை பானுமதிக்கு என்ன உறுதி மொழி கொடுத்திருக்கிறேன் என்பதை நீ அறிவாயா?  எக்காரணம் கொண்டும் நீ அவளுக்குப் போட்டியாக துரியோதனனின் மற்றொரு ராணியாக ஆகாமல் பார்த்துக் கொள்வதாக உறுதிமொழி கொடுத்திருக்கிறேன்.  இது போதுமா உனக்கு? இன்னும் உறுதி மொழி வேண்டுமா?”

திரௌபதிக்கு முகமெல்லாம் சிவந்தது.  “கோவிந்தா, நீ தானே சொன்னாய்?  அஸ்வத்தாமா இங்கே எனக்கு உறுதிமொழி கொடுப்பான்;  அதை ஏற்றுக்கொள் என!  என்னை அதை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்லி விட்டு, இப்போது பானுமதிக்கு நான் போட்டியாக இருக்காமல் பார்த்துக்கொள்வதாக அவளுக்கு உறுதிமொழி கொடுத்திருப்பதாய்ச் சொல்கிறாயே!  நான் என்ன செய்யட்டும், கோவிந்தா?  எது உண்மையான கிருஷ்ண வாசுதேவன்?  பானுமதிக்கு உறுதிமொழி கொடுத்தவனா?  இப்போது அஸ்வத்தாமா சொல்வதைக் கேட்டுக்கொள் என என்னிடம் சொல்பவனா?  உன்னுடைய உண்மையான சொரூபம் தான் என்ன கோவிந்தா?” தன் கரங்களைக் கட்டிக் கொண்டு செய்வதறியாமல் திகைத்தவண்ணம் கேட்டாள் திரௌபதி.

“எப்படி வேண்டுமானாலும் நினைத்துக்கொள் திரௌபதி.  உன் இஷ்டம்;  ஆனால் ஒன்று.  என்னிடம் நம்பிக்கையை மட்டும் இழக்காதே!”

“என்றால் நான் இப்போது இந்த அவமானமான சந்திப்பை ஏற்றே ஆகவேண்டும் என்கிறாயா?  அதாவது நீ அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் வாக்குறுதி அப்போது தான் பூர்த்தி ஆகும்; இல்லையா?”

“ஆமாம்,  இந்தச் சந்திப்பின் மூலம் நீயும், நானும் இன்னும் நன்கு பிணைக்கப்பட்டுவிடுவோம்.”

“நல்லது கிருஷ்ணா!  நீ விரும்பும் வண்ணமே அனைத்தும் நடக்கட்டும்.  வேறு என்ன விஷயம்?”

“வேறெதுவும் இல்லை!”

“நீ ஒரு தேர்ந்த மந்திரவாதி கோவிந்தா!  இல்லை எனில் சூனியக்காரனா?  ஆஹா, நீ மட்டும் என்னிடம் துரியோதனனை மணந்து கொண்டு விடு என்று சொன்னாயானால்??  என்னால் அதை மறுக்க முடியுமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது!”

“ஒருவேளை என் தர்மமோ, அல்லது உன் தர்மமோ அப்படிச் செய்யச் சொல்லி இருந்தால் நான் அதையும்  உன்னிடம் யாசித்துக் கேட்டு இருப்பேன் திரௌபதி! “ கிருஷ்ணன் சிரித்தான்.  எவ்வளவு யோசித்தும் கிருஷ்ணனின் இந்தச் சாதுர்யமான வேலைகள் தன் அறிவுக்குப் புலப்படாமல் போவதைக் கண்டு திரௌபதி அதிசயித்தாள்.  அந்த ஆச்சரியத்துடனேயே அவள் அவனைத் தன் விரிந்த கண்களோடு பார்த்த வண்ணம், “ நீ பேசுவதே புதிர்களாகவும், விடுவிக்க முடியா விடுகதைகளாகவும் உள்ளது கிருஷ்ணா!” என்றாள்.

“நானே ஒரு புதிர் தான் திரௌபதி.  நீயும் தான்.  சற்றும் குறைந்தவள் அல்ல.  ஆனால் இப்போது இந்தப் புதிர்களையும், விடுகதைகளையும் புரிந்து கொள்ளவோ, தெரிந்து கொள்ளவோ நேரமில்லை.  போகட்டும்.  ஷகுனியையும், அஸ்வத்தாமாவையும் உன்னைச் சந்திக்க இப்போது அனுப்பி வைக்கலாமா?”

“நீ மிகவும் விரும்பினாயெனில் நான் கட்டாயம் அவர்களைச் சந்திக்கிறேன் கிருஷ்ணா.  ஆனால் எதற்கும் தந்தையிடம் முதலில் தெரிவிக்க வேண்டும்.   நான் தந்தையைச் சந்தித்து அனுமதி கேட்கிறேன்.  நீ அவர் மனம் காயப்படும்படி அவரைத் துன்புறுத்தும், அல்லது அவமானப்படுத்தும் எந்த விஷயத்தையும் செய்யப் போவதில்லை என்னும் உறுதியை அவருக்கு நான் தெரிவிக்கலாமா?”

“அப்படியே செய்.  நினைவில் வைத்துக்கொள் திரௌபதி.  உனக்கும், உன் தகப்பனாருக்கும் நான் என்றென்றும் உதவுவேன் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்.  அந்த உதவியால் என்னுடைய உயிருக்கு ஆபத்து நேரிட்டாலும் சரி!  நான் என்றும் உங்கள் பக்கமே நிற்பேன்.  இதில் மாற மாட்டேன். !”

என் தர்மம் எது எனக் காட்டு கோவிந்தா!

“ஆம், வாசுதேவா, ஆம். உண்மை.  நீ சொல்வது முற்றிலும் உண்மை.  ஒரு மட்டமான விஷயத்தில் நான் மிகப் பெருமை கொண்டிருந்தேன்.  அதோடு என் தந்தையின் சபதமும், ஆசையும் பூர்த்தி அடைய வேண்டும் என்னும் ஆவலும், ஆர்வமும் கொண்டிருந்தேன்.  அவர் பழி வாங்குவதைக் காணவும் ஆவலொடு காத்திருந்தேன்.  ஆகவே நான் நானாக இருக்காமல் என் தந்தையின் பெண்ணாகவே இருந்து வந்திருக்கிறேன்.  என் சுயத்தை இழந்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த விலையை அவரின் பிரியத்துக்கும்,விசுவாசத்துக்கும் உகந்த மகளாக நிறைவேற்றியே கொடுத்திருக்கிறேன்.  இப்போது தோன்றுகிறது, நான் ஓர் அரச குடும்பத்திலேயே பிறந்திருக்கக் கூடாது.  சாதாரணக் குடும்பத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டும்.” மிகவும் வருத்தத்துடன் இந்த வார்த்தைகளைக் கூறிய வண்ணம் திரௌபதி நிமிர்ந்து கண்ணனைப் பார்த்தாள்.  அவனோ சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவளையே பாசத்துடனும், கருணையுடனும் பார்த்துச் சிரித்தான் வாசுதேவக் கிருஷ்ணன்.  திரௌபதிக்கு வெட்கம் மிகுந்து விட்டது.

“கிருஷ்ணா!” என அவளை அவளுடைய தனிப்பட்ட பெயரைக் குறித்து முதல்முறையாக அழைத்தான் வாசுதேவ கிருஷ்ணன்.  மிகவும் பாசத்துடனும், பிரியத்துடனும், அவளிடம் சொன்னான்;  “உன் குடும்பத்தையும், தந்தையையும் குறித்து நீ கொண்டிருக்கும் பெருமை சரியானதே.  அதில் தவறில்லை. தர்மத்தோடு, அரச தர்மத்தோடு பின்னிப் பிணைந்த ராஜாங்கமும் அதன் அரசனும் சாமானியமானவர்கள் அல்ல.  மிகப் பெரியவர்கள்.   மிகப் பெரிய விஷயமும் கூட.  தர்மத்தை அடைய நான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுப் போராடி வருகிறேன் என்பது எனக்குத் தான் தெரியும்.  எவ்வளவு போராடி இருக்கிறேன் தெரியுமா?” என்றான் கிருஷ்ணன்.

“ஆனால் நீ சந்தோஷமாகவே இருக்கிறாய் வாசுதேவா!”

“ஆம், கிருஷ்ணா, நான் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன் தான்.  ஏனெனில் என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிஷத்தையும் தர்மத்தின் பாதையிலேயே வாழவும், அதற்காகவே போராடவும் செலவழித்து வருகிறேன்.  அதிலிருந்து பிறழ்ந்து வாழ நான் விரும்பியதில்லை.”

“ஆனால் நான் சந்தோஷமாக இல்லை வாசுதேவா!  ஒருவேளை நான் சுய தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்காமல் வாழ்வதாலோ!  தெரியவில்லை.   தர்மத்தின் பாதையில் வாழ்வது எப்படி என்பது எனக்கு இன்னமும் புரியவில்லை வாசுதேவா.  என் சுய தர்மம் தான் என்ன? அதை எனக்குக் காட்டுவாயா?  கோவிந்தா, காட்டுவாயா?” திரௌபதிக்கே தெரியாமல் அவள் கண்ணனுக்கு நெருக்கமானவர்கள் மட்டுமே அழைக்கும் கோவிந்தன் என்னும் பெயர் அவள் வாயில் அந்நேரம் வந்தது.  அப்போது தான் அவளுக்குச் சட்டெனத் தான் கண்ணனுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் பிணைக்கப்பட்டுவிட்டோம் எனப் புரியவும் வந்தது.  அவள் உடல் சிலிர்த்தது.

“ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு தர்மம் உண்டு திரௌபதி.  அதை அவரவரே கண்டு பிடிக்க வேண்டும்.  தர்மத்தின் பாதைகளும் பலவகைப்படும்.  அதில் உன் பாதையை நீ தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.”

“அது சரி வாசுதேவா!  இந்த நிமிஷத்தில் என்னுடைய சுய தர்மம் தான் என்ன?” திரௌபதி கேட்டாள்.

“நம்பிக்கையோடும், விசுவாசத்தோடும் இந்த சுயம்வரத்தை எதிர்கொள், கிருஷ்ணா!  ஆர்யவர்த்தத்தின் தலை சிறந்த வில் வீரனை உன் மணமகனாய்த் தேர்ந்தெடுப்பாய்!  அவனை உன் மணாளனாக ஏற்றுக் கொண்டு அவன் காலடிகளை ஒட்டி நீயும் நட.  அவன் எங்கே சென்றாலும் உடன் செல்.  அவனுக்கு நீ அளிக்கப் போகும் விசுவாசத்திலும் நம்பிக்கையிலும் உன்னை அர்ப்பணிப்பதன் மூலமும் ஒரு மாபெரும் தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கு!”

“என் தந்தை என்ன ஆவார்?”

“நீ தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து அதன் பாதையில் சென்றாலே உன் தந்தை வெற்றியை அடைவார் கிருஷ்ணா!  அது தான் அவர் வெற்றியே.  துரோணர் தோல்வியைத் தான் அடைவார்.  அது எப்படி எனக் கேட்கிறாயா?  நீ நினைக்கும் யுத்தங்களில் அல்ல.  அது வாழ்க்கையைத் தான் முடிக்கிறது.  உயிரைத் தான் எடுக்கிறது.  ஆனால் தர்மத்தின் பாதையில் செல்பவர்களுக்குக் கொடுங்கோன்மை, கர்வம், வெறுப்புப் போன்றவற்றை வெல்வதில் வெற்றி கிட்டும். இது சாமானிய வெற்றி அல்ல.” கிருஷ்ணன் சொன்னான்.

“நீ என் தகப்பனாக இருந்திருந்தால் இப்போது எப்படி நடந்து கொள்வாய்?”திரௌபதி கேட்டாள்.

“நான் உன் தகப்பனாக இருந்தால்---- துரோணருக்கு அவர் வாழ்நாள் முழுதும் மறக்க முடியா வண்ணம் ஒரு பாடம் புகட்டுவேன்.  அவருடைய பிராமணத்துவம் என்னும் உயர்ந்த நிலையில் இருந்து அவர் தாழ்ந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டார் என்பதை உணர்த்துவேன்.  அதுவும் எப்படி?  உன் தந்தையை அவர் அவமானம் செய்தாரே அன்றே அவர் தன் மங்காப் புகழின் உச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளப்பட்டுவிட்டார் என்பதை எடுத்துக் காட்டுவேன். “ என்றான் வாசுதேவன்.

“ஓஹோ, வாசுதேவா,   துரோணராவது, தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வதாவது!  ஒரு நாளும் நடவாத காரியம்.” திரௌபதி சொன்னாள்.

 “ஓஹோ, நீ மிகவும் நிச்சயமாய்ச் சொல்கிறாயே?  ஏன் அப்படி?” சிரித்தவண்ணம் கேட்ட கிருஷ்ண வாசுதேவன் பேச்சை மாற்றினான்.  “போகட்டும், இப்போது நம்மை எதிர்கொள்ளும் பிரச்னைகளை எப்படிச் சமாளிப்பது எனப் பார்க்கலாம்.  திரௌபதி, நான் திரும்பவும் உன்னைக் கேட்கிறேன்.  உன் மனதில் எந்த வீரனாவது இருக்கிறானா? யாரையாவது நீ மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா?”

‘எனக்கு அப்படி எல்லாம் யாரும் இல்லை.  விருப்பு, வெறுப்பே இல்லை.  நீ யாரைச் சுட்டிக் காட்டுகிறாயோ அவரைத் தேர்ந்தெடுப்பேன்.” மிகப் பணிவோடும், உண்மையான நம்பிக்கையுடனும் சொன்னாள் திரௌபதி.  “அப்போது நான் சொல்வதைக் கேள் கிருஷ்ணா!  நான் ஏற்கெனவே சொன்னது போல் என் பாரத்தை, என் கஷ்டத்தைப் பகிர்ந்து கொள்.” என்றான் வாசுதேவன்.  “நான் எப்படி உனக்கு உதவி செய்ய முடியும்?” என்றாள் திரௌபதி.  “ஜராசந்தனைக் கண்டு கலங்காதே. பயப்படாதே.  அவனால் போட்டியிலும் வெல்ல முடியாது.  உன்னைத் தூக்கிச் செல்லவும் முடியாது.” என்றான் கிருஷ்ணன் திட்டவட்டமாக.

“உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” திரௌபதி கேட்டாள்.

“அவன் வயது, முதுமை, வளைந்த உடல்!  அவனால் ஒரு போதும் போட்டியில் வெல்ல முடியாது.”

“ஆனால் அவனால் என்னைக் கடத்திச் செல்ல முடியும்!’ திரௌபதி கூறினாள்.

 “நிச்சயமாக உன்னைக் கடத்த முடியாது.  அப்படி அவன் உன்னைக் கடத்தினால் என் பிணத்தைத் தாண்டித் தான் செல்ல முடியும்.  நான் மட்டுமல்ல. என்னுடன் வந்திருக்கும் யாதவ மஹாரதர்கள், அதிரதர்கள் அனைவரின் பிணங்களையும் தாண்டியே அவன் உன்னைக் கடத்திச் செல்ல வேண்டும். “ கண்ணன் உறுதிபடக் கூறினான்.

நான் உன் சகோதரன்!

திரௌபதிக்குத் தலையோடு கால் நடுங்கியது. அவள் உடலே ஆடியது; மிதந்தது; எல்லையற்ற பெருவெளியில் பறந்தது.  பல வண்ணமயமான காட்சிகளைக் கண்டு இன்புற்றது.  அவள் வாழ்நாளிலேயே இன்று வரை கண்டிராத ஓர் அதிசய உலகில் அவள் இருந்தாள்.  அங்கே அழகும் இருந்தது.  ஆபத்தும் இருந்தது.  ஆனால் அதைக் கண்டு அவள் இப்போது அஞ்சவில்லை.  மனம் உடைந்து போகவில்லை.  அவள் கனவில் கண்டிராத ஓர் அற்புத உலகில் அவள் அதன் ஓரத்தில் நின்று கொண்டு அந்த பயங்கரங்களை ஒரு மூன்றாவது மனுஷியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.  சட்டெனத் தன்னை உலுக்கிக் கொண்டாள் திரௌபதி.  அவள் தன்னையே மறந்திருந்தாள்.  இந்த அதிசயங்களைப் பார்த்ததில் இவ்வுலகையே மறந்து விட்டாள்.  மிக மெல்லிய ரகசியம் பேசும் குரலில் ,”வாசுதேவா, அது , அதாவது அந்த வாசுதேவன், பர வாசுதேவன் அனைவரிடமும் உள்ளான்.   ஆனால்…. ஆனால் நீ யார்? நீ அந்தப் பர வாசுதேவன் இல்லையா?”

இப்போது கண்ணன் சகஜ நிலைக்கு வந்துவிட்டான். “நான் யாரெனக் கேட்கிறாயா? திரௌபதி நான் உன்னுடைய சகோதரன்.  என்னுடைய கஷ்டங்களை, பாரங்களை உன்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.  ஒரு எளிய சகோதரன் நான்.”

“உன்னுடைய பாரங்களும், கஷ்டங்களும் தான் என்ன, எப்படிப்பட்டவை?  இவ்வுலகிலேயே நீ தான் மகிழ்ச்சியான மனிதன் என நினைத்திருந்தேனே!  நீயும் அப்படித் தான் தோன்றினாய்!” தன்னை மீறிக் கேட்டாள் திரௌபதி.

“ஓ, மிகப்பெரியதொரு பாரத்தை நான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்.  சொன்னால் புரிந்து கொள்வாயா? அது என்னவெனத் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறாயா? அதர்மத்திலிருந்து மனிதனை சுத்தம் செய்வதே அது.  பரிசுத்தமாக்குவது.”

“அதர்மம்? அப்படி என்றால் என்ன?”

“என்னால் அதை விளக்க முடியாது.  ஆனால் அதை நான் உணர்கிறேன்.  ம்ம்ம்ம்ம்….. வாசுதேவன், பர வாசுதேவன் நம்மிடம் இல்லை என மறுப்பது கூட ஒரு வகையில் அதர்மம் தான்.  அவன் இருப்பை அவனை உணராமல் இருப்பதும் ஒரு வகையில் அதர்மமே!” கண்ணனின் இந்த வார்த்தைகள் திரௌபதிக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.  அவளுக்கு என்ன கேட்பது என்றே புரியவில்லை.  கண்ணன் மேலும் பேசினான்.

“நான் பாஞ்சாலத்தில் தர்மம் சிங்காதனம் ஏறுவதைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்.  பாஞ்சாலம் மட்டுமில்லை, ஹஸ்தினாபுரத்தில், ஆர்யவர்த்தத்தின் அனைத்து நாடுகளிலும் தர்ம சிங்காதனம் அமைய விரும்புகிறேன்.  அதற்காகத் தான் நான் ஓய்வில்லாமல் உழைக்கிறேன்.  திரௌபதி, நீ எனக்கு இதற்காக உதவி செய்வாயா? “ கேட்டுக் கொண்டே கெஞ்சும் கண்களால் திரௌபதியைப் பார்த்தான் கண்ணன்.  “நான் எவ்வகையில் உனக்கு உதவமுடியும் எனத் தெரியவில்லை, கண்ணா.  ஏனெனில் எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதே என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. “  கேள்விக்கணைகளைத் தவிர்க்கும் வண்ணம் பேசினாள் திரௌபதி.

“என் அருமைச் சகோதரியே, நீ உணமையை அறிந்து கொள்வதில் விருப்பமாக இருக்கிறாய். அதற்காகத் துடிக்கிறாய்.  ஆனால் அதை எப்படி அடைவது, அறிவது என்பதே உனக்குத் தெரியவில்லை.” என்றான் கண்ணன்.  கண்ணன் கண்கள் முன்பிருந்ததைப்போல இப்போது அதீதக் களைப்புடனும், அயர்ச்சியுடனும், சோகத்துடனும் தெரியவில்லை.  அதே சமயம் அந்தப் பர வாசுதேவனின் பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்கள் வீசியதைப் போலவும் ஒளிமயமாகத் தெரியவில்லை.  மாறாக அவன் இயல்பாக இருந்தான்.  ஒரு புரிதல் நிறைந்த அன்னை தன் குழந்தையை எவ்வாறு விவேகத்துடனும், கருணை கலந்த அன்போடும்  பார்ப்பாளோ அவ்வாறு உணர்ந்தாள் திரௌபதி. அவள் பிறந்ததுமே அவள் தாய் இறந்துவிட்டாள். இப்போது தாயின் முகம் கூட நினைவில் இல்லை திரௌபதிக்கு.   இனம் புரியாததொரு ஏக்கம் அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது.  எதற்கு என்றே தெரியாமல் கண்ணன் காலடிகளில் வீழ்ந்து வாய் விட்டு அழவேண்டும் போல் இருந்தது அவளுக்கு.  ஆம், கண்ணன் சொல்வது உண்மைதான்.  அவளுக்கு எல்லாவற்றிலும், எதிலும் நம்பிக்கை என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது.  தன் நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்க அவள் ஆவலோடு காத்திருந்தாள்.

திரௌபதியின் கர்வம் முழுவதும் பொசுங்கியது.  அவளுடைய நிமிர்ந்த தலை தானாகவே குனிந்தது.  “நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்ட வண்ணம் பரிதாபமாக அழுதாள் அவள்.


கிருஷ்ணன் புன்னகைத்தான். “நான் சொல்லட்டுமா?  திரௌபதி நீ பேரழகு வாய்ந்தவள்.  பொதுவாகப் பெண்களுக்கே இப்படி அழகானவர்களாக இருந்தால் மிக மகிழ்வோடு இருப்பார்கள்;  ஆனால் நீ மகிழ்ச்சியாக இல்லை. நேர்மையும், நீதியும் வெற்றியடைய வேண்டும் என்னும் ஆவல் உன்னிடம் இயல்பாகப் பொருந்தி உள்ளது.  ஆனால் கர்வம், அகங்காரம், மனக்கசப்பு போன்றவற்றால் உன்னால் அவற்றிற்கு ஏற்றாற்போல் நடக்க முடியவில்லை.

“ஆம், நான் கெட்டவள்.  மிக மோசமானவள். “ என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தாள் திரௌபதி.  அவளுக்கு இப்போது தான் புரிந்தது.  இத்தனை வருடங்களாக அவள் குடும்பமும், குடும்ப அங்கத்தினர்களும் மனக்கசப்பிலும், கர்வத்திலும், அகங்காரத்திலுமே வாழ்ந்து வந்ததால் ஏற்பட்டிருக்கும் பரிதாபமான நிலையை எண்ணிப் பார்த்து வெட்கம் அடைந்தாள்.

 “உன்னை நீயே தாழ்த்திக் கொள்ளாதே! திரௌபதி, உன்னிடம் தர்மத்தைக் காக்கும் அறிவு இயல்பாகவே இருக்கிறது.  அதற்காகப் போரிடவும் நீ தயங்க மாட்டாய்.  வேண்டாத விஷயங்களில் மனதைச் செலுத்தி அதற்காகப் பெருமை அடையாதே! தர்மத்துக்காகப் போராடு!” என்றான் கண்ணன்.

அன்புச் சங்கிலியில் பிணைத்தான் கண்ணன்!

 தன்னெதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய உருவத்தை வியப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்த சத்யாஜித்துக்குக் கண்ணன் தன்னிரு கரங்களால் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த ஆசனத்தில் நன்கு சாய்ந்ததும் அவன் இதயம் படபடவெனத் துடிக்க ஆரம்பித்தது.  அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறதோ எனக் காத்திருந்தவனுக்குச் சட்டெனக் கிருஷ்ணன் தன் கைகளை அகற்றியதும், திரெளபதியை நேருக்கு நேர் பார்த்து, “திரெளபதி, என்னிடம் நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டாயா?  இப்படி உன் நம்பிக்கையை நீ இழந்துவிட்டாயெனில் என்னால் அதிசயங்களை எப்படி நிகழ்த்த முடியும்?  நீ என்பக்கம் எனக்குப் பக்கபலமாக இருந்தால் அன்றோ என்னால் அதிசயங்களைச் செய்ய இயலும்?”  இப்போது கிருஷ்ணன் அவளைப் பார்த்துக் கேட்ட தொனியில் அவன் மன உறுதியும், தனக்கு உரிமையான ஒன்றைக் கேட்கிறோம் என்னும் நிச்சயத் தன்மையும் புலப்பட்டது.

மறுபடியும் திரெளபதியைப் பார்த்து, “திரெளபதி என்னிடம் கோபித்துக் கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளாதே!  தயவு செய்து என்னிடம் உண்மையைச் சொல்வாய்!  நீ இங்கு வந்திருக்கும் அரசர்கள், இளவரசர்களில் எவரையேனும் ஏற்கெனவே தேர்ந்தெடுத்துவிட்டாயா?  மறைக்காமல் வெளிப்படையாகச் சொல்லி விடு.  அப்படி நீ தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அவரே உனக்கு மணாளன்.  சுயம்வரம் நடந்தாலும் சரி, இல்லை எனினும் சரி.  அது நிச்சயம்.” தவிர்க்க இயலாத நிச்சயத்தன்மையுடன் அதே சமயம் குரலில் இயல்பான இனிமையுடனும் பேசினான் கிருஷ்ணன்.  எங்கோ கற்பனா லோகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த திரெளபதியை இந்தக் கேள்வி பூலோகத்துக்குக் கொண்டு வந்து விட்டது.  கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, “எங்கே, நீ என்னை எங்கே தேர்ந்தெடுக்க விட்டாய் கிருஷ்ணா!  நான் தேர்ந்தெடுக்கத் தான் நினைத்தேன்.  ஆனால் நீ தானே அது வேண்டாம் என மறுத்தாய்.  இப்போது எனக்கு வேறு வழியில்லை.  போட்டியில் வெல்லும் எவரானாலும், அவர் என் தந்தையின் கெளரவத்தை மீட்டுக் கொடுப்பார் என்னும் நம்பிக்கையுடன் மணந்து கொண்டே ஆகவேண்டும். “

“ஆஹா, அப்படி எனில் நீ உன் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்யத் தயாராகி விட்டாயா?  சாவித்திரி சத்யவானுக்காகச் செய்தது போல்?  இந்தப் போட்டியில் வெல்பவர் எவரானாலும் நீ மணந்து கொள்ளத் தயார் என்கிறாயா?” கண்ணன் மீண்டும் அவளை வற்புறுத்திக் கேட்டான்.  “நான் வேறென்ன செய்வது?  இது தான் என் தந்தை சுயம்வரத்தில் அவமானம் அடையாமலிருக்கும் ஒரே வழி! வேறு வழியில்லை கிருஷ்ணா! “ திரெளபதிக்கு மீண்டும் வந்த கோபத்தை அவள் உள்ளடக்கிக் கொண்டு பதில் சொன்னாள்.

“திரெளபதி, நாம் யுத்தம் செய்யாமலேயே துரோணரை வெல்ல முடியாது என்கிறாயா?” கிருஷ்ணன் கேட்டான்.  திரெளபதிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.  “யுத்தம் செய்யமாலா ? அது எங்கனம்?” ஆச்சரியம் மாறாமலேயே கிருஷ்ணனைக் கேட்டாள்.  “வெறுப்பையும், பழிவாங்கும் உணர்வையும், நாம் சுயதர்மமாக மாற்றிவிடலாம். “ கிருஷ்ணன் அமைதியாகச் சொன்னான்.  திரெளபதி உடனே, “எனக்கென சுய தர்மம் ஏதும் இல்லை;  என் தந்தை செய்திருக்கும் சபதம் தான் என்னுடைய தர்மம்.” என்று பளிச்செனச் சொன்னாள்.

“திரெளபதி, நீ ஓர் இளம்பெண்.  வயதில் மிகச் சிறியவள்.  ஆனால் உண்மையும், நேர்மையும் நிரம்பியவள்.  இருந்தாலும் அரசகுமாரி என்பதால் அரச கெளரவத்தோடு வளர்க்கப்பட்டு விட்டாய்.  தர்மம் என்பது என்ன என்பதை நான் பார்க்கும் கோணத்திலிருந்து உன்னால் பார்க்க இயலாது.  பார்த்தாலும் புரிந்து கொள்ள இயலாது. “

“நீ எப்படிப் பார்க்கிறாய்?”

“துவேஷமும், பழிவாங்கும் உணர்வும் தர்மத்தோடு சேர்ந்தது அல்ல.  தர்மம் ஒரு நாளும் இவற்றுக்கு அடங்கிப் பணி புரியாது.  தர்மம் என்பது இவற்றின் ஆயுதமும் அல்ல .  தர்மம் என்பது எனக்கு வாழ்க்கை.  என் வாழ்க்கையாக நான் அதைப் பார்க்கிறேன்.  இந்த  ஏழை மாட்டிடையனின் கஞ்சிக்கு இனிப்புச் சேர்க்கிறது.  இந்த மட்டமான பிச்சைக்காரனை ஒரு அரசனின் தகுதிக்கு உயர்த்தி வைக்கிறது.  ஆனால் அதன் உண்மையான பொருள் தான் என்ன?” எங்கோ தூரத்தில் கனவு காணும் கண்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணன் இப்போது திரெளபதியைப் பார்த்துத் திரும்பி நேருக்கு நேர் பேசலானான்.  “அதை என்னவெனத் தெரிந்து கொள்ள ஆசைப் படுகிறாயா?  அது அந்த அனைவருக்கும் பரம்பொருளின் விருப்பம், ஆசை.  ம்ஹூம், இல்லை, இல்லை நாம் சாதாரணமாய் தினம் தினம் வணங்குகின்ற கடவுளரைச் சொல்லவே இல்லை.  அந்த வாசுதேவன், பர வாசுதேவன் அவனைச் சொல்கின்றேன்.  எவன் அனைத்து உயிரிலும் அடக்கமோ, எவனுள் அனைத்து உயிர்களும் அடக்கமோ அந்தப் பர வாசுதேவன்.  அவன் விருப்பம் இது! "

மன எழுச்சியுடன் பேச ஆரம்பித்தான் கிருஷ்ணன்.  மெல்ல மெல்லத் தனக்குள்ளே பேசிக் கொள்ளும் பாணியில் பேச ஆரம்பித்தான்.  அவன் பேசப் பேச அவனைச் சுற்றி ஒரு அமைதி பரவத் தொடங்கியதை திரெளபதி உணர்ந்தாள்.  கண்ணன் முகமும் கண்களும் ஜோதியைப் போல் ஒளிர்ந்தன.  சத்யாஜித் வாயே திறக்காமல் அனைத்தையும் ஒரு அதிசயமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  திரெளபதி துடிக்கும் தன்  இதயத்தை அடக்கிக் கொண்டு கிருஷ்ணன் பேசுவதைக் கேட்டாள்.  அவன் பேசுவது எங்கோ தூரத்தில் இருந்து பேசுவது போல் இருந்தாலும் கண்ணன் கிட்டேயும் இருக்கிறான் என்பதும் புரிந்தது.  ஒரே சமயத்தில் எப்படி இவ்வாறு நிகழ முடியும்?

திரெளபதி அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.  அவன் முகம் மட்டும் ஒளிரவில்லை என்பதும், அவனைச் சுற்றியே ஓர் ஒளிவட்டம் உருவானதையும் மூச்சடைக்கப்பார்த்துப் பிரமித்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  அவன் கண்களில் இருந்து ஒரு வித்தியாசமானதொரு சக்தி தன்னிடம் வந்து புகுந்து கொண்டதையும் திரெளபதியால் உணர முடிந்தது.  கதிரொளியால் நிரம்பியதொரு மாபெரும் ஒளிக்கடலில் தான் மிதப்பதையும் உணர்ந்தாள்.  ஆனால் அவள் தனியாக மிதக்கவில்லை;  கண்ணனும் அவளோடு இருந்தான்.  அவன் சொல்வது அனைத்தையும் அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை;  எனினும் அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்பதை அவளும் அவள் புரிந்து கொள்கிறாள் என்பதைக் கண்ணனும் தெரிந்து கொண்டார்கள் என்பதை திரெளபதி உணர்ந்தாள்.  ஒரு மூன்றாம் மனுஷியைப் போல் தனித்திருந்து தன்னைப் பார்க்க அவளால் முடிந்தது.  விவரிக்க ஒண்ணாதோர் இணைப்புச் சங்கிலி அவனையும், அவளையும் பிணைத்தது.

கண்ணன் கெஞ்ச, திரெளபதி மிஞ்ச! :)

திரெளபதிக்கு மீண்டும் சீற்றம் வந்தது.  கிருஷ்ணனின் தொனி அவளுக்குள் தாங்கமுடியாத கோபத்தைக் கொடுத்தது. அவனைப் பார்த்து, “நீயோ என்னை ஏற்கப் போவதில்லை என்று சொல்லிவிட்டாய்! போட்டியிலும் நீ கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை!  இது மட்டும் போதாது என நினைத்து என் சகோதரனைத் திருடி அவனை துரோணரின் அடிமையாக்கி வைத்திருக்கிறாய்! “ திரெளபதியின் உள்ளக் கசப்பெல்லாம் அவள் குரலில் தெரிந்தது.  ஆனால் கிருஷ்ணன் இதற்கெல்லாம் அசைந்து கொடுக்கவே இல்லை.

“அட, உனக்குத் தெரிந்து விட்டதா? அவன் இங்கே வந்தானா? “ என்று சிரிப்புடன் கேட்ட கிருஷ்ணன், “ஆம், நான் சென்ற முறை இங்கே வந்த போது அவனை வழியில் பார்த்தேன். ரதத்தில் சுருண்டு அமர்ந்த வண்ணம் ஒரு குழந்தையைப் போல் அழுது கொண்டிருந்தான்.  மிகவும் மனம் உடைந்து போயிருந்தான். அவனைக் காப்பாற்ற யாருமே இல்லை என்பதில் மிகவும் வேதனைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தான்.  அனைவரும் அவனைக் கைவிட்டுவிட்டதாய்க் கூறினான். “  “ஓஹோ, உனக்கு அவனை அவ்வளவு பிடித்திருக்கிறதோ?” திரெளபதி சீறினாள்.

கண்ணன் கலங்காமல், “அவன் மிகவும் தைரியமான பிள்ளை.  எல்லாத் துன்பங்களையும் சிரித்துக் கொண்டே பொறுத்துக் கொண்டான்.  எதற்கு?  உன் தந்தையையும், மற்றும் உங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் அவனைக் குறித்து பெருமையும் கர்வமும் அடைய வைப்பதற்காகவே அனைத்தையும் சகித்துக் கொண்டான்.  அதுவும் சிரித்த முகத்தோடு!” குற்றம் சாட்டும் தோரணையில் திரெளபதியைப் பார்த்தான் கண்ணன்.


ஆனால் திரெளபதிக்கோ இன்னும் அதிகக் கோபம் வந்தது. “நீ எங்கள் ஜன்ம வைரியை நண்பராக்கிக் கொண்டதோடு அல்லாமல், அவரிடமிருந்து ஒரு விலையையும் பெற்றிருக்கிறாய்.   அது தான் புஷ்கரம்.  ஆம், உன்னுடைய சிநேகத்துக்கு அவர் கொடுத்த விலை புஷ்கரத்தை உன் கைகளில் மீண்டும் ஒப்படைத்தது தான்.  இல்லையா?  அந்தப் பரம்பொருளுக்குத் தான் தெரியும், நீ ஏன் இப்படிச் செய்தாய் என!”  அவள் முகம் தீப்பிழம்பு போல் ஜொலித்தது. "நாடோடிப் பாடல்கள் பாடுபவர்கள், நீ கோபியருக்குத் தான் பொய்யானவனாக இருந்ததாகச் சொல்லிப் பாடிக் கேட்டிருக்கிறேன்.  ஆனால் நீ எங்களுக்கும் உண்மையாக நடந்து கொள்ளவில்லை!”

சத்யாஜித் மெளனமாக இதை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவன் உள் மனதில் தன் சகோதரி மிகவும் கடுமையுடன் பேசுவதாகவும் கடுமையைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் கொள்ளலாம் எனவும் தோன்றியது. கிருஷ்ணனுக்கு இதனால் கோபம் வரப் போகிறது என நினைத்த வண்ணம் கிருஷ்ணன் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தான்.  கிருஷ்ணனுக்குக் கோபமே வரவில்லை. மாறாக  அவன் முகத்தில் அளவு கடந்த வருத்தம் தான் தெரிந்தது.  திரெளபதியையே தீவிரமாக உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கண்ணன்.  திரெளபதியின் உணர்ச்சிகரமான பேச்சைக் கேட்ட கிருஷ்ணன் அவளையே பார்த்து கொஞ்சம் வருத்தத்துடன், மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான். “சாந்தம், சாந்தம், இளவரசி, கொஞ்சம் சாந்தமாக இரு! ஆண்கள் எவ்வளவு இகழ்ச்சியாகப் பேசினாலும் அதை கவனத்தில் கொள்ளமாட்டேன்.  ஆனால் ஒரு பெண்ணின் இகழ்ச்சியான பேச்சை என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை.  அதுவும் நான் சகோதரியாய் மதிக்கும் ஒரு பெண்ணின் வாயிலிருந்து இப்படிப்பட்ட இகழ்ச்சிச் சொற்கள் வருவதை என்னால் சகிக்க முடியவில்லை.”

கிருஷ்ணனையே பார்த்த திரெளபதிக்கு அவன் தன்னை ஏமாற்ற வேண்டி வருத்தம் அடைந்ததாக பாவனை செய்கிறான் என்று நினைத்தாள். அவனுடைய இந்தக் கெஞ்சல்களுக்கோ, கொஞ்சல்களுக்கோ அவள் அசைந்து கொடுக்கக் கூடாது.  தன் மனதுக்குள் எஃகு போல் உறுதியை வரவழைத்துக் கொண்டாள் திரெளபதி.  சற்று நேரம் மெளனத்தில் கழிந்தது.  பின்னர் கண்ணன் அவளைப் பார்த்து, “நீ உன் தரப்பு நியாயங்களைக் கூறி விட்டாய் இளவரசி.  இப்போது நான் சொல்வதையும் கொஞ்சம் காது கொடுத்துக் கேள்! “ என்றான்.  “சொல், அதை விட வேறு வழி என்ன இருக்கிறது?” சீறினாள் திரெளபதி.

கண்ணன் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான். கோபமோ, வருத்தமோ இல்லாத குரலில் பேசினான். “ இளவரசி, உன் தந்தையும், உன் சகோதரர்களும், நீயும் என்னிடம் நம்பிக்கை வைத்ததில் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்.  உன்னுடைய நம்பிக்கை மிக உறுதியானது என நினைத்து இந்த ஆர்ய வர்த்தத்தையே அதன் போக்கிலிருந்து மாற்றக் கடந்த ஒரு வருஷமாக முயற்சிகள் எடுத்தேன். மாற்றிவிட்டேன் என்றே நினைத்திருந்தேன்; உன்னைப் பார்க்கும் வரையிலும். ஆனால் அதில் நான் தோற்றுவிட்டேன் என்பதை இப்போது தான் அறிந்தேன். “ கண்ணன் குரலில் தெரிந்த ஏமாற்றமும், மனக்கசப்பும் திரெளபதியைத் திகைப்படைய வைத்தது.  கண்களில் தெரிந்த கேள்விகளோடு அவனைப் பார்த்தாள்.  அவன் மேலே தொடர்ந்தான்.

“இப்போது உங்கள் யாருக்குமே என்னிடம் நம்பிக்கை இல்லை என்பது புரிந்து விட்டது. நான் மிகக் களைத்துவிட்டேன்.  உண்மையை, சத்தியத்தை எங்கும் காணவில்லை.  அல்லது என் காதுகளில் அதன் இசை விழவில்லை.  இப்போது உண்மையைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க நேரமும் இல்லை.  இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலுமே மீதம் உள்ளது.  ஒருவருடமாக நான் பாடுபட்டதெல்லாம்—என் வாழ்நாளை இதற்கெனச் செலவிட்டதெல்லாம் வியர்த்தமாகிவிடும் போல் இருக்கிறது.  ஓ பரம்பொருளே, மஹாதேவா!  எவராலும் அழிக்க முடியா தெய்வங்களே!  ஏன் அழியக் கூடிய நாங்கள் எங்களை நாங்களே காத்துக்கொள்ள முடியவில்லை?” எல்லையற்ற கருணையுடனும் பரிதாபத்துடனும், திரெளபதியைப் பார்த்தான் கிருஷ்ணன்.

தன் சீற்றம் மெல்ல மெல்ல வடிவதை உணர்ந்தாள் திரெளபதி.  இனம் தெரியா ஆறுதலும், நிம்மதியும் அவள் மனதில் புகுந்தது.  இவன், இந்தக் கிருஷ்ண வாசுதேவன், எவ்வளவு பெரிய ஆற்றல் நிறைந்த மனிதன்!  இவன் இன்று பாஞ்சால இளவரசியான அவளிடம் வந்து அவள் நம்பிக்கையை யாசகமாகக் கேட்கிறான்.  அனைவரும் மிகவும் பெருமிதத்துடன் இவனின் வீரச் செயல்களைக் குறித்துப் பெருமையாகப் பேச இவனோ இங்கு வந்து இளவரசியின் விசுவாசத்தை யாசிக்கிறான்.  ஒரு ராஜதந்திரிக்கு உள்ள எந்தவிதத் தந்திரமான நடவடிக்கைகளோ, ஒரு மாயாவிக்கு உள்ள மந்திர சக்தியோ எதுவுமே இவனிடம் இல்லை.  அவனுடைய அந்த அழகான கண்கள் அன்பைக் காட்டுவது மட்டுமல்ல; அவளுடைய அவநம்பிக்கையையும் மெல்லக் கண்டிக்கிறது.  அவனைத் தவறாக நினைத்தது அவள் தவறே எனச் சுட்டிக் காட்டுகிறது.  இத்தனை பேசியும் அவளிடம் அன்பை மட்டுமே காட்டுகின்றன அந்தக் கண்கள்.   மீண்டும் அவனைக் கோபித்துப் பேச வேண்டும் என திரெளபதி செய்த முயற்சிகள் பலனளிக்கவில்லை.  மாறாக எல்லையற்ற சோகத்துடன் அங்கே அமர்ந்திருக்கும் அந்த மெல்லிய உருவத்தின் தலையிலிருந்து கால் வரை பரவி இருக்கும் சோகத்தை மாற்றி அவனை ஆறுதல் மொழிகள் சொல்லித் தேற்ற வேண்டும் என்னும் எண்ணம் அவளுள் எழுந்ததை அவளால் தவிர்க்க முடியவில்லை.

கிருஷ்ண வாசுதேவனும் ஒரு மனிதனே!

சட்டெனத் தன்னைச் சரிப்படுத்திக் கொண்டு சமாளித்துக் கொண்டாள் திரெளபதி.  எழுந்து வந்து அவனை வரவேற்க ஆயத்தமானாள்.  வாசனை மிகுந்த எண்ணெயால் எரிக்கப்பட்ட தீபங்கள் ஒளிவிட்டுப் பிரகாசித்து நறுமணப் புகையை எங்கெங்கும் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.  அந்த தீபங்களில் ஒளியில் அவள் அந்த மறக்க முடியாத உருவத்தைக் கண்டாள்.  ஒளி வீசும் கண்கள், அதில் தெரிந்த குறும்பு, பிரகாசிக்கும் முகம், இதழ்களில் புன்னகை, தலையில் வைத்திருந்த மயிலிறகு, அதே தன் வயப்படுத்தும் பார்வை.  மிகுந்த பிரியத்துடன் அனைவரையும் புரிந்து கொண்டிருக்கும் பாவனை.  கண்ணனைப் பார்த்ததுமே அனைவருக்கும் ஏற்படும் ஒரு நிம்மதி உணர்வு திரெளபதிக்கும் ஏற்பட்டது. ஆனால் தன்னையும் அறியாமல், ஆஹா இவை எல்லாமே இவனுடைய தந்திரமன்றோ என்ற எண்ணம் தோன்றி அந்த உணர்வை அழித்தது.

தன்னுடைய இந்த எண்ணங்களைக் கிருஷ்ணன் அறியாமல் தன்னைச் சமாளித்துக் கொள்ளப் பாடுபட்டாள் திரெளபதி.  அதில் வெற்றியும் கண்டாள்.  தன்னைத் தானே அடக்கிக் கொண்டு, கிருஷ்ணனிடம், “வர வேண்டும் வாசுதேவா, தந்தைக்குச் சிறிது உடல் நலமில்லை.  ஆகவே உன்னை நான் சந்திக்க வேண்டும் என சத்யாஜித்திடம் இப்போது தான் சொல்லி அனுப்பினார். “ என்றாள்.  அவள் உள்மனம் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.  எந்நேரமும் வெடித்து விடுவோமோ என அஞ்சினாள்.  தன்னை எவ்வளவு தான் சமாளித்துக் கொண்டாலும் தன்னையும் அறியாமல் வெடித்துச் சிதறி விடுவோமோ என அஞ்சினாள்.  ஆனால் கிருஷ்ணனின் சிரிப்பையும், அவன் இணக்கமான போக்கையும் கண்டு அவளுக்குள்ளாக ஆச்சரியம் ஏற்பட்டதோடு அல்லாமல், அவனிடம் இப்படி எல்லாம் தன்னால் நடக்க முடியாது  எனப் புரிந்து கொண்டாள்.  கிருஷ்ணன் உள்ளே வருகையிலேயே , “என் ஆசிகள் திரெளபதி!  இளவரசியைப்பார்க்க வேண்டி எத்தனை நாட்களாகக் காத்திருந்தேன்!” என்று கூறிய வண்ணம் சத்யாஜித் காட்டிய ஆசனத்தில் அமர்ந்து கொண்டான் கிருஷ்ணன்.

கிருஷ்ணனோடு உள்ளே நுழைந்த உதவியாளர்கள் அங்கிருந்த சுவற்றில் பொருத்தப்பட்டிருந்த விளக்குகளை ஏற்றி மேலும் வெளிச்சம் உண்டாக்கினார்கள்.  மந்திரி உத்போதனரும் விடைபெற்றுக் கொண்டு போய் விட்டார்.  சத்யாஜித் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்தான்.  அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறதோ என்னும் எதிர்பார்ப்பில் இருந்தான். தன்னுடைய ஆசனத்தில் கூட அமராமல் நின்ற வண்ணமே கிருஷ்ணனைப்பார்த்துப் பார்த்து வியந்து கொண்டிருந்தான். உள்ளூர திரெளபதி அவனிடம் கோபத்தைக் காட்டிச் சண்டை போடுவாளோ என்னும் எண்ணமும் வந்தது.  வந்திருக்கும் விருந்தாளியிடம் அப்படி எல்லாம் மரியாதைக் குறைவாக நடந்து கொள்ள மாட்டாள் எனவும் நம்பினான். வெளிப்படையாகக் கிருஷ்ணன் என்னதான் உற்சாகத்தைக் காட்டிக் கொண்டாலும் சொல்ல முடியாத சோர்வு அவனை ஆட்டிப் படைக்கிறது என்பதைக் கண்ட திரெளபதி ஆச்சரியமடைந்தாள்.  இது கிருஷ்ணனின் இயல்புக்கு மாறுபட்டதாக அவள் உணர்ந்தாள்.

அதற்கேற்றாற்போல் கிருஷ்ணனும் சத்யாஜித்தை அழைத்து, “ என்னைப் பிணைத்திருக்கும் இந்த ஆயுதங்களை எல்லாம் நீக்குவதற்கு உதவி செய்!  நான் மிகக் களைத்திருக்கிறேன்.” என அழைத்தான்.  சத்யாஜித்திற்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.  கண்ணன் தன்னை சகோதரன் போல் கருதி உதவி செய்ய அழைத்ததில் மனம் நெகிழ்ந்திருந்த அவனுக்குக் கண்ணனின் களைப்பு அதிசயமாகப் பட்டது.  “என்ன, உங்களுக்குக் களைப்பா?” என்று அதிசயித்தான்.  அனைவரும் இவனை மனித ஆற்றலுக்கு மேம்பட்டதொரு காரியங்களைச் செய்பவன் என்று சொல்லியே வந்ததால் அவன் தெய்வீகத் தன்மை படைத்தவன் என்னும் எண்ணம் சத்யாஜித்திடம் ஆழப் பதிந்திருந்தது.  ஆகவே கிருஷ்ணனிடம், “ என்ன இது வாசுதேவா! உங்களுக்குக் களைப்பா?  களைப்பும் சோர்வும் நீங்கள் அறியாதது எனவும், இரவில் கூடத் தூங்க மாட்டீர்கள் என்றெல்லாம் அறிந்திருக்கிறேனே! இங்கே அனைவரும் இப்படித் தான் சொல்கின்றனர்!” என்றான்.

“எல்லாம் அளவுக்கு மீறிய கட்டுக் கதை சத்யாஜித்.  எந்த விதமான காரணங்களும் இல்லாமல் மனிதர்களால் கட்டி விடப்பட்ட இந்தக் கட்டுக் கதையால் என் மனம், உடல் இரண்டுமே மிகச் சோர்ந்து போகிறது. “இந்த வார்த்தைகளில் தொனித்த மறைமுகக் கண்டனத்தை உணர்ந்த திரெளபதி பொங்கி எழப் போனாள்.  அப்போது கிருஷ்ணன் அலுப்போடும், சலிப்போடும் தன்னுடைய வாளை அதன் உறையிலிருந்து எடுத்துக் கீழே போட்டான்.  சத்யாஜித் அதை எடுத்து  ஒரு பக்கமாகத் தனியாக வைத்தான்.  அப்போது திரெளபதி தான் செய்வது இன்னவென்று அறியாமலேயே,  கண்ணன் மேல் தனக்கிருந்த சினத்தையும் கூட மறந்தவளாய், கிருஷ்ணன் கைகளில் இருந்த கிரீடத்தைத் தானே வாங்கி அருகிலிருந்த மேடையின் மேல் வைத்தாள்.  கிருஷ்ணன் சிரித்த வண்ணம் தன் தோள்களில் இருந்த சக்கரத்தைத் தானே கழட்டி அதை சத்யாஜித்தின் கரங்களில் வைத்தான். கிருஷ்ணனின் இந்தப் பிரசித்தி பெற்ற ஆயுதம் தன் கைகளில் வந்ததும் சத்யாஜித் எத்தனையோ பேருக்கு எமனாக விளங்கிய அந்தச்சக்கராயுதத்தை பயபக்தியுடன் பார்த்தான்.

“தந்தைக்கு என்ன இளவரசி? ரொம்பவும்  உடல் நலம் சரியில்லாமல் உள்ளாரா?  உங்கள் தந்தையை இப்போது பார்க்க முடிந்திருந்தால் சந்தோஷம் அடைந்திருப்பேன்.  எனக்காக அவர் மனக்கதவு மூடப்பட்டு விட்டதோ?” என்றும் கேட்டான் கிருஷ்ணன்.  திரெளபதிக்கு இம்மாதிரியான நேரடிக்கேள்வி பிடிக்கவில்லை.  “அவர் உடல் நலம் சரியில்லை!” என்று வெட்டென பதில் சொன்னாள்.  கிருஷ்ணன் அதைக்  கவனிக்காதவன் போல திரெளபதியிடம், “ சொல் திரெளபதி, இந்நாட்களில் உன் மனோநிலை எப்படி உள்ளது?  நீ என்ன நினைக்கிறாய்?  சுயம்வரத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராகி விட்டாயா?  உனக்குப் பொருத்தமானவர்கள் என எத்தனை பேரை நீ தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாய்?” கிருஷ்ணனின் இந்தக் கேள்விகள் திரெளபதியின் உள் சீற்றத்தை அடக்குவது போல் காணப்பட்டது.  ஆனால் திரெளபதிக்கோ எரிச்சலே மிகுந்தது.  கிருஷ்ணன் தன்னையும்  தன் குடும்பத்தையும் இக்கட்டில் ஆழ்த்திவிட்டு இப்போது பொய்யான பரிவைக் காட்டிக் கேலி செய்கிறான் என்றே நினைத்தாள்.

“நான் என்ன நினைக்கிறேனா?  உனக்கு என்ன ஒன்றுமே தெரியாதா? தெரியாமல் தான் கேட்கிறாயா?” கோபம் மீதூறக் கேட்டாள் திரெளபதி.

“சொன்னால் தெரிந்து கொள்கிறேன்.  எனக்குத் தெரிய வேண்டும் என்பதே ஆசை!” என்றான் கிருஷ்ணன் தன் புன்னகை மாறாமல்.  திரெளபதி ஆத்திரம் அடங்காமலேயே, “ நீ தான் இந்த சுயம்வர யோசனையையே தந்தையிடம் சொன்னாய்.  உன் யோசனைப்படி தந்தையும் சுயம்வரத்திற்கு ஏற்பாடுகள் செய்து விட்டார்.  போட்டிக்கான தேர்வையும் தேர்ந்தெடுத்து அனைத்து அரசர்களையும் அழைத்து அவர்களும் வந்துவிட்டனர்.  எங்களை எல்லாம் சூழ்ச்சி வலையில் மாட்டி விட்டாய்!  தந்தை அப்படித் தான் நினைக்கிறார்.” திரெளபதி கொஞ்சம் சந்தேகத்துடனேயே கடைசி வரியைச் சொன்னாள்.

“ஏன்? சுயம்வரம் நடப்பதில் என்ன தவறு கண்டாய்?”

“என்ன தவறா?  எல்லாமே தவறு.  துரியோதனனோ, அஸ்வத்தாமாவோ போட்டியில் வென்றால் என்னை ஹஸ்தினாபுரம் இழுத்துச் சென்று விடுவார்கள்.  அங்கே போய் என் தகப்பனாரின் பரம வைரி துரோணரின் பாதங்களில் ஒரு அடிமையாக வீழ்த்துவார்கள்.  ஒரு வேளை அது ஜராசந்தனாக இருந்தால், போட்டியில் வெல்லும் வரை காத்திருக்காமல் என்னைக் கடத்திச் சென்று மகதத்தில் ஒரு கூண்டுக்கிளியாக, அடிமையாக வைத்திருப்பார்கள்.”

“உண்மையைத் தான் சொல்கிறாய்!” கிருஷ்ணன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

கிருஷ்ணனின் வரவும், திரெளபதியின் மறுப்பும்!

ஷிகண்டின் சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தாள் திரெளபதி.  அவளால் அசையக் கூட இயலவில்லை.  அவள் உடலின் சக்தி முழுதும் வடிந்து விட்டாற்போல் உணர்ந்தாள்.  அவள் சீற்றமெல்லாம் வடிந்த பின்னர் அவளிடம் ஓர் வெறுமை உணர்வு தோன்றியது.  ஷிகண்டின் சென்ற கதவு வழியைப் பார்த்த வண்ணமே நின்று கொண்டிருந்தவளுக்கு ஒரு ரதம் கிளம்பத் தயாரானதும், அது கிளம்பும் ஓசையும் கேட்டது.  ஷிகண்டின் அரண்மனையை விட்டே செல்கிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். அவள் கால்கள் நடுங்கின.  அவளால் நிற்க முடியவில்லை.  மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து அங்கிருந்த படுக்கையில் விழுந்தாள்.  ரதம் செல்லும் ஓசை கேட்டு மெல்ல மெல்ல மறைந்தது.  இனம் புரியாத தளர்ச்சியும், சோகமும் அவளைப் பிடித்து ஆட்ட வாய் விட்டு அழுதாள். யாரிடம் என்று சொல்ல முடியாவண்ணம் கோபமும், மனக்கசப்பும், தன்னிரக்கமும் அவளைப் பிடித்து ஆட்டின.  சொல்லமுடியாத சோகம் அவளைக் கவிந்து கொண்டது.  அவளைப் போன்றதொரு துரதிர்ஷ்டம் பிடித்த அரசகுமாரியை எவரேனும் பார்த்திருப்பார்களா?  நிச்சயமாக இருக்காது.

கிருஷ்ண வாசுதேவனைச் சந்திக்கும் வரையில் அவள் தன்னம்பிக்கையுடனும் தன்னில் நிச்சயத்துடனும் தான் இருந்து வந்தாள். அவள் தந்தையின் சபதத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகக் கிருஷ்ண வாசுதேவனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளவும் தயாராகவே இருந்தாள். கிருஷ்ண வாசுதேவனுக்கு ஏற்ற நல்லதொரு மனைவியாகவே இருந்திருப்பாள்.  யாதவர்களுக்கும் பாஞ்சால நாட்டு மக்களுக்கும் இடையிலே நல்லதொரு பிணைப்பும் ஏற்பட்டு கிருஷ்ண வாசுதேவனும் அரசர்க்கெல்லாம் அரசனாக, சக்கரவர்த்திகளுள் மாபெரும் சக்கரவர்த்தியாக இருந்திருப்பான்.  ஆனால்…. ஆனால்…. இவை எதுவுமே நடக்கவில்லை.  சோகம் என்னவெனில் அவன் வந்த போது  தன்னுடைய கருத்துகளைத் தான் அவர்கள் மனதில் புகுத்தினான்.  தனக்குத் தானே வகுத்துக் கொண்டதொரு பாணியைக் காட்டி அவர்களை எல்லாம் மனோ வசியம் செய்துவிட்டான். அவன் இழுத்த இழுப்புக்கு அவர்கள் அனைவரும் போகும்படி அவன் சொல்வதைக் கேட்கும்படி அவர்களை பொம்மைகளாக மாற்றி விட்டான். சூத்திரதாரியாகச் செயல்பட்டான்.  ஆனால் அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை.  இப்போது அவர்கள் அனைவருமே ஒவ்வொரு வகையில் பேராசை பிடித்த மன்னர்களின் வலையில் நன்றாகச் சிக்குண்டார்கள்.  இது தான் அனைவரும் கொண்டாடும் தெய்வத் தன்மையுள்ளவன் எனக் கருதப்படும் கிருஷ்ண வாசுதேவனின் தந்திரம்.  ஹூம். இவை எல்லாம் கிடக்க என் அருமைச் சகோதரன் கூட இவனைக் கடவுளாக நினைத்துக் கொண்டாடுகிறான்.

இந்தப் புதிய அனுபவம் தந்த ஏமாற்றத்தில் அவள் அழுதாள்;  மிகவும் அழுதாள். இது வரையிலும் அவள் தந்தை தான் அவர்கள் குடும்பத்தில் தலை சிறந்த ஆலோசகராக அனைவரையும் அடக்கி ஆளும் வல்லமை படைத்தவராக இருந்து வந்தார்.  அவர் சொல்வதை அவர் மக்கள் தட்டாமல் கேட்பார்கள்.  அவர் பேச்சுக்கு மறு பேச்சு இல்லை.  அவளைப் பொறுத்தவரையிலும் அவள் குடும்பம் உயர்ந்ததொரு மகிமை நிறைந்த பீடத்தில் இருந்து பாஞ்சாலத்தை ஆண்டு வந்தது.  அவள் தந்தையைக் குறித்தும், சகோதரர்கள் குறித்தும் பெருமையும் கர்வமும் கொண்டிருந்தாள் அவள்.  அந்த சுய கர்வத்தில் தன்னைத் தானே பொசுக்கிக் கொண்டாள்.  இப்போது எல்லாம் பொய்யாய்ப் பழங்கனவாய்ப் போய்விட்டதே!  இதைக் காப்பாற்றி ஆக வேண்டும். அவள் குடும்ப கெளரவத்தை அவள் மீட்டே ஆகவேண்டும்.  இதற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டும்.  என்ன செய்யலாம்? வாய் விட்டு அழுத திரெளபதி, “மஹாதேவா, மஹாதேவா, என் கடவுளே, என் உதவிக்கு வா!  என் குடும்பத்தைக் காப்பாற்று! எங்களுக்கு உதவி செய்!” என்று அரற்றினாள்.

அப்போது குதிரைகள் விரைவாக வரும் காலடிச் சப்தமும் ரதத்தின் சக்கரங்கள் சாலையில் உருண்டோடி வரும் ஒலியும் கேட்டது.  அதோடு இல்லாமல் ரதங்கள் சில, ஒன்றிரண்டு இருக்கலாம்.  இழுத்துப் பிடிக்கப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டன என்பதையும் அறிந்தாள்.  அரண்மனை முன்றிலிலும் விளக்குகளின் ஒளி தெரிந்தது.  எவரோ, யாரோ வந்திருக்கிறார்கள்.  ரதங்கள் ஒன்றிரண்டு இல்லை.  நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ஒரே ரதம்.  அதில் யாரோ வந்துள்ளார்கள்.  யாராக இருக்கலாம்? வந்திருக்கும் விருந்தினர்களில் மிகச் சிலருக்கே இப்படிப் பட்ட ரதமும், இப்படி ஓட்டும் வழக்கமும் உண்டு. யாரோ பெரிய அரசன் போல.  மிகப் பெரிய வரவேற்பும் கொடுக்கப்படுகிறதே! எதிர்பாரா முக்கிய விருந்தாளி எவரோ இந்த நேரத்தில் வருகை புரிந்திருக்கிறார்கள்.  சில நிமிடங்களில் வந்திருப்பது யார் எனப் புரிந்து விட்டது.  மிகப் பெரிய கூட்டம் அரண்மனை முன்றிலில் கூடி, “கிருஷ்ண வாசுதேவனுக்கு மங்களம்!  ஜெய ஜெய கிருஷ்ணா!” என்றெல்லாம் கோஷமிட்டனர்.  ஆஹா!  அவனா!  திரெளபதி பொடிப் பொடியாக உடைந்து போனாள்.

அவள் தந்தை இப்போதிருக்கும் மன நிலையில் அவனை எதிர்கொண்டு பேசவேண்டுமே!  அவர் ஏதேனும் பேசிவிட்டால்!  ஒரு நிமிடம் அங்கே போய் அவனை அந்த இக்கட்டிலிருந்து காக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது அவளுக்கு. மறு நிமிடம் தன்னைத் தானே சமாளித்துக் கொண்டாள். மிகவும் சிரமத்துடன் தன்னை அடக்கிக் கொண்டாள்.  இக்கட்டான சூழ்நிலையில் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு பேசத் தெரியாத அளவுக்கு அவள் தந்தை மனோபலம் அற்றவர் அல்ல.  அவர் நன்றாகவே தன்னைப் பார்த்துக் கொள்வார்.  அவள் உதவி அவருக்குத் தேவையில்லை.  நேரம் சென்றது. சிறிது நேரத்தில் சத்யஜித் அங்கே வந்தான்.  அவன் வரும்போதே மிகவும் அதீதமான உணர்ச்சிவசப்பட்டிருப்பது தெரிய வந்தது.  அவன் முகமும் சந்தோஷமாக இருந்தது.  அவன் சொன்னான்:”கிருஷ்ணா, வாசுதேவன் வந்திருக்கிறான். தந்தையைச் சந்திக்க வேண்டும் என்றான்.  ஆனால் தந்தை தனக்கு உடல் நலம் சரியில்லாததால் திரெளபதியைப் பார்த்துப் பேசு என்று சொல்லி விட்டார்.  எல்லாவற்றையும் உன் பொறுப்பில் தந்தை விட்டு விட்டார்.  வாசுதேவன் உன்னைப் பார்க்கக் காத்திருக்கிறான்.”  என்றான்.

திரெளபதிக்கு உள்ளம் கொதித்தது.  கூடவே ரத்தமும் சூடாகவும், வேகமாகவும்  உடல் முழுதும் பாய்ந்தது.  முதலில் அவளுக்குத் தோன்றியது என்னவெனில்  கிருஷ்ண வாசுதேவனைப் பார்க்கக் கூடாது என்பதே! அவனைச் சந்திக்க முடியாது எனச் சொல்ல வேண்டும் என்றே நினைத்தாள். ஆனால் அவள் தந்தை பொறுப்பை அவளிடம் அல்லவோ ஒப்படைத்திருக்கிறார்.  இந்நிலையில் அவள் எப்படி விலக முடியும்?  அவள் சிந்தனைகள் முடிவடைவதற்குள் மந்திரி உத்போதனர் கதவுக்கருகே தோன்றினார். அவருடன் வந்திருக்கும் விருந்தாளி வாசுதேவன் என்பதையும் அறிந்தாள் . அவனை உள்ளே அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார் உத்போதனர். கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து கிருஷ்ணனின் குரல் வழக்கமான உற்சாகத்துடனும் நம்பிக்கை ஊட்டும் விதமாகவும் தொனித்தது.  “மாட்சிமை பொருந்திய இளவரசி, என்னை வரவேற்க மனமில்லையா?  முன்னர் எவ்வளவு ஆவலுடன் வரவேற்புக் கொடுத்தாய்? அது போல் வரவேற்க மனமில்லையா?” என்று கேட்டான்.