திருதராஷ்டிரன் வேண்டுகோள்!

பிதாமஹர் பீஷ்மர் திருதராஷ்டிரனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தார். அவன் மேலும் அவருக்குப் பச்சாத்தாபம் பொங்கியது. சின்னக் குழந்தையின் பிதற்றலைப் போன்ற அவன் பேச்சு, நடுங்கும் உதடுகள், உதறும் கைகள் எல்லாமும் சேர்ந்து அவனே ஓர் பரிதாபத்துக்குரிய தோற்றத்தில் காணப்பட்டான். வேறு வழியில்லை, தான் கையாலாகாதவன் என்னும்படி தோற்றமளித்தான். தன் படுக்கையில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டார் பீஷ்மர். “மகனே, நீ கேட்கும் இந்த வேண்டுகோளுக்கு நான் செவி சாய்க்கவில்லை எனில், துரியோதனனும் அவன் நண்பர்களும் என்ன செய்வதாக உத்தேசித்திருக்கிறார்கள்? ஏன் என்னிடம் மறைக்கிறாய்? அவர்கள் எடுத்திருக்கும் எல்லா முடிவுகளையும் நீ என்னிடம் ஏன் சொல்ல மாட்டேன் என்கிறாய்?” என்று கேட்டார் பீஷ்மர்.

“அவர்கள் என்ன செய்யப் போகிறார்கள் என்பது எனக்கே புரியவில்லை!” என்றான் திருதராஷ்டிரன். “ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த உளவுக்காரர்கள் மூலம் அவன் ஏதோ நடவடிக்கை எடுப்பான் என்ற வரையில் செய்தி கிடைத்திருக்கிறது!”அவனால் மேலே பேச முடியாமல் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. பீஷ்மரிடம் மறைக்கவும் அவனால் முடியவில்லை. சொல்லவும் முடியவில்லை! தன் குருட்டுக் கண்களை சஞ்சயன் நின்றிருக்கும் இடம் நோக்கி உத்தேசமாகத் திருப்பினான். “சஞ்சயா! நீயே சொல்! மதிப்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய பிதாமஹரிடம் அவர்கள் எடுத்திருக்கும் முடிவு பற்றி நீ அறிந்திருப்பதைச் சொல்!” என்று சஞ்சயனை இதில் நுழைத்து விட்டான்.

அதற்கு சஞ்சயன், பீஷ்மரைப் பார்த்து, “பிரபுவே, என்னை மன்னியுங்கள்! நான் உண்மையைத் தான் சொல்லப் போகிறேன். ஆனால் அதையும் என்னைக் கேட்டுக் கொண்டதாலேயே சொல்கிறேன்.” என்று மன்னிப்புக் கேட்கும் தோரணையில் சொன்னான். “ஓ, சரி, சரி, சொல், உனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்!” என்று ஆணையிட்டார் பீஷ்மப் பிதாமஹர். மேலும் தொடர்ந்து, “நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மையா, பொய்யா என்று கண்டுபிடிப்பது எனக்குக் கஷ்டம் இல்லை! எளிதாகக் கண்டு பிடித்துவிடுவேன்.” என்றார். சஞ்சயன், “பாண்டவர்களை அடியோடு அழிக்க அவர்கள் எந்த வழிக்கும் செல்வதாக முடிவெடுத்துவிட்டார்கள். அவர்கள் ஒரே நோக்கம், பாண்டவர்கள் தலைதூக்க முடியாமல் அடியோடு அழிவது தான்!” என்றான். “ஹூம், நான் இதையா கேட்டேன்? ஏன் என் கேள்வியைத் தவிர்க்கிறாய்? நான் இந்த விஷயத்தில் தலையிடுவதற்கு அவர்கள் என்ன சொல்கின்றனர்? என் தலையீடு அவர்களுக்குச் சம்மதமா?” என்று நேரிடையாகக் கேட்டார் பீஷ்மர்.

சஞ்சயன் தன் கைகளைக் கூப்பிய வண்ணம் வணக்கத்துடன், “அதை நான் சொல்ல முடியாது பிரபுவே! மதிப்புக்குரிய மன்னர் சொல்வார்!” என்றான். பீஷ்மர் தன் புருவங்களை நெரித்துக் கொண்டார். “ஓ, அதனால் என்ன பரவாயில்லை. எனக்கு யார் சொன்னாலும் அதைக் குறித்துக் கவலை இல்லை! எனக்குத் தெரிய வேண்டியது அவர்கள் என்ன முடிவு எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பது ஒன்றே! அதை நீ சொன்னாலும் சரி, திருதராஷ்டிரன் சொன்னாலும் சரி!” என்றார். திருதராஷ்டிரன் அதற்குள்ளாக, “பிதாமஹரே, அந்த இளைஞர்கள் எளிதில் உணர்ச்சிவசப் படுகின்றனர்.வேண்டாததை எல்லாம் பேசுகின்றனர்.” என்றான். அவன் கைகள் அதீத உணர்ச்சியில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவன் பேச்சும் தட்டுத் தடுமாறிக் கொண்டு வந்தது. மேலும் தொடர்ந்தான் திருதராஷ்டிரன்.

“அவர்களுக்கு மூளைக் கோளாறு ஏற்பட்டிருக்கிறது. மோசமான மூளைக் கோளாறு. அதில் அவர்கள் பேசுவது ஒன்றும் சரியல்ல. உங்கள் அதிகாரத்தையே அவர்கள் மீறப் போகின்றனராம். உங்களை எதிர்த்து அறைகூவல் விடப்போகின்றனராம். இந்த முட்டாள்தனமான முடிவை உணர்ச்சி வசப்பட்டு எடுத்திருக்கின்றனர்.” என்றான் திருதராஷ்டிரன். “ம்ம், நீ மேலே ஒன்றும் சொல்ல வேண்டாம்! நீ விரும்பினால் இந்தக் கதையின் அடுத்த பகுதியை நானே சொல்லி முடிக்கிறேன்.” என்று சீறினார் பீஷ்மர். “அவர்கள் எவ்வளவு மோசமான வழியிலும் செல்ல ஆயத்தமாகி விட்டனர்! அது தானே! இன்னும் சொல்லப் போனால் என்னுடைய கழுத்தை அறுக்கக் கூடத் தயங்க மாட்டார்கள்!” என்று சொல்லியவண்ணம் அலட்சியத்துடனும், கோபத்துடனும் சிரித்தார் பீஷ்மர். பின்னர் கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.

அதன் பின்னர் மேலும் கேட்டார்; “திருதராஷ்டிரா, இந்தக் குரு வம்சத்தினரின் சபை அவ்வளவு மோசமாகி விட்டதா? அதுவும் உன் குமாரன் கைகளுக்கு வந்த பின்னர்? அவன் நண்பர்களுக்கும் அவ்வளவு தைரியம் வந்து விட்டதா? இந்தக் குரு வம்சத்தின் தலைவனையே அதிகாரம் செய்யும் அளவுக்கு அவர்கள் அனைவருக்கும் நெஞ்சில் தைரியம் வந்து விட்டதா? இது சரியல்ல, திருதராஷ்டிரா, சிறிதும் சரியல்ல! உன்னுடைய அன்பினால் அதிலும் நீ குருட்டுத்தனமான பாசம் உன் மகன் மீது வைத்திருக்கிறாய்! அதனால் அந்தப் பாசத்தால், இந்த மகத்தான ராஜசபையின் கண்ணியம், மகத்துவம் எல்லாமும் கெட்டு விட்டது!” என்று துக்கத்துடன் சொன்னார்.

திருதாராஷ்டிரன் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். “நான் பலஹீனமானவன் தான். உடலளவில் மட்டுமல்ல, மனதளவிலும் பலவீனமானவன். என் மகனின் துன்பத்தை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. அதை என்னால் சகிக்க முடியவில்லை. இரவுகளில் தூங்க முடியவில்லை. பெரும் துன்பத்தில் ஆழ்கிறேன்.” என்றவனுக்கு மேலே தொடர முடியவில்லை. “திருதராஷ்டிரா, நீ வருத்தத்துடன் இருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது. உன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லை என்பதையும் காண்கிறேன். ஆனால் துரியோதனனுக்கு எதனால் மனக்குறைகள்? என்ன குறை அவனுக்கு? இந்த ஹஸ்தினாபுரம் தான் வேண்டும் என்றான். இப்போது ஹஸ்தினாபுரத்தின் பூரண அதிகாரமும் அவன் கைகளில். இங்கே அவன் தான் தலைவன். அவனுடைய யோசனையின் பேரில் பாண்டவர்களுக்கு உரிமையான இந்த ராஜ்யத்தை துரியோதனனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு அவர்களை இங்கிருந்து துரத்தி விட்டாயிற்று. அதுவும் காட்டுக்குள்ளாக. பயங்கரமான காட்டைக் கொடுத்து அனுப்பி இருக்கிறோம். அந்தக் காட்டையே அழித்து அவர்கள் நகரமாக்கி அதைக் காண்போர் கவரும் வண்ணம் சொர்க்க பூமியாக மாற்றி இருக்கிறார்கள் எனில் அது அவர்கள் சொந்த முயற்சிகளின் மூலம். நாம் யாரும் அவர்களுக்கு உதவவில்லை. இப்போது துரியோதனன் இந்திரப் பிரஸ்தத்தை அவர்களிடமிருந்து பிடுங்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறான். இது நியாயமே இல்லை!” என்றார்.

தன் கைகளை விரித்தான் திருதராஷ்டிரன்.”எதுவும் என் கைகளில் இல்லை, பிதாமஹர் அவர்களே! நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று வேறு வழியில்லாமல் சக்தியற்றுக் கேட்டான். “துரியோதனன் என் புத்திமதிகளைக் கேட்க மாட்டான். அப்படியே அவன் கேட்க நேர்ந்தாலும் அவன் நண்பர்கள் அதைக் கேட்டு அதன்படி நடக்க அவனை அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.” அப்போது பீஷ்மர், “சரி, இப்போதே வெகு நேரம் ஆகி விட்டது. இன்னும் ஏதேனும் என்னிடம் சொல்ல வேண்டியது இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார். “இவ்வளவு தான்…..” என்று ஆரம்பித்தான் திருதராஷ்டிரன். மீண்டும் அலட்சியமாகச் சிரித்தார் பீஷ்மர். “மகனே, என்ன ஆயிற்று உனக்கு? துரியோதனனின் மிரட்டலை என்னிடம் வந்து சமர்ப்பிக்க உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? அவ்வளவு கோழையாகி விட்டாயா நீ?” என்று கேட்டார்.

