த்வைபாயனர் பெற்ற பரிசு!

விரைவில் கோதுலி ஆசிரமம் புதியதொரு முகத்தைப் பெற்றது. அங்கிருந்த சுற்றுவட்டாரத்து அனைத்து கிராமங்கள், நதிக்கரையோர ஆசிரமங்கள், ரிஷிகள் வாழும் வனங்கள், மற்றக் குடியிருப்புக்கள் ஆகியவற்றின் மையமாக விளங்கி அனைவரையும் கவர்ந்து இழுத்தது. ஆண்களும் பெண்களும் அங்கே கூட்டம் கூட்டமாக வந்தனர். பராசர முனிவரின் உடலை எரித்த இடத்தினருகில் இருக்கும் நதிக்கரையில் புண்ணிய ஸ்நானம் செய்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டனர். பின்னர் ஆசிரமத்தினுள்ளே சென்று த்வைபாயனரைத் தரிசித்து அங்குள்ள யாக குண்டத்துப் புனித அக்னியையும் வணங்கித் தங்கள் ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டனர். வேட்டைக்காரர்கள் தாங்கள் வேட்டையாடிய மான்களின் தோலைச் சுத்தம் செய்து அங்கே வியாசரிடம் கொடுத்து அங்குள்ள ஸ்ரோத்திரியர்களின் பயன்பட்டுக்கெனப் பரிசளித்துத் தங்களுக்கென வந்திருக்கும் நோய்களுக்கான மருந்துகளையும் ஆசாரியரின் ஆசிகளையும் பெற்றுச் சென்றனர்.

ஆசிரமத்தைப் புனிதப்படுத்துவதற்கென த்வைபாயனர் மேற்கொண்ட யாகங்களில் அங்குள்ள ஸ்ரோத்திரியர்களும் அக்கம்பக்கமிருந்து வந்தவர்களும் பங்கு பெற்று உற்சாகம் அடைந்தனர். ஆரியர்கள் அனைவரும் தங்கள் தங்கள் குழுக்களோடும் குழுவைச் சேர்ந்தவர்களின் குடும்பங்களோடும் அங்கே வந்து  த்வைபாயனருக்கும் ஆசிரமவாசிகளுக்கும் தங்களால் இயன்ற பரிசளித்துச் சென்றனர். தனக்குக் கிடைத்த பரிசுகளை த்வைபாயனர் தனக்கெனத் தனியே வைத்துக் கொள்ளாமல் ஆசிரமவாசிகளுக்கும், காட்டுவாசிகளுக்கும், அவர்கள் குழந்தைகளுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்ததோடு அல்லாமல் ஷார்மிக்கும் தன்னால் இயன்ற உதவியைச் செய்தார். ஆனால் ஷார்மியோ அங்குள்ளவற்றைக் கண்டு கோபமே கொண்டாள். ஆசிரமத்துவாசிகளுக்காகவும், அங்குள்ள ஆசிரமப் பெண்களுக்காகவும் என த்வைபாயனர் ஒதுக்கிய உணவு போதுமானதாக இல்லை. ஆகவே தனக்குள்ளாகச் சத்தமாக முணுமுணுத்துக் கொள்வாள். அவர்கள் நிறையச் சாப்பிடுவதாக த்வைபாயனர் எண்ணிக் கொள்கிறார் என்பது அவள் கருத்து. ஆனால் த்வைபாயனரோ தன்னளவில் மிகவும் அக்ட்டுப்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்து வந்தார். மூன்று நாட்களுக்கு மட்டுமே ஆன உணவுப் பொருளை மட்டுமே சேமிக்கும்படி அங்குள்ள ஸ்ரோத்திரியர்களைக் கட்டாயப்படுத்தினார். அவர்களுக்காகவே த்வைபாயனர் தானும் ஓர் தவ வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு வேத சம்ரக்‌ஷணம் செய்து அது ஓர் தெய்விகம் என்பதை நிலைநாட்டி வந்தார்.

ஒருமுறை விடிகாலையில் யமுனை நதியில் முழங்கால் அளவுத் தண்ணீரில் நின்று கொண்டு அனுஷ்டானங்களைச் செய்து கொண்டிருந்த த்வைபாயனருக்கு திடீரென ஷார்மியும் காட்டுவாசிப் பெண்களும் மோசாவின் கொடூரத்திலிருந்து அதிசயித்தக்கவிதத்தில் தப்பியது குறித்த சிந்தனை தோன்றியது. அப்படியே தான் தப்பியதும் எவ்வளவு பெரிய அதிசயம் என்பதையும் அவர் உணர்ந்தார். அந்தக் கொடூரமான மோசா திடீரெனத் தன்னைத் தானே குத்திக் கொண்டு இறந்ததையும் குறித்து சிந்தித்தார். நிமிர்ந்து விண்ணைப் பார்த்தார். வானம் வெளுக்கத் தொடங்கி இருந்தது. அதிகாலையில் தோன்றும் விடிவெள்ளி நீல நிறத்தில் சுடர் விட்டு ஒளிர்ந்தது.  அடிவானில் மேகங்கள்  கருநிறம் பெற்று அங்குமிங்கும் அலையத் தொடங்கின. அந்த அடர்ந்த கருமேகத் திரளின் இடையிலிருந்து திடீரென அவருக்கு ஓர் மின்னல் கீற்றுப் போன்ற எண்ணம் தோன்றியது. மின்னலே மின்னி மறைந்தது போல் உணர்ந்தார். அதன் முக்கியத்துவம் அவருக்கு மெல்ல மெல்லப் புரிய ஆரம்பித்தது.

அது அவர் தினமும் வணங்கும் சூரியபகவானிடமிருந்து அவருக்குக் கிடைத்திருக்கும் செய்தி. மிகவும் அடக்கத்துடனும், பணிவுடனும், விநயத்துடனும் அவர் சூரியனுக்கு உகந்த காயத்ரி மந்திரத்தைச் சொல்லத்தொடங்கினார். ஓம் பூர்ப்புவஸ்ஸுவ: தத் ஸவிதுர் வரேண்யம் பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி | தியோ யோ ந: ப்ரசோதயாத் |
இந்த பூலோகம், மேலோகம், சுவர்கம் ஆகிய மூன்று உலகங்களுக்கும் மேம்பட்ட சக்தி எதுவோ அந்தப் பரம ஜோதியான சக்தியை நாம் தியானிப்போம். அதன் மூலம் நம் புத்திக்கும் வெளிச்சம் கிட்டட்டும்!
(இது குறிப்பாக பூமி, விண், சுவர்கம் என்பதைக் குறிப்பதாக இருந்தாலும் நம்மிடையேயும் அகத்திலும் புறத்திலும் இம்மூன்றும் இருக்கிறதால் இதை தியானிப்பதன் மூலம் நமக்கு ஞானமாகிய வெளிச்சம் கிட்டவேண்டும் என்பதே பொருள்! நம்மிடையே உள்ள மூவகைக்குணங்களையே அவை சுட்டுகின்றன. இம்மூன்று வகைக் குணங்களில் எந்த குணத்தின் தாக்கத்தில் நாம் இருந்தாலும் இந்த மந்திரத்தை தியானிப்பதன் மூலம் கருத்தை உணருவதன் மூலம் நாம் பரிபக்குவத்தைப் பெறலாம் என்பதே ஆகும்.)

சரி, நாம் இப்போது வியாசரைக் கவனிப்போம். வியாசர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே இருளிலிருந்து விலகி வெளிச்சத்துக்கு வந்தது உலகு. மிகக் கம்பீரமாக உருக்கிய தங்க உருண்டை போல் மெல்ல மெல்ல மேலெழுந்தான் சூரிய பகவான். சுற்றிலும் பொன் வண்ணக் கிரணங்களைப் பரப்பிக் கொண்டு அந்தக் கருமேகங்களிடையே அவன் எழுந்தது மிக அரிய காட்சியாக இருந்தது. தங்கமும், கருமையும் சேர்ந்த நிறத்தில் ஜ்வலித்தன மேகங்கள். சிருஷ்டியின் தத்துவத்தை அவர் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தார். அது பார்க்கப் போனால் மிக எளிமையானதாக இருந்தாலும் வார்த்தைகளுக்கும் உணர்வுகளுக்கும், புத்திக்கும் அப்பாற்பட்டது! எளிதில் விவரிக்க ஒண்ணாதது என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். அந்த ஒளியானது அவருடைய நாடி, நரம்புகளிலெல்லாம் புகுந்து கொண்டு அவருள் ஏற்படுத்திய புத்துணர்வை அவரால் உணர முடிந்தது. எல்லையற்ற ஆனந்தம்! அவர் காதுகளில் கடவுளின் கட்டளை போல் சில வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன! “இந்த பூமியை அனைவருக்கும் உரியதாய் அனைவருக்கும் ஏற்றதாய் புனிதமானதாய் உயர்ந்த கோட்பாடுகள் நிறைந்ததாய் மாற்று! உனக்கு என் ஆசிகள்!”

தான் ஏதோ ஓர் புனிதமான சக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தார் வியாசர். அவருக்கு முன்னால், பல ஆண்டுகள் முன்னால் இருந்த பழைய முனிவர்கள், ரிஷிகளுக்கெல்லாம் என்ன கொடுக்கப்பட்டதோ, அவர்கள் எதை தங்கள் தவத்தாலும் சீரிய வாழ்க்கையாலும் அடைந்தார்களோ அதை அவரும் இப்போது அடைந்து விட்டார் என்பது புரிந்தது. இங்குள்ள அனைத்தும் எல்லாக் கடவுளும், இந்த உலகும் உலகிலுள்ள அனைத்தும் சேர்ந்து ஒன்றே! அனைத்தும் பிரம்மமே என்பதை அவர் உணர்ந்து கொண்டார். சூரிய பகவானுக்கு மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி அர்க்யம் விடுகையில் அவர் மனம் நன்றியிலும் முழுத் திருப்தியிலும் நிறைந்திருந்தது. அதன் பின்னர் கோதுலி ஆசிரமத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் அவர் உணர்ந்து கொண்டார். நிகழ்பவை அனைத்தையும் அதன் போக்கில் நிகழவிட்டுவிட்டுத் தான் சும்மா இருப்பதே சரி என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். அது தான் கடவுளின் ஆணை,. மேலும் ஒரு காரியம் நடப்பதும், நடக்காமல் இருப்பதும் அவர் கைகளில் இல்லை! மேலே உள்ளவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். கோதுலி! அது ஓர் புனிதமான இடம். வெற்றிடம் போல் காணப்பட்டாலும் அங்கே தான் அவர் தந்தை அக்னிக்கடவுளால் வரவேற்கப்பட்டார். ஆண்களும், பெண்களும் அங்கே வந்து புனிதமான தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்து கொண்டு தங்கள் வழிபாடுகளின் மூலம் அவரவர் கடைப்பிடிக்கவேண்டிய சிருஷ்டி தர்மத்தின் அவசியத்தையும் உணர்ந்து கொள்கின்றனர்.

மெல்ல மெல்ல நாட்கள் நகர்ந்தன. த்வைபாயனர் மட்டுமின்றி ஆசிரமவாசிகள் அனைவருமே ஜாபாலியாவான வாடிகாவின் வரவுக்குக் காத்திருந்தனர். மூன்று, நான்கு வாரங்கள் சென்றபின்னர் தொலை தூரத்தில் நதியின் அடிவாரத்தில் அரசப் படகுகள் வரும் சுவடு தெரிய ஆரம்பித்தது. அனைவரும் ஆவலுடன் பார்த்தனர். ஒன்றல்ல மூன்று அரசப் படகுகள் வந்து கொண்டிருந்தன. ஷார்மி ஆவல் தாங்க முடியாமல் நதிக்கரைக்குச் சென்று தன் கூரிய கண்களால் அனைவரையும் அடையாளம் காண ஆரம்பித்தாள். பின்னர் கத்தினாள். “அதோ, ஜாபாலியா! அவள் மட்டும் வரவில்லை. அவளுடன் மஹாராணி சத்யவதியும் காசி தேசத்து அரசகுமாரிகளும் கூட வந்திருக்கின்றனர். ஆஹா, எல்லோரும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்! அவர்கள் அனைவரையும் தக்க மரியாதையுடன் வரவேற்க வேண்டும்!” என்று அவசரப் படுத்தினாள் ஷார்மி.

அனைவரும் அங்கே நதிக்கரைக்குக் கூடி வருபவர்களை உற்சாகத்துடனும் கொண்டாட்டங்களுடனும் வரவேற்கத் தயாரானார்கள். பின்னர் தங்கள் தலைகளில் தண்ணீர்ப்பானைகளுடன் பெண்களும் ஆடிக்கொண்டும் பாடிக் கொண்டும் ஆண்களும் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்கள். த்வைபாயனர் மீண்டும் தன் பயணங்களைத் தொடரவேண்டும் என்னும் எண்ணத்தில் இருந்தார். அதற்குள்ளாக ஆசிரமத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்னைகளைத் தீர்க்கவேண்டும் என்பதிலும் முனைப்பாக இருந்தார். முதலில் ஷார்மியுடன் தப்பி வந்த பழங்குடிப் பெண்களின் பிரச்னை தலை தூக்கியது. அதன் பின்னர் தீர்த்தத்திற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்ற பிரச்னை! நல்லதொரு பெயராக வைத்தால் தான் அது யாத்ரிகர்களை அங்கே வரவைக்கும். எல்லாவற்றிலும் முக்கியமானதும் சிரமமானதுமாக சுகரின் பிடிவாதம் இருந்தது. அவர் தனக்கென ஓர் இல்லறத்தை அமைத்துக்கொள்ள முற்றிலும் மறுத்து வந்தார்.

பழங்குடிப் பெண்களில் பலரும் திரும்பத் தங்கள் பழைய வாழ்க்கைக்குப்போக விரும்பவில்லை. ஆசிரமத்திலேயே தங்கி சேவை செய்ய விரும்பினார்கள். ஆம், உலகில் அனைவரும் ஒன்று போலவே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். இது தான் அன்று சூரியபகவானிடமிருந்து ஆசாரியருக்குக் கிடைத்த செய்தியில் முக்கியமானது. ஆகவே இவர்களைப் பழங்குடியினர் என்று கருதாமல் ஆசிரமவாசிகளுடன் கலந்து வாழவும் அனைவரும் ஒரே விதமான குலத்தையும் பழக்கங்களையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது. கடவுள் ஒருவரே எனில் ஆண்களும் பெண்களும் கூட அப்படியே! அனைவருமே ஒருவர் தான். அவ்வளவு ஏன்? த்வைபாயனரின் தாய், மஹாராணி சத்யவதி ஆரியக் குலத்தில் பிறக்கவே இல்லை. ஆனால் அவள் மிகவும் மகத்தானவளாகவும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வுள்ளவளாகவும் இருந்தாள். ஆகவே ஓர் ஆரிய அரசனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு இன்று மஹாராணியாக அனைவரும் வணங்கும் இடத்தில் இருக்கிறாள். அதே போல் தான் ஷார்மி அன்னையும். அவள் ஓர் பழங்குடிப் பெண். ஆனால் ஆசாரிய கௌதமரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அவருக்காகவே வாழ்ந்து தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்து வாழ்ந்து வந்தாள். ஆரியப் பெண்களில் சிலரே அவளைப் போல் புனிதமாகவும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடனும் காணப்படுவார்கள். எந்த விதத்தில அவள் குறைந்து விட்டாள்?

த்வைபாயனரின் வருகை!

அவளால் தூங்கக்கூட முடியவில்லை. அங்குள்ள அனைத்துப் பெண்களும் தங்கள் வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு தூங்கப் போய்விடுவார்கள். ஆனாலும் அவளால் தூங்க முடியாது. மெல்ல எழுந்து நதிக்கரைக்குச் சென்று தனியே அமர்ந்து வாய்விட்டு அழுது தன் துன்பத்தைக் கரைக்க முயல்வாள். அவள் வயிற்றின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு பெரிய விம்மல் வந்தது. நெஞ்சே வெடித்து விடும் போல் இருந்தது. “ஓ,என் பிரபுவே, என் ஆசாரியரே, ஏன் என்னைப் பிரிந்தீர்? நான் கடைசி மூச்சை விடும்வரை என்னைப் பாதுகாப்பேன் என்ற உறுதி மொழி அளித்தீரே! அதை மறந்துவிட்டு அந்த உறுதிமொழியை உடைத்துவிட்டு மறைந்தீரே!” என்று புலம்பினாள். எது எப்படியானாலும் கடைசியில் குழந்தை கிருஷ்ணனின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டு விட்டதே! கடவுள் கருணை மிக்கவர் தான். அவருக்கு நன்றி. அவனால் தானே இன்று நான் இந்த ஆசிரமத்தைச் சீரமைக்கும் முயற்சியிலும் இறங்கியுள்ளேன். அது மட்டுமா?

என் பழங்குடி இனத்துக் கடவுளான தெய்விக எருமைக்கும் நான் செலுத்தியாகவேண்டும். திருமணத்துக்கு முன்பு வரை அது தானே என் குலதெய்வமாக இருந்து வந்தது! எந்தக் கடவுளையும் நான் தள்ளுபடி செய்யவில்லை. இதன் மூலம் எந்தக் கடவுளின் கோபத்துக்கும் நான் ஆளாக வேண்டாம்! அப்படியே அமர்ந்திருந்தவளுக்கு நேரம் போனதே தெரியவில்லை. அவள் நெஞ்சம் கொஞ்சம் அமைதியடைந்ததும் அவள் ஆசிரமத்தினுள் சென்று தன் வழக்கமான இடத்தில் படுத்துக் கொண்டாள். மறுநாள் காலை அனைவரும் எழுந்து தங்கள் அன்றாட அனுஷ்டானங்களை முடித்துக் கொண்டு யாகத் தீயை வளர்த்து அக்னிக்கும் மற்ற தேவதைகளுக்கும் அர்க்யங்களையும், ஆஹுதிகளையும் கொடுத்தார்கள். அப்போது பேரிகைகள், முரசுகள் சப்திக்கும் சப்தமும், எக்காளங்கள், சங்கு ஆகியவை ஊதும் சப்தமும் பேரிரைச்சலாகக் கேட்டது. எவரோ வருகின்றனர் போலும். அனைவரும் ஓட்டமாக ஓடிப் போய்க் காட்டிலிருந்து வழி அந்த ஆசிரமத்துக்கு வரும் பகுதியில் போய் நின்று கொண்டனர்.

த்வைபாயனர் மலர்ந்த முகத்துடன் வந்தார். அவருடன் க்ருபா, இப்போது அவன் தான் தலைவன் என்பதால் அதற்காகச் சித்திரிக்கப்பட்டிருந்த சிவப்பு வண்ணத்துடனும், மந்திரி குனிகர், வெற்றிப் பெருமிதம் மின்னவும் காட்டிலிருந்து அந்த ஆசிரமம் வரும் பாதையில் நுழைந்தார்கள். அவர்களுடன் காட்டுவாசிகள் நிறையப் பேர் கூடவே ஊர்வலம் போல் வந்தனர். பெண்கள் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டும் ஆண்கள் ஆசிரமத்துக்காரர்களுக்குத் தேவையான உணவை எடுத்துக் கொண்டும் வந்தனர். பெண்கள் தங்கள் கைகளில் குழந்தைகளைப் பிடித்துக் கொண்டும், ஒரு சிலர் பாலூட்டியவண்ணமும், இன்னும் சிலர் இடுப்பில் குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டும் வந்தனர். அதைப் பார்த்த ஷார்மிக்கு உணர்ச்சிகள் கரை புரண்டன. எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி ஒரு பக்கம் என்றாலும் தன் கணவன், குழந்தைகள் நினைவு மறுபக்கம் என்று தடுமாறினாள் ஷார்மி.

அந்தக் கூட்டத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தாள் ஷார்மி. அவளுக்கு அனைவரையும் முந்திக்கொண்டு தான் முதலில் போய் அவர்களை எல்லாம் வரவேற்கவேண்டும் என்னும் ஆவல். ஆகவே ஓட்டமாக ஓடினாள். ஓடும்போது முட்புதர்களில் மாட்டிக்கொண்ட அவள் உடை ஆங்காங்கே கிழிந்தது. அதைச் சிறிதும் சட்டை செய்யாமல் அவள் ஓடினாள். “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா! என் குழந்தாய்!” என்ற வண்ணம் கீழே வீழ்ந்தாள் ஷார்மி. அங்கே அப்போது கடைப்பிடிக்கவேண்டிய கட்டுப்பாடுகளையும், ஒழுக்கத்தையும் முற்றிலும் மறந்தாள். அப்படியே த்வைபாயனரைத் தன் கைகளால் இறுக அணைத்துக் கொண்டு அவர் மார்பில் சாய்ந்த வண்ணம் துக்கம் தாங்க முடியாமல் விம்மினாள். அழுதுகொண்டே, உடைந்த சொற்களால் அவள் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் திக்கித் திணறி வெளிப்பட்டன. “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, நம் ஆசாரியர் இப்போது இல்லை. என் குழந்தைகளும் இல்லை. அனைவரும் இறந்துவிட்டனர்.” என்று புலம்பினாள்.

தன் கைகளை அவளுடைய நரைத்த தலைமயிரின் மேல் வைத்தார் த்வைபாயனர். அந்த தலைமயிரை அவள் எடுத்துக் கட்டியிருந்த விதம் அவளுக்குக் கிரீடம் சூட்டினாற்போல் காட்சி அளித்தது. மெல்ல அவள் தலையைத் தடவிய த்வைபாயனர், “இல்லை, அம்மா. இல்லை! நம் ஆசாரியர் இறக்கவே இல்லை. அவருக்கு இறப்பே இல்லை! அவர் உங்களிடம் உள்ளார், என்னிடம் உள்ளார். அவ்வளவு ஏன்! அவருடைய ஒவ்வொரு சீடரினுள்ளும் அவர் இருக்கிறார். இதோ இந்த மஹிஷாசுரனின் பரம்பரையான இந்தக் குழந்தைகளிடமும் ஆசாரியர் வாழ்கிறார்.”
“என் குழந்தைகள்!” என்று புலம்பினாள் ஷார்மி! “இல்லை அம்மா, இல்லை. அவர்கள் உயிருடன் இருக்கின்றனர். அவர்களின் நினைவு தான் உங்களை நடத்திச் செல்கிறது. இந்த ஆசிரமத்தை வெற்றிகரமாக நீங்கள் நடத்துவதற்கான உந்து சக்தியே அவர்களின் நினைவுதான்!” என்றார் த்வைபாயனர். ஷார்மி அன்னையை ஒருகையில் பிடித்தவண்ணம் த்வைபாயனர் இன்னொரு கையால் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் தன் ஆசிகளைத் தெரிவித்தார். “தாயே!” என்று உரத்த குரலில் அங்கிருந்த அனைவர் காதுகளிலும் விழுமாறு பேச ஆரம்பித்தார். “இதோ இந்த க்ருபா தன்னால் முடிந்தவரைக்கும் பசுக்களையும், எருதுகளையும் கொண்டு வந்திருக்கிறான். இவை அனைத்தும் மோசாவின் வயிற்றுக்குள் போகாமல் மிச்சம் இருந்தவை ஆகும். அது மட்டுமல்ல தாயே! இன்னொரு அதிசயம் கூட நடந்திருகிறது.”

“இதோ இந்தப் பழங்குடியினர் இனிமே மாட்டின் மாமிசத்தையோ அல்லது மனிதரின் மாமிசத்தையோ சாப்பிடமாட்டார்கள். அவர்கள் இதுவரை செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக இப்படி ஓர் உறுதிமொழி எடுத்திருக்கின்றனர். சரி, அம்மா! இப்போது நாங்கள் நதிக்கரைக்குச் சென்று குளித்து வருகிறோம். எங்கள் வழிபாடுகளை சூரியபகவானுக்குச் செய்தாகவேண்டும். அதன் பின்னர் யாகத்தீயை மூட்டி அக்னி பகவானுக்கு ஆஹூதிகள் தரவேண்டும்.” என்றார் த்வைபாயனர்.

அதன் பின்னர் ஷார்மியிடம் திரும்பித் தன் குறும்பான குரலில், “என்ன, ஷார்மி அன்னையாரே! என்ன நினைக்கிறீர்கள்?  இதோ, இந்தத் தீர்த்தத்தை நாம் இனிமேல், “ஷார்மி தீர்த்தம்” என்றழைக்கலாமா?” என்று கேட்டார். ஷார்மி அதிர்ச்சி அடைந்தாள். ஏதோ சொல்வது போல் வாயைத் திறந்தவள் பின் தன் ஒரு கையால் வாயை மூடிக் கொண்டாள். பின்னர் தன் எதிர்ப்பை ஒருவாறாகக் காட்டினாள். “என்ன சொல்கிறாய், கிருஷ்ணா! நானா? என் பெயரிலா? தீர்த்தமா? நான் ஒரு பெண். என்னால் வேத மந்திரங்களை உச்சரிக்க முடியாது. இந்தத் தீர்த்தத்துக்கு உன் பெயரை வைக்கலாம். நீ இங்கேயே தங்கு! இதையே உன் இருப்பிடமாக மாற்றிக் கொள்!” என்றாள்.

“சிலவாரங்கள் இங்கே தங்கத் தான் போகிறேன், அன்னையே!  ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து என் மனைவி ஜாபாலியாவை (வாடிகா) இங்கே அழைத்து வரச் சொல்லி மந்திரி குனிகரிடம் வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறேன். இங்கே இருந்து நாங்கள் புனிதமான அக்னி சரியானமுறையில் பராமரிக்கப் படுவதையும், இங்கே உள்ள அனைவரும் வேத மந்திரங்களைச் சரியாக உச்சாடனம் செய்கிறார்களா என்றும் பார்க்கப்போகிறேன்.”

அதன் பின்னர் த்வைபாயனரும் மற்றவர்களும் குளிக்கச் சென்றனர். தங்கள் அனுஷ்டானங்களைச் செய்து அக்னிக்கும் முறைப்படி செய்யவேண்டியவைகளைச் செய்தார்கள். அங்கிருந்த பழங்குடியினர் வியாசர் செய்த இந்த அற்புதம் குறித்துத் தங்களுக்குள் ஆச்சரியமாகப் பேசிக் கொண்டார்கள். இவர் கடவுளே தான்! கடவுளே நேரில் வந்திருக்கிறார். இல்லை எனில் இப்படி நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று உறுதியாக நம்பினார்கள். அதன் பின்னர் எப்போதும் போல் ஆசிரமவாசிகளுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் முதலில் உணவளித்துவிட்டு த்வைபாயனரும் உணவு உண்டார். ஆசிரமவாசிகள் வந்திருந்த பசுக்களுக்குத் தொழுவம் அமைப்பதிலும், வேறு சிலர் அவற்றைக் குளிப்பாட்டி உணவு கொடுப்பதிலும் முனைந்தனர். இன்னும் சிலர் மாட்டுக்கான தீவனங்களைச் சேகரிக்க முற்பட்டனர். அங்குள்ளவர்களுக்குக் குடில்கள் கட்டிவரத் தேவையான மூங்கில்களை வெட்டப் பழங்குடியினர் சென்றனர். க்ரிவியும் மற்றப் படகோட்டிகளும் ஆனந்தமாக அங்குமிங்கும் சுற்றிக் கொண்டு ஆங்காங்கே இருந்தவர்களிடம் த்வைபாயனரின் சாமர்த்தியம் குறித்தும் அவர் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள் குறித்தும் பல கதைகளைப் பேசிக் கொண்டு இருந்தனர். மறுநாள் ஆசாரிய கௌதமர் மற்றும் அங்கே இறந்த மற்ற ஸ்ரோத்திரியர்கள், கௌதமரின் குழந்தைகள் ஆகியோருக்கு ஈமச்சடங்குகள் முறைப்படி செய்யப்பட்டன.

கோதுலி ஆசிரமத்தில் ஷார்மி!

இங்கே கோதுலியில் ஷார்மி அன்னையார் ஒரு காலத்தில் தன் கணவர் ஆசாரிய கௌதமரின் ஆசிரமமாக இருந்த இடத்தில் இப்போது காணப்பட்ட சாம்பல் குப்பைகளை அகற்றுவதில் முனைப்பாக இருந்தார். அந்த இடத்திலேயே சில நாட்கள் முன்னரே கொல்லப்பட்ட தன் குழந்தைகள், கணவன் ஆகியோரின் நினைவு வந்து அவளைக் கொன்றது. கண்ணீர் வடித்தாள். ஆனாலும் வேலைகளில் சுணங்கவில்லை. அனைவரையும் வேலை வாங்கினாள். சிலரைச் சத்தம் போட்டுக் கோவித்தும், சிலரிடம் சிரித்துக் கொஞ்சியும் வேலை வாங்கினாள். ஆனால் ஒரு போதும் தான் அந்த ஆசிரமத்தின் தலைவர் ஆன கௌதம முனிவரின் மனைவி என்ற ஹோதாவிலிருந்து தன்னைக் கீழிறக்கிக் கொள்ளவில்லை என்பதோடு இந்த ஆசிரமம் புனர் நிர்மாணம் செய்யப்படுவதே தன் வாழ்க்கையின் முக்கியக்குறிக்கோள் என்றும் நினைத்தாள்.

மோசா இந்த ஆசிரமத்தை எரித்தபோது அந்த ஆசிரமத்துக் குடிகள் சில பேர் அங்கிருந்து தப்பி ஓடி சாம்பல் பிரதேசத்துக்குச் சென்றடைந்திருந்தார்கள். அவர்கள் இப்போது அடிக்கடி இரண்டு பேரை அனுப்பி அங்கே நடக்கும் வேலைகளைக் கண்காணிக்கச் சொல்லி இருந்தார்கள். அந்த மாதிரி பார்க்க வந்தவர்களுக்கு இப்போது இங்கே அரசப் படகு வந்ததும், அதிலிருந்து ஷார்மி அன்னையும் மற்றவர்களும் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர்க:ள் மோசாவின் ஆட்களால் தாங்கள் பிடிக்கப்பட்டு விடுவோம் என்று நினைத்துக் கொண்டு மெல்ல மெல்லத் தவழ்ந்த வண்ணம் ஆசிரமத்தை நோக்கி முன்னேறினார்கள். மரங்களுக்குப் பின்னர் ஒளிந்திருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் பார்த்தது ஷார்மியை. ஆகவே ஷார்மியைப் பார்த்ததும் திகைத்துப் போனார்கள். மேலும் ஷார்மியின் கூட வந்திருந்த பிரமசாரிகளும் மற்ற மாணாக்கர்களும் ஆசிரமப் பகுதியைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்ததைக் கண்ணுற்றதும் அவர்கள் மனதில் நம்பிக்கை தோன்றியது. மோசா இங்கே இனி வரமாட்டான் என நிச்சயம் செய்து கொண்டனர்.

அங்குமிங்கும் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஷார்மியின் கண்களில் இந்த இருவரும் பட்டனர். அவர்கள் இந்த ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் என்றும் அடையாளம் கண்டு கொண்டாள். உடனே தன் கையை அசைத்து அவர்களை அழைத்த வண்ணம், “ரோஹித், கோழையா நீ? உன்னைப் போல் இன்னும் எத்தனை பேர் சாம்பல் பிரதேசத்தில் ஒளிந்திருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். ரோஹித் என்பவனும் அவனுடன் வந்தவனும் மரங்களுக்குப் பின்னால் இருந்து முன்னே வந்தனர். ஷார்மியின் கால்களில் விழுந்து, “அம்மா, நாங்கள் பதினெட்டுப் பேர் இங்கே சாம்பல் பிரதேசத்தில் ஒளிந்திருக்கிறோம்.” என்றான். “எத்தனை பெண்கள்?” என்றாள் ஷார்மி. “ஐந்து பெண்கள்!” என்றான் ரோஹித்.

“நீங்கள் அனைவருமே கோழைகள். கோழைகள். நீங்கள் அனைவரும் ஆசிரமத்தோடு அழிந்து போக விரும்பவில்லை. எப்படியேனும் உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்று இருந்து விட்டீர்கள். ஹூம்! ஆசாரியர் எவ்வளவு தைரியமாக மோசாவை எதிர்த்து நின்றார்! அதைப் பார்த்த பின்னரும் கூட உங்களுக்கு தைரியம் வரவில்லை. ஆசிரமம் இல்லாமல் உயிர் வாழ அவர் விரும்பவில்லை. விரும்பி மரணத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். போகட்டும் விடு! என்ன நடக்குமோ அது தான் நடக்கும். எதையும் மாற்ற இயலாது. அது இப்போது இங்கே அவசியம் இல்லை. நான் உங்களை எல்லாம் மன்னித்து விட்டேன். நீங்கள் எல்லாம் இன்னமும் குழந்தைகள் தானே! போ! போய் மற்றவர்களையும் இங்கே அழைத்து வா!” என்றாள் ஷார்மி.

அன்று சூரிய அஸ்தமனம் ஆவதற்குள்ளாக ஆசாரிய கௌதமரின் சீடர்கள் அங்கே யாக குண்டத்தை நிறுவி புனிதமான அக்னியை வளர்த்து மந்திரங்களை ஓதவும் ஆரம்பித்தனர். அந்த இடத்திலேயே இப்போது ஓர் புனிதமான சூழ்நிலை தோன்றியது. அக்னி விண்ணைத் தொட்டுவிடும் போல் எழும்பியது. அன்றிரவு இருட்டுவதற்குள்ளாக சாம்பல் பிரதேசத்திலிருந்து பதினெட்டு பேர்களும் ஐந்து பெண்கள் உட்பட அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். பல நாட்களாக அவர்கள் உணவு ஏதும் உண்ணவில்லை. ஆகவே அரசப் படகிலிருந்து தலைமைப் படகோட்டியால் அவர்களுக்கு உணவு வரவழைக்கப்பட்டது. ஷார்மி அவர்களிடம், “கோழைகளா! நீங்கள் எல்லாம் செத்திருக்கலாம். ஆனால் போனால் போகிறது என்று நான் உங்களை எல்லாம் மன்னித்து விட்டேன். நாட்கணக்காக உங்களில் எவரும் உணவு உண்ணவில்லை. ஆனால் நிதானமாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சாப்பிடுங்கள். ஓநாய்களைப் போல் விழுங்காதீர்கள். ஏதேனும் நோய் வந்து விடும்!” என்றாள்.

அப்போது ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த இரு பசுக்கள் இங்கே இருந்த ஆபத்து நீங்கி விட்டதென்பதை எப்படியே உள்ளுணர்வால் அறிந்தது போல் அங்கே வந்து சேர்ந்தன. அவை புனிதமான அக்னிக்குச் சற்று முன்னால் நின்று கொண்டன. அவை என்னதான் வந்து விட்டாலும் முழு மனதுடன் அங்கே இல்லை என்பது போல் ஒரு சமயம் இங்கே ஆசிரமத்தைப் பார்த்துக் கொண்டும் இன்னொரு சமயம் அவை வந்த காட்டுப்பாதை வழியே எந்நேரமும் தப்பி விடவேண்டும் என்று நினைக்கின்றவோ என்னும் வண்ணமும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அதைப் பார்த்த ஷார்மி அவற்றைப் பெயர் சொல்லி அழைத்தாள். முதலில் அவை சற்றுப் புரியாமல் அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தன. ஆனால் ஷார்மி தான் அழைத்தாள் என்பதை எப்படியோ அறிந்து கொண்டன. உடனே அங்கே ஓடி வந்து அவள் அருகே நின்றன. ஷார்மி அதன் கழுத்தின் மேல் கைகளைப் போட்டு அணைத்துக் கொண்டு இரண்டு பசுக்களையும் தடவிக் கொடுத்தாள்.

ஆசிரமத்தில் அனைவரும் மீண்டும் கூடி விட்டனர். ஒரு விதத்தில் சந்தோஷமாகவே இருந்தது. ஆனாலும் ஒரு முக்கியமான சந்தேகம் அனைவர் மனதிலும் தோன்றிக் கொண்டு தான் இருந்தது. அது தான் மோசா எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் எப்படியாயினும் ஆசாரியர் த்வைபாயனரைக் கொன்றிருப்பான் என்பது தான் அது. மேலும் அந்தக் கொலை குனிகர் அங்கே செல்வதற்கு முன்னரே நடைபெற்றிருக்கும் என்றும் நினைத்துக் கொண்டனர். ஆகவே அனைவருக்கும் இதில் குழப்பமும் வருத்தமுமாக இருந்தது. அப்போது ஓர் வயதான பழங்குடி இனத்தவன் தன் இரு இனத்து மக்களோடு காட்டிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவர்கள் ஆசிரமத்தின் அருகே வந்தால் அவர்கள் மேல் எந்நேரம் வேண்டுமானாலும் தாக்குதல் நடத்தத் தயாராகக் காத்திருந்தனர் அங்கிருந்த வில்லாளிகள். எல்லோருமே ஓர் மாபெரும் யுத்தத்தை எதிர்பார்த்து அங்கே கூடினார்கள். ஷார்மி அதற்குள்ளாக வில்லாளிகளுக்குக் கீழ்க்கண்டவாறு கட்டளை பிறப்பித்தாள். “அவர்களை இங்கே நெருங்க விடாதே! அதே சமயம் அவர்கள் சிறு அசைவு காட்டினாலும் உடனே அம்புகளைச் செலுத்துங்கள்!” என்றாள்.

அப்போது அந்த வயதான பழங்குடித் தலைவன் தன் கைகளை உயர்த்தி விரித்தான். பின்னர் ஷார்மியைப் பார்த்து,”ஷார்மி அன்னையே! நாங்கள் இங்கே இப்போது வந்தது நாளைக் காலை அனுஷ்டானங்கள் முடித்துக் கொண்டு ஆசாரியர் த்வைபாயனரும் இப்போது எங்கள் குலத் தலைவனுமான க்ருபாவுடனும் மந்திரி குனிகருடனும் இங்கே வருகின்றனர் என்பதை அறிவிக்கத் தான்! வேறு நோக்கம் ஏதும் எங்களுக்கு இல்லை!”
அங்கிருந்த அனைவருமே அதிர்ச்சி அடைந்தனர். அனைவருக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. ஷார்மிக்கு ஆனந்தம் பொங்கியது. “மோசா என்ன ஆனான்?” என்று அவள் அந்தத் தலைவனை வினவினாள்.

“ஓ, ஒப்பற்ற எங்கள் தலைவனை புனிதமான எருமைக்கடவுளின் உலகுக்கு அழைத்துக் கொண்டார் கடவுள்!” என்றான். இன்னும் சற்று நேரத்தின் மேலும் சில பழங்குடியினர் அங்கே உணவு போன்ற பதார்த்தங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தனர். அனைவரும் நிம்மதியாக ஓய்வாகத் தூங்கச் சென்றனர். ஆனால் ஷார்மிக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அவளைச் சுற்றிலும் ஆசிரமத்துப் பெண்கள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆனாலும் அவளால் கண்களை மூட முடியவில்லை. கண்களை மூடினால் அவள் கணவர் கௌதம முனிவரும் அவள் குழந்தைகளுமே தோன்றினார்கள். அவளையும் மற்றப் பெண்களையும் பழங்குடியினரின் தலைமை அகத்திற்கு இட்டுச் செல்கையில் அவளைத் துரத்தும் இத்தகைய நினைவுகளை மறக்கத் தன்னைத் தானே கடுமையாகச் சாட்டையால் அடித்துக் கொண்டாள்.

ஒவ்வொரு சமயமும் அவள் தன் கணவனையும் குழந்தைகளையும் நினைக்கையில் எல்லாம் அவளுக்குத் தான் எத்தகையதொரு வீழ்ச்சியின் விளிம்பில் விழுந்திருக்கிறோம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வாள். ஆனாலும் அவள் மனோ தைரியம் மிக்கவள். மோசாவின் கோபத்திலிருந்தும் தண்டனையிலிருந்தும் மற்றப் பெண்களைக் காப்பாற்றுவதே அவள் முக்கியக் கடமையாகும். இப்போது அவள் தன் கணவரின் ஆசிரமத்தை அவர் இருந்தால் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புவாரோ அவ்வண்ணமே நிர்மாணிக்க வேண்டும்.

மோசாவின் முடிவு!

அப்போது த்வைபாயனர் தன் கை அசைப்பால் குனிகரைப் பேசாமல் மௌனமாக இருக்கும்படி அறிவுறுத்தினார். பின்னர் மோசாவைப் பார்த்து, “வல்லமை மிக்க மோசா! உன் கோபத்தால் மற்றவரை எதிர்த்து உன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது. உனக்கெனவும் எதையும் சாதிக்க முடியாது!” என்றார். பின்னர் கீழே குனிந்து கைப்பிடிப் பசும்புற்களைக் கைகளில் அள்ளினார். அங்கே நின்றிருந்த எருமைக்கு அவற்றைத் தன் கைகளால் தின்னக் கொடுத்தார். அந்த எருமை அவர்கள் அனைவரையும் பார்த்த பார்வையானது அங்கே மற்றோர் எருமை நின்றிருந்தால் அதற்கு இந்த எருமை அதைப் பார்த்துச் சிரிப்பதாகத் தோன்றி இருக்கும். இந்த நுண்ணிய மாற்றத்தை மோசாவால் உடனே உணர முடிந்தது. அவன் உடனே தரையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்தான்.அந்த எருமையைப் பார்த்துக் கத்தினான். “இந்த பூமியிலேயே வாழும் கடவுளான எருமையே! புனிதமான எருமைக்கடவுளே! இதோ இந்தப் பொல்லாத என் எதிரிகளைக் கொன்று அழித்துவிடு. உன் மனிதர்களான எங்கள் எதிரிகள் இவர்கள். உன்னுடைய புனிதமான கோயிலுக்கு உன் சந்நிதிக்கு அனுமதி இன்று இவர்கள் நுழைந்து விட்டார்கள். உன்னுடைய மகனான என்னையும் மிரட்டுகின்றனர். இவர்களுக்குச் சாவு ஒன்றே சரியான தண்டனை!” என்று கூறினான்.

அவை அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டு த்வைபாயனர் அமைதியாக நின்றார். பின்னர் ஓர் புன்னகையுடன் அவர் சொன்னது, “மோசா ஏற்கெனவே கடவுளரால் உனக்குப் போதுமான அளவு தண்டனை கொடுத்தாயிற்று. உன்னுடைய முதல் மனைவி, உன் பட்டத்து அரசி, உன் தலைவன் பதவிக்கே ஓர் அடையாளமாக விளங்கியவள், உன்னை விட்டு அகன்று விட்டாள். நீ வேண்டாம் எனத் தூக்கி எறிந்து விட்டுச் சென்று விட்டாள். நீ பழையனவற்றை எல்லாம் மறந்துவிட வேண்டும் என்றே நான் எதிர்பார்க்கிறேன். கோதுலி ஆசிரமத்தை எப்படி நீ எரித்துச் சாம்பலாக்கினாய் என்பதை நாங்களும் மறந்து விடுகிறோம். ஆசிரமங்களையும் அக்னியையும் மதிக்காமல் அவமதிப்பாக நீ செய்த அவச்செயல்களை எல்லாம் மன்னிக்கும்படி அந்த அக்னிக் கடவுளிடமே நான் வேண்டுகிறேன். உன்னை மன்னிக்கும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.”

சற்றும் பொறுமையின்றி அசட்டையாகவும் கோபம் குறையாமலும் மோசா அவர் சொன்னவற்றைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். தன் கண்களை அங்குமிங்கும் பயங்கரமாக உருட்டி அவர்களைப் பயமுறுத்த முயன்றான். அவனுடைய வெறித்தனம் முழுவதும் அவன் கண்களில் தெரிந்தது. அப்படியே த்வைபாயனரைப் பார்த்து உறுமினான் அவன். “ஏ, சூழ்ச்சிக்கார, நயவஞ்சக மந்திரவாதியே!” என்று கத்தினான். அவனுக்கு வந்த அடக்க முடியாத பெருமூச்சுக்களை அடக்கும் விதத்தில் தன் கைகளை வீசித் தன்னைத் தானே அடக்கிக் கொள்ள முயற்சி செய்தான். அவனைக் கருணை சிறிதும் குறையாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார் த்வைபாயனர்.. பின்னர், “வல்லமை பொருந்திய மோசா, நான் மோசக்காரனோ, சூழ்ச்சிக்காரனோ அல்ல, மந்திரவாதியும் அல்ல! அதை நீ நன்கறிவாய்! நான் த்வைபாயனர். கிருஷ்ண த்வைபாயனர். இங்கே இதே கோதுலியில் ஆசிரமம் அமைத்து வாழ்ந்து வந்த பராசர முனிவரின் மகன். பராசர முனிவர் தன் முன்னோர்களிடம் சென்று சேர்ந்து விட்டார். அந்தஆசிரமம் இப்போது புனிதமிக்கதாக விளங்குகிறது. ஒரு தீர்த்த ஸ்தானமாக விளங்கி என் தந்தையின் நினைவுகளை மக்கள் அங்கே வந்து வழிபட்டுப் போற்றும் இடமாக இருக்கிறது.”

பின்னர் மீண்டும் கீழே குனிந்து பசும்புற்களைக் கை நிறைய எடுத்து அந்த எருமைக்குத் தின்னக் கொடுத்தார். அவர் கைகளிலிருந்து அந்தப் புற்களை வாங்கி உண்ணுவதன் மூலம் அந்த எருமை அவரை அங்கீகாரம் செய்து விட்டதைக் கண்ட மோசாவுக்குத் திகைப்பு ஏற்பட்டது. ஏனெனில் இன்று வரை அத்தகைய ஒரு காரியத்தைத் தலைவனான அவன் மட்டுமே செய்ய முடியும்! வேறெவரும் செய்ததில்லை. அவன் கைகள் அடக்க முடியாத க்ரோதத்தால் நடுங்க ஆரம்பித்து விட்டன. “ஏ, புனிதமான எருமையே! நீயுமா என்னை ஏமாற்றுகிறாய்? எனக்கெதிராகச் சூழ்ச்சி செய்கிறாய்! இவன் என் எதிரி! இவன் கைகளால் புற்களை வாங்கித் தின்கிறாயே!” என்று கத்தினான். அவனுடைய உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியும் கோபத்தால் நடுங்கியது. தன் குறுவாளை எடுத்துக் கொண்டு குதித்து எழுந்து அந்த எருமையின் கழுத்தைச் சீவத் தயாராகத் தன் கையை ஓங்கினான்.

சிறிது நேரம் அப்படியே நின்றவன் தொண்டையிலிருந்து ஓர் விசித்திரமான க்ரீச் என்னும் சப்தம் எழுந்தது. பின்னர் சில அடிகள் தள்ளிப் போனவன் மீண்டும் தன் சக்தியை எல்லாம் திரட்டிக் கொண்டு முன்னே வந்து அந்தக் குறுவாளை எருமையின் கழுத்தில் பாய்ச்சினான். ஒருமுறை, இருமுறை, மூன்று முறைகள். எருமை வலி தாங்க முடியாமல் கத்தியது. அலறியது. அதன் காயங்களிலிருந்து ரத்தம் பெருக ஆரம்பித்தது. வாயிலிருந்தும் ரத்தம் வழிந்தது. தன்னைக் கட்டியிருந்த கயிறுகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளப் பெரிதும் முயன்றது. கடைசியாக ஓர் முயற்சி செய்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்ற அது பின்னர் பரிதாபமாகக் கீழே விழுந்தது. ஈனமான குரலில் கத்திக் கொண்டே இருந்தது. பின்னர் மெல்ல மெல்ல அதன் குரல் அடங்கியது.

மோசா உடல் முழுவதும் எருமையின் ரத்தத்தால் குளித்திருக்க அவன் கைக்குறுவாளும் ரத்தம் கொட்டத் தன் பார்வையை அந்த மந்திரவாதியின் பக்கம் திருப்பினான். பழங்குடியினரின் அந்த மந்திரவாதிக்கு உடல் நடுங்கியது. அவனைப் பார்த்த மோசா, “ஏ, மந்திரவாதி, நீயும் என்னை ஏமாற்றி இருக்கிறாய்! இவன் பக்கம் சேர்ந்து விட்டாய்! பொல்லாத்வனே! நீ என்னிடம் என்ன சொன்னாய்? என்னைப் புனிதமான எருமைக்கடவுள் காப்பாற்றும் என்றல்லவோ சொன்னாய்! அதற்குச் சத்தியம் கூடச் செய்து கொடுத்தாயே! ஆனால் இதோ இந்தப் பொல்லாத மந்திரவாதியிடமிருந்து கூட உன்னால் என்னைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை. உனக்கும் இது தான் கதி!” என்ற வண்ணம் தன் வாளைப் பழங்குடியினரின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட அந்த மந்திரவாதியின் மார்பில் பாய்ச்சினான். அதன் பின்னர் மோசா ஓர் பைத்தியக்காரனைப் போல் சிரித்தான். வாளைத் தூக்கிக் கொண்டு அப்படியே த்வைபாயனரை நோக்கி ஓடி வந்தான்.

அதற்குள்ளாக மந்திரி குனிகரும் வில்லாளிகளும் மற்ற வீரர்களும் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டு விட்டனர். தன்னை அவன் விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றதெல்லாம் பலிக்கவில்லை. கண்மூடித் தனமான கோபத்தில் இருந்த மோசா தன் சிவந்த கண்களால் கீழே விழுந்து கிடந்த அந்த மந்திரவாதியின் உடலைப் பார்த்தான். அவன் உடல் முழுவதும் ரத்தத்தால் குளித்திருக்க உயிர் தொண்டைக்குழியில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. மோசாவின் முகம் ஓர் அசிங்கமான விதத்தில் பழிப்புக் காட்டுவது போல் மாறியது. அவன் முகம் பார்க்கவே விகாரமாகக் காட்சி அளித்தது. அவன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள மீண்டும் மீண்டும் முயன்றான். ஆனால் அவனால் முடியவில்லை. சற்றுத் தள்ளி அவனை அவ்வீரர்கள் இழுத்துச் சென்றனர்.

“ஏமாற்றுக்காரர்கள், சூழ்ச்சிக்காரர்கள், நயவஞ்சகர்கள்!” என்று கத்தினான் மோசா. “இதோ இந்த எருமையும் தான் என்னை ஏமாற்றியது. ஏ, எருமையே, நான் உன்னை எப்படி எல்லாம் வணங்கி வந்தேன். என்னை இப்படி ஏமாற்றி விட்டாயே! ஏ, மாமா, க்ருபா, நீ நல்லவன் என நம்பினேன், நீயும் என்னை ஏமாற்றி விட்டாய்! இதோ இந்த மந்திரவாதியும் என்னை ஏமாற்றி விட்டான். என் குலத்தின் மூத்தோர்களான நீங்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து என்னை ஏமாற்றிப் பழி வாங்கி விட்டீர்கள்.” சற்றே நிறுத்தி விட்டு மூச்சு வாங்கிக் கொண்டவன், “என் மனைவி, அனைவருக்கும் தலைவி அவளும் என்னை ஏமாற்றி விட்டாள்.” என்ற வண்ணம் த்வைபாயனர் மேல் பாய்ந்து, “ஏ, மிருகமே, முனிவனே! நீ தான் எல்லோரையும் விடப் பெரிய நயவஞ்சகன்! நான் உன் மேல் புனிதமான எருமைக்கடவுளின் சாபத்தை எல்லாம் ஏவி விடுகிறேன். இங்குள்ள அனைவர் மேலும் ஏவுகிறேன். யாரும் தப்பிக்க முடியாது!”

இவ்விதம் கூறிய மோசா மிகுந்த பிரயத்தனம் செய்து அந்த வில்லாளிகளின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டான். வாளைப் பிடித்திருந்த அவன் கைகளை அவர்கள் இறுகப் பற்றி இருந்தார்கள். அந்தக்கையையும் முயன்று விடுவித்துக் கொண்ட மோசா அவர்கள் அடுத்து அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்பதை ஊகித்து அறியும் முன்னர் அந்த வாளைத் தன் நெஞ்சில் பாய்ச்சிக் கொண்டு விட்டான். ரத்தம் கொப்பளித்து வந்தது. மோசா பிணமாகக் கீழே விழுந்தான்.

கோயிலுக்குள்ளே மோசா!

க்ருபாவுக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. அவனுக்கு பாலமுனியைச் சிறு வயதிலிருந்தே தெரியும். அவரை மிகவும் நேசித்தான். அதோடு அவர் வளர வளர அவரின் நேர்மையான செயல்களால் அடைந்து வந்த நற்பெயரும் அவனைக் கவர்ந்திருந்தது. மேலும் இப்போது கோதுலி ஆசிரமத்திற்கு வந்த அவரால் தங்கள் பழங்குடியினரிடையே ஏற்பட்ட அதிசயிக்கத் தக்க மாற்றங்களால் த்வைபாயனரின் செல்வாக்கை அவனால் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. யமுனைக்கரை முழுவதிலும் த்வைபாயனரால் ஏற்பட்டு வந்த மாற்றங்களையும் நன்கு அறிந்திருந்தான். இப்போது மோசாவின் தாக்குதல்களிலிருந்து தங்களை விடுவித்ததோடு அல்லாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் கெடுதலையே செய்து கொண்டிருந்த மோசாவின் கடவுளின் சந்நிதிக்கு அழைத்து அவரால் தண்டனை பெறச் செய்ததும் அவனுக்கு வியப்பைத் தந்தது. ஆகவே இப்போது மோசா என்ன சொன்னாலும், சரி, அல்லது தங்கள் குலதெய்வமான மஹிஷாசுரனின் கோபத்துக்கே தான் ஆளானாலும் சரி, பாலமுனியை மஹிஷன் கோயிலுக்குள்ளே அழைத்துச் என்றே ஆகவேண்டும். வேறு வழியில்லை.

க்ருபா அங்கேயே சற்று தூரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த தன் குலத்து முதியோர்களிடம் சென்றான், அவர்களுக்கும் பாலமுனியைப் பார்த்து வியப்புத் தான். கிட்டத்தட்ட மரணத்தின் விளிம்புக்கே சென்றவர் அதை மாற்றி அப்படியே மோசாவின் மேல் திருப்பியதோடு அல்லாமல் கடவுளரின் கோபத்துக்கும் அவனை ஆளாக்கி விட்டாரே! ஆகவே அவர்கள் இப்போது க்ருபா பாலமுனியை அழைத்துச் செல்வது குறித்துக் கேட்டதும் உடனே ஒத்துக் கொண்டனர். க்ருபாவும் பாலமுனியைத் திரும்பிப் பார்த்து அவருடைய குறுக்கீடுகளைத் தாங்கள் அனைவரும் ஏகமனதாக ஏற்றுக் கொள்வதாகச் சொன்னான். அங்கே புதர்களைச் சேர்த்துக் கயிறுகளால் கட்டி மூடப்பட்டிருந்த வழியை க்ருபாவும் மற்றவர்களும் வில்லாளிகள் மற்றும் வீரர்கள் துணை கொண்டு அறுத்து எறிந்தனர். மூங்கில் கம்புகளால் ஆன சுவற்றை அடைந்தனர். கோயிலின் கதவுகள் உள்பக்கம் தாளிடப்பட்டிருந்தது.

த்வைபாயனர் மோசாவைக் குரல் கொடுத்து அழைத்துக் கோயில் கதவைத் திறக்கச் சொன்னார். உள்ளே இருந்து எவ்விதமான பதிலோ அல்லது யாரும் வந்து கதவைத் திறக்கவோ இல்லை! ஆகவே பாலமுனி வில்லாளிகளை அழைத்துக் கதவை உடைத்துத் திறக்கச் சொன்னார். குனிகரும் அதையே சொல்ல வீரர்கள் கதவுகளை உடைத்துத் திறந்தனர். உள்ளே திறந்தால் அவர்கள் கண்களுக்கு ஓர் விசித்திரமான காட்சி தென்பட்டது. ஓர் இளம் வயது எருமைக்கடா அங்கே முகத்தில் சிவப்பு வண்ணம் அடிக்கப்பட்டு நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் தேகம் கருநிறமாக பளபளவென்று காணப்பட்டது. அங்கிருந்த ஓர் கம்பத்தில் அது கட்டப்பட்டிருந்தது. ஆங்காங்கே தரையில் அடிக்கப்பட்டிருந்த ஆப்புக்களில் அதன் கால்கள் நான்கும் நன்கு கட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த எருமைக்கடாவுக்கு அந்தக் கட்டுப்பாடுகள் பிடிக்கவில்லை என்பது அடிக்கடி அது தன் உடலை உதறிக்கொண்டு விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றதில் இருந்து தெரிந்தது.

அந்தப் பழங்குடியினரின் வழக்கப்படி மோசா பட்டம் ஏறும் முன்னர் வணங்கப்பட்டு வந்து கொண்டிருந்த வயதான எருமை மாட்டை பலி கொடுத்து விட்டு இந்த இளம் எருமைக்கடாவைப் புதிதாக கோயிலுக்கென்று விட்டிருந்தார்கள். இதை வணங்கி வந்தார்கள். இப்போது மோசா அந்தக் கோயிலின் சந்நிதிக்கு முன்னர் முழந்தாளிட்டு அமர்ந்த வண்ணம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் தலை பூமியில் கிடந்தது. அவனருகே ஓர் செம்பினால் ஆன குறுவாளும் மூன்று ஈட்டிகளும் காணப்பட்டன. ஈட்டிகளின் நுனிகள் பளபளவென்று கூர்மையாகக் காட்சி அளித்தது. மோசாவின் அருகே அந்தப் பழங்குடியினரின் மந்திரவாதி அமர்ந்திருந்தான். அவன் முகத்திலும் சிவப்பு வண்ணத்தைப் பூசி இருந்தான். தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு ஏதேதோ மந்திரங்களை உச்சாடனம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

அந்தக் காட்சியைக் கண்டதுமே மந்திரி குனிகர் தன் இடுப்பிலிருந்த அரைக்கச்சையிலிருந்து உடைவாளை எடுத்தார். அவர் கைகள் தன்னிச்சையாக இயங்கின. இதைப் புரிந்து கொண்ட த்வைபாயனர் மந்திரியைப் பார்த்து, “மந்திரி, தயவு செய்து இப்போது இவனைக் கொல்ல முயலவேண்டாம். இது கோயில், புனிதமான இடம்! இதைப் பலி கொடுக்கும் இடமாக மாற்றி விடாதீர்கள். இது கொலைக்களம் அல்ல!” என்றார் கண்டிப்பான தொனியில்.  அதன் பின்னர் மோசாவைப் பார்த்துத் திரும்பினார். பின்னர் தன் வசீகரக் குரலில் அவனைப் பார்த்து, “வலிமையுள்ள தலைவா! எழுந்திரு! இப்படி எல்லாம் செய்து உன் மனைவியைத் திரும்பக் கொண்டு வர உன்னால் முடியாது. அவள் இப்போது கோதுலி ஆசிரமத்தில் ஷார்மி அன்னையுடன் சேர்ந்து ஆசிரமத்தைத் திரும்ப நிர்மாணிக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள்.” என்றார். மோசா தன் தலையை வெடுக்கென்று திருப்பினான். த்வைபாயனரை எரிக்கும் கண்களுடன் பார்த்தான். “மோசக்காரா! சூழ்ச்சிக்காரா, வஞ்சகா! நீ தான் ஷார்மிக்கும் மற்றப் பெண்களுக்கும் தப்பிச் செல்ல வழி தேடிக் கொடுத்திருக்கிறாய்! ஷார்மி என் மனைவியைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றதன் மூலம் பரிகாரம் தேடிக்கொண்டு செய்ய முடியாத அளவுக்கு மாபெரும் பாவத்தைச் செய்திருக்கிறாள். ஹூம், இப்போது அவள், அந்த என் மனைவி, ஷார்மியுடன் சேர்ந்து கொண்டு நான் அழித்த அதே ஆசிரமத்தைத் திரும்பக் கட்டுகிறாளாமா?” கொஞ்சம் நிறுத்திக் கொண்ட மோசா தன் ஆத்திரத்தை ஓர் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தான். “ஏ, க்ருபா, நீ எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தவன். என் குடிமக்களில் ஒருவன் நீ! இப்போது நீ உன்னை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய். எனக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதாக நீ செய்த வாக்குறுதியை அடியோடு மறந்து விட்டாய்! நீ இங்குள்ள புனிதமான தெய்விக எருமைக் கடவுளை அவமதித்து விட்டாய்! அவருடைய கடுமையான தண்டனையும் கோபமும் உன் வாழ்நாள் முடியும் வரை உன்னைத் தொடரும்!” என்றான்.

“இந்தப் புனிதமான எருமைக் கடவுளால் நீ நின்று கொண்டிருக்கும் இந்த இடம் அப்படியே எரிந்து போய்விடும். இதோ, நம் மந்திரவாதி! என்ன செய்யப் போகிறார் என்று பார்! அவர் நம் எருமைக்கடவுளின் சாபத்தை வாங்கி இங்குள்ளவர்கள் மேல் செலுத்தப் போகிறார்.’ மோசா மிகவும் உணர்ச்சி வசப்பட்டிருந்தான். அவன் குரலே புரியாத தன்மையில் குழறிக் குழறி வெளிவந்தது. நீண்ட பெருமுச்சுகள் வந்தன. அவன் கைகள் தானாகவே கீழே கிடந்த வாளைப் பற்றின. இங்கே க்ருபாவுக்கும் அவனுடன் வந்த மற்றப் பழங்குடியினருக்கும் எருமைக்கடவுளின் கோபமும், சாபமும் தங்களை வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் என்று கேட்டதும் உடலே ஆட்டம் கண்டது. அவர்கள் அனைவரும் பயத்தில் நடுங்கினார்கள். அப்போது மோசா தன் கைகளை உயரே உயர்த்திய வண்ணம் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தான்.

“ஏ, புனிதமான எருமைக்கடவுளே! நான் உன்னுடைய அருமை மகன். உன்னுடைய கோபத்தையும்,சாபத்தையும் இங்குள்ளவர்களிடம் திருப்பிவிடு! இவர்களை அடியோடு அழித்துவிடு!” என்றவண்ணம் குறிப்பாக த்வைபாயன்ரைச் சுட்டிக் காட்டினான். “இதோ இவனை, இந்த முனிவனை இங்கே பூமியிலிருக்கும் உன்னை விட்டு விட்டு எங்கோ விண்ணில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படும் கடவுளரைக் குறித்து எப்போதும் பேசுபவனை விடாதே! இவனும் ஓர் மந்திரவாதியே, சூழ்ச்சிக்காரனே!” என்று கத்திப் பிரார்த்தித்தான்.

அவர்கள் அனைவரும் காத்திருந்தார்கள். எதுவும் நடக்கவில்லை. அந்த இளம் எருமைக்கடா மட்டும் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு குரல் கொடுத்தது. அதன் பின்னர் தன் தலையைத் தாழ்த்திக் கொண்டு அங்குள்ள பசும்புற்களைச் சாப்பிடத் தொடங்கியது. அதற்குத் தான் வணங்கப்படுவது தெரிந்திருக்குமோ அதை அது நன்றாக அனுபவிக்கிறதோ என்று எண்ணத் தோன்றியது அதன் நடவடிக்கைகள்.

“மோசா, முட்டாள் தனமாக நடந்து கொள்ளாதே!” அன்பான குரலிலேயே ஆரம்பித்தார் த்வைபாயனர். “நீ ஓர் கொடூரமான காரியத்தைச் செய்திருக்கிறாய்! எவராலும் மன்னிக்க முடியாதது அது! நீ ஓர் அழகான ஆசிரமத்தையே முற்றிலும் எரித்ததோடு அல்லாமல் அங்கு பாடம் கற்பித்துக் கொடுத்த ஸ்ரோத்திரியர்கள் அனைவரையும் ஆசாரியர், அவர் குழந்தைகள் உள்பட கொன்றிருக்கிறாய். அவர்கள் யாரேனும் உனக்குத்தீங்கு ஏதும் செய்தார்களா! அனைவரும் குற்றமற்றவர்கள். இதோ பார்! நான் உன்னை என் நண்பனாக்கிக் கொள்ளவே விரும்புகிறேன். என்னால் முடிந்த உதவியையும் உனக்குச் செய்வேன். உனக்கோ உன் குலத்து மக்களுக்கோ எங்களாலோ மற்றவர்களாலோ எவ்விதத் தீங்கும் ஏற்படக் கூடாது என்பதே என் எண்ணம்!” என்றார் த்வைபாயனர்.

மந்திரி குனிகருக்குத் தன் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதில் மிகவும் அவசரம் அதிகமாகக் காணப்பட்டது. ஆகவே அவர் த்வைபாயனரின் பேச்சில் குறுக்கிட்டார்;” பரத வம்சத்துச் சிறந்த இளவரசர்களின் ஒருவரும் குரு வம்சத்தின் பயங்கரமான சபதங்களைப்போட்ட பீஷ்மர் என்னும் காங்கேயன் மோசாவை எப்படி வேண்டுமானாலும் தண்டிக்கலாம் என்னும் அதிகாரத்தை எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்!” என்றார் அவசரம் அவசரமாக.  மோசாவின் முகம் கோபத்தில் கொதித்தது. மந்திரியைப் பார்த்துத் திரும்பினான். “நீ என்னைத் தண்டிக்க முடியாது, மந்திரி! என்னைத் தண்டிக்க நினைத்தாயானால் எங்கள் எருமைக்கடவுள் உன்னைச் சும்மா விடமாட்டார்! இங்கிருந்து அகன்று செல்!” என்று கூச்சலிட்டான்.

மோசாவைத் தேடி!

“என்ன? தன்னைத் தானே அந்தக் கோயிலுக்குள்ளே மறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறானா? அவன் கோதுலி ஆசிரமத்தை அடியோடு எரித்ததும் இல்லாமல், அங்கிருந்த ஸ்ரோத்திரியர்கள் அனைவரையும் ஆசாரிய கௌதமர் அவர் குழந்தைகள் உட்படக் கொன்றிருக்கிறான்.  உங்களையும் இங்கே கடத்தி வந்திருக்கிறான். மோசாவையும் அவன் ஆட்களையும் எப்படி வேண்டுமானாலும் தண்டிக்கலாம் என்பதற்கு எனக்கு முன் உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே இத்தகைய கொடுமைகளைச் செய்த மோசாவுக்குத் தக்க தண்டனை அளித்தே தீருவேன்.” என்றார் குனிகர். “மந்திரி, குனிகரே! அவனுக்கு இறைவன் போதிய தண்டனையைக் கொடுத்து விட்டான். அதோடு இல்லை. அவன் மக்களும் அவனைத் தண்டித்து விட்டனர். நானும் அவனைக் கைவிட்டு விட்டேன்.” என்றார் த்வைபாயனர்.

த்வைபாயனர் சொன்னதை அங்கு நின்று கொண்டிருந்த வயது முதிர்ந்த சில பழங்குடியினர் ஆமோதித்துத் தலையை ஆட்டினார்கள். “அது எப்படி? அவனுக்கு எப்படி, என்னவிதமாக தண்டனை கிடத்தது?” குனிகர் கேட்டார். அதற்கு த்வைபாயனர், “அவனுடைய முதல் மனைவி ஷார்மியுடன் ஓடி விட்டாள். இந்தப் பழங்குடியினரின் சம்பிரதாயப்படி பழங்குடியினரின் தலைவன் தான் அங்குள்ள பெண்களுக்கு எல்லாம் பொறுப்பானவன். பெண்களில் சுக, துக்கங்களுக்குப் பொறுப்பேற்பவன். அவன் எத்தனை திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் அவனுக்கு முதல் திருமணமும் அதன் மூலம் வாய்க்கப் பெறும் முதல் மனைவியுமே இங்கே எல்லாவற்றிலும் அதிகாரம் படைத்தவர்கள். முதல் மனைவியே அவனுடைய எல்லாவற்றுக்கும் பொறுப்பு என்பதோடு தலைவன் என்பதற்கான அடையாளத்தின் அதிகார சக்தியாகவும் விளங்குவாள். அவளே அவனை விட்டு விலகி விட்டால்? பிரளயமே ஏற்படும் அல்லவா?” இதைக் கேட்ட குனிகர் சத்தமாகச் சிரித்தார். பின்னர், “அவள் அதாவது அவனுடைய பட்ட மஹிஷியைப் போன்றவள் அவனை விட்டு விலகிச் சென்று விட்டால், அதனால் அவனுக்கு அவமானம் ஏற்பட்டு விட்டது! அல்லவா? அவனால் அதை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை, அல்லவா?” என்று கேட்டவண்ணம் மீண்டும் சிரித்தார் குனிகர்.

“ம்ம்ம், அப்படியும் இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் அதன் பின்னர் அடைக்கலம் தேடியும் இந்த அவமானத்தைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாமலும் தான் அவன் குல தெய்வமான எருமைக்கடவுளின் சந்நிதியில் தஞ்சம் புகுந்துவிட்ட்டான். பிரார்த்தனைகள் அவனுக்கு எவ்விதத் தீங்கையும் செய்யாது. பிரார்த்தனைகளைச் செய்யட்டும். அவை அவனுக்கு அடக்கத்தைப் போதிக்கும். இப்போது அவனுக்குத் தேவையானது அடக்கமும், விநயமும், பணிவுமே!” என்ற வண்ணம் புன்னகை புரிந்தார் த்வைபாயனர். “நான் அவனைப் பார்த்தே ஆகவேண்டும், ஆசாரியரே! பரத வம்சத்து இளவல் ஆன காங்கேயர் மோசாவைக் கொன்று விடும்படி கட்டளை பிறப்பித்திருக்கிறார்.” என்றார் குனிகர்.

“குனிகா, மோசாவைப் பற்றிய கவலையை விட்டு விடுவீர்! இப்போது இந்தப் பழங்குடியினரின் தலைவனாக க்ருபா தான் இருக்கிறார். ஷார்மியின் தந்தை இவர். கோதுலி ஆசிரமத்தோடு நெருங்கிய உறவுள்ளவர். நீங்கள் எல்லாம் வருவதற்கு முன்னர் அனைத்துப் பழங்குடியினரும் ஒன்று கூடி மீண்டும் கோதுலி ஆசிரமத்தைப் புனர் நிர்மாணம் செய்வதைப் பற்றித் தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இல்லையா க்ருபா?” என்று கேட்டார் த்வைபாயனர்.  க்ருபா அதை ஆமோதித்துத் தன் தலையை ஆட்டினான்.

“இருந்தாலும் நம் குரு வம்சத்து இளவல் எனக்கு இட்டிருக்கும் கட்டளையை நான் கட்டாயம் பின்பற்றியே ஆகவேண்டும். அதற்கு நான் கீழ்ப்படிய வேண்டும். இப்போது நான் பழங்குடியினரின் தலைவருடன் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும்.” என்றார் குனிகர். “என்ன செய்யப் போகிறீர்? குனிகரே?” என்று த்வைபாயனர் கேட்டார். “ஐயா, நான் சொல்வது இந்தத் தலைவரை அல்ல! பழைய தலைவன் மோசாவை! அவனை நான் சந்தித்தே ஆகவேண்டும் அவனுக்கு ஓர் பாடம் கற்பித்தாக வேண்டும்.” என்றார் குனிகர். த்வைபாயனர் க்ருபாவிடம், திரும்பி, “எங்களை மோசா இருக்குமிடம் அழைத்துச் செல் க்ருபா!” என்றார்.

ஆனால் க்ருபா மறுத்தான். “ஆசாரியரே, அவன் உங்களைப் பார்க்க விரும்ப மாட்டான். தன்னைத் தானே அங்கே அடைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அதிலும் புனிதமான எருமைக் கடவுளின் சந்நிதியில், அவரை நாங்கள் அனைவரும் வணங்கும் சந்நிதியில்! அதோடு இல்லாமல் அவன் ஓர் மந்திரவாதியையும் தன்  கூட அழைத்துச் சென்றிருக்கிறான். அவன் துணையுடன் என்ன என்ன செய்வானோ! !” என்றான் க்ருபா கலக்கத்துடன். “ஓ, நீ மந்திரவாதியைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாதே, க்ருபா! அவனைக் கண்டு பிடித்ததும் எப்படி அவனைக் கையாளலாம் என்பதைக் குறித்து யோசிப்போம். அவனுடைய மந்திர, தந்திரங்கள் நம்மை ஒன்றும் செய்யாது!” என்றார் த்வைபாயனர்.

ஒரு பழங்குடியினரும் வில்லாளிகளில் தேர்ந்தவர்கள் நான்கு பேரும் பின் தொடர க்ருபா, த்வைபாயனரையும் மந்திரி குனிகரையும் மோசா இருக்கும் எருமைக்கடவுளின் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றான். அந்தக் குடியிருப்பை ஒட்டி இருந்த ஓர் குன்றின் உச்சியில் இருந்தது அந்தக் கோயில். அது கிட்டத்தட்ட ஓர் பெரிய குடிலாகக் காணப்பட்டது. மூங்கில் கம்புகளை நெருக்கமாக அடுக்கிச் சுவரைப் போல் அமைத்திருந்தார்கள். அடர்ந்த புதர்களால் அதன் மூன்று பக்கங்கள் மூடப்பட்டிருந்தது. அங்கு தெய்வீக எருமையைக் கடவுளாகக் கும்பிட்டு வருவதால் ஓர் எருமையும் இருந்தது. அவர்கள் அந்தக் குடிலின் வெளி வாயிலுக்கருகே வந்து சேர்ந்தனர். அங்கே ஓர் மந்திரக் கோடு வரையப்பட்டிருந்ததைக் கண்டார்கள். அது அந்தப் புதர்களைச் சுற்றி வரையப்பட்டிருந்தது. க்ருபா அதைப் பார்த்ததுமே ஆசாரியரைப் பார்த்தான்.

“ஆசாரியரே, எங்கள் பழங்குடியினரைச் சேர்ந்த கை தேர்ந்த மந்திரவாதி ஒருவன் இந்த மந்திரக் கோட்டை வரைந்திருக்கிறான். இந்தக் கோயிலைச் சுற்றிக் கொண்டு அது செல்கிறது. அதை நம்மால் தாண்டவே முடியாது. அப்படி மீறித் தாண்டினோம் எனில் நாம் மஹிஷாசுரனின் கோபத்துக்கு ஆளாகி விடுவோம்!” என்று பயத்துடன் கூறினான். த்வைபாயனர் புன்னகைத்தார். “ சரி, க்ருபா, உனக்கு பயமாக இருந்தால் நீ வர வேண்டாம். நானும் குனிகரும் இந்தக் கோட்டைத் தாண்டப் போகிறோம்.  நாங்கள் மேலே உள்ள இறைவனின் பாதுகாப்பின் கீழ் பத்திரமாக இருக்கிறோம்!” என்றார்.  அப்போது குனிகர் குறுக்கிட்டார்.

“ஆசாரியரே! நீங்கள் இந்தக் கோட்டைத் தாண்டி வரும் சிரமங்களை எல்லாம் மேற்கொள்ள வேண்டாம். இங்கேயே இருங்கள். நான் மட்டும் இந்தக் கோயிலுக்குள்ளே போய் மோசாவை இழுத்து வருகிறேன். அவனுடைய கொடுமையான காரியங்களுக்கான தண்டனையைக் கட்டாயமாய் அவனுக்குக் கொடுத்தே ஆகவேண்டும்.” என்றவர் க்ருபாவிடம் திரும்பி, “உள்ளே அவன் என்ன செய்து கொண்டிருப்பான் என்பது குறித்து நீ ஏதேனும் அறிவாயா?” என்றும் வினவினார்.

“அவன் ஒரு வேளை எருமைக்கடவுளை வழிபட்டுக் கொண்டிருக்கலாம். அவன் முதல் மனைவியைத் திரும்பக் கொண்டு வருவதற்குப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அவள் வந்துவிட்டாளெனில் அவளைப் பலி கொடுத்துவிடுவான்.” என்றான் க்ருபா. “முதலில் நாம் உள்ளே சென்று மோசாவைப் பார்ப்போம்!” என்றார் த்வைபாயனர். “ஒரு வேளை இந்தக் கோயிலும் அதைச் சார்ந்த சூழ்நிலைகளும் மோசாவின் மனதை மாற்றி அவனை நல்வழியில் திருப்பலாம். சரியான பாதைக்கு அவன் வந்து விடலாம். அதற்கான வாய்ப்புகளும் இருக்கின்றன அல்லவா?” என்றார்.

த்வைபாயனருக்கு விடுதலை!

அரண்மனைப் படகு கோதுலி ஆசிரமத்தின் எஞ்சி இருந்த மைதானத்தின் பக்கம் வந்து நின்று நங்கூரமிட்டது. அதிலிருந்து வில்லாளிகளும், மற்ற வீரர்களும் கைகளில் ஈட்டி, வேல்கம்பு போன்றவற்றை ஏந்திய படகோட்டிகளும் இறங்கினார்கள். அங்கிருந்த பழங்குடியினரின் இரு காவல்காரர்களும் கூட்டமாக வந்து இறங்கிய வீரர்களைக் கண்டு திகைத்துப் பின்னர் காட்டுக்குள்ளே ஓட்டம் பிடித்தனர். படகிலிருந்த மற்றப் பெண்கள், பிரமசாரிகளைக் குனிகர் இறங்க அனுமதி கொடுத்ததும் அவர்களும் படகிலிருந்து கீழே குதித்து இறங்கினார்கள். அங்கிருந்த வீரர்களில் மூன்று அல்லது நான்கு படகோட்டிகளைத் தேர்ந்தெடுத்துக் குனிகர் அங்கே இருந்து ஆசிரமப் பகுதியைக் காவல் காக்கச் சொன்னார். பெண்களையும் பிரமசாரிகளையும் அங்கேயே தங்கி இருக்கவும் கூறினார்.

ஷார்மியும் அதற்கு உடனே ஒத்துக் கொண்டாள். “ஆம், மந்திரி, நாங்கள் இங்கே தான் தங்கி இருக்கவேண்டும். நாங்கள் பெண்கள் அனைவரும் சேர்ந்து இந்த இடத்தை நன்கு சுத்தம் செய்து புனிதமான அக்னி வளர்க்கத் தக்க இடமாக மாற்றுகிறோம். ஆனால் நீங்கள் பாலமுனி இல்லாமல் இங்கே திரும்பக் கூடாது!” என்று கண்டிப்புடன் கூறினாள். அதன் பின்னர் குனிகர் க்ரிவியிடம் திரும்பி பழங்குடியினரின் தலைமையகம் செல்லும் வழியைக் காட்டும்படி கூறினார். விரைவில் போய்ச் சேரும்படியான சுருக்கு வழியையும் கூறும்படி கேட்டார். க்ரிவியோ ஓவென்று வாய் விட்டு அழுதான். மோசா தன்னைக் கொன்று விடுவான் என்று கூறிக்கொண்டே வாய் விட்டுக் குழந்தையைப் போல் அழுதான். கோபமாக க்ரிவியை அச்சுறுத்தும் வண்ணம் பார்த்த குனிகர் அவனுக்கு ஓர் அடியைக் கொடுத்தார். பின்னர், “மோசா நாளைக்குத் தான் உன்னைக் கொல்வான். ஆனால் நீ வழி சொல்லவில்லை எனில் நான் இன்றே கொன்றுவிடுவேன். எழுந்திரு, வழியைக்காட்டு!” என்று அதட்டினார்.

“சரி, சரி, இதோ காட்டுகிறேன்.” என்ற வண்ணம் எழுந்தான் மோசா. “நான் அங்கே உங்களை எல்லாம் அழைத்துச் சென்றால் மோசா கொன்று விடுவான். அழைத்துச் செல்லவில்லை எனில் நீங்கள் கொல்வீர்கள். இப்படியே எல்லோரும் என்னைக் கொல்லுவதிலேயே மும்முரமாக இருங்கள். என் பையன்கள் எனக்குப் பின்னர் என்ன ஆவார்கள்? அவர்கள் கதி என்ன?” என்று கேட்டான். “அவர்களுக்கோ அல்லது உனக்கோ எதுவும் நடக்காது. நீ மட்டும் நான் சொன்ன பேச்சைக் கேட்க வேண்டும். அப்படிக் கேட்டுவிட்டால் எதுவும் நடக்காது. இப்போது வந்து வழியைக் காட்டிக் கொண்டு முன்னே செல்!” என்றார் குனிகர். க்ரிவி தன் மனதிற்குள்ளாக எந்த நேரத்திலும் மரணத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு, வேறு வழியில்லாமல் தங்கள் குடியிருப்பின் பக்கம் குரு வம்சத்து மந்திரியையும் மற்றவர்களையும் அழைத்துச் சென்றான்.

அவர்கள் பழங்குடியினரின் குடியிருப்புக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கே வந்து சேர்ந்தது தான் தாமதம். க்ரிவி எந்த வார்த்தையும் பேசாமல் எதையும் சுட்டிக் காட்டாமல் குனிகரைக் கூட நிமிர்ந்து பார்க்காமல் அங்கிருந்து ஓட்டம் எடுத்தான். உயிர் அவனுக்கு மிக மதிப்பு வாய்ந்த ஒன்று. அதை எக்காரணம் கொண்டும் இழக்க அவன் விரும்பவில்லை. இப்போதிருக்கும் நிலையில் மோசாவையோ குனிகரையோ பார்த்தால் ஏதேனும் ஓர் தரப்பில் இருந்து நிச்சயம் மரணம். ஆகவே அவர்களைப் பார்க்கவே கூடாது! அவர்கள் வந்து சேர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து சற்று தூரத்தில் சில பழங்குடியினர் நின்ற வண்ணம் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்த குனிகர், தன் வில்லாளிகளைப் பார்த்து அந்தப் பழங்குடியினரின் யாரேனும் ஒருவர் மேல் குறி பார்த்து அம்பை எய்யச் சொல்லி ஆணையிட்டார். அவனும் அப்படியே செய்தான். அது ஓர் பழங்குடியின் மேல் போய்ப் பாயந்தது. அவன் அலறிக்கொண்டே கீழே விழுந்தான். பரிதாபமான அவன் குரலைக் கேட்ட அங்கிருந்த மற்றவர்கள் ஓட்டமாக ஓடிவிட்டனர்.

அந்தக் குடியிருப்பின் வீடுகளின் மேல் கூரையில் கலசம் போல் எழுப்பப்பட்டிருந்தவற்றின் மீது அம்புகளைக் குனிகர் எய்யச் சொல்ல அவையும் குறிபார்த்துப் பாய்ந்துக் கலசங்களை உடைத்தன. அந்தக் குடியிருப்பில் எங்கும் பதட்டம் சூழ்ந்தது. அனைவர் மனதில் பயமும், அச்சமும், குழப்பமும் மிகுந்தது. பேரிகைகளை முழக்கினார்கள். சங்குகள், எக்காளங்கள் ஊதப்பட்டன. ஆபத்து என்று அனைவருக்கும் தெரிவிக்கப்பட்டது. பெண்கள், குழந்தைகள் தங்களை ஒளித்துக் கொண்டனர். குடிசைகளிலிருந்து பழங்குடியினர் ஓடோடி வந்து அங்கிருந்த திறந்த வெளி மைத்தானத்தில் அனைவரையும் எதிர்க்க ஓடினார்கள். அவர்கள் அந்த மைதானத்தை அடையும் முன்னரே குனிகர் அந்த இடத்தைத் தன் முழுக்கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து விட்டார். அந்தப் பழங்குடியினர் அன்று வரை இத்தனை தேர்ந்த வில்லாளிகளையும் ஈட்டியையும் வேல்கம்பையும் குறிபார்த்து எய்பவர்களையும் கண்டதே இல்லை. பயத்திலும் கலக்கத்திலும் பாதுகாப்பாகக் கொஞ்சம் தள்ளியே நின்று கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அவர்கள். செய்வதறியாது திகைத்தனர்.

மீண்டும் குனிகரும் அவருடைய ஆட்களும் வேறு சில குடிசைகளின் கலசங்களையும் உடைத்தெறிந்தனர். அந்த சப்தமானது அந்தக் காட்டிலே எதிரொலித்து எங்கும் கலக்கத்தை உண்டாக்கியது. அந்த வீரர்களில் ஒருவனுக்கு அந்தப் பழங்குடியினரின் மொழி தெரிந்திருந்தது. அவன் முன்னே வந்து அவர்களிடம் தாங்கள் குரு வம்சத்து இளவரசனும், அனைவரும் நடுங்கும்படியான யுத்த தந்திரத்தைக் கையாளுபவருமான பயங்கரமான சபதங்கள் போட்டவருமான பீஷ்மர் என்னும் காங்கேயரின் சார்பாக வந்திருப்பதாகக் கூறினான். அவர் பெயரால் தான் ஆணையிடுவதாகவும் கூறினான். இப்போது உடனே அவர்கள் தலைவன் ஆன மோசாவை அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றும் பாலமுனி த்வைபாயனருக்கு ஒரு சின்னக் காயம் கூட இல்லாமல் அப்படியே அவரையும் ஒப்படைக்கவேண்டும் எனவும் கூறினான்.  பாலமுனியைக் கடத்தி வைத்திருப்பது மாபெரும் குற்றம் எனவும் தங்கள் கட்டளைகள் உடனுக்குடன்  ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் எனவும் அப்படி இல்லை எனில் அவர்கள் குடியிருப்பையே மொத்தமாக அழிப்பதோடு எல்லோரையும் கூண்டோடு கொன்றுவிடப் போவதாகவும் அச்சுறுத்தினான்.

மோசாவின் ஆட்களான ஒரு சில பழங்குடியினர் காட்டுக்குள்ளே தூரமாகச் சென்று மறைந்து கொள்ளப் போய்விட்டனர். மோசா இல்லாத சமயம் அவன் சார்பில் தலைவனாகச் செயல்படும் க்ருபா இப்போது முன்னே வந்தார். குனிகரிடம் வந்த அவர், அவரைப் பார்த்துத் தன் கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். க்ருபாவுக்கு ஆரியர்களின் மொழி தெரிந்திருந்தது. ஏனெனில் அவருக்கு கோதுலி ஆசிரமத்தோடு நெருங்கிய தொடர்பு இருந்து வந்தது. ஆகையால் இப்போதும் ஆரியர்களின் மொழியிலேயே பேச ஆரம்பித்தார். “வீரமும், துணிவும் மிக்க தலைவரே! நான் ஷார்மி அன்னையின் தந்தை ஆவேன். சற்றே பொறுத்திருங்கள். நான் இப்போது உடனே சென்று உங்கள் ஆசாரியரான பாலமுனியை அழைத்து வருகிறேன்.” என்றார். குனிகருக்கு இப்போது தான் மூச்சு வந்தது. ஆஹா, ஆசாரியருக்கு நல்லவேளையாகக் கெடுதல் ஒன்றும் நிகழவில்லை. பத்திரமாக இருக்கிறார். எனினும் அவர் சந்தேகம் விலகவில்லை. “இதோ பார், கிழவா! நீ மட்டும் என்னை ஏமாற்றினாய் எனில், இந்தக் குடியிருப்பு மொத்தமும் அழிந்து விடும்! ஜாக்கிரதை!” என்று எச்சரித்தார். குனிகரும் அவருடைய வீரர்களும் அங்கேயே த்வைபாயனருக்காகக் காத்திருக்க அங்கே கூடி இருந்த பழங்குடியினரும் சற்றுத் தூரத்தில் நின்றவண்ணம் க்ருபா திரும்பி வரக் காத்திருந்தார்கள்.

சற்று நேரத்தில் த்வைபாயனர் முன்னே வர க்ருபா பின் தொடர்ந்து வந்தார். த்வைபாயனர் முகத்தில் எப்போதும் போல் அதே சிறுபிள்ளைத் தனமான புன்முறுவல். விஷமம் செய்யும்போது அகப்பட்டுக் கொண்ட சிறுவனைப் போல் நாணம் கலந்த சிரிப்புக் காணப்பட்டது. அவர் கண்கள் விசித்திரமான ஒளியில் ஒளிர்ந்தன. “மந்திரி, குனிகரே, இங்கே வரும் சிரமத்தை மேற்கொண்டது ஏன்? எனக்கு எவருடைய உதவியும் தேவையாய் இருக்கவில்லை. அதோ அந்தக் கடவுளரின் உதவியை மட்டுமே நான் கேட்டிருந்தேன். அது தவிர வேறெதுவும் தேவைப்படவில்லை. என்னிடமுள்ள பிரம்ம தேஜஸ் அதன் வேலையைச் செய்ய ஆரம்பித்து விட்டது. இப்போது தயவு செய்து உன்னுடைய அம்புகளை எல்லாம் எடுத்துத் திரும்ப அம்புறாத் தூணியிலேயே போட்டுவிடு!” என்றார்.

குனிகர் ஆசாரியரைக் கீழே விழுந்து வணங்கினார். அதைப் பார்த்த மற்ற வில்லாளிகளும் வீரர்களும் கீழே விழுந்து வணங்கினார்கள். ஆசாரியர் அவர்களை ஆசீர்வதித்த வண்ணம் கூறினார்:” நீங்கள் அனைவரும் நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் வாழ வேண்டும். இங்குள்ள மஹிஷனின் பிள்ளையாக மதிக்கப்படுபவன் மனதில் அமைதி நிலவ வேண்டும்.உங்கள் ஆயுதங்களை எல்லாம் கீழே போடுங்கள். விற்கள், அம்புகள், ஈட்டிகள், வேல்கம்புகள் அனைத்தும் அதனதன் இடத்திற்குச் செல்லட்டும். க்ருபா, உன் மக்களிடமும் ஆயுதங்களைக் கீழே போடச் சொல்!” என்றார்.

அங்கிருந்த வீரர்கள் அனைவரும் த்வைபாயனர் சொன்னதும் குனிகரின் கண் ஜாடைப்படி தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போட்டனர். க்ருபாவும் பழங்குடி மக்களிடம் அவ்வாறே கூற அவர்களும் போட்டனர். க்ருபாவைப் பார்த்த த்வைபாயனர், “மதிப்புக்குரிய க்ருபா, நாம் இப்போது பழங்குடியினரின் சிறப்பு உணவை உண்ணலாம். எங்கே குழந்தைகள். அவர்களை எல்லாம் கூப்பிடு! அவர்களுக்குப் பசிக்குமே!” என்று கவலையுடன் கூறினார். “அதெல்லாம் சரி ஆசாரியரே, மோசா எங்கே போனான்?” என்று ஆச்சரியத்துடன் வினவினார் குனிகர். “அவன் தன்னைத் தானே அவர்களுடைய மஹிஷாசுரனின் கோயிலில் சந்நிதிக்கு முன்னர் சிறை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.” என்ற த்வைபாயனர் கலகலவென நகைத்தார்.