திரௌபதி சுயம்வரத்துக்குத் தயாராகிறாள்!

ஆயிற்று.  கடைசியில் அனைவரும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த தினமும் வந்தே விட்டது.  இன்று திரௌபதி சுயம்வரம்.  அன்று அதிகாலையிலேயே திரௌபதி விழித்துக் கொண்டுவிட்டாள்.  இன்று சுயம்வர நாள்.  பல தினங்கள் வான நிலையைக் கண்டு ஆய்ந்து அறிந்து பாஞ்சாலத்தின் ஜோதிடர்கள், பௌஷ மாதத்தின் இந்தக் குறிப்பிட்ட நாளை அவள் சுயம்வரத்திற்கெனத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்கள்.  கிரஹங்களின் சஞ்சாரங்கள் கணிக்கப்பட்டு, இந்த நாள் அவள் வாழ்க்கையில் இனிமையையும், மகிழ்ச்சியையும் கூட்டும் என்றும் கணித்துச் சொல்லி இருக்கின்றனர்.  இன்றைய தினம் அவள் தலைவிதி மட்டுமன்றி அவள் குடும்பம்…. அவ்வளவு ஏன்? இந்தப் பாஞ்சாலத்தின் தலைவிதி…..ம்ஹ்ஹும், அதுவும் சரியல்ல…… இங்கு வந்திருக்கும் ஆர்யவர்த்தத்தின் சக்கரவர்த்திகள், அரசர்கள் ஆகியோரின் தலைவிதியும் நிர்ணயிக்கப்படப் போகிறது.  இதை நிர்மாணிக்கப் போகும் சிற்பி அவள் தான்.  அவள் முடிவில் தான் இத்தனைபேரின் தலைவிதியும் இருக்கிறது.

காலையிலேயே உற்சாகமாக கங்கைக்குத் தன் தோழிகள் புடை சூழ நீராடச் சென்றாள்.  அவள் மனதுக்குள்ளாக இனிய கீதம் ஒன்று இசைத்துக் கொண்டிருந்தது.  அவள் காதுகளுக்கு மட்டுமே கேட்கும்படியாக அந்த இசை இருந்தது.  இது வெற்றியின் இனிய கீதமோ? அவளை ஒரு அழகான பிரகாசமான எதிர்காலத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் கீதமோ?  ஆஹா!  அதோ விண்ணிலிருந்து அந்த இனிய கீதம்!  இதோ இங்கே பூமியில் பூக்கும் பூக்கள் கூட அந்த இனிய கீதத்தை இசைத்துக் கொண்டே பூக்கின்றன.  மரங்கள், செடிகள், கொடிகள், பறவைகள் அனைத்துமே இந்த இனிமையான இசையை இசைக்கின்றன.  அனைவருக்கும் ஒருசேர இந்த கீதத்தை இசைக்கச் சொல்லிக் கொடுத்தது யார்?  அதோ அந்த ஓடக்காரன் இசைக்கும் இனிமையான நாட்டுப்பாடல் கூட இந்த கீதம் தான் போல் தெரிகிறது!

கங்கையின் சில்லென்ற தண்ணீரில் அவள் அமிழ்ந்து போகும்போது கிருஷ்ணன் அவளை நோக்கி வருவதாகக் கண்டாள்.  நேற்றைய தினம் நிஜத்தில் எப்படி அவள் முன் வந்தானோ அதே போல்!  இதோ, ஏதோ கேட்கிறானே?  “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, என் மீது உனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா?  என்னை நீ நம்புகிறாய் அல்லவா?”  திரௌபதி தன்னையுமறியாமல் கிருஷ்ணன் தன்னெதிரே மீண்டும் நின்று கொண்டு கேட்பது போல் நினைத்த வண்ணம் தலையை ஆட்டினாள்.  “ஆம், வாசுதேவா, நான் உன்னைப் பூரணமாக நம்புகிறேன்.”  அவள் வாய் முணுமுணுத்தது. அவன் அவளுக்கு ஒரு நல்வழியைக் காட்டி இருக்கிறான்.  தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை எழுப்பும் வழியைக் காட்டி இருக்கிறான்.  ஆஹா, அந்த எண்ணமே அவள் மனதில் பேரமைதியையும், ஆனந்தத்தையும் உண்டாக்குகிறதே!  “உன்னுடைய ஆசைகளை, அபிலாஷைகளைப் பூர்த்தி செய்வேன். வாசுதேவா!” அவள் மீண்டும் முணுமுணுத்தாள். அவளையும் மீறிய களிப்பில் அவள் எல்லையற்ற ஆனந்தத்தில் மிதந்தாள்.

கங்கையில் குளித்த பின்னரும் சடங்கு முறைப்படியான குளியல் ஒன்றுக்கும் அவள் உட்படுத்தப்பட்டாள்.  சுத்திகரிக்கப்பட்டுப் புனிதப்படுத்தப்பட்ட நீர், பால், தயிர்  போன்றவை சேர்க்கப்ப்பட்டு அவள் தலையில் மந்திர கோஷங்களோடு வேதங்களை ஓதும் அந்தணர்களால் அபிஷேஹம் செய்யப்பட்டது.  மங்கலமான இசையுடன் கூடிய பாடல்களைப் பாடிய வண்ணம் அவள் தோழிமார்கள் அவள் உடலில் சந்தனம், மஞ்சள், கஸ்தூரி போன்றவற்றைப் பூசி அவளுக்கு அழகுக்கு அழகு சேர்த்தார்கள்.  சடங்குகள் ஆரம்பித்த பதினாறாம் நாள் அது.  அன்றாடம் நடத்தப்பட்ட இறை வழிபாடுகள், உபவாசங்கள், மத ரீதியான சடங்குகள், நாளுக்கு நாள் மாறிக்கொண்டு வந்த சூழ்நிலைகள் அனைத்தையும் மீறி அவள் கனவுலகில் தான் சொர்க்கத்தில் இருப்பதாக நினைத்தாள்.  இவ்வுலகின் உச்சியிலே தான் இருப்பதாக உணர்ந்தாள்.  இங்கே கூடியிருந்த மனிதர்கள், மக்கள், பொருட்கள் அனைத்துமே  அவள் இருக்கும் உலகுக்குப் பொருந்தாதது போலும்,  அவள் ஏதோ வேறு உலகில் சஞ்சரிப்பதாகவும்  தோற்றமளித்தன.  இத்தனை பேரிலும் கிருஷ்ணன், வாசுதேவ கிருஷ்ணன் ஒருவனே உண்மையானவன். அவன் அவள் பக்கம் முழுக்க முழுக்கத் துணை நிற்கிறான்.  ஆகவே அவள் ஆனந்த சாகரத்தில் தள்ளாடாமல் நிலைகொண்டு மிதந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

அவள் அணிய இருந்த ஆடையில் நிறையத் தங்கம் கலந்திருந்தது.  அந்த ஆடையை  ஒருதரம் எல்லாம் சரியாக உள்ளதா என்று பார்த்துவிட்டு அவளுக்குத் தோழிகள் அணிவித்தனர். மோதிரங்கள், மாலைகள், கழுத்தணிகள், வளைகள், தலைச்சுட்டி, நவரத்தினங்கள், முத்துக்கள் போன்றவற்றால் அவள் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.  அவள் தலையில் பூவினால் விதவிதமான அலங்காரங்களைச் செய்தனர்.  ஒரு அழகான சிறிய கிரீடம் அவள் தலையை அலங்கரித்தது.  அந்தக் கிரீடத்தில் விலை உயர்ந்த சிவப்புக் கற்களும், வைரங்களும் பதிக்கப்பட்டிருந்தன.  வாசனை மிக்க மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலை ஒன்று அவள் கழுத்தை அலங்கரித்தது. கோயில் பூசாரிகளும், மற்ற நாட்டு இளவரசிகள் மற்றும் தோழிப் பெண்கள் புடை சூழ ஊர்வலமாக வந்து அவள் முதலில் யக்ஞசாலைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே சந்நிதியில் புனிதமான அக்னி எரிந்து கொண்டிருந்தது.  அவளும் த்ருஷ்டத்யும்னனும் பிறந்ததில் இருந்து அது அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.  அவளுடைய பாதுகாவலனே அக்னி என அனைவரும் கருதினார்கள்.

தன் கரங்களைக் கூப்பிய வண்ணம் திரௌபதி அந்த அக்னியைச் சுற்றி வந்தாள்.  அவள் எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கும் மாபெரும் நிகழ்வுக்கு வெற்றியைத் தரும்படி வேண்டிக் கொண்டு பிரார்த்தனைப் பாடல்களை முணுமுணுத்தவண்ணம் சுற்றினாள்.  அதிலும் இது மாபெரும் துணிகர முயற்சி.  அதில் அவள் எப்பாடுபட்டேனும் வெற்றி கண்டே ஆகவேண்டும்.   அரசர்கள் மாபெரும் பலத்துடன் எழுந்து நிற்கவோ, அல்லது அனைவருமே பலவீனத்தாலும் தோல்வியாலும் அடிபட்டு விழவோ காரணமாய் இருக்கப் போவது அந்த முயற்சி.   அதற்காக அவள் எவ்விதமான கஷ்டத்துக்கும், சோதனைகளுக்கும், வேதனைகளுக்கும் தன்னைத் தயார் படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறாள். யக்ஞசாலையிலிருந்து வெளிவரும்போதே அவள் பிரியத்துக்கு உகந்த பசு க்ஷீரா அங்கே நின்றிருப்பது தெரிந்தது.  அவளுடைய இனிமையான, அருமையான தோழி, அவளுக்காகக் காத்திருந்தாள்.   இந்தப் பசுவுக்குத் தன் கையாலேயே உணவூட்டி அதைக் கறப்பதும் தன் வேலை என்று வைத்திருந்தாள் திரௌபதி.  பசு அவளை அளவு கடந்த பாசத்துடன் பார்த்தது.

என்னுயிர் நின்னதன்றோ!

கடைசியில் கிருஷ்ணன் வாயைத் திறந்தான்.  “சாத்யகி, நீ விரைவில் தூங்கச் செல்!  காலையில் உன் சக்தி அனைத்தையும் செலவு செய்து போட்டியில் ஜெயிக்கும்படி இருக்கும்!” என்றான்.

“ஓ, கிருஷ்ணா!  நான் முழு சக்தியுடன் இருக்கிறேன்.  எனக்குச் சோர்வெல்லாம் இல்லை.   அதுவும் இப்போது நீ அந்த மகதனுக்கு எதிராக ஒரு வெற்றியை எதிர்பார்க்கிறாய் அல்லவா?  அது போதும் எனக்கு;  நான் எப்போதையும் விட வலிமையுடன் இருக்கிறேன்.” என்று உற்சாகமாகக் கூறினான் சாத்யகி.

“தூங்கச் செல் சாத்யகி!  உத்தவனுக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.  நீ காத்திருக்க வேண்டாம்.”

சாத்யகி தன் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு கிருஷ்ணனையே பார்த்தான். துவாரகையில் அவனை விடுவித்த அந்த அழகான வம்புக்கார புத்திசாலிப் பெண் பாமா அவன் நினைவுக்கு வந்தாள்.  அவள் எப்படியேனும் கிருஷ்ணனை மணந்து கொள்ளப் போவதாகத் தன்னிடம் சபதம் போட்டிருப்பதை நினைத்துக் கொண்டவனுக்கு ஒரு புன்னகை தோன்றியது.  பாமாவை நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டே தூங்க ஆரம்பித்தான் சாத்யகி.  சாத்யகி நன்கு தூங்கி விட்டான் என்று தெரிந்ததும் கிருஷ்ணன் கூடாரத்துக்கு வெளியே வந்து உத்தவனுக்குக் காத்திருந்தான்.   அங்கிருந்த அமைதி அவனைத் தாக்கியது.  அத்தனை அமைதியிலும் அவன் மனம் சஞ்சலப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.  திடீரென ஒரு சந்தேகம் அவனுக்குள் தோன்றியது.  “அவன், வாசுதேவ கிருஷ்ணன் உண்மையிலேயே தர்மத்தை நிலை நாட்டத் தான் பிறந்திருக்கிறானா? அல்லது அவன் விரும்பும்படியாக அனைத்தும் நடைபெறுவது தற்செயலான ஒன்றா?"

இந்த மஹா பெரிய அதே சமயம் மிகவும் சிக்கலான சுயம்வரத்தைத் திட்டம் போடுவதிலும் அதை நடத்துவதிலும் அவன் மிகவும் அதிகமான அபாயங்களை எதிர்கொள்ள நேர்ந்திருக்கிறது.  இதில் அவன் மட்டும் தோற்றான் எனில் அனைத்தையும் இழந்து விடுவான்.  அதே போல் அவன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கண்டு பிடித்து இங்கே வரவழைக்க இருக்கும் பாண்டவர்கள் ஐவர்!  அவர்களுக்கும் இதன் மூலம் பெரிய அளவில் நஷ்டமே ஏற்படும்.   சற்று நேரத்தில் உத்தவன் வந்தான்.  வரும்போதே தலையை ஆட்டித் தன் எண்ணத்தைத் தெரிவித்தவன், கிசுகிசுப்பாக, “சிகுரி நாகனுக்குப் பாண்டவர்கள் குறித்த எந்தச் செய்தியும் வரவில்லையாம். அவனால் கண்டு பிடிக்கவும் முடியவில்லையாம்”  என்றான்.   உத்தவனையே கவலையுடன் பார்த்த கிருஷ்ணன், “ இப்போது அனைத்துமே மிகக் கடினமாக ஆகி வருகிறது, உத்தவா! நம்மையும் ஆபத்து சூழ்ந்து கொள்ளும் அபாயத்தில் இருக்கிறோம்.”

கிருஷ்ணனையே ஆவலுடனும், அன்புடனும் பார்த்த உத்தவன் தன் கைகளால் அவன் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துச் சமாதானம் செய்தான்.  பின்னர், “கிருஷ்ணா, நீ எப்போதுமே என்னிடம் அன்பு காட்டி நல்ல நண்பனாக இருந்து வருகிறாய்.  இப்போது எனக்கு ஓர் உதவி செய்வாயா?”

“என்ன அது உத்தவா?  நீ கேட்டு நான் இல்லை என்று சொல்வேனா?”

“அப்படி எனில் நாளை போட்டியில் சாத்யகி தோற்றான் எனில் நான் அந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள நீ எனக்கு அநுமதி கொடு!”

“நீயா?”  ஆச்சரியத்துடன்  வினவினான் கிருஷ்ணன். ‘ நீ போட்டியில் கலந்து கொள்கிறாயா?  உத்தவா?  திரௌபதியை மணந்து கொள்ள உனக்கு முழு மனதுடன் விருப்பமா?  உனக்கு எனத் தனியாக எவ்வித ஆசைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லை என்பதை நான் அறிவேன். அதோடு நீ மென்மையான மனம் படைத்தவன்.   இப்படி ஒரு வலுவான போட்டியில் சேர்ந்து கொள்ளும் ஆவல் உனக்கு ஏற்பட்டதே இல்லையே?  இப்போது எப்படி?  நீ போட்டியில் வென்றால் திரௌபதியை மணந்து கொண்டு மகிழ்வோடு இருக்க முடியும் என எண்ணுகிறாயா?  அது முடியாத ஒன்று உத்தவா! அதோடு நீ மணந்து கொண்டிருக்கும் இரட்டைச் சகோதரிகள் மனதை நீ மிகவும் புண்படுத்தி விடுவாய்.  அவர்கள் இருவரும் மனம் உடைந்து போவார்கள்.”

“அது ஒன்றும் விஷயமே இல்லை கிருஷ்ணா!  துரியோதனனை மணக்கும்படியான நிலைமை ஏற்படாது என நீ திரௌபதிக்கு வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறாய்; நீயோ போட்டியில் கலந்து கொள்ளப் போவதில்லை.  சாத்யகியால் வெல்வது கடினம். அவனால் முடியவில்லை எனில் என்னைப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள அனுமதி கொடு.  உன்னை மிகவும் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.  தயவு செய்து மாட்டேன் என்று மட்டும் சொல்லி விடாதே!”  உத்தவன் முழு மனதுடன் இந்தப் போட்டியில் தான் கலந்து கொள்ள நினைப்பது அவன் குரலில் தெரிந்தது.   கிருஷ்ணன் அவனை அன்போடு அணைத்துக் கொண்டு, “உத்தவா, என்னுடைய வாக்குறுதியை நான் நிறைவேற்ற வேண்டி நீ எத்தனை முறைகள் உன்னையே தியாகம் செய்வாய்? “

“கண்ணா, வாசுதேவா, நான் உயிர் வாழ்வதே உனக்காகத் தான். நீ அளித்த வாக்குறுதிகள் உண்மையாக இருக்கத் தான் நான் வாழ்கிறேன்.  கிருஷ்ணன் வாக்குறுதி கொடுத்தால் அது நடக்கும் என்று அனைவருக்கும் தெரிய வேண்டும் என்பதே என் வாழ்நாள் குறிக்கோள்.  தயவு செய்து அனுமதி கொடு கிருஷ்ணா!”

“சரி உத்தவா!  நீ விரும்பினால் அவ்வண்ணமே நடக்கும்.  ஆனால் இதன் மூலம் நான் மகிழ்ச்சி அடையப் போவதில்லை. “ என்ற கிருஷ்ணனுக்கு ஒரு சந்தேகம் தோன்ற, “ அது சரி அப்பனே, நீயும் தோற்று, சாத்யகியும் தோற்று துரியோதனன் மட்டும் ஜெயித்தான் எனில்? அப்போது என்ன செய்வது?”

“அப்போது கூட துரியோதனன் போட்டியில் வெல்லாமல் நான் பார்த்துக் கொள்வேன், கிருஷ்ணா!”  அந்த இருட்டில் மங்கலான நிலவொளியில் உத்தவன் முகத்தில் தெரிந்த கிளர்ச்சியைப் பார்த்த கிருஷ்ணன் ஆச்சரியம் அடைந்தான்.   “எப்படி, அப்பா?” கிருஷ்ணன் ஆச்சரியம் பொங்க உத்தவனிடம் கேட்டான்.  “ம்ஹூம், அதெல்லாம் சொல்ல மாட்டேன்.  நீ மட்டும் மாட்டேன் என்று சொல்லாமல் என்னை அனுமதித்து விடு! அவ்வளவு தான் எனக்கு வேண்டியது.”  உத்தவன் குரல் தீர்மானமாக ஒலித்தது.

“உன் திட்டம் தான் என்ன உத்தவா?” கண்ணன் வற்புறுத்தினான்.

“ஒருவேளை துரியோதனன் வென்று விட்டான் எனில், என்னால் வெல்ல முடியவில்லை எனில், …… என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் நன்கறிவேன்.”  உத்தவன் சகஜமாகச் சொன்னான்.  அவன் சாதாரணமாகச் சொல்வது போல் காட்டிக் கொண்டாலும் உள்ளூர அவன் திட்டத்தைக் குறித்துக் கண்ணனுக்கு யோசனையாக இருந்தது.  “என்ன செய்வாய்? செய்யப் போகிறாய்?”  கிருஷ்ணன் உத்தவன் குரலில் இருந்த உறுதியைக் கண்டு ஒரு கணம் மூச்சு விடக் கூட மறந்தான்.  உத்தவன் உடனடியாக எதுவும் பேசவில்லை.

“நான் அந்த வில்லைப் பார்த்தேன் கிருஷ்ணா!  மிகவும் கனமானது.  வலிமையானது.  அந்த வில் என்னை நசுக்கிக் கொல்லும் அளவுக்கு சக்தி உள்ளதும் கூட.  அவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது.  அப்படி ஒருவேளை நான் அந்த வில்லினால் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்டால்…….”  சற்றே தயங்கிய உத்தவன், மீண்டும் தன் குரலை சகஜமாக சாதாரணமாகப் பேசுபவன் போல் மாற்றிய வண்ணம் தொடர்ந்தான். “ நான் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்டால்…… இறந்தவன் உடல் இருக்குமிடத்தில் சுயம்வரம் நடத்த முடியாது.  அதன் புனிதம் கெட்டு விடும்.  சுயம்வரமே நின்று போய்விடும்.”

“உத்தவா, உத்தவா!” கண்கள் கண்ணீரைத் தானாகப் பெருக்க, குரல் உணர்ச்சி வசத்தில் நடுங்கக் கிருஷ்ணன் செய்வதறியாது தவித்தான்.  “என் வாக்குறுதியைக் காக்க வேண்டி உன் உயிரை நீ தியாகம் செய்ய வேண்டுமா?  ஏன் அப்படி?  ஏன் இப்படிச் செய்ய நினைக்கிறாய் உத்தவா?”

“கடவுளின் வார்த்தைகள் உண்மையானவையாக முழுமையானவையாக பூர்த்தி அடைபவையாக இருக்க வேண்டும், கோவிந்தா!  நீ என் கடவுள்.   நீ எங்கள் அனைவருக்குமே கடவுள்.  நீ எங்கள் கடவுளாக இருப்பதால் தான் நாங்கள் அனைவருமே இருக்கிறோம்.  உன்னில் நாங்கள்;  எங்களில் நீ! இருக்கிறாய்; இருக்கிறோம்.  இல்லை எனில் நாம் அனைவருமே இறந்து விடலாம்.  குறைந்த பக்ஷமாக நானாவது என் உயிரை அதற்காக விட்டு விடுகிறேன்.  உனக்காக கிருஷ்ணா!  நீ எங்கள் ரக்ஷகன்!  எங்களைக் காப்பவன்.  நீயே எங்கள் பர வாசுதேவன்!  உன்னிடம் பூரணமாகச் சரணாகதி அடைகிறோம் வாசுதேவா!”

கண்ணன் கண்கள் குளமாக உத்தவனைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்துக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டான்.

தர்ம சாம்ராஜ்யம் நிலைக்குமா? கண்ணன் கவலை!

பேரழிவை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த ஜராசந்தன், ஸ்ரீருத்ரன் நூறு அரசர்களின் தலைகளைக் கொய்து கொண்டு வரச் சொன்னதாகக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்க, இங்கே தங்கள் இருப்பிடத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருக்கும் கிருஷ்ண வாசுதேவனையும், உத்தவனையும் நாம் சற்றுப் பின் தொடர்வோம்.  ஆங்காங்கே காவலுக்கு நின்று கொண்டிருந்தவர்களையும், காவல் நேரம் முடிந்து மாற்றிக் கொள்ளும் காவலர்களின் குரலையும் தவிர்த்து அந்த முகாம் முழுவதும் அமைதியில் இருந்தது.  அனைவரும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  இந்த முகாம்களை ஒவ்வொன்றாகக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனும், உத்தவனும் சிறிது நேரம் வரை எதுவும் பேசிக் கொள்ளாமல் மௌனமாகவே சென்றனர். சந்திரன் மெல்ல மெல்ல மேற்கு வானை நோக்கிப் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்தான். விண்ணில் ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்த நிலாக்கதிர்களிடையே கிளம்பிய விருச்சிகராசிக் கூட்ட நக்ஷத்திரங்கள் தனித்துப் பிரகாசித்தன. அவற்றின் ஒளி பூமியில் சின்னச் சின்ன வெள்ளிக்காசுகளைப் போல் விழுந்திருந்ததைக் கண்டு வியந்த வண்ணம் சென்றனர் இருவரும். உத்தவனால் வெகுநேரம் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை. “கோவிந்தா, ஜராசந்தனைப் பணிய வைத்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறதா உனக்கு?  அதை அறிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறேன்.”  என்றான்.

“திரௌபதியைக் கடத்தும் முயற்சியில் துணிவாக ஜராசந்தன் இறங்க மாட்டான் என்றே தோன்றுகிறது உத்தவா!  ஆனால் நமக்கு அது போதாது!  ஜராசந்தனின் முடிவால் நமக்கு எவ்விதப் பலனும் இல்லை;  நம் சகோதரர்கள்  எங்கிருக்கின்றனர்?  காம்பில்யம் நோக்கி வருகின்றனரா என எதுவுமே நாம் அறிய மாட்டோம்.”

“ஆமாம், இதுவரை எந்தத் தகவலும் இல்லை தான்.  ஐந்து சகோதரர்களும் அத்தையார் குந்தி தேவியும் இன்னும் காம்பில்யத்துக்கு வந்ததாகத் தெரியவில்லை.  சிகுரி நாகனுக்கும் இன்னும் எவ்விதச் செய்தியும் வரவில்லை!”  உத்தவன் கூறினான்.

“நாளைக்காலைக்குள் அவர்கள் வந்து சேராவிட்டால்??? நாளை நடக்கப்போகும் சுயம்வரப் போட்டியில் அவர்களால் கலந்து கொள்ளவே இயலாது உத்தவா!  அவர்களால் நாளைக்குள்ளாக வர முடியாதோ என அஞ்சுகிறேன்.  அப்படி மட்டும் நடந்து விட்டால்??? ஆஹா!  நாம் தோற்றுவிடுவோம் உத்தவா!” கண்ணன் குரல் கவலையில் நைந்து மெலிந்து கேட்டது.

“அப்போது என்ன நடக்கும்?” உத்தவன் கேட்டான்.

“எல்லாத் தரப்பிலும் கூர்ந்து கவனித்ததில் யோசித்துப் பார்த்தால் இதுவரை உள்ள போட்டியாளர்களில் துரியோதனனுக்கே வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கிறது.   அப்படி ஒன்றும் அவன் பெரிய வில்லாளி இல்லை;  சாத்யகிக்குக் கொஞ்சம் வில் வித்தை தெரியும் தான்.  எனினும் போட்டியில் கலந்து கொண்டு வெல்லும் அளவுக்கு அவன் வில் வித்தை பிரமாதமானதல்ல.   ஆனால் அவன் முழு நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறான்.” என்றான் கிருஷ்ணன்.

பின்னர் தொடர்ந்தான் கிருஷ்ணன்.  “ஆனால் திரௌபதி?? ம்ம்ம்ம்ம்? திரௌபதிக்கு துரியோதனனை எந்த நிலையிலும் திருமணம் செய்து கொள்ள விருப்பமில்லை.  அவன் ஒருவன் மட்டுமே வென்றிருந்தால் கூட அவளுக்கு அதில் இஷ்டமில்லை.  தீர்மானமாக இருக்கிறாள்.  அப்படி ஒரு நிலை ஏற்பட்டால் தன் உயிரைக்கூட மாய்த்துக்கொள்ளத் தயங்க மாட்டாள். துருபதனுக்கோ இக்கட்டான நிலைமை ஏற்படும்; போட்டியில் ஜெயிக்கும் இளவரசனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுப்பதெனில் துரியோதனன் வென்றால் கொடுத்தாக வேண்டும்;  இல்லை எனில் அவன் உறுதிமொழியை அவனே உடைத்தவன் ஆவான்.  அவன் சத்தியத்தை மீறியவன் ஆவான்.  அப்படி ஏதும் நேர்ந்தால்!  ஆர்யவர்த்தத்தின் அரசர்களுக்குள்ளே மாபெரும் யுத்தம் ஒன்று நேரிடும்.”

மனதில் கவலையுடனும், குழப்பத்துடனும் பேசின கண்ணன், சற்றே யோசித்த வண்ணம், மேலும் கூறினான்:  “அப்படி துரியோதனன் ஜெயிப்பான் எனத் தோன்றினால், அல்லது அவன் ஜெயித்துவிட்டால், அவனைத் தோற்கடித்துப் போட்டியிலிருந்து அவனை விலக்க என் ஒருவனால் மட்டுமே இயலும்.  நான் அந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டாக வேண்டும்.  ஆனால்… அப்போது…….”கண்ணன் குரலில் மிகவும் கவலை.  அவன் மேலே பேசத் தயங்கினான்.

கிருஷ்ணனின் தடுமாற்றத்தைக் கண்ட உத்தவன், “ஒருவேளை துரியோதனனால் போட்டியில் வெல்ல முடியாமல் போகலாம்;  அவன் மட்டுமின்றி வேறு எவராலும் வெல்ல முடியாமல் போகலாம்.” என்று நம்பிக்கை ஊட்டும் வார்த்தைகளைப் பேசினான்.

“அப்போது திரௌபதி தன் மனதுக்குப் பிடித்த எவரை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுக்க இயலும்.”

“அப்படித்தான் நடக்கும். ஷ்வேதகேது என்னிடம் போட்டி மிக மிகக் கடுமையான ஒன்று எனக் கூறினார்.” என்றான் உத்தவன்.

“ஆனால் கர்ணனையும், அர்ஜுனனையும் விடுத்தால் மற்ற வில்லாளிகளில் துரியோதனனே சிறந்தவன் என்பதை மறவாதே உத்தவா!  நான் உன்னையும், என்னையும், சாத்யகியையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வில்லை. “

“கிருஷ்ணா, போட்டியில் கலந்து கொள்ள மாட்டேன் என்று நீ சபதம் செய்திருக்க வேண்டாமோ எனத் தோன்றுகிறது.  தவறு செய்துவிட்டாய் கோவிந்தா!”

“இல்லை உத்தவா!  நான் எந்த விஷயத்துக்காக தூது வந்திருக்கிறேனோ அதிலிருந்து பிறழ்ந்துவிடுவேன்.  அதாவது போட்டியில் நான் கலந்து கொண்டால் என் தூது வெற்றியடையாது.   நான் தர்மத்தைக் காக்க வேண்டும்.  அதற்காகவே நான் பாடுபடுகிறேன்.  அதற்காகவே இங்கே இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்று முடிவும் எடுத்திருக்கிறேன்.   இந்த சுயம்வரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆர்ய வர்த்தத்தில் ஒரு மாபெரும் தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க விரும்புகிறேன்.  என்னுடைய சொந்த விருப்பு, வெறுப்புகளை இதில் நான் புகுத்தினேன் எனில், தர்ம சாம்ராஜ்யம் எழும்பாது.  தூள் தூளாக மண்ணோடு மண்ணாக ஆகிவிடும்.  “

“கஷ்டங்களைப் பற்றியே நினைக்க வேண்டாம் வாசுதேவா!  வா, மணிமானின் முகாமுக்குச் செல்வோம்.  அங்கே சிகுரி நாகன் ஏதேனும் செய்திகளைக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். “ என்று ஆறுதலாகப் பேசினான் உத்தவன்.

“சரி, நீ சென்று பார்த்து வா உத்தவா!  நான் நம்முடைய முகாமில் உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.” என்றான் கிருஷ்ணன்.  உத்தவன் மணிமானின் முகாமை நோக்கிச் சென்றான்.  கிருஷ்ணனின் முகாமில் சாத்யகி விழித்திருந்தான். உத்தவனைத் தவிர அவன் ஒருவனுக்கே கிருஷ்ணன் ஜராசந்தனைத் தனிமையில் சந்திக்கச் செல்கிறான் என்பது தெரியும்.  ஆகவே அவன் கிருஷ்ணனும், உத்தவனும் திரும்பி வந்து கொண்டு வரப் போகும் செய்திக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தான்.  முகாமின் வாயிலிலேயே சாத்யகி அவர்கள் இருவருக்காகவும் காத்திருந்தான்.  அவர்கள் வரும்வரையில் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் எதிர்பார்ப்பிலும் எந்த விஷயமும் தெரியாததொரு இருட்டான நிலையிலும் கழித்திருந்தான்.  அவன் கவலைப்பட்டது கிருஷ்ணனின் உயிருக்காகவே.

ஏனெனில் தனிமையில் கிருஷ்ணனைச் சந்திக்கப் போகும் ஜராசந்தன் அந்த வாய்ப்பைத் தவற விடாமல் கிருஷ்ணன்மேல் பழி தீர்த்துக்கொண்டு விடுவான் என்று அவன் எண்ணி நடுங்கினான்.  ஆரம்பத்திலிருந்தே கிருஷ்ணனின் இந்த முடிவுக்கு எதிர்ப்பும் தெரிவித்து வந்தான்.  ஆனால் அவற்றை எல்லாம் கிருஷ்ணன் பொருட்படுத்தவே இல்லை.  சென்று விட்டான்.  இப்போது கிருஷ்ணன் வந்ததைப் பார்த்ததுமே அவனுக்குள் நிம்மதி பிறந்தது. பத்திரமாகத் திரும்பி விட்ட கிருஷ்ணனிடம் தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவிக்கும் விதத்தில் அவனை இறுக அணைத்துக் கண்ணீர் பெருக்கினான்.  பின்னர் மெல்ல அவனிடம், “என்ன ஆயிற்று?” என்று கிசுகிசுப்பாகக் கேட்டான்.

“திரௌபதியைக் கடத்தும் முயற்சியை அவன் கைவிட்டுவிடுவான் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.  “ என்று சுருக்கமாகக் கூறிய கிருஷ்ணன் தன் கிரீடத்தையும்,  வாளையும் சாத்யகியிடம் கொடுக்க அவன் அவற்றை அவற்றுக்காக உள்ள இடங்களில் வைத்தான்.   இருவரும் தங்கள் தங்கள் படுக்கையில் அமர்ந்தனர்.  கிருஷ்ணன் மௌனமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.  சாத்யகிக்கு அவன் யோசனையும், கவலையும் புரிந்ததால் மௌனம் காத்தான்.  கிருஷ்ணனாக வாய் திறந்து பேசட்டும் என்று காத்திருந்தான்.

ஜராசந்தா! நூறு அரசர்களின் தலையைக் கொண்டுவா!

ஜராசந்தன் மிகவும் புத்திசாலி.  அவனுக்கு எதையும் உடனே கிரஹித்துக் கொள்ளும் சக்தி இருந்தது.  ஆகவே தான் எத்தகையதொரு இக்கட்டான நிலையில் மாட்டிக் கொள்வோம் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தே இருந்தது. இந்தச் சுயம்வரத்தின் போட்டியில் அவன் மட்டும் பங்கெடுத்துக் கொண்டால் நடக்கப்போகும் விளைவுகள் அனைத்தும் அவன் கண்ணெதிரே தோன்றின. கிருஷ்ணன் மீண்டும் புன்னகைத்தான்.

“ஒருவேளை உனக்குள் இந்தப் போட்டியைக் குறித்தும் சுயம்வரம் குறித்தும் வியந்து போற்றும் எண்ணம் தோன்றலாம்;  அது இயற்கையான ஒன்று. அப்போது நீ போட்டியைக் குறித்த உன் வியப்பைத் தெரிவித்துவிட்டு, மணமகளான திரௌபதியையும் வாழ்த்தி ஆசி கூறிவிட்டுப் பின்னர் பின் வாங்கிச் செல்வாய்! உனக்கு என்னுடைய ஆலோசனைகள் பிடிக்கவில்லை எனில்  போட்டியில் இறங்கி அதன் விளைவுகளையும் சந்திப்பாய்!  ஆனால் நான் உனக்கு முன்னெச்சரிக்கை கொடுக்கவில்லை என்று மட்டும் சொல்லாதே!”

ஜராசந்தனுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை.  அவன் தலை சுழன்றது.  அவனுக்குள்ளே கொதித்துக் கொண்டிருந்த கோபாக்னியானது வெளியேறத் தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.  ஒரு சிறு இடைவெளி கிடைத்தால் கூடப் போதும்.  அவனுடைய கோபம் எல்லாம் பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் எரிமலை போல் பொங்கி வருவதோடு இல்லாமல் அவன் தன் வெறும் கைகளாலேயே கிருஷ்ணனைக் கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றுவிடுவான்.   ஆனால்…..ஆனால்…. அது தானே இயலாத ஒன்றாகிவிட்டது. இந்தக் கிருஷ்ணன் சொல்வதெல்லாம் உண்மை, முழு உண்மை.  இப்படித் தான் நடக்கும்.  இப்போது இந்த நட்ட நடு இரவில் அவனைச் சந்திக்க வந்திருக்கும் விருந்தாளியை அவனால் ஏதும் செய்ய இயலாது என்பதோடு அவன் போட்டியில் கலந்து கொண்டாலோ, திரௌபதியைக் கடத்த நினைத்தாலோ ஏற்படும் விளைவுகளை எண்ணிப் பார்த்தால் மாபெரும் பயங்கரம் காத்திருக்கிறது என்பது புரிகிறது.   இந்த ஆரியர்களும், அவர்களின் நெறிமுறைகளும்!  ஹூம், யாருக்கு வேண்டும் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளெல்லாம்! ஒவ்வொரு முறையும் அவன் இந்த ஆரியர்களின் உலகில் நுழைந்து அவர்களை வெற்றி கொண்டு மாபெரும் சக்கரவர்த்தியாகத் தன்னை நிலை நாட்டிக்கொள்ள முயலும் போதெல்லாம், ஏதேனும் தடைகள் வருகின்றன.  அவனுடைய ஆசைகள் நிராசைகளாகி விடுகின்றன.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு இருவருமே ஏதும் பேசவில்லை.  கிருஷ்ணன் தன் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து தன் உத்தரீயத்தை எடுத்துத் தோள்களில் போர்த்திக் கொண்டான்.  ஜராசந்தனைப் பார்த்து, “மாட்சிமை பொருந்திய மாமன்னா,  நான் எதற்காக தூது வந்தேனோ அந்த வேலை முடிவடைந்து விட்டது.  ஆனால் நான் ஏன் தூது வந்தேன் என்பதை நீ தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறாயா?” என்று கேட்டான்.  ஜராசந்தன் ஏதும் பேசவில்லை;  ஆனால் அவன் கிருஷ்ணனையே பாராதது போல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  இந்த இளைஞனை, ம்ஹூம், சிறுவனை நேருக்கு நேர் பார்க்கக் கூடிய அளவுக்கு எனக்கு தைரியம் இல்லாது போனது ஏன்? என்றும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“நான் எனக்கு நானே சுயம்வரம் நன்கு நடைபெற வேண்டும் என உறுதி மொழி எடுத்துள்ளேன்.  யாராக இருந்தாலும் இந்த சுயம்வரம் நடப்பதற்கு பங்கம் விளைவிக்க முற்படுவதை என்னால் அனுமதிக்க இயலாது.  நான் சொல்வதை எல்லாம் மீண்டும் சிந்தித்துப் பார்!”  என்றான் கிருஷ்ணன்.

அவனிடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்க்காமலேயே கிருஷ்ணன் அந்தக் கூடாரத்தை விட்டு வெளியேறினான்.  வெளியே காத்திருந்த உத்தவனுடன் ஆயிரக்கணக்கான மகத வீரர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அந்தப் படைத்தளத்தை விட்டும் வெளியேறினான்.  வெளியே காத்திருந்த மகத வீரர்கள் கிருஷ்ணனை நசுக்கிக் கொன்றுவிடத் தயாராகக் காத்திருந்தனர்.  அவர்களுக்குத் தங்கள் கண்ணெதிரே கிருஷ்ணன் எந்தவிதமான சிறு காயமும் இல்லாமல் வெளியேறிச் சென்றது ஏமாற்றத்தையே கொடுத்தது.  அவர்களையும் அறியாமல் அனைவரும் விலகி வழிவிட உத்தவனை அணைத்துக் கொண்ட வண்ணமே கிருஷ்ணன் மாறாத புன்முறுவலுடன் அங்கிருந்து வெளியேறினான்.

ஜராசந்தன் பிரமிப்போடு கிருஷ்ணன் சென்ற வழியைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான்.  அவன் மனம் பெரும்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது.  தன்னிடம் இவ்வளவு அதிகாரம் இருந்தும், தானும் வலிமை மிக்கதொரு சக்கரவர்த்தியாக இருந்தும், இந்த இளைஞனை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே!  அது தான் ஏனென்று ஜராசந்தனுக்குப் புரியவில்லை.  ஒவ்வொரு முறையும் ஏதேனும் தந்திர உபாயங்களை மேற்கொண்டு அவன் கோபமோ, அல்லது அவன் அதிகாரமோ செல்லுபடியாகா வண்ணம் செய்து விடுகிறான்.  இந்த இடையன் யாதவத் தலைவனா?  அற்பன்! அற்பன்!  திடீரென முன்னுக்கு வந்துவிட்டான்.  அவன் கழுத்தை நெரித்து மூச்சுக்கூட விடமுடியாமல் திணற அடித்திருக்க வேண்டும்.  அதைத் தான் ஜராசந்தன் விரும்பினான்.  ஆனால் நடந்தது என்ன!  இந்த அற்பனையும் நசுக்கிக் கொல்ல முடியவில்லை;  ஆரியர்களின் அற்பத்தனமான நெறிமுறைகளையும் மாற்ற முடியவில்லை.  இவற்றை எல்லாம் என் குடைக்குக் கீழ் கொண்டு வந்தால் அடுத்த நிமிடமே உடைத்து ஒன்றுமில்லாமல் பண்ணி விட மாட்டேனா! அதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறதே!

தன் கரங்களால் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.  அவன் தலை மீண்டும் சுழன்றது.  அவன் கால்களும், கைகளும் விறைத்துப் போயின.  அவன் வாயைத் திறந்து கொண்டு வேகமாக மூச்சு விட ஆரம்பித்தான். அவன் மூளை வேலை செய்யவில்லை.  எங்கெங்கு நோக்கினும் கருமையான இருட்டே தெரிந்தது.  அவ்வளவு கருமையில் அவனால் யோசிக்கவே முடியவில்லை. ஆனால் அந்தக் கருமையிலும் எலும்புகளால் ஆன மாலையை அணிந்த வண்ணம் ருத்ரன் தோன்றினார்.  அழிவின் கடவுள்!  அப்போது அவனுக்கு அதே வார்த்தைகள், ஏற்கெனவே முன்னொரு முறை அவன் கேட்ட அதே வார்த்தைகள் இப்போதும் கேட்டன! “ ஜராசந்தா, உன்னால் ஆரிய வர்த்தத்தை ஒருக்காலும் வெல்ல முடியாது. குறைந்தது நூறு அரசர்களின் தலைகளைக் கொய்து கொண்டு வந்து எனக்குச் சமர்ப்பணம் செய்!  பின் ஒருக்கால் முடியலாம்.  நினைவில் வைத்துக் கொள்! நூறு அரசர்களின் தலைகள்! “

கண்ணன் எச்சரிக்கிறான்!

“நான் போய்க் கொண்டே இருக்கிறேன்.  ஆனால் மீண்டும் உனக்கு நான் எச்சரிக்கை செய்கிறேன்.  திரௌபதியை மட்டும் கடத்த நினைத்தாயெனில், உன் தலை உன்னிடம் இருக்காது;  பூமியில் விழும்!” என்று சிரித்தபடியே சொன்ன கிருஷ்ணன் எழுந்திருக்கும் பாவனையில் இருந்தான்.  அவனை முறைத்துப் பார்த்த ஜராசந்தன், “நீ மகத நாட்டு வீரர்களைக் குறித்து எதுவும் அறியவில்லை;  உன் தலையை நான் இதோ இப்படி ஒரு நிமிஷத்தில் வெட்டிச் சாய்ப்பேன்!” என்ற வண்ணம் கைகளால் சொடுக்கிக் காட்டினான்.

“செய்; முடிந்தால் உடனே என் தலையை வெட்டிவிடு!” சவால் விட்டான் கிருஷ்ணன்.  அவனைப் பார்த்துக்குறும்பாகப் புன்னகைத்தான்.  “என்னிடம் சவால் விடாதே இளைஞனே!  என் வீரர்களின் வீர ஆவேசம் குறித்து நீ இன்னும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை.  அவர்களுக்கு எப்போது  என்ன செய்ய வேண்டுமென்று நன்கு தெரியும்.”  உள்ளுக்குள் கொதித்துக் கொண்டிருந்தான் ஜராசந்தன். அதோடு  தான் இப்போது கிருஷ்ணனை ஏதும் செய்ய முடியாது என்னும் உண்மை அவனைச் சுட்டது.  அது அவன் கோபத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.  கிருஷ்ணன் சவால் விட்டதின் காரணத்தை நினைத்ததுமே உள்ளூற நடுங்கினான்.  அவன் கை, கால்களெல்லாம் பதறின.  கிருஷ்ணனின் ஒரு தலை மயிருக்கு ஊறு விளைவித்தால் கூட இங்கே கூடி இருக்கும் அனைத்து அரசர்களும் மாபெரும் புரட்சி செய்யக் கிளம்பிவிடுவார்கள்.  மிகக் கடுமையான விளைவுகள் ஏற்படும். யாதவர்கள் மட்டுமின்றி, பாஞ்சால நாட்டுக்காரர்கள், விராடர்கள், குரு வம்சத்தினர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்துவிடுவார்கள்.  பின்னர் மகதத்தை அழிப்பது அவர்களுக்குத் தூசு மாத்திரம்.  மறுநாள் சூரிய அஸ்தமனத்துக்குள் ஒன்றில் இரண்டு பார்த்துவிடுவார்கள்.  இந்த ஆரியர்களின் விழாக்களிலோ, நிகழ்வுகளிலோ பங்கெடுத்துக் கொண்டால் இப்படித் தான்.  நமக்கு நாம் தான் கட்டுப்பாடு விதித்துக்கொள்ளவேண்டும்.

“மகத மன்னா!  நீ நன்கு அறிவாய்!  இப்போது இந்த இரவில் உன்னால் என்னைக் கொல்லவும் முடியாது.  அதே போல் நாளை விடிந்தால் உன்னால் திரௌபதியைக் கடத்தவும் முடியாது. “  கிருஷ்ணன் பேச்சை நிறுத்தியதும், ஜராசந்தன் அவனையே விடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவன் கண்களில் கோபம் கொண்ட சிங்கத்தின் சீற்றம் காணப்பட்டது.   இவை எதற்கும் கிருஷ்ணன் கவலைப்படவே இல்லை.  தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தான்.

“அவளை நீ கடத்துவதற்குக் கிடைக்கும் முதல்  வாய்ப்பு  யக்ஞசாலையில் இருந்து அவள் சுயம்வர மண்டபம் செல்லும்போது மற்ற நாட்டு இளவரசிகளால் சூழப்பட்டு ஊர்வலமாக வருவாள்;  அந்த நேரம் நீ கடத்த நினைக்கலாம்.  ஆனால் அந்த நேரம் நான் முக்கிய ராஜபாட்டையில் உனக்காகக் காத்திருப்பேன்.  நீ உன் ரதத்தைப் பாதை மாற்றிப் பயணப்பட யத்தனித்தாய் எனில்,  அதாவது மண்டபத்திற்குச் செல்லும் நேர்வழியை விட்டுவிட்டு, மகதம் செல்லும் சாலையில் பயணப்பட ஆரம்பித்தால், திரௌபதியுடன் தான், உன் தலை உன்னிடம் இருக்காது.  என் சுதர்சனச் சக்கரம் அதை வெட்டிச் சீவி விடும். “ கிருஷ்ணன் பேசுவதை எல்லாம் கேட்ட ஜராசந்தனுக்குக் கோபம் வந்தாலும் தலையையும் சுற்றியது.  தன் விதியே அங்கே வந்து கிருஷ்ணன் குரலில் பேசுவது போல் இருந்தது அவனுக்கு.   ஆனால் கிருஷ்ணன் தொடர்ந்தான்.

“அடுத்த வாய்ப்பு உனக்கு சுயம்வர மண்டபத்தில் கிடைக்கும்.  யாருமே போட்டியில் வெல்லாமல் போனாலோ அல்லது வென்றவர் திரௌபதியைத் தூக்கிக் கொள்ளும்போதோ, அங்கிருக்கும் அரசர்கள் ஆரவாரம் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். அப்போது நீ முயலலாம்.  ஆனால் பெரிய அளவில்  கலகம் பிறக்கும்.  நான் அங்கே தான் அந்த அரசர்களுக்கு மத்தியில் தான் இருப்பேன். “

“என்னிடம் ஏன் இதை எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய்?”  கோபமும், சீற்றமும் பொங்கக் கேட்ட ஜராசந்தன், இந்த இளைஞன் எவ்வளவு தூரம் யோசித்துத் தான் எப்படி எல்லாம் நடவடிக்கைகள் எடுப்போம் என்பதைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறானே என வியந்தான்.   தான் திரௌபதியைக் கடத்திச் செல்லக் கூடிய வாய்ப்புக்களை எல்லாம் அலசி ஆராய்ந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து கொண்டான். ஆனால் கிருஷ்ணன் அத்தோடு அவனை விடவில்லை.

“ ஆரியவர்த்தத்தின் நெறிமுறைகளையும், விதிமுறைகளையும் நினைவில் வைத்துக்கொள் மகத மன்னா!ஒரு பெண்ணை அவள் விருப்பத்துக்கு மாறாக அடைய விரும்புவனைக் கொன்றுவிடுவார்கள்.  அவனுக்குக் கொடுக்கும் அதிக பக்ஷ தண்டனை மரணம் தான். இதை மறவாதே!” என்றான்.

ஏளனமாகச் சிரித்தான் ஜராசந்தன். “நீ மட்டும் ருக்மிணியைக் கடத்தவில்லையா?  அப்போது?” என்றும் கேட்டான்.

“ஆம், கடத்தினேன்.  ஆனால் வற்புறுத்தி அவளைத் தூக்கிச் செல்லவில்லை.  அவளாக விரும்பி என்னிடம் வந்தாள்.  என்னை மணம் செய்து கொள்ள விரும்பினாள்.  அவள் விருப்பத்தின் மேலேயே நான் அவளைத் தூக்கிச் சென்று மணம் செய்து கொண்டேன்.  ப்ருஹத்ரதனின் அருமை மகனே, ஜராசந்தனே, நீயோ அல்லது  உன் மகனோ, அல்லது உன் பேரனோ, யாராக இருந்தாலும் திரௌபதியைக் கடத்திக் கலகம் உண்டு பண்ணாமல் இருக்க வேண்டும். “

“நீ யாரடா இடைச்சிறுவன் என்னை மிரட்டி பயமுறுத்துவது? “ மிக ஆவேசமாகக் கத்தின ஜராசந்தன் கிருஷ்ணனின் மேல் தன் கைகள் பாய்ந்து அவனைக் கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்துக் கொன்று விடுமோ என்னும் பயத்தில் இருகரங்களையும் கோர்த்துக் கட்டிக் கொண்டான்.  தன்னை அடக்கிக் கொள்ள மிகவும் பாடுபட்டான்.

“நான் உன்னை மிரட்டவும் இல்லை;  பயமுறுத்தவும் இல்லை.  திரௌபதியைக் கடத்த நேர்ந்தால் என்ன நடக்கும் என்பதைத் தான் உனக்கு விளக்கினேன்;  ஒரே ஒரு ஆலோசனை உனக்கு இப்போது கூற விரும்புகிறேன்.   ஆசாரியர் சாந்தீபனி மிகக் கடுமையான ஒரு வில் வித்தைப் போட்டிக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்.  உன்னுடைய இளவரசர்கள் எவராலும் அந்தப் போட்டியில் வெல்ல முடியாது.  ஒருவேளை உன்னால் இயலும்.  நீயும் அதில் கலந்து கொள்ள ஆசைப்படுவாய்!  திரௌபதியை விடக் கூடாது என்று உன்னுள்ளும் எண்ணம் இருக்கும்.  ஆனால் அது சரியாக இருக்குமா?  யோசித்துப் பார்!”

“நீ, உன்னுடைய இந்த முதுமைப் பிராயத்தில், இந்த வயதில்,  உன்னுடைய சக்கரவர்த்தித் தகுதியில், இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டு, உன் பேத்தியை விடக் குறைவான வயதுள்ள ஒரு இளம்பெண்ணை வெல்வது எனில்!   ஏற்கெனவே உனக்குக் கணக்கற்ற மகன்களும், எண்ணற்றப் பேரன்களும் உள்ளனர்.  நினைத்துப் பார்!  இதெல்லாம் நீ போட்டியில் கலந்து கொண்டு ஜெயித்தால் ஏற்படப் போகும் விளைவுகள்.  மாறாக நீ தோற்று விட்டால்? இங்குள்ள அனைத்து அரசர்கள், இளவரசர்கள் அனைவருக்கிடையேயும் நகைப்புக்கிடமானவனாக மாறிவிடுவாய்.  அப்புறம் நீ என்ன சக்கரவர்த்தி! சக்கரவர்த்தி என்னும் உன்னுடைய கௌரவம் மண்ணோடு மண்ணாக நசித்துப் போகும். நீ வேண்டுமானால் உன்னைச் சக்கரவர்த்தி என அழைத்துக்கொள்ளலாம்;  ஆனால் எந்த அரசனும் உன்னுடன் சேர்வதற்குத் தயங்குவான். உனக்கு உதவிக்கும் வரமாட்டான்.  “

கண்ணனின் சிரிப்பும், ஜராசந்தன் கொதிப்பும்!

ஜராசந்தன் தைரியசாலி தான். வீரம் செறிந்தவனும் கூட.  அதோடு வாசுதேவ கிருஷ்ணன் வந்திருப்பதைக் கேட்டதும், அவனுள் ஏற்பட்ட ரௌத்திரம் தாங்க முடியாமல் இருந்ததால் அதை அப்படியே அவனிடம் நேரிலும் காட்ட விரும்பினான்.  ஆனால் அவன் என்னதான் தான் கோபமாய் இருப்பதாய்க் காட்டிக் கொண்டாலும் உள்ளூற ஒரு உறுத்தல் இருக்கத் தான் செய்தது. என்னதென்று அறியாத ஓர் உள்ளுணர்வு அவனை மிகவும் தொந்திரவு செய்தது.  காம்பில்யத்திற்கு சுயம்வரத்தில் பங்கெடுத்துக்கொள்ளக் கிருஷ்ண வாசுதேவன் வந்திருக்கிறான் என்னும் செய்தி கிட்டியதுமே அவன் முன் ஜாக்கிரதையுடன் தான் இருந்தான்.  அவன் எச்சரிக்கை நரம்புகள் தூண்டப்பட்டு எப்போதுமே எச்சரிக்கை உணர்வோடு இருந்தான்.  ஆனால் அதன் மூலம் குறிப்பிடத் தக்க நன்மை ஏதும் அவனுக்கு ஏற்படவே இல்லை.


ஒவ்வொரு சமயமும் இந்த மாட்டிடையன் அவனுடைய திட்டங்களை எல்லாம் மூழ்கடித்து வலுவற்றுப் போகச் செய்து விடுகிறான் என்பதே அவன் கடந்த காலங்களில் அனுபவித்த ஒன்று.  ஆனால் இப்போது இங்கே இந்நேரத்தில் தன்னந்தனியாக அன்றோ வந்திருக்கிறான்?  இப்போது தன் ஜன்ம வைரியின் எதிரே அமர்ந்திருக்கும் இந்த நேரத்தில் அவன் பேரிடர் ஒன்று வரவிருக்கிறது என்பதை அனுமானித்தான்.   மெலிதாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்த விளக்கொளியில் அவனெதிரே அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணன் உருவமற்ற ஒரு ஆவியைப் போல/ ஒரு பேயைப் போல் ஜராசந்தனுக்குத் தோன்றினான்.

அதற்கு மேல் ஜராசந்தனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.  “இங்கே ஏன் வந்தாய்?” என்று மிகக் கடுமையாகக் கண்ணனிடம் கேட்டான்.  

“சொல்கிறேன், கேள்!  வீணாக என்னை கோமந்தகம் முழுதும் தேடி அலைந்தாய்!  மத்ராவிலும் அப்படித் தான் தேடினாய்.  இதோ இங்கே உன் கண்ணெதிரே இந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் உன் கூடாரத்தினுள்  நான் நிராயுதபாணியாக தன்னந்தனியாக  வீற்றிருக்கிறேன். “

“நீ என் ஜன்ம வைரி!” கத்தினான் ஜராசந்தன் ஆக்ரோஷம் பொங்க.  “ஆம், எனக்குத் தெரியும்.  இருந்தும் நான் என்னை உன்னிடம் ஒப்புக் கொடுக்க வந்துள்ளேன்.” என்று புன்னகையுடன் கூறினான் கிருஷ்ணன்.  தன் தாடியைப் பிடித்து நீவிக் கொண்டே ஜராசந்தன் யோசித்தான்.  எதுவும் பேசாமல் கிருஷ்ணனையே பார்த்தான்.  தன் மனதினுள் தன்னுடைய பலம் அனைத்தையும் சேகரிக்க முயன்றான்.    தான் உள்ளூர  அடைந்திருக்கும் அச்சம் வெளிப்படக் கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தான்.  கண்ணனைப் பார்த்து, “ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?” என்று கேட்டான்.

“இங்கே இதோ இருக்கும் யுவராஜா சஹாதேவன், இளவரசன் விதந்தா ஆகியோர் முன்னால் நான் அந்தக் காரணத்தைச் சொல்லியே ஆகவேண்டுமா?  ஒருவேளை நாம் பேசிக்கொள்வது நம் இருவருக்குள் மட்டுமே இருக்கட்டும் என நீ விரும்பலாம்.  நாம் மிகப் பழைய எதிரிகள் அல்லவா? இந்தத் தலைமுறையைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் நம் சண்டையிலிருந்து விலகி இருக்கட்டும். “ சொன்ன கிருஷ்ணன் முகத்தில் குறும்புப் புன்னகை தவழ்ந்தது.  முதலில் கொஞ்சம் தயங்கிய ஜராசந்தன் பின்னர் தன் தலை அசைவின் மூலம் சஹாதேவனையும், விதந்தாவையும் வெளியேற்றினான். இருவருமே மிகத் தயக்கத்துடனேயே வெளியேறினார்கள்.  என்னதான் ஜராசந்தன் வலிமை மிக்கவனாக இருந்தாலும், தன் பரம வைரியின் தயவிலேயே இருக்கிறான் என்பதை மறவாமல் அந்தக் கூடாரத்தின் வெளியே அழைத்தாலோ, அல்லது விரும்பத் தகாத சம்பவங்கள் நிகழ்வது தெரிந்தாலோ உடனே செல்லும்படியாகத் தயார் நிலையில் நின்று  கொண்டனர்.

“ஏன் வந்தாய் நீ?” ஜராசந்தன் குரல் மீண்டும் பொறுமையற்றுக் கேட்டது கிருஷ்ணனை.

“உன்னைப்பேரழிவிலிருந்து காக்கவே!” என்றான் கிருஷ்ணன்.  “எனக்கு உன் உதவி தேவை இல்லை.  இப்போது மட்டுமல்ல.  எப்போதுமே! உன் நேரத்தை வீணாக்காமல் இங்கிருந்து செல்!” என்று கடுமையாகக் கூறினான் ஜராசந்தன்.

“நான் என் நேரத்தை வீணடிக்கவென்று வரவில்லை.  உனக்கு ஒரு ஆலோசனை கொடுக்கவே வந்தேன்.” என்றான் கிருஷ்ணன்.

“நீ எனக்கு ஆலோசனை கொடுக்கப் போகிறாயா? ஹூம்!” என்று இறுமாப்புடன் கூறினான் ஜராசந்தன்.

“ஆம்!” என்று பொறுமையுடன் கூறிய கிருஷ்ணன் தொடர்ந்து, “திரௌபதியைக் கடத்தும் எண்ணத்தை விட்டு விடு!” என்றான்.  “இதுவே என் ஆலோசனை!” என்றும் கூறினான்.

ஜராசந்தனின் பொறுமை எல்லாம் பறந்தே போய்விட்டது.  தன் இரை மீது பாயத்துடிக்கும் சிங்கத்தைப் போலப் பாய்ந்தான்.  தன் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டான்.  செய்வதறியாமல் தவித்தான். “என்ன பேசுகிறாய் நீ! திரௌபதியைக் கடத்துவதா?  சற்றும் மரியாதையில்லாமல் துடுக்குத்தனமாக என்னவோ உளறுகிறாய்!  நாங்கள் இங்கே சுயம்வரத்தில் திரௌபதியை வென்று மருமகள் ஆக்கிக்கொள்ளவே வந்துள்ளோம்.” என்றான்.

“அப்படியா?  எனில் எனக்கு நீ வாக்குறுதி கொடு!  உன்னுடன் வந்திருக்கும் மகதர்களில் எவருமோ, உன் மகனோ, உன் பேரனோ எவருமே திரௌபதியைக் கடத்த முயற்சிக்க மாட்டார்கள் என வாக்குறுதி கொடு!” கிருஷ்ணன் கேட்டான்.  கோபத்தை அடக்கிக்கொள்ள முயன்ற ஜராசந்தன் தன் படுக்கையில் இருந்த மெத்தையையும் , தலையணைகளையும் கசக்கினான். தூக்கி எறிந்தான்!”எவ்வளவு தைரியம் உனக்கு!  என்னிடமா வாக்குறுதி கேட்கிறாய்? மகதச் சக்கரவர்த்தியிடமா? “ என்று பொங்கினான்.

“நான் ஒன்றும் ஒரு சாமானியன் அல்ல;  நானும் தகுதி படைத்தவனே.  நீ என்னை கோமந்தகத்தில் கொன்றுவிட மிகப் பாடுபட்டாய் ஆனால் இயலவில்லை;  உன்னை நான் கோமந்தகத்திலேயே கொன்றிருக்க முடியும். என் சகோதரனின் தண்டாயுதத் தாக்குதலில் இருந்து உன்னை நான் காப்பாற்றி அனுப்பினேன்.  இல்லை எனில் நீ இன்று உயிருடன் இருந்திருக்கவே முடியாது. “


“நீ விதர்ப நாட்டு   இளவரசியை  உன் எண்ணங்களுக்கு ஏற்றாற்போல் நடத்திச் செல்லவும் நினைத்தாய். உன்னுடைய அரசியல் கொள்கைகளை நிறைவேற்றக் கருவியாகப் பயன்படுத்த எண்ணினாய்.  அவளை நான் தூக்கிச் சென்றேன்.  அதுவும் உன் கண்ணெதிரே தூக்கிச் சென்றேன்.  யாதவர்களை அடியோடு ஒழித்துக்கட்ட எண்ணினாய்.  உன்னுடைய கொடுங்கோன்மையிலிருந்து தப்பிய அவர்கள் இன்று செல்வாக்குடனும், அதிகாரத்துடனும், செல்வத்துடனும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.   நான் இங்கே உன்னை எச்சரிக்க வந்தேன் எனில் அது தகுதியான ஒன்று என்பதை ஒப்புக் கொள்! புரிந்து கொள்!  நான் சொல்வதைக் கேட்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதைத் தெரிந்து கொள்! ” கிருஷ்ணன் பேசப் பேச ஜராசந்தன் பற்களைக் கடித்தான்.  கோபத்தில் கொந்தளித்தான்.

கிருஷ்ணனின் சொல் வன்மை ஜராசந்தனைப் பிரமிக்க வைத்தாலும், அவனைப் பார்த்து, “நீ அகந்தை பிடித்த இளைஞன்!  கர்வக்காரன்!” என்றான் ஜராசந்தன்.  “ஆம், அதனால் என்ன? நான் உன் சிநேகிதனும் இல்லை தான்.  ஆனாலும் இங்கே உனக்கு தயவு செய்ய உனக்காக ஒரு சேவை செய்யவே வந்திருக்கிறேன்.”  இதைச் சொன்ன கிருஷ்ணன் குரலில் எவ்விதமான தடுமாற்றமும் இல்லை.

“நான் உன் சிநேகிதனாக இருக்க விரும்பவில்லை;  நீயும் என் சிநேகிதத்தை விரும்பாதே! இப்போது மட்டுமல்ல; எப்போதுமே! “ என்றான் ஜராசந்தன்.

“எனக்கு அது நன்றாகவே தெரியும்.  நானும் உன்னை என் சிநேகிதனாக அங்கீகரிக்கவே மாட்டேன்.” என்றான் கிருஷ்ணனும்.  “ என் மருமகன் கம்சனை நீ கொன்றதை என்னால் ஒரு போதும் மறக்க இயலாது;  அதற்காக உன்னை நான் மன்னிக்கவும் மாட்டேன்.  தெரிந்து கொள்!” என்றான் ஜராசந்தன்.

“நான் உன் மன்னிப்பை எதிர்பார்த்தெல்லாம் இங்கே வரவில்லை.  எனக்கு உன் மன்னிப்பும் தேவை இல்லை. உன்னை நீயே காப்பாற்றிக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு அளிக்கிறேன்.  திரௌபதியைக் கடத்தும் எண்ணத்தை விட்டுவிடு!” என்றான் கிருஷ்ணன்.

கண்ணனின் துணிவு ஜராசந்தனை பிரமிக்க வைத்தது.  “யார் சொன்னார்கள் நான் திரௌபதியைக் கடத்தப் போவதாய்?  நீ யார் என்னை இதைச் செய்யாதே என்பதற்கும், செய் எனக் கட்டளை இடுவதற்கும் யார் நீ?  உனக்கு என்ன உரிமை?  இடைப்பயலே, என்னை மிரட்டவா செய்கிறாய்?  உன்னால் முடியுமா?  இதே ரீதியில் நீ பேசிக் கொண்டு போனாயானால் உன் தலையைச் சுக்கு நூறாக்கி விடுவேன். “

அவனைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளும் பார்வையுடன் பார்த்த கிருஷ்ணன் சிரித்தான். “இதோ பார், என் தலையை உடைக்கும் துணிச்சல் உனக்கிருந்தால் அதை இப்போதே செய்!  ஆனால் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்;  அப்படி நீ செய்தால் இங்கே வந்திருக்கும் அரச குலத்தினர் அனைவரும் ஒன்று கூடி காம்பில்யப் படைகளுடன் சேர்ந்து உன்னுடன் போர் தொடுப்பார்கள்.  உன் உயிரை எடுக்க நினைப்பார்கள்.  சுயம்வரத்திற்கென ஏற்படுத்தப்பட்டப் புனிதமான நெறிமுறைகளை நீ மீறிவிட்டாய் என நினைப்பார்கள்.  சுயம்வரத்தில் கலந்து கொள்ள வந்திருக்கும் ஒரு விருந்தாளி கொல்லப்பட்டாலும் அதற்குப் பழி வாங்குவார்கள்.  எவன் கொன்றானோ அவன் உயிருடன் இருக்க மாட்டான்.”

“என்ன புனிதமான ஒழுங்கு நெறிமுறைகளா?  அப்படி எனில்? “ ஜராசந்தன் வியப்புடன் கேட்டான்.

“ஆம், தர்மத்திற்கு உட்பட்டப் புனிதமான ஒழுங்கு நெறிமுறைகள்;  அதற்கு உட்பட்டே சுயம்வரங்கள் நடக்கின்றான.  அநாதியான காலம் தொட்டு இவை கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன.  சுயம்வரம் என்பதே ஒரு புனிதமான கோலாகலமான விழா! “

“நீங்களும் உங்கள் ஆர்ய ஒழுங்கு நெறிகளும்!  இவற்றைக் கண்டாலே எனக்குக் குமட்டுகின்றது.”

“பின் ஏன் இந்த சுயம்வரத்தில் கலந்து கொள்ள வந்தாய்? “

“போய்விடு, ஒழிந்து போ!  போய்விடு!” கத்தினான் ஜராசந்தன்.  கிருஷ்ணன் சொல்வதன் உண்மையான பொருள் புரிந்ததால் அவன் பொறுமை பறி போனது.  “என்னுடைய வேலைகளில் தலையை நுழைக்காதே!  இங்கிருந்து சென்றுவிடு!” என்றான் ஜராசந்தன்.

ஜராசந்தன் முன் கிருஷ்ண வாசுதேவன்!

என்ன கிருஷ்ண வாசுதேவனா?  இவனைக் குறித்துத் தானே இந்த அரசர்கள், மக்கள் அனைவரும் பேசிக் கொள்கின்றனர்!  சாகசங்களை நிகழ்த்துபவன்! அதிசயங்களை நடத்துவான்.  நடக்க முடியாத ஒன்றை நடத்திக்காட்டுவான். இவனைப் பார்த்தாலே போதும் என மக்கள் தவமிருக்கின்றனரே!  அவனா இங்கு?  அதுவும் ஜராசந்தனின் கூடாரத்தில்!  விதந்தாவின் கண்கள் ஆச்சரியத்திலும் திகைப்பிலும் அகல விரிந்தன.  அவனால் இதைச் சற்றும் நம்பமுடியவில்லை.  நிஜமாகவே கிருஷ்ண வாசுதேவனா ?  தன் கண்களை நன்கு தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டு மீண்டும் பார்த்தான்.  இவன் உண்மையாகவே கிருஷ்ண வாசுதேவனா?  ஆம், ஆம், அப்ப்படித் தான் இருக்கும். அதோ அந்த நிறம்! கறுப்பா அது? எப்படிப் பளபளவென இருக்கிறது?  அழகான கறுப்பு நிறம்!  அதோடு அவன் தலையில் சூடி இருக்கும் மயில் பீலி! ஆம், இவன் உண்மையில் கிருஷ்ண வாசுதேவன் தான்!  அவன் தானே மயில் பீலியைச் சூடிக் கொள்வான் என்கிறார்கள்.  மற்ற யாதவர்களிலிருந்து இவன் தனியானவன் என்பது இந்த மயில் பீலியின் மூலம் அறியலாம் என்பார்களே! அதற்குத் தானே இதைச் சூடிக் கொண்டே வந்திருக்கிறான்.

அப்போது கிருஷ்ணன், “ நீ இப்போது போய் சக்கரவர்த்தியை எழுப்புகிறாயா இல்லையா?” என்று அமைதியாகக் கேட்டான்.  விதந்தாவுக்கு சக்கரவர்த்தி ஜராசந்தனும், மற்றவர்களும் கிருஷ்ண வாசுதேவனுடைய பகையையும் விரோதத்தையும் பெரிதும் பாராட்டி வருவதைக்  குறித்து நன்கு தெரியும். ஆகவே சக்கரவர்த்தி இவனைப் பார்க்க விரும்பமாட்டான் என்று நினைத்து, “ பிரபுவே, நீங்கள் அவரைப் பார்ப்பது இயலாத ஒன்று, “ என்று மன்னிப்புக் கேட்கும் தோரணையில் கூறினான்.

“ஓ, அப்படியா?  ஒருவேளை சக்கரவர்த்தி என்னைப் பார்க்க மறுத்தாரெனில் நான் அளிக்கும் செய்தியை அவரிடம் சேர்ப்பிக்க முடியுமா?  அப்படி உன்னால் நேரடியாகச் செய்ய இயலாதெனில், யுவராஜா சஹாதேவன் மூலம் அனுப்பி விடு.  சொல் உன் சக்கரவர்த்தியிடம்:  ஒரு முறை கோமந்தகத்தில் வாசுதேவன் உன் உயிரைக் காப்பாற்றினான்.   மீண்டும் உன் உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்புகிறான்.  ஆனால் நீ அவன் அவ்வாறு செய்யும்படி அவனை சுதந்திரமாக விட வேண்டும்.” என்ற கிருஷ்ணன், மேலும் யோசித்து, “இதோ உனக்கு தைரியம் இருந்தால் இதையும் சேர்த்துக் கொள்: கிருஷ்ண வாசுதேவன் சொல்வது என்னவெனில் நீ இப்போது உடனடியாக அவனைப் பார்க்கவில்லையெனில் மூவுலகிலும் சேர்ந்து வந்தாலும் உன்னைக் காப்பாற்ற முடியாது. “ என்று நிறுத்தினான்.  விதந்தா கலக்கமடைந்தான்.  செய்தியின் உட்பொருள் அவனை வெகுவாகத் தாக்கியது.  திகைப்புடன், “நான் எப்படி இம்மாதிரி ஒரு பயங்கரமான எச்சரிக்கைச் செய்தியைச் சக்கரவர்த்தியிடம் சேர்ப்பிக்க இயலும்?” என்று கிருஷ்ணன் சொன்னதற்கு ஆக்ஷேபம் தெரிவித்தான்.

“நான் பயமுறுத்தவே இல்லை.  உண்மையில் அவனைக் காப்பாற்றவே வந்துள்ளேன்.” என்று கிருஷ்ணன் சர்வ சாதாரணமாகச் சொன்னான்.  இதைக் கேட்ட விதந்தா சற்று நேரம் தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.  விஷயம் மிகவும் முக்கியமானது, தீவிரமானதும் கூட.  இவ்வளவு அதிகாரம் படைத்த இந்த விருந்தாளி சொல்வதைச் செய்ய முடியாது என்று அவனால் சொல்ல முடியாது.  அதைவிடப் பெரிய ஆபத்து வேறெதுவும் இல்லை.  கண்ணனைப் பார்த்து, “நீங்கள் தயவு செய்து சற்றுக் காத்திருக்க முடியுமா, பிரபுவே!  நான் உங்கள் செய்தியை முதலில் யுவராஜாவிடம் சேர்ப்பிக்கிறேன்.  நீங்கள் இருவருமே மாட்சிமை பொருந்திய சக்கரவர்த்தியை தரிசிக்க விரும்புகிறீர்களா?” என்று பணிவுடன் கேட்டான்.

“இல்லை, நான் மட்டுமே சந்திக்கிறேன். உத்தவன் இங்கே காத்திருப்பான்.  யுவராஜாவிடம் சொல்வாய்.  என்னிடம் ஆயுதங்கள் ஏதும் இல்லை.  ஒரே ஒரு வாளை மட்டும் ஏந்தி வந்துள்ளேன். அதையும் இங்கே உத்தவன் பொறுப்பில் ஒப்படைத்துவிட்டு வரத் தயாராக இருக்கிறேன்.  நான் அமைதியின் தூதுவனாகவே வந்துள்ளேன்.”

“தங்கள் விருப்பம் என் சித்தம் ஐயா!” என்ற விதந்தா உள்ளுக்குள் தான் கொண்டு போக வேண்டிய செய்தியின் பயங்கரத்தைக் குறித்து ஆச்சரியம் அடைந்திருந்தான்.   இதைச் சக்கரவர்த்திக்கு எப்படிச் சொல்வது?  அவன் உள்ளே சென்றான்.  உத்தவன் கிருஷ்ணன் பக்கம் திரும்பினான். “நீ மிகவும் பிடிவாதக் காரனாக இருக்கிறாய் கிருஷ்ணா!  இப்போது தன்னந்தனியாகச் சக்கரவர்த்தி ஜராசந்தனைச் சந்திக்க வேண்டிய காரணம் என்ன?”

கிருஷ்ணன் சிரித்தான். “அவனுக்கு நம்மில் யாராவது ஒருவரைத் தான் கொல்ல முடியும்.  இருவரையும் அவனால் கொல்ல முடியாது.  ஆகவே நீ இதை நினைவில் வைத்துக்கொள்.  ஒரு வேளை எனக்கு ஜராசந்தனைச் சந்திக்கையில் ஏதேனும் நேர்ந்தாலும் நீ இருக்கிறாய்.  ஐந்து சகோதரர்களையும் எப்படியேனும் கண்டு பிடித்துவிடு! “ சொல்லிக் கொண்டே உத்தவனைத் தோள்களில் தட்டிக் கொடுத்து ஆதுரத்துடன் அணைத்துக் கொண்டான்.  கிருஷ்ணன் ஒரு முடிவுடன் இருப்பதைக் கவனித்த உத்தவனும் மேலும் கேள்விகள் கேட்கவில்லை.   வெகு நேரம் அவர்கள் காத்திருந்த பின்னர் விதந்தா யுவராஜா சஹாதேவனுடன் திரும்பி வந்தான்.
“ஓ, இது கிருஷ்ண வாசுதேவன் அல்லவோ? உண்மையிலேயே இந்த இரவில் இந்த நேரத்தில் நீ சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க விரும்புகிறாயா?” அவன் எவ்வளவு தான் அடக்கிக் கொண்டாலும் அளவு கடந்த சினத்தில் இருப்பது குரலில் வெளிப்பட்டது.


“ஆம், யுவராஜா!  உங்கள் ஆச்சரியமும், திகைப்பும், சந்தேகமும் எனக்குப் புரிகிறது.  நான் சக்கரவர்த்தியின் நண்பன் அல்ல.  அவருக்கும் நான் நண்பன் அல்ல.  என்றாலும் நான் அவரைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்.  அதுவும் தன்னந்தனியாக.  உங்களுடன் நான் ஆயுதங்கள் ஏதும் இல்லாமல் வந்து சக்கரவர்த்தியைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்.  நிராயுதபாணியாக வருகிறேன். இதோ என்னுடைய இந்த வாளை இங்கேயே உத்தவனிடம் கொடுத்துவிட்டு வருகிறேன்.  இதிலிருந்து நீங்கள் நான் என் உயிரைப் பணயம் வைத்து முக்கியமான ஒரு செய்தியைச் சக்கரவர்த்திக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.”

“அப்படி அது அவ்வளவு முக்கியமானதா?”

“ஆம், முக்கியமானது தான். விஷயம் முக்கியம் இல்லை என்றால் நான் இங்கே வந்திருக்கவே மாட்டேன் என்பதை நீங்கள் அறியவில்லையா?”

விஷயத்தின் முக்கியத்துவம் புரிந்த சஹாதேவனும் கூடாரத்தினுள் சென்று மெதுவாக ஜராசந்தனை எழுப்பினான்.   கிருஷ்ண வாசுதேவன் காண விரும்புவதைச் சொல்லிவிட்டு, அவனை இங்கே அழைத்து வரலாமா என்றும் வினவினான்.   அவன் வருகையைச் சற்றும் விரும்பாத ஜராசந்தன் வேறு வழியின்றி அவனை இங்கே அழைத்து வரும்படி சொன்னான்.  என்றாலும் அவன் விருப்பமின்மை குரலில் பரிபூரணமாக வெளிப்பட்டது.  சஹாதேவன் கிருஷ்ணனைக் கூடாரத்தினுள் அழைத்துச் சென்றான்.  மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்குகளைத் தூண்டிப் பெரிதாக்கிய காவலாளிகள் உடனே வெளியே சென்றனர்.  பெரியதொரு கட்டிலில் விரிக்கப்பட்டிருந்த விஸ்தாரமான மெத்தையில் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஜராசந்தன் அதிலேயே எழுந்து அமர்ந்திருந்தான்.  இவ்வளவு வயதிலும் அவன் உடல் கட்டுடன் இருப்பதையும் எங்கும் சுருக்கங்களோ, வயதானதின் அடையாளங்களோ காணப்படவில்லை என்பதையும் கண்ணன் கவனித்தான்.   தன் நீண்ட தலைமயிரையும், தாடியையும் எடுத்துக் கட்ட முயன்று கொண்டிருந்த கோலத்தில் சிங்கத்தைப் போல் காணப்பட்டான்.  கண்ணன் அங்கே வந்ததில் அவனுடைய விருப்பமின்மை முகத்தில் கோபமாக வெளிப்பட்டு முகம் சிவந்திருந்தது.


எவரும் பேசவே இல்லை.  சஹாதேவன் கட்டிலுக்கு முன்னால் ஒரு ஆசனத்தை எடுத்துப் போட்டுக் கண்ணனை அதில் அமரும்படி ஜாடை காட்டினான்.  கண்ணனும் அமர்ந்து கொண்டான்.  ஒரு உறுமலின் மூலம் கண்ணனின் வரவைத் தான் தெரிந்து கொண்டதைக் காட்டினான் ஜராசந்தன். எவரும் பேசவே இல்லை.  அமைதி.