“இல்லை, தாத்தா அவர்களே! இல்லை! நானோ துரியோதனனோ உங்களை மிரட்டவே இல்லை. பயமுறுத்தவெல்லாம் இல்லை. துரியோதனன் தற்கொலை செய்து கொண்டு விடுவானோ என்னும் பயம் தான் எனக்குள்!” என்றான் திருதராஷ்டிரன். “இதை மிரட்டல் இல்லை எனில் என்ன சொல்வது? என்னை அச்சுறுத்தத்தானே சொல்லி இருக்கிறான்! நீயும் என்ன நினைக்கிறாய் என்பதைச் சொல்லவா? எனக்கு மிகவும் வயதாகிவிட்டது! இதில் எல்லாம் என்னால் உறுதியுடன் இருக்க முடியாது! என்றே நினைக்கிறாய்! ஆகவே என்னை ஒதுங்கி இருக்கும்படிக் கேட்டுக் கொள்ள வந்திருக்கிறாய்! இல்லையா!” என்றார் பீஷ்மர். தன் நடுங்கும் கைகளைக் கூப்பியவண்ணம் திருதராஷ்டிரன், “அப்படி எல்லாம் இல்லை, நான் அப்படியெல்லாம் நினைக்கவும் இல்லை; சொல்லவும் இல்லை!” என்றான். “என்னை மன்னித்து விடுங்கள்!” என்றும் கேட்டுக் கொண்டான்.

‘நான் மீண்டும் உங்களிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன், தாத்தா அவர்களே! இந்த முட்டாள் பையன்கள் முட்டாள் தனமான ஓர் முடிவையும் நடவடிக்கையும் எடுக்கும்படியான சந்தர்ப்பத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்து விடாதீர்கள்!” என்று கேட்டுக் கொண்டான் திருதராஷ்டிரன்.

“எனக்குப் புரிகிறது திருதராஷ்டிரா, நன்கு புரிகிறது. நேர்மையாக நடக்கக் கூடாது என்று சொல்கிறாய்! நேர்மையான வழியில் செல்லக் கூடாது என்கிறாய்! நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்கும் மனிதர்களை அநீதியாக நடந்து கொள்ளும் மனிதர்களின் ஆவேசக் கோபத்திலிருந்தும் அது சம்பந்தமான கொடூரமான தாக்குதல்களிலிருந்தும் காப்பாற்றக் கூடாது என்கிறாய்! அல்லவா? இது தானே உன் நோக்கம்? ஒன்று நினைவில் வைத்துக் கொள் திருதராஷ்டிரா! நீ மறந்துவிட்டாய் போலும்! இந்த பீஷ்மன் அச்சம் என்பதையே அறியாதவன். அச்சம் என்றால் என்னவென்று இவனுக்குத் தெரியாது!”

சற்று நிறுத்தியவர் பின்னர் சட்டென வெடுக்கென்று, “சரி, என் ஆசிகள் உனக்கு திருதராஷ்டிரா, இப்போது நீ இங்கிருந்து செல்லலாம்!” என்று உத்தரவு கொடுத்தார்.

ஐய, இதனைத் தடுத்தல் அரிதோ!

பீஷ்ம பிதாமஹரின் அறை! நான்கு எண்ணெய் விளக்குகள் ஒளி வீசிப் பிரகாசிக்க பீஷ்மர் தன் படுக்கையில் படுத்திருந்தார். ஒரு மல்லன் அவர் கால்களுக்கு எண்ணெய் தடவித் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவர் பல ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக குரு வம்சத்தின் அஸ்திவாரமாக, அசையாத் தூணாக நிலையாக நின்று கொண்டு அரச பரம்பரையைத் தாங்கி வருகிறார். அவர் அறியாமல் ஒரு துரும்பு கூட இது வரை அசைந்ததில்லை. எந்தச் சட்டமும் போடப்பட்டதில்லை. ஆனால் இப்போது? பீஷ்மரின் மனதில் சிறு சலனம். ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். இனியும் எத்தனை நாட்களுக்கு இப்படி நடக்கும்? சாத்தியமில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். இனி அவர் இந்தக் குரு வம்சத்தினருக்குத் தேவை இல்லை. அவருடைய முக்கியத்துவம் குறைந்து வருகிறது. மனதில் வியாகூலம் சூழ்ந்து கொள்ள ஹஸ்தினாபுரத்தை இப்போது தீவிரமாகப் பற்றி இருக்கும் நிகழ்வுகளை எல்லாம் மீண்டும் மனக்கண்களில் கொண்டு வந்து ஆராய்ந்தார்.

துரியோதனன் தன் குருட்டுத் தந்தையிடம் தான் தற்கொலை செய்து கொள்வதாகப் பயமுறுத்தி மிரட்டித் தான் பாண்டவர்களைச் சூதாட்டம் ஆடுவதற்காக அழைப்பு அனுப்ப வைத்தான். தன் மகன் மேல் உள்ள பாசத்தின் காரணமாக குருட்டு அரசனும் ஒத்துக் கொண்டு விட்டான். உண்மையில் அது அரச குலத்தினருக்கு ஒரு சவால் தான். இப்படி ஒரு சவாலை வெளிப்படையாகக் கொடுத்த பின்னர் எந்த அரச குலத்தினரும், உண்மையான க்ஷத்திரியனும் இதை மறுக்க நினைக்க மாட்டான். க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் காப்பதாக வாக்குக் கொடுத்தவன் எவனும் இதை மறுக்க முடியாது. இது ஒரு கௌரவப் பிரச்னை! இதை மட்டும் யுதிஷ்டிரன் மறுத்துவிட்டால் பின்னர் சட்டரீதியான போர் தான் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக அமையும். ஆகவே போரைத் தடுக்கவே யுதிஷ்டிரன் இதற்கு ஒத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறான்.
பீஷ்மரும் திருதராஷ்டிரன் மனதை மாற்றுவதற்காக விதுரர் மூலம் பலவிதமாக முயற்சித்துத் தான் பார்த்தார். யுதிஷ்டிரனுக்கு அந்த அழைப்பை அனுப்ப வேண்டாம் என்று விதுரரும் வாதாடிப் பார்த்து விட்டார். ஆனால் அந்தக் கோழை மன்னன் திருதராஷ்டிரன் தன் குருட்டுக் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வர பீஷ்மரிடமே கெஞ்சினான். தான் போட்ட கட்டளைக்கு மேல் ஓர் கட்டளை பிறப்பித்துத் தன்னுடைய கட்டளையைச் செல்லாததாக ஆக்கவேண்டாம் என்று வேண்டிக் கொண்டான். அப்படி மட்டும் நடந்து விட்டால் அவன் அருமை மகன் துரியோதனன் தற்கொலை பண்ணிக் கொண்டு செத்துவிடுவான் என்று நம்பினான். விதுரரையே யுதிஷ்டிரனைப் போய்ச் சந்தித்து அழைப்பைக் கொடுத்து அவனை அழைக்குமாறு அனுப்பி வைத்தான் திருதராஷ்டிரன்.

இந்த விஷயத்துக்கு ஏன் விதுரர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் என்பதை பிதாமஹர் பீஷ்மர் புரிந்து கொண்டார். அவர் ஐந்து சகோதரர்களின் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமானவர். அவர்களுக்கு விரோதமான எதையும் செய்ய மாட்டார். அதோடு இந்த அழைப்பு விதுரர் மூலம் அளிக்கப்பட்டால் இதன் பின்னால் சூழ்ச்சியோ தந்திரமோ இருக்காது என்றும் அவர்கள் நம்புவார்கள். இதனால் தான் விதுரரை இந்த முக்கியமான தூது அனுப்பத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். விதுரரும் அதை ஒப்புக் கொண்டார். ஏனெனில் அவர் தலையீட்டால் இந்தப் பிரச்னையின் தீவிரம் குறைந்து சுமுகமாக முடியும் என்று அவரும் நினைத்தார். ஆனால் பிதாமஹர் பீஷ்மருக்கு இந்தச் சவாலின் முடிவு என்னவாக இருக்கும் என்பதும் புரிந்தே இருந்தது. அதை க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கைவிடாமல் பின்பற்றும் ஐந்து சகோதரர்களும் ஒப்புக் கொண்டே ஆகவேண்டும்.

இப்போது அவர்கள் இந்தச் சூதாட்டம் ஆடுவதற்காக ஹஸ்தினாபுரம் வந்து சேர்ந்து விட்டனர். யுதிஷ்டிரன் என்ன செய்யப்போகிறான்? அவன் இதில் வல்லவன் அல்ல! அதுவும் ஷகுனி போன்ற ஓர் தேர்ந்த சூதாட்டக்க்காரனை எதிர்கொண்டு ஜெயிக்கும் அளவுக்கு யுதிஷ்டிரனுக்கு இதில் எதுவும் தெரியாது. துரியோதனனுக்காக ஷகுனி ஆடுகின்றான் எனில் யுதிஷ்டிரனுக்காக யார் ஆடுவார்கள்? எவரும் இல்லையே! இதனால் பாண்டவர்கள் இந்தச் சூதாட்டத்தை ஒத்துக்கொள்ளாவிட்டால் அவர்களைக் கோழை என்றும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்காதவர்கள் என்றும் பொதுவில் சொல்லி விடுவார்கள். பின்னர் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் தலை நிமிர்ந்து நடக்க முடியாது. ஆட்டம் நடக்கையில் ஷகுனி சூதாட்டத்தில் சூழ்ச்சிகளும், தந்திரங்களும் செய்வது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அவனை ஏமாற்றுக்காரன் என்று சொல்லி ஆட்டத்தையே நிறுத்தலாம். பாண்டவர்கள் அதற்கு முயற்சிக்கலாம். ஆனால் அப்போதும் துரியோதனன் தரப்பு அரசர்கள் இவர்களைக் கொல்லக் கூடத் தயங்க மாட்டார்கள்! முக்கியமாய் அந்தக் கர்ணன்!

துரியோதனனின் தந்திரங்கள் அனைத்தையும் பிதாமஹர் பீஷ்மர் நன்கறிவார்.ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்னர் வந்து சேர்ந்த பாண்டவர்களுக்கும், திரௌபதி மற்றும் குந்தி அனைவருக்கும் பிரமாதமான வரவேற்புக் கொடுத்து உபசரித்திருந்தான் துரியோதனன். அதன் மூலம் பாண்டவர்களுக்குத் தான் தீங்கிழைக்கப் போவதை மக்கள் புரிந்து கொள்ளாமல் தன் செய்கையின் பின்னே மறைந்திருக்கும் விரோத பாவத்தை அவர்கள் அறியா வண்ணம் எந்தத் தப்பும் நடக்கவில்லை; நடக்கவும் போவதில்லை என்று மக்கள் நினைக்கும் வண்ணம் நடந்து கொண்டிருக்கிறான் துரியோதனன். பீஷ்மருக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. அவர் தலையிட்டு இந்தச் சூதாட்டத்தை ஆடக் கூடாது என்று கட்டளை பிறப்பிக்கலாம். ஆனால் துரியோதனனின் குழுவினர், முக்கியமாக அவன் தம்பி துஷ்சாசனன், ராதேயன் மகன் கர்ணன், துரோணாசாரியார் மகன் அஸ்வத்தாமா ஆகியோரும் இவர்களின் பின்னே இயங்கும் துரியோதனனின் தாய் மாமன் ஷகுனியின் மூளையும் சேர்ந்து கொண்டு அவருடைய ஆணையைக் கூடத் தடுத்து விடும். அவருடைய இத்தனை வருட வாழ்க்கையில் குரு வம்சத்தின் அரச குலத்தவர் முதல் முறையாக அவரை எதிர்த்து அறைகூவல் விடுகின்றனர். இதற்கு என்ன செய்வது என்று தான் அவருக்குப் புரியவில்லை.

அப்போது மந்திரி சஞ்சயன் அவர் அறைக்குள் திருதராஷ்டிரனை அழைத்துக் கொண்டு வந்து சேர்ந்தான். திருதராஷ்டிரனை பீஷ்மரின் படுக்கைக்கு அருகே ஓர் ஆசனத்தில் அமர வைத்தான். பின்னர் ஓர் கை அசைவில் பீஷ்மருக்கு எண்ணெய் தேய்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லனை வெளியேற்றினான். அவன் சென்று விட்டதை அறிந்த திருதராஷ்டிரன், “ மதிப்புக்குரிய தாத்தா அவர்களுக்கு என் மரியாதையான நமஸ்காரங்கள்!” என்று வணக்கம் தெரிவித்தான். “என் ஆசிகள், குழந்தாய்!” என்றார் பீஷ்மர். பின்னர் திருதராஷ்டிரனுக்குப் புரியும் வண்ணம் அவன் முதுகிலும் தட்டிக் கொடுத்துத் தன் ஆசிகளைத் தெரிவித்தார். “இரவு இந்நேரத்தில் நீ இங்கே வர வேண்டிய காரணம் என்ன, மகனே! எதற்காக வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

மிக மெல்லிய பலஹீனமான குரலில் பேச ஆரம்பித்தான் திருதராஷ்டிரன். “துரியோதனன் தன்னுடைய பணிவான வணக்கத்தை உங்களுக்குத் தெரிவித்து விட்டுத் தாழ்மையான வேண்டுகோளையும் விடுத்திருக்கிறான்!..........” என்று இழுத்தான். “என்ன அவன் வேண்டுகோள்?” என்று பீஷ்மர் கடுமையான தொனியில் கேட்டார். “அதாவது…….. அதாவது………….. தாத்தா அவர்கள்………….. இந்தச் சூதாட்டம் ஆடும்போது நடுவில் குறுக்கிடக் கூடாது…………….”

துன்பமுறும் எமக்கென்றே எண்ணி நின் வாய்ச்சொல்லை மறுத்துரைத்தோமா!

ஆயிற்று. அனைவரும் ஹஸ்தினாபுரம் செல்வது முடிவாகி விட்டது. நாளை கிளம்ப வேண்டும். அன்று திரௌபதி யுதிஷ்டிரனைத் தனிமையில் சந்திக்க வந்தாள். அவள் உடல் முழுவதும் கோபத்திலும் துக்கத்திலும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாகக் காணப்பட்டன. யுதிஷ்டிரன் தன் அறையில் தனிமையில் தான் இருந்தான். திரௌபதி அவனைப் பார்த்த பார்வையைக் கண்டு அவன் உள்ளூர நடுங்கினான். அவன் எதிரே நிதானமாக அமர்ந்தாள் திரௌபதி! திரௌபதியை வேதனையுடன் பார்த்தான் யுதிஷ்டிரன். திரௌபதி கவலையினால் உள்ள வருத்தத்துடன் பிரமை பிடித்தவள் போல் இருந்தாள். வழக்கமான புத்திசாலித்தனமோ, கலகலப்போ அவளிடம் இல்லை!

“பாஞ்சால இளவரசியே! என்ன ஆயிற்று உனக்கு? இது என்ன கோபம்? ஏன் இவ்வலவு கோபத்துடன் இருக்கிறாய்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டான். “கோபமா, ஆரிய புத்திரா, கோபம் என்பது சாதாரண வார்த்தை! எனக்குக் கோபம் இல்லை! சீற்றம். தாங்கொணாச் சீற்றம். சீற்றம் கொண்ட பெண்புலியை ஒத்திருக்கிறேன் இப்போது நான்! நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்பதும் அடுத்து உங்கள் நோக்கம் என்ன என்பதையும் நான் புரிந்து கொண்டு விட்டேன். நீங்கள் ஓர் யுத்தம் நடப்பதை விரும்பவில்லை. என்ன விலை கொடுத்தாலும் அந்த யுத்தத்தைத் தடுக்கவே நினைக்கிறீர்கள். அப்படி எனில், அதாவது நீங்கள் துரியோதனனின் சவாலை ஏற்றுக் கொண்டு இந்த அரசர்களின் விளையாட்டு எனப்படும் சூதாட்டத்தை ஆடி அதில் தோற்றுப் போக முடிவு செய்து விட்டீர்கள். உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதாகவும், உங்கள் பேச்சைக் கேட்பதாகவும் நாங்கள் அனைவரும் செய்த சபதத்தால் நீங்கள் எங்களைக் கட்டுப்படுத்தி விட்டீர்கள்!”

“நீங்கள் தான் இந்தக் குடும்பத்துக்கு மூத்தவர்! அது உண்மையே! எங்கள் உடலும், உயிரும் உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உங்களுக்கு நாங்கள் அனைவரும் கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஆரிய புத்திரா, உங்களிடம் கொஞ்சமேனும் எங்களுக்காக அனுதாபமோ, நாங்கள் நன்றாக இருக்கவேண்டுமே என்னும் எண்ணமோ இல்லையா? இல்லை என்றே நினைக்கிறேன். போகட்டும்! உங்கள் குழந்தைகளுக்காகவேனும் இது குறித்து சிந்தித்தீர்களா? இல்லை எனில் இந்த நாட்டு மக்களுக்காக? இந்த நாடு மக்கள் அனைவருமே உங்களை நம்பி நீங்கள் நல்லாட்சி தருவீர்கள் என்பதை நம்பி உங்களுக்காக மட்டுமே இங்கே வந்தவர்கள். இந்திரப் பிரஸ்தத்தையே அவரக்ளுக்காக சொர்க்கமாக மாற்றிக்காட்டுவதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தீர்கள்! நினைவில் உள்ளதா? இந்த மக்களை என்ன செய்வதாக உத்தேசம்?”

“பாஞ்சாலி, நான் மரியாதைக்குரிய பெரியப்பாவின் ஆணையைக் கட்டளைகளைச் சிரமேற்கொண்டு ஏற்றாக வேண்டும். அதிலிருந்து நான் தப்ப முடியாது! அது சரியல்ல!” என்றான் யுதிஷ்டிரன். “ஹூம், ஆரியபுத்திரா, இப்போதேனும் சொல்லுங்கள்! ஹஸ்தினாபுரம் செல்ல வேண்டும் என்னும் முடிவை ஏன் எடுத்தீர்கள்? அதற்கு என்ன காரணம்?” என்று கேட்டாள் திரௌபதி.

“இதோ பார் திரௌபதி, என் சகோதரர்கள் மேல் எனக்கூ எவ்வளவு  பாசம் என்றும் அவர்கள் மேல் என் உயிரைக்காட்டிலும் அதிகப் பாசம் வைத்திருப்பதையும் நீ நன்கறிவாய்! அதே போல் என் தாயையும் நான் மதிக்கிறேன் வணங்குகிறேன், அன்பு செலுத்தி வருகிறேன். உன்னிடம் நான் கொண்டிருக்கும் அன்புக்கு அளவு உண்டா? நெஞ்சார உன்னை நேசிக்கிறேன். நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்பதை நானே நன்கு அறிய மாட்டேன். என்ன நடக்கப் போகிறதோ! ஆனால் கடைசி வரை தர்மம் எனக்குக் காட்டி வரும் பாதையிலேயே நடக்க உத்தேசித்துள்ளேன். என்னை தர்மத்திலிருந்து பிறழ்ந்தவனாகக் காட்ட வேண்டும் என்பது தான் உன் விருப்பமா? என்னை அப்படி எல்லாம் நீ ஏமாற்ற மாட்டாயே?” என்று கேட்டான். திரௌபதி மனம் உடைந்து அழுது விட்டாள். கண்ணீர் வெள்ளமாகப் பெருகியது.

“ஆஹா, இப்படி எல்லாம் வேதனைப்படாதே, திரௌபதி! என்னிடம் முழு நம்பிக்கை வை!” என்றான் யுதிஷ்டிரன்.

“ஆஹா, நம்பிக்கை! அதுவும் உங்களிடம்! உங்களுக்கு யாரிடம் அக்கறை இருக்கிறது? உங்கள் தம்பிகளிடம் கூட இல்லை! உங்கள் பிள்ளைகளிடம்? ம்ஹூம், அதுவும் இல்லை! உங்கள் தம்பிகள் என்ன நினைக்கிறார்கள் இந்த விஷயத்தில் என்பதை நீங்கள் நன்கறிவீர்கள். அப்படி இருந்தும் உங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் வாக்குக்காக உங்களை எதிர்க்காமல் உங்களுடன் இருப்பதாக முடிவு எடுத்திருக்கிறார்கள். சரி, போகட்டும்! வயதான உங்கள் தாயிடம் ஏதேனும் அக்கறை உங்களுக்கு உண்டா? என்னிடம்? என்னை நீங்கள் ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை! நம் மகனிடம் கூட உங்களுக்கு அக்கறை இல்லை!” என்ற திரௌபதி சற்று நேரம் நிறுத்திவிட்டு அழுதாள். பின்னர் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு விட்டுத் தொடர்ந்து, “துரியோதனன் மனதில் எவ்வளவு விஷம் இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள் இல்லையா? அந்த சூழ்ச்சிக்கார நயவஞ்சக ஷகுனியைக் குறித்தும் உங்களுக்குத் தெரியாதா? நாம் இப்போது ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு என்ன காரணத்துக்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை அறிய மாட்டீர்களா? அனைத்தையும் நன்கறிந்திருந்தும் நீங்கள் நம்முடைய விதிக்கு அது அளிக்கப் போகும் மாபெரும் தண்டனைக்கு நம்மை எல்லாம் அழைத்துச் செல்லத் தயாராகி விட்டீர்கள்!”

“உன்னை நீயே துன்புறுத்திக் கொள்ளாதே பாஞ்சாலி! நம் தாய் குந்தி தேவி நம்முடன் வருகிறார். சகோதரர்கள் அனைவருமே வருகின்றனர். ஆகவே நீயும் கூட வருகிறாய்! அவ்வளவு ஏன்! பாஞ்சாலி, நம் ஆசாரியர் தௌம்யரும் நம்முடன் வருகிறார்!” என்றான் யுதிஷ்டிரன்.

திரௌபதி எழுந்து நின்றாள். “ஆஹா, இப்போது மட்டும் வாசுதேவக் கிருஷ்ணன் இங்கிருந்தால்! ம்ம்ம்ம்! குறைந்த பட்சமாக நீங்கள் செய்து கொள்ளப் போகும் இந்தத் தற்கொலையிலிருந்து உங்களைக் காப்பாற்றி இருப்பானே! அவன் கிளம்பும்போது என்ன சொன்னான் என்பது நினைவில் இருக்கிறதா? அவன் சொன்னான்;”மூத்தவரே, துரியோதனனின் வலையில் விழுந்துவிடாதீர்கள்!” என்றான். அவன் புத்திசாலி. விவேகம் உள்ளவன். அவன் மட்டும் இங்கிருந்தான் எனில் இந்தப் பொறியில் நீங்கள் மாட்டிக் கொள்வதைத் தடுத்து நிறுத்தி இருப்பான்.” என்றாள் திரௌபதி.

சொல்லொணாத் துயரில் ஆழ்ந்தான் யுதிஷ்டிரன். அவனைப் பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது. அவன் அன்புக்கும் பிரியத்துக்கும் உரிய மனைவியும் சகோதரர்கள் நால்வரும் இப்போது வேதனையிலும் ஏமாற்றத்திலும் வெதும்பித் தவிக்கின்றனர். அவன் மரியாதைக்கு உரிய தாயும் அப்படியே இருக்கிறாள். அதுவும் எதற்காக? அவன் செய்திருக்கும் இந்த முடிவினால். தப்பி விட நல்ல வாய்ப்புக் கிடைத்தும் தப்பாமல் குடும்பத்தையும், இந்திரப் பிரஸ்தத்தையும் தியாகம் செய்ய யுதிஷ்டிரன் எடுத்த முடிவினால்! அதனால் தர்மமும் அழிந்து படுமோ? அதையும் தான் விட்டு விட நேருமோ? யுதிஷ்டிரன் குழம்பினான்.

தன் மனக்குமுறல்களால் எழுந்த விம்மல்களை அடக்கிக் கொண்ட திரௌபதி மேலும் சொன்னாள்:”சரி, சரி, ஆரிய புத்திரரே, யோசிக்காதீர். உங்கள் விருப்பம் போல் செய்யுங்கள். நாங்கள் எங்கள் அனைவருடைய உயிரை மட்டுமல்லாமல் நம் அருமைக் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும் உங்களிடம் ஒப்படைத்து விட்டோம். நீங்கள் தான் குடும்பத்திற்கு மூத்தவர் என்னும் அதிகாரத்தின் மூலம் எங்கள் அனைவரையும் சர்வ நாசம் செய்து விடுங்கள். அதற்கான அதிகாரம் உம்மிடம் உள்ளதே!” என்றாள்.

யுதிஷ்டிரனுக்கு எப்போதுமே திரௌபதியைப் பார்த்ததில் இருந்தே அவளிடம் அளவில்லா அன்பும் ஈடுபாடும் உண்டு. அவள் புத்திசாலித்தனத்தையும், உள்ளார்ந்த கர்வத்தையும், விவேகமான நடவடிக்கைகளையும் ரசித்ததோடு அல்லாமல் போற்றிப் பாராட்டவும் செய்தான். இப்போது அவள் இப்படிப் பேசினால்? இத்தனைக்கும் இதன் முக்கியத்துவத்தை அவள் உணர்ந்திருக்கிறாள். யுதிஷ்டிரன் ஏன் இந்த முடிவை எடுத்திருக்கிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறாள். வேறு வழியே இல்லாத சூழ்நிலையில் தான் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் அறிவாள். அமைதியும், சமாதானமும் வேண்டுமானால், தர்மம் நிலைத்து இருக்க வேண்டுமானால் துரியோதனனின் சவாலை ஏற்றுக் கொள்வது ஒன்றே சிறந்த வழி! அவனுடைய அரச தர்மம் அவனை ஹஸ்தினாபுரம் நோக்கி இழுக்கிறது. என்ன நடந்தாலும் இந்தச் சவாலைத் துணிந்து ஏற்றுக் கொள் என்று சொல்கிறது. அவன் என்ன செய்வான்? அவன் வேண்டுவதெல்லாம் அமைதியும், சமாதானமுமே!

யுதிஷ்டிரனின் மனது போராட்டங்களால் சுக்குச் சுக்காக நொறுங்கிப் போனது. அவன் உண்மையில் இந்தச் சூதாட்டத்தை ஆடவே விரும்பவில்லை. அவன் அதில் நிபுணனே அல்ல. விளையாட்டாகத் தம்பிகளோடும், மனைவியோடும் எப்போதாவது ஆடும் ஆட்டம் சூதாட்டத்தில் சேர்ந்தது அல்ல! அது வேறு! ஆனால் இப்போது துரியோதனன் அழைத்திருப்பதோ உண்மையான சூதாட்டத்திற்கு! பணயம் வைத்து ஆடும் ஆட்டத்திற்கு! அதிலும் இதை அந்தச் சூழ்ச்சிக்கார ஷகுனியுடன் ஆட வேண்டுமாமே! அதிலும் யுதிஷ்டிரனுக்கு விருப்பமே இல்லை தான்! ஆனால் இப்போதிருக்கும் இந்த மோசமான சூழ்நிலையில் அவன் தப்பிக்க நினைத்தாலும் இயலாது! அவன் ஆடியே ஆகவேண்டும்! வேறு வழியே இல்லை! நினைக்கவே யுதிஷ்டிரன் நடுங்கினான். ஏனெனில் அவன் ஹஸ்தினாபுரம் போக மறுக்கலாம். ஆனால் போரைத் தடுக்க முடியாது. போர் வந்தே தீரும். எங்கும் மக்களும் வீராதி வீரர்களும் கொல்லப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது! ஆனால் அவன் சகோதரர்கள் இதைத் தான் விரும்புகின்றனர்.

அவனுடைய இந்த நடவடிக்கை அவன் தாய், மற்றும் சகோதரர்கள், மனைவி திரௌபதி ஆகியோருக்கு முற்றிலும் பிடிக்கவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் வேதனையுடனே இருந்து வருகின்றனர். யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சு விட்டான்.

மறுநாள் காலை ஆசாரியரும் ஸ்ரோத்திரியர்களும் ஆசிகள் வழங்க நல்ல முஹூர்த்தத்தில் அரச குடும்பத்தினரின் ஊர்வலம் ஹஸ்தினாபுரத்தை நோக்கிப் பயணப்பட்டது. யுதிஷ்டிரன் மனதுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருந்த எண்ணங்களையோ துன்பத்தையோ அறியாத இந்திரப் பிரஸ்தத்து மக்கள் இது வழக்கமான ஒன்று. பெரியப்பனைச் சந்திக்க யுதிஷ்டிரன் தன் தாய், மற்றும் குடும்பத்தினருடன் செல்கிறான் என்றே நினைத்துக் கொண்டனர். இதன் மூலம் துரியோதனனுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே ஒற்றுமை ஏற்படும் என்றும் எண்ணிக் கொண்டனர். ஆகவே வாழ்த்தி வழியனுப்பினார்கள். மெல்ல மெல்ல ஹஸ்தினாபுரம் போய்ச் சேர்ந்து விட்டனர் அனைவரும்.

அங்கே சென்றதும் மூத்தோர் ஆன பிதாமஹர் பீஷ்மர், பெரியப்பா திருதராஷ்டிரன், பெரியம்மா காந்தாரி, ஆசாரியர் துரோணர், கிருபர் போன்றோருக்கும் குடும்பத்தின் மற்ற மூத்தவர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்தி வணங்கினார்கள் அனைவரும். யுதிஷ்டிரனின் இடைவிடா வற்புறுத்தலின் காரணமாக சகோதரர்கள் நால்வரும் பீமன் உட்பட எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல் துரியோதனனையும், கர்ணனையும் அவரவர் மாளிகையில் சென்று சந்தித்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்குள் வரவழைத்துக் கொண்ட நல்லுறவுடனேயே அரை மனதாக உபசரித்தார்கள். அவர்கள் அனைவருக்குமாகச் செய்திருந்த ஏற்பாடுகளைக் கண்டான் யுதிஷ்டிரன். எல்லாம் நன்றாகவே இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் விதமாகவே அனைத்து ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் கண்டு கொண்டான். வெளிப்படையாய்ப் பார்த்தால் எந்த வித்தியாசமும் தெரியாவண்ணம் செய்யப்பட்டிருந்தது.

தன் சகோதரர்கள் அனைவருமே இனம் தெரியாததொரு உணர்வால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதையும், சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்டக் காட்டு மிருகங்களைப் போல் உணர்வதையும் புரிந்து கொண்ட யுதிஷ்டிரன் அவர்கள் தன்னுடைய இந்த முடிவால் எரியும் அடுப்பைப் போல் உள்ளுக்குள் எரிந்து கொண்டிருப்பதையும் உணர்ந்தான். அவன் முடிவு என்னவாக இருந்தாலும் சரி, அது அவர்களுக்குத் துன்பத்தைத் தான் தரப் போகிறது.  ஆனால் இத்தனையிலும் யுதிஷ்டிரனால் எடுக்கப்பட்ட முடிவு மாறவே இல்லை. அவன் மனது அது ஒன்றையே திரும்பத் திரும்ப நினைத்தது, அது தான் போரைத் தடுக்க வேண்டுமெனில் இந்திரப் பிரஸ்தத்தையும் தியாகம் செய்து விடுவதே ஆகும். அவனால் போர் ஏற்படக் கூடாது, இந்திரப் பிரஸ்தத்தைக் கொடுத்தானும் அவன் போரைத் தடுப்பான். அதன் பின், அதன் பின் அவர்கள் அனைத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்று விடுவார்கள். காட்டிற்குச் சென்று அங்கே அவர்கள் விரும்பும் வண்ணம் தர்மத்தின் பாதையில் வாழ ஆரம்பிக்கலாம். இது ஒன்றே வழி!

புவிக்காவலர் தம்மிற் சிறந்த நீர் இன்று கர்மம் பிழைத்திடுவீர் கொலோ?

“அப்படியா? அண்ணா, ஆசாரியர் எப்போது தமது தீர்க்கதரிசனத்தை உங்களிடம் தெரிவித்தார்?” பீமன் கேட்டான். “ராஜசூய யாகம் முடிந்ததும் என்னிடம் விடை பெற வந்திருந்தார் அல்லவா! அப்போது தான், அன்று தான்!” என்றான் யுதிஷ்டிரன். யுதிஷ்டிரன் மீண்டும் அந்த நாளை நினைத்து உணர்ச்சிவசப்பட்டதால் அவன் கைகள் நடுங்கின. விதுரரைப் பார்த்துத் திரும்பினவன் கூறினான்: “சித்தப்பா, நீங்கள் இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் அழைப்பு சாமானியமானதில்லை. இது தான் ஆசாரியரின் தீர்க்க தரிசனங்களை உண்மையாக்கப் போவதற்கான முதல் படி!” அவன் முகம் வேதனையைக் காட்டியது. அவனுடைய மிதமிஞ்சிய வேதனையைக் கண்ட அனைவரும் மனம் வருந்தினர். அவன் சொன்ன வார்த்தைகளின் உண்மையை நினைத்து எல்லோருடைய மனமும் வேதனையில் ஆழ்ந்தது.

மிகுந்த மனக்கசப்புடன் பீமன் சொன்னான்:”அண்ணா, நாங்கள் உன்னிடம் விசுவாசமாகவும் உண்மையாகவும் இருப்பதாக வாக்குறுதி கொடுத்திருக்கிறோம். எங்களைக் கழுத்தை அறுக்கப் போகிறேன் என்கிறாய்! சரி, அப்படியே ஆகட்டுமே! உன்னுடைய முடிவுக்கு நாங்கள் கட்டுப்படுகிறோம்! இதை விட வேறு என்ன வேண்டும் உனக்கு?”

“உன்னுடைய விசுவாசத்தை வைத்து நான் வியாபாரம் செய்ய நினைக்கவில்லை.இந்தப் பிரச்னை நமக்கும் துரியோதனனுக்கும் இடையில் மட்டும் ஏற்படவில்லை! நம் அனைவரிடமும் இந்தப் பிரச்னை முளைத்துவிட்டது. க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கைவிடுமாறு உன்னிடம் நான் சொல்ல மாட்டேன். சொல்லவும் முடியாது!”

“எதிர்காலம் என்பது இருட்டில் இருப்பதாக நினைக்காதீர் அண்ணாரே!” என்றான் அர்ஜுனன். “காலம் ஒரு நாள் மாறும், அப்போது அனைத்துமே மாறும். நல்லவையாகவே மாறும். இப்போது தேவை நம் ஒற்றுமை மட்டுமே. நாம் ஐவரும் ஒற்றுமையுடனே இருப்போம். பலமுறை, பல சமயங்களிலும் உம்முடைய முடிவுகளால் நான்க்அள் வருந்தி இருக்கிறோம். ஆனாலும் உம்மைக் கைவிட்டதில்லை. நீர் எடுக்கும் முடிவுகளை ஏற்றுக்கொள்ளவே செய்திருக்கிறோம்.” விதுரர் தன்னுடைய விசித்திரமானதொரு உணர்வால் யுதிஷ்டிரன் எடுத்திருக்கும் முடிவின் அடிப்படைக் காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு விட்டார். புனிதமான அக்னியில் தன்னைத் தானே ஆஹூதி கொடுத்துக் கொள்ள அவன் தயாராக இருக்கிறான் என்பதும் தெரிய வந்தது.

“இது மிகவும் மேன்மையானதொரு முடிவு, தீர்மானம், யுதிஷ்டிரா!” என்ற விதுரர் பீமனிடம் திரும்பி, “மூத்தவன் தன்னுடைய அரச தர்மத்தைக் கைவிடாமல் உறுதியாக அதில் இருக்க விரும்புகிறான். அதோடு அவன் விரும்புவதெல்லாம் சமாதானமே! பீமா, உன்னுடைய விருப்பத்தை மீறி அவன் தீர்மானத்தை நீ ஆதரிக்க வேண்டி இருந்தால், நடப்பது என்னவாக இருந்தாலும் ஏற்றுக் கொண்டு அவனை ஆதரிப்பாயா? அவன் முடிவுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பாயா?” என்று கேட்டார். அப்போது யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்.

“சகோதரர்களே, நான் என்னை விட, திரௌபதியை விட உங்கள் நால்வரையும் அதிகமாக நேசிக்கிறேன். நாம் ஐவரும் ஒற்றுமையாக இருந்தால் தான் நாம் நம்முடைய ஆட்சி அதிகாரத்தைத் தக்க வைக்க முடியும். நம் ஒற்றுமையில் தான் அது அடங்கி இருக்கிறது. அதோடு அல்ல. நம் தாய் நமக்கு ஆரம்பத்திலிருந்து அளித்து வரும் உத்வேகம், பாஞ்சால இளவரசியின் ஊக்கம் அனைத்துமே இதற்குக் காரணம். ஆனால் தம்பிகளே, இப்போது நாம் எப்படி முடிவெடுத்தாலும் ஆபத்து நம்மைத் தாக்கக் காத்திருக்கிறது!” என்றான் யுதிஷ்டிரன். “அண்ணா, என்ன நடந்தாலும் சரி, நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுக்கு நாங்கள் கட்டுப்பட்டு நடந்து கொள்வோம்!” என்றான் அர்ஜுனன்.

குந்தி சொன்னாள்:”குழந்தைகளா, நீங்கள் ஐவரும் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒற்றுமையாகவும் ஒன்றாகவும் இருப்பதாக முடிவெடுத்திருக்கிறீர்கள். இந்த ஒற்றுமையில் தான் உங்கள் பலம் முழுவதும் உள்ளது. படகை நங்கூரம் பாய்ச்சி அசையாமல் வைப்பதைப் போல் உங்கள் ஒற்றுமை தான் உங்களைக் குலைக்காமல் பாதுகாக்கும் கவசம். இதை அறிந்து கொண்டதால் தான் திரௌபதியும் உங்கள் ஐவரையும் மணக்கச் சம்மதித்தாள்.”

இப்போது திரௌபதி சொன்னாள்:” என் கண்ணெதிரே பலவித துர் சகுனங்கள் தெரிகின்றன. நடப்பவை எதுவும் நன்மையாக இருக்காது என்றே தோன்றுகிறது. நானும் உங்கள் ஐவரையும் ஒற்றுமையுடனே இருக்க வைப்பதாக வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன். உங்கள் ஒற்றுமை என்னால் குலையக் கூடாது. அப்படிக் குலைந்து விட்டால் என் வாழ்நாளே வீணாகிவிடும். அப்புறம் நான் இங்கே இருக்க மாட்டேன். காம்பில்யத்திற்கே திரும்பிச் சென்றுவிடுவேன்.” என்று உறுதியாகக் கூறினாள். பீமன் மனதில் கோபம் பொங்கியது. அதை அடக்கிக் கொண்டு அவன் பேசினான். “அண்ணா, எங்களை ஓர் கஷ்டமான நிலையில் நிறுத்திவிட்டாய்! மிக மோசமானதொரு விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு எங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறாய். அதை ஏற்கும்படி நாங்கள் கடமைப்பட்டு விட்டோம். என்ன செய்யலாம்? ஆசாரியர் முக்காலமும் உணர்ந்த முனிவர்! அவருக்குக் கடந்த காலமும் தெரியும். நிகழ்காலமும் தெரியும், எதிர்காலமும் அறிவார்! அவர் வாயாலேயே ஓர் மாபெரும் போர் வரப்போவதாகத் தெரிந்திருப்பதால் நீ என்னதான் அதைத் தடுக்க முயன்றாலும் அந்தப் போர் வந்தே தீரும்! ஆகவே நாம் போரை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கவேண்டும்!” என்றான்.

“நீ யுதிஷ்டிரன் பக்கம் தானே இருப்பாய், பீமா? அதற்கு நீ தயாராகி விட்டாயா?” என்று கேட்டார் விதுரர். “எங்கள் விருப்பம் எல்லாம் ஏற்கெனவே முடிந்து போன ஒன்று. இனி நாங்கள் புதிதாக எதையும் தேர்ந்தெடுக்கப் போவதில்லை, அதுவும் இந்த முடிவு அம்மா குந்தி தேவி முதல்முறையாக எங்களை ஹஸ்தினாபுரம் அழைத்து வந்தபோது எங்களைக் கேட்டுக் கொண்டாள் அல்லவா? அப்போதே முடிந்து விட்டது. அப்போது அம்மா சொன்னாள்: எந்தக் காலத்திலும் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நாங்கள் நால்வரும் மூத்தவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டும் என்று எங்கள் நால்வரிடமும் உறுதிமொழி வாங்கிக் கொண்டாள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை நாங்கள் மூத்தவர் சொல்லைத் தான் கேட்கிறோம். நாங்கள் அந்த வார்த்தையைக் கடைசிவரை காப்பாற்றவும் செய்வோம், அதன் மூலம் நீங்கள் எங்கள் தலையைக் கொய்தாலும் சரி! மூத்தவர் சொல்லே எங்களுக்கு இறுதி முடிவு!”

நகுலன் ஆமோதிப்பாகத் தலையை அசைத்தான். அப்போது யுதிஷ்டிரன், சஹாதேவனைப் பார்த்து, “நீ எல்லோரையும் விட புத்திசாலி, விவேகமானவன். நீ என்ன சொல்கிறாய் அப்பா இதற்கு?” என்று கேட்டான். அதற்கு சஹாதேவன் யோசனையுடன் தன் தலையைத் தடவிக் கொண்டான். “ நாங்கள் எங்களுடைய சத்தியத்தை உடைத்துவிட்டோமானல், தர்மத்தை ஏமாற்றியவர்கள் ஆவோம். தார்மீக ரீதியாகவும் இதுதான் சரி! இல்லை எனில் நாங்கள் தார்மிக பலத்தையும் இழந்தவர்களாவோம்.” அப்போது விதுரர் இடைமறித்தார். “மூத்தவனே, போதும், போதும் இனி இதைக் குறித்து நாம் விவாதிக்க வேண்டாம். இதோ பார், உன் தம்பிகள் நால்வரும் உனக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாக உறுதி கூறிவிட்டார்கள்; உறுதியாகவும் இருப்பார்கள். இந்த விஷயத்தை அவர்கள் உன் கைகளிலேயே விட்டு விட்டார்கள்! நீ சொல்வதே இறுதி முடிவு!” என்றார். அப்போது திரௌபதி, “எனக்கு அதிர்ச்சியில் மிரட்சி ஏற்பட்டு விட்டது. ஆஹா, இப்போது மட்டும் வாசுதேவக் கிருஷ்ணன் இங்கிருந்தால்! அவனுடைய ஆலோசனைகளை ஏற்றால் அதுவே நமக்குச் சரியாக இருந்திருக்கும். நமக்கு அவன் வழிகாட்ட மாட்டானா என எண்ணுகிறேன்.நிலைமை ரொம்பவே மோசம் தான். ஆனாலும் வ்ருகோதர அரசர், தன்னுடைய சத்தியத்தை மறக்காமல் பெரியவருக்கு அதை நிறைவேற்றி கௌரவப்படுத்துவார் என்றே நம்புகிறேன்.” என்றாள்.

யுதிஷ்டிரன் கண்களில் கண்ணீருடன், தன் சகோதரர்கள் நால்வரையும் பார்த்தான். தன் தாயையும், மனைவியையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான், தன் மனதுக்குள்ளாக அவர்கள் அனைவரும் தன்னிடம் காட்டும் மாறா விசுவாசத்துக்கு நன்றி சொன்னான். “சித்தப்பா, நான் ஓர் பயங்கரமான சபதம் எடுத்திருக்கிறேன். அதன்படி நான் எப்பாடுபட்டாவது ஆசாரியர் சொன்ன தீர்க்க தரிசனத்தைப் பொய்யாக்கியாக வேண்டும். இது என் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய சவால். என்ன நடக்கப் போகிறது என்றோ எனக்காக என்ன காத்திருக்கிறது என்றோ நான் அறியேன். ஆனாலும் நான் என் தர்மத்தைக் கைவிட முடியாது. அது என்னை எப்படி நடக்கவேண்டும் என்று சொல்கிறதோ அதன்படி தான் நடப்பேன். பாண்டுவின் புதல்வர்கள் ஐவரும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தையும் அரச தர்மத்தையும் மதிக்காமல் நடந்து கொண்டார்கள் என்றோ அதைச் சரிவரக் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்றோ யாரும் சொல்லக் கூடாது! தர்மத்திற்கு எதிராகவும் அதற்கு முரணாகவும் உண்மையில்லாமலும் நான் நடந்து கொள்ளவும் மாட்டேன்.”

“உன்னுடைய முடிவு தான் என்ன?” என்று எரிச்சலுடன் கேட்டான் பீமன். “எங்கள் கழுத்தை நீ எப்போது அறுக்கப் போகிறாய் என்பதைச் சரியாகச் சொல்லிவிட்டே செய்!” என்று மேலும் கூறினான். அப்போது யுதிஷ்டிரன் பீமனின் கோபத்தை லட்சியம் செய்யாமல், “உங்கள் அனைவரின் அன்பாலும், பாசத்தாலும் நான் நெகிழ்ந்து விட்டேன். என்னிடம் நீங்கள், அம்மா குந்தி தேவி மற்றும் பாஞ்சால இளவரசி திரௌபதி ஆகியோர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையும், பாசமும் பரிவும் என்னை நெகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திவிட்டது!” என்றவன் தன் தலையைக் குனிந்த வண்ணம் நடுங்கிய குரலில் மேலும் பேசலானான்.

“விதுரச் சித்தப்பா! இதோ என் முடிவு. பெரியப்பா திருதராஷ்டிரனிடம் சொல்லுங்கள். அவர் அழைப்பை ஏற்று நாங்கள் ஹஸ்தினாபுரம் வருகிறோம் என்று சொல்லுங்கள். அவருடைய விருப்பத்துக்கு நாங்கள் கட்டுப்பட வேண்டும். ஹஸ்தினாபுரம் வந்து அங்கே அவர் கட்டளை என்னவோ அதன்படி நடந்து கொள்கிறோம்.” என்றான். திரௌபதி மிகக் கடுமையாகவும் கோபத்துடனும் கூடிய கண்களுடன் யுதிஷ்டிரனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி வழிந்தது.

“மூத்தவரே, நீர் எங்கள் அனைவரையும் துரியோதனனுக்கு விற்று விட்டீர்கள்!” என்றாள் திரௌபதி.

மதி மருண்டவர் விருந்தறஞ் சிதைத்திடினும் கருமமொன்றே உளதாம்!

அவரவர் எண்ணங்களில் மூழ்கிய அனைவரும் மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.  அப்போது யுதிஷ்டிரன் அனைவரையும் பார்த்து, “நாம் அவசரப்பட்டு எந்த முடிவையும் எடுத்துவிடக் கூடாது!” என்றவன் தொடர்ந்து, “இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இந்த விஷயத்தை நாம் நன்கு யோசித்துவிட்டுத் தான் முடிவெடுக்க வேண்டும்!” என்றான்.”ஆம், ஆம், அதுவும் சரியே! நீ எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள், யுதிஷ்டிரா!” என்றார் விதுரர்! ஆனால் பீமனோ மிகக் கடுமையாக, “இன்னும் என்ன யோசிக்கவேண்டுமோ தெரியவில்லை! இது நம்மை அடியோடு அழிக்க, நம் கழுத்தை அறுக்கப் போடப்பட்ட திட்டம் அன்றி வேறில்லை! ஆகவே நாம் இதை மறுக்கவேண்டும், இந்த அழைப்பை ஏற்கக் கூடாது!” என்றான் திட்டவட்டமாக.

அன்றிரவு முழுவதும் யுதிஷ்டிரனுடைய மனம் முழுவதும் எண்ணங்களால் நிரம்பி இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் இருளாகவே அவனுக்குக் காட்சி அளித்தது. அமைதியையும் சாந்தியையும் கொண்டு வரவே அவன் மிகவும் விரும்பினான். ஆனால் அங்கே அதற்கு இடமில்லாம் போகின்றதே! இனி என்ன செய்வது. “ஆஹா, ஆசாரியர் வேத வியாசரின் தீர்க்க தரிசனமே உண்மையாகி விடுமோ?” என்று தனக்குள்ளே நினைத்துக் கொண்டவன், “ஆம், சித்தப்பா விதுரர் சரியாகத் தான் சொன்னார். ஷகுனி தனக்கு அனுகூலமாக நல்ல நேரத்தைத் தான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான். இப்போது யோசனை கேட்கவோ சொல்லவோ யாரும் இல்லை! கிருஷ்ணன் ஷால்வனுடன் போர் புரிவதில் முனைந்திருக்கிறான். அவனை விட்டால் நமக்கு வேறு யாரும் இல்லை. ராஜசூய யாகத்துக்கு வந்து கலந்து கொண்டு ஆதரவு தெரிவித்த அரசர்கள் பலரும் மீண்டும் திரும்பி இங்கே வருவதற்கு சாத்தியமே இல்லை! அவர்களிடமிருந்தும் எவ்விதமான உதவியையும் எதிர்பார்க்கவே முடியாது!” என்று தனக்குள்ளாகவே பேசிக் கொண்டாய் யுதிஷ்டிரன். மீண்டும் மீண்டும் மூளையைக் கசக்கிக் கொண்டு யோசித்தான். அவன் அமைதியையும் சமாதானத்தையும் விரும்பிக் கொண்டிருக்க, இங்கே போரும், எதிரிகளுமே தெரிகின்றனர். அவன் வீட்டு வாயிலைத் தட்டி அழைக்கின்றனர்.


அவன் தன் கனவுகளில் கண்ட சித்திரங்கள் அவன் மனதை விட்டு அகலவே இல்லை. ஒரு போர்க்களம், எங்கு பார்த்தாலும் உடைந்த ரதங்களின் சக்கரங்கள் ஆங்காங்கே தெரிய, போர் வீரர்களின் உடைந்த கால்களும், கைகளும் ஆங்காங்கே கிடக்க, அவன், யுதிஷ்டிரன் ஆன அவனே மார்பில் ஓர் அம்பு பாய்ந்து கீழே விழுந்து கிடக்க, அந்நிலையிலும் அவனை எவரோ தன் வாளைக் குறுக்கே பாய்ச்சிக் கொல்ல நினைக்க! இந்தக் கனவில் கண்ட காட்சிகளின் நினைவுகளால் யுதிஷ்டிரன் உடல் நடுங்கினான். எங்கு பார்த்தாலும் தாய்மார்கள், சகோதரிகள் அழுது புலம்புகின்றனர். விதவைகளும், குழந்தைகளும் மனம் உடைந்து வீடு, வாசல் இன்றி அநாதையாக அலைந்து திரிகின்றனர். நூற்றுக்கணக்கில் பசுக்களைக் கொல்கின்றனர். அத்தனைக்கும் நடுவில் அவனுக்கு எங்கிருந்தோ அந்தக் குரல் காதில் கேட்கிறது. எங்கோ தொலைதூரத்திலிருந்து கேட்கும் அந்தக் குரல், “சாந்தி, சாந்தி, சாந்தி என்று எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் எதிரொலிப்பது அவனைக் கேலி செய்வது போல் தோன்றியது யுதிஷ்டிரனுக்கு!

அவன் எழுந்திருக்கையில் அவனுக்கு ஓர் நினைவு தோன்றியது. “ஆசாரியர் சொல்வது சரியே! இந்த மாபெரும் துரதிர்ஷ்டத்தைக் கொண்டு வந்த புண்ணியவான் நானாகத் தான் இருக்க வேண்டும். என்னால் தான் இவை நடைபெறப் போகின்றன. நான் என் கடைசிக் காலத்தில் இறைவனுக்கு பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். இவற்றுக்கான பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும்.  இந்தச் சூழ்நிலையை ஏற்கும் மனப்பக்குவமோ தைரியமோ என்னிடம் இல்லை! ஆனாலும் நான் என்னுடைய பாரம்பரியத்தைக் காப்பாற்றவே நினைக்கிறேன். என்ன விலை கொடுத்தாலும் அதைக் காப்பாற்றி என் சகோதரர்களுக்கு நான் அளித்தாக வேண்டும். அவர்கள் அதை இழக்கும்படி செய்யக் கூடாது. என்ன செய்வதென்று தான் எனக்குத் தெரியவில்லை. இதிலிருந்து தப்புவதற்கான வழியையும் நானே கண்டுபிடித்தாக வேண்டும்!”

யோசிக்க யோசிக்க இதற்கான தீர்வு ஓர் மெல்லிய கீற்றாக அவனுள் தோன்றியது. அவன் தன்னுடைய மனோபலம் முழுவதையும் நேர்மையான வாழ்க்கை வாழ்வதில் செலவழித்து வந்திருக்கிறான். இந்தப் போரை மட்டும் எப்பாடுபட்டாவது நிறுத்த வேண்டும். அதனால் யுதிஷ்டிரனுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் என்ன பாதகம் நேர்ந்தாலும் நேரட்டும்!அவனுக்குத் தெரியும்! அவன் சகோதரர்கள், அவன் மனைவி திரௌபதி, அவன் தாய் குந்தி போன்றோர் அவன் என்ன செய்யவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள் என்பதை அவன் நன்கறிவான். அவர்கள் மனதில் இந்திரப் பிரஸ்தத்தை அவர்களிடமிருந்து பிடுங்குவதற்காக துரியோதனன் செய்யும் சூழ்ச்சிகளில் இது ஒன்று என்னும் எண்ணம் இருக்கலாம்; அது சரியாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் அமைதியைத் தான் விரும்புகிறான். இந்திரப் பிரஸ்தத்தை அவன் ஆண்டால் என்ன, துரியோதனன் ஆண்டால் என்ன? அரச தர்மமும்  க்ஷத்திரிய தர்மமும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டால் போதுமே! தர்மம் காப்பாற்றப் பட்டால் போதுமே!

திடீரென அவன் கண்ணெதிரே இதற்கான தீர்வு தோன்றியது. நெருப்பில் எரியும் வாள் ஒளிவீசிப் பிரகாசிப்பது போல் தோன்றியது. அவன் அதை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான். போருக்கான காரணங்களையும் சாத்தியங்களையும் அடியோடு ஒழிக்க விரும்பினான். ஆசாரியர் வேதவியாசரின் தீர்க்க தரிசனத்தைப் பொடிப் பொடியாகச் சுக்கு நூறாக ஆக்கி விடுவது என்றும் அதைச் சவால் விட்டுத் தான் வெல்ல வேண்டும் என்றும் எண்ணிக் கொண்டான். மூன்றாவது நாளாக அவர்கள் இந்தச் சிக்கலில் இருந்து தப்பிக்க வழிதேடிச் சந்தித்த வேளையில் யுதிஷ்டிரன் தனக்குள்ளாக ஒரு முடிவை எடுத்து விட்டான். அவனைப் பார்த்த விதுரர், “குழந்தாய், என்ன முடிவு எடுத்திருக்கிறாய்?” என்று வினவினார். “உங்கள் ஆலோசனை என்ன, சித்தப்பா? நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்று யுதிஷ்டிரன் கேட்டான்.

விதுரர் சொன்னார்: “குழந்தாய்! என்னுடைய ஆலோசனையும் புத்திமதியும் இது தான். இப்போது ஹஸ்தினாபுரம் செல்லாதே! இந்த மோசமான வேளை ஓர் புயலைப் போல் கடந்து செல்லட்டும். நீ இப்படிச் சொல்லிவிடு. அதை உண்மையாகவும் ஆக்கிவிடு. நீ இந்த இக்கட்டான சமயத்தில் வாசுதேவனுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்றும் அதற்காகச் செல்லப் போவதாகவும் ஹஸ்தினாபுரம் வர இயலாது என்றும் சொல்லிவிடு! என்ன சொல்கிறாய் நீ இதற்கு?” என்று கேட்டார். அதற்கு பீமன், “நான் இப்படி எல்லாம் நொண்டிச் சாக்குச் சொல்லிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்க மாட்டேன். உண்மையாகவே என்னுடைய அருமையான மஹாரதிகளை அழைத்துக் கொண்டு ஒரு பெரிய ரதப்படையோடு வாசுதேவக் கிருஷ்ணனுக்கு உதவச் செல்வேன்!” என்றான்.

அதற்கு யுதிஷ்டிரன் அவனிடம், “அது அவ்வளவு எளிதல்ல, தம்பி! இந்த அழைப்பை நாம் ஏற்பதா, இந்தச் சவாலை நாம் சந்திப்பதா வேண்டாமா என்பது அவ்வளவு எளிதில் முடிவு செய்யக் கூடியதில்லை. இதோ பார் பீமா, என் அருமைச் சகோதரர்களே, நீங்கள் நால்வருமே என்னுடைய பேச்சையே கேட்பதாகவும் எனக்குக் கீழ்ப்படிந்து என் ஆணைகளை நிறைவேற்றுவதாகவும் நான் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை உங்கள் வாக்குறுதிகள் போல் நினைத்து மதிப்புக் கொடுத்து நிறைவேற்றுவதாகவும் வாக்குக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். உறுதி எடுத்திருக்கிறீர்கள். என்னுடைய வழிகாட்டுதலின் படி நடப்பதாகவும் சொல்லி இருக்கிறீர்கள். ஆகவே இந்த உறுதிமொழியை உடைக்காவிட்டால் இந்தப் பிரச்னையை நம்மால் சரியான வழியில் தீர்மானிக்க முடியாது. ஆகவே, என் அருமைச் சகோதரர்களான உங்கள் நால்வரையும் இந்த உறுதிமொழியிலிருந்து நான் விடுவித்து விட்டேன். பீமா, நீ தான் இந்திரப் பிரஸ்தத்தின் நிர்வாகத்திற்கு ஏற்ற தக்க மனிதன் ஆவாய்! இந்த அர்சை நீ ஏற்று நிர்வாகம் செய்வாய்! நான் ஓர் அரசனாக இருப்பதற்குத் தகுதியானவனே இல்லை. நான் காட்டிற்குச் செல்லப் போகிறேன்.” என்றான் முடிவாக.

அனைவரும் அதிர்ந்தனர். குந்தி நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். “மூத்தவனே, இது என்ன பேச்சு? என்ன சொல்கிறாய் நீ?” என்று பரிதாபமான குரலில் கேட்டாள். கண்கள் கண்ணீரைப் பொழிந்தன. “உங்கள் அனைவரையும் ஒன்றே போல் வளர்த்தேன். நீங்கள் ஐவரும் எந்நாளும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பீர்கள் என்னும் எண்ணத்தையே நான் நினைத்து உங்களுக்கும் அந்த எண்ணத்தையே விதைத்து வந்தேன். நீங்கள் ஐவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். நம்பினேன். திரௌபதியும் நீங்கள் அனைவரும் ஒரே பந்தத்தினால் பிணைக்கப்பட்டு இருப்பதைப் பிரிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே உங்கள் ஐவரையும் மணக்கச் சம்மதித்தாள். இப்போது நீங்கள் ஐவரும் பிரிந்து விட்டால், ஆஹா, அதை என்னால் தாங்க முடியாது. இது நாள் வரை நான் உங்களுக்குச் செய்தது எல்லாம் வீணாக வியர்த்தமாக ஆகிவிடும். தர்ம சாம்ராஜ்யத்தை எழுப்ப வேண்டும் என்று நீங்கள் ஐவரும் காணும் கனவு, நேர்மையான, நீதி பரிபாலனம் தவறாத நல்லாட்சி என்பதெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை என்றாகிவிடும்!” என்றாள்.

“ஆம், தாயே, ஆம்! நான் அதை நன்கறிவேன்.” என்று மிக்க வேதனையுடன் கூறிய யுதிஷ்டிரன் தன் முடிவில் உறுதியாகவே இருந்தான். “மாபெரும் பிரச்னை வந்து விட்டது. ஏற்கெனவே ஆசாரியர் வேத வியாசர் தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறியது என்னவெனில் ஒரு மாபெரும் யுத்தம் ஒன்று ஏற்படப் போகிறது என்பதே! அந்த யுத்தத்தில் க்ஷத்திரியர்கள் பலர் கொல்லப்படுவார்களாம். இவை எல்லாவற்றுக்கும் காரணகர்த்தாவாக நான் இருப்பேனாம். என்னைச் சுற்றி நடக்கும் விஷயங்கள் சிலவற்றாலேயே இந்தப் போர் ஏற்படுமாம்.” இதைச் சொல்கையிலேயே யுதிஷ்டிரன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து ஓட அதைத் துடைத்த வண்ணம் அவன் மேலே பேசினான். “உங்கள் அனைவரின் மனங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் அழித்து ஒழிக்கவோ உங்கள் இதயத்தை உடைக்கவோ எனக்கு இஷ்டமில்லை. அது எனக்கு மிகுந்த வலியைத் தரக்கூடிய ஒன்று. ஆனாலும் நான் இதை மீண்டும் மீண்டும் மிகக் கவனமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தேன். நான் ஆசாரியர் வேத வியாசரின் தீர்க்க தரிசனத்தை எதிர்த்துச் சவால் விடத் தயாராகி விட்டேன். அவருடைய தீர்க்க தரிசனம் பொய்யாக விரும்புகிறேன். இதை உங்களுடன் சேர்ந்தே செய்யத் தான் ஆவல். ஆனால் நீங்கள் யாரும் சம்மதிக்காவிட்டாலும் நான் தனியாக இதை எதிர்கொள்வேன். நீதி தேவன் தர்ம தேவன் எனக்களித்திருக்கும் ஆன்மிக பலத்தின் மூலம் அதைச் சேர்த்துக் கொண்டு இதை நான் எதிர்கொள்ளத் தயாராக ஆகிறேன்.”

சதுரெனக் கொள்ளுவரோ? இதன் தாழ்மையெலாமவர்க்கு உரைத்துவிட்டேன்!

சற்று நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தான் யுதிஷ்டிரன். “ஆஹா, ஆசாரியர் சொன்னவை எல்லாம் அப்படியே பலிக்கப் போகிறது!” என்று தனக்குத் தானே நினைத்துக் கொண்டான். அனைவரும் யுதிஷ்டிரனின் கருத்தை அறியக் காத்திருந்தனர். அவன் விதுரரிடம் கேட்டான். “சித்தப்பா, இந்த அழைப்பிற்குக் காரணம் என்ன? இந்த ராஜசூய யாகம் நடக்கையில் மாதக்கணக்காக அவர்கள் இங்கே தங்கி இருந்தனரே. அப்போதெல்லாம் இது குறித்து எதுவும் சொல்லவே இல்லை! இவ்வளவு நாட்கள் கழித்து ஏன் எங்களை இப்படி அழைக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டான். விரக்தியிலும் நம்பிக்கையின்மையிலும் தன் தலையை ஆட்டிய விதுரரைப் பார்த்து பீமன், “இந்திரப் பிரஸ்தத்தை எங்களிடமிருந்து பிடுங்க இது ஓர் கருவி” என்று பளிச்சென்று கூறினான். “அப்படியும் இருக்கலாம்.” என்று குறுக்கிட்டான் பொதுவாகப் பேசவே பேசாத சகாதேவன். “அப்படி ஒரு வேளை இந்த அழைப்பை ஏற்று சூதாட்டத்திற்கு நாங்கள் சம்மதிக்கவில்லை எனில் எங்களை மற்ற அரசர்களோடு ஒப்பிட்டு அவர்கள் முன்னால் ஏளனமாகவும் கீழ்த்தரமாகவும் நடத்தவும் திட்டம் போட்டிருக்கலாம்!” என்று முடித்தான்.

“ஆம், கட்டாயமாக இந்த அழைப்பின் பின்னால் ஏதோ ஒரு முக்கியக் காரணம் இருக்கிறது!” என்றாள் திரௌபதி!. “என்ன அது, சித்தப்பா?” என்று கேட்டாள் விதுரரிடம். “ம்ம்ம்ம்ம், அது ஓர் துரதிர்ஷ்டமான வருத்தமான கதையாகத் தெரிகிறது. யுதிஷ்டிரன் துரியோதனனை மற்ற அரசர்கள் மற்றும் பெருந்தனவந்தர்கள் கொடுக்கும் பரிசுப் பொருட்களைக் கணக்கிட்டு வாங்கி வைக்கும் பொறுப்பில் ஈடுபடுத்தினான். இங்கே வந்து குவிந்த பரிசுகளைக் கண்ட துரியோதனன் மனம் பொறமைத் தீயில் வெந்து போய் விட்டது. இப்போது இத்தனை செல்வம் உங்களுக்குக் குவிந்திருப்பதைக் கண்டு அவற்றை எல்லாம் பிடுங்க நினைக்கிறேன் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது!” என்றார் விதுரர். அப்போது திரௌபதி குறுக்கிட்டு, “அவனும் அவன் தந்தையைப் போலவே குருடாகிவிட்டான் போலும்!” என்று வெடுக்கெனச் சொன்னாள்.

“நாங்கள் அனைவரும் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பியதும், அவன் அங்கே ஓர் புயலையே கிளப்பி விட்டு விட்டான். உணவு உண்ண மறுத்துவிட்டான். உங்கள் செல்வம் அனைத்தும் தன்னைச் சேர வேண்டும் என்றும் அவை உடனே எப்படியேனும் வருவதற்கு வழி செய்யவில்லை எனில் தன்னைத் தானே கொன்று கொள்ளுவதாக அச்சுறுத்தினான். அவனுடைய இந்தப் பைத்தியக்காரத் தனமான நோயைக் குணப்படுத்த நாங்கள் எவ்வளவோ முயன்றோம்! ஆனால் எங்களால் முடியவில்லை. கிட்டத்தட்ட அவன் ஓர் பைத்தியக்காரன் போலவே செயல்பட்டான். நான் அவனுடைய செயல்களுக்கு ஆட்சேபம் தெரிவித்தேன். அவனை எவ்வளவோ எச்சாரித்தேன்.”

“நான் அவனிடம் சொன்னேன்:’துரியோதனா, உன் ஆவலைத் தெரிந்து கொண்டு உன் விருப்பம் பூர்த்தி அடைவதற்காகவே யுதிஷ்டிரனை ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டுக் கொடுக்கச் சொல்லி அவனும் விட்டுக் கொடுத்துவிட்டான். இதை விட இன்னும் அதிகமாக அவனிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறாய்! நீ கேட்பது தவறு!” என்று எடுத்துச் சொன்னேன். வழக்கம் போல் அவன் என்னை உங்களிடம் நான் மிகவும் அன்பாகவும் பாசமாகவும் நடந்து கொள்ளுவதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததோடு அல்லாமல் என்னை நன்றி கெட்டவன் என்றும் மோசமாகத் திட்டினான். குற்றம் கூறினான். அவன் என்ன பதில் சொன்னான் தெரியுமா? ‘சித்தப்பா! யார் அந்தப் பாண்டவர்கள்? அவர்கள் ஐவருக்கும் இவ்வளவு செல்வமா? இந்தச் செல்வத்துக்கு அவர்கள் தகுதியானவர்களா? இல்லை; இல்லவே இல்லை! இந்திரப் பிரஸ்தமும், அதன் அத்தனை சொத்துக்களுக்கும் நானே ஏகபோக அதிபதி! அவை அனைத்தும் என்னைச் சேர்ந்தவை. தந்தை வழியில் எனக்கு உரிமையானவை! என்ன நான் சொல்வது சரிதானே! பழைய சம்பிரதாயங்களும் சட்டங்களும் அதைத் தானே சொல்கின்றன! வயதில் இளையவர்களால்  சம்பாதிக்கப் பட்ட சொத்து முழுவதும் குடும்பத் தலைவனுக்கு மட்டுமே உரிமையானது என்று தானே நம்முடைய பழைய சம்பிரதாயங்களும் சட்டங்களும் சொல்கின்றன? அப்படி இருக்கையில் அவை என் தகப்பனுக்கு உரியவை. அவருக்குப் பின்னால் என்னை வந்தடைய வேண்டும்!” என்கிறான்.” என்றார் விதுரர்.

“நான் என்ன சொன்னேன், அண்ணா?” என்று யுதிஷ்டிரனைப் பார்த்துக் கேட்ட பீமன் மேலும் தொடர்ந்து, “நான் முன்னாலேயே சொன்னேன் அல்லவா? துரியோதனன் நம்மை நிம்மதியாக இந்திரப் பிரஸ்தத்திலும் வாழ விட மாட்டான் என்று சொன்னேன் அல்லவா?” என்றான். இவை எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த குந்தி விதுரரிடம் திரும்பி, “பிதாமஹர் இதற்கு என்ன சொல்கிறார்?” என்று கேட்டாள்.

விதுரர் அதற்கு, “பிதாமஹர் துரியோதனனின் இந்த அடாவடியான பேச்சுக்களுக்குச் செவி சாய்க்கவே இல்லை. முதலில் மன்னர் திருதராஷ்டிரனும் இவற்றுக்குச் செவி சாய்க்காமல் தான் இருந்தார். ஆனால் அவர் மனம் பலஹீனமானது. அதிலும் துரியோதனன் மேல் அதீதப் பாசம் வைத்திருக்கும் அவரால் தன் மகன் வருத்தத்துடன் இருப்பதைத் தாங்க முடியவில்லை. அவரால் அவன் கஷ்டம் பொறுக்க முடியவில்லை. முதலில் துரியோதனனிடம் கோபமாகப் பேச ஆரம்பித்தவர் பின்னர் ஷகுனியின் தந்திரமான திட்டமிடுதலுக்கு ஒப்புக் கொண்டு விட்டார்.” என்றார். “அவர்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே மிகப் பொல்லாதவர்கள் தான்!” என்றான் பீமன்.

“ஆம், குழந்தாய்! இந்தச் சூதாட்டம் என்னும் திட்டத்தை நுழைத்ததே அந்த காந்தார நாட்டு ஷகுனி தான். மிகச் சாமர்த்தியமாக உங்களை இதில் நுழைத்துவிட்டான். இந்த விளையாட்டுக்கு ஓர் அரசன் என்னும் முறையில் யுதிஷ்டிரனை அழைக்க வேண்டும் என்றும் அவனால் மறுக்க முடியாது என்றும் ஷகுனி கூறினான். பின்னர் அவன் கூறியது தான் இன்னமும் அதிர்ச்சி! துரியோதனனுக்குப் பதிலாக யுதிஷ்டிரனும் ஷகுனி சூதாட்டம் ஆடுவானாம்! “ என்ற விதுரர் மேலும் கூறினார். “அவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருக்கிறது. இந்த அழைப்பு ராஜா திருதராஷ்டிரன் பெயரால் விடுக்கப்படுகிறது. அவருடைய அழைப்பை நீ ஏற்க மறுக்க முடியாது அல்லவா? அதோடு இந்தச் சூதாட்டத்தில் ஷகுனி ஏமாற்று வேலைகள், தந்திர வேலைகள் செய்து உன்னைத் தோற்கடிக்கப் போகிறான். நீயும் தோற்றுப் போனதோடு அல்லாமல் அனைத்தையும் இழந்து நிற்கப் போகிறாய்!” என்றார் விதுரர்.

“ஆஹா, சித்தப்பா? நாம் ஏன் அந்த அழைப்பை ஏற்க வேண்டும்? மறுத்தால்?” திரௌபதி கேட்டாள்.

“மறுக்கலாம் குழந்தாய்! ஆனால் அதன் பின்னர் துரியோதனன் என்ன செய்வான் தெரியுமா? யுதிஷ்டிரனைக் கோழை என்பான். அவன் மேல் குற்றம் சுமத்துவான். க்ஷத்திரியர்களுக்கே அவன் செயல் ஓர் அவமானகரமானது என்று சொல்லுவான். உங்கள் அனைவரையும் அவமானம் செய்து வெட்கத்தில் தலை குனியச் செய்வதோடு அல்லாமல் இத்தகைய கோழையான நீங்கள் எப்படி ராஜசூய யாகம் செய்யலாம் என்றும் கேள்விகள் எழுப்புவான்!”

“துரியோதனன் என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிக் கொள்ளட்டும்! எனக்குக் கவலை இல்லை!” என்ற பீமன் மேலும் மனோதிடத்துடன் பேசினான். “இதன் விளைவுகள் என்னவாக இருந்தாலும் நான் இந்த அழைப்பை ஏற்க மறுக்கிறேன். எங்கள் நற்பெயர், புகழ், கீர்த்தி அனைத்துமே இம்மாதிரிச் செயல்களில் இல்லை. மாறாக நாங்கள் செய்த வீர, தீர சாகசங்களில் தான் இருக்கிறது! அதன் மூலமே நாங்கள் புகழ் பெற்றோம்!” என்றான்.

“அவசரப் படாதே பீமா!” என்றார் விதுரர். “துரியோதனன் யுதிஷ்டிரனைக் கோழை என்று அழைப்பதோடு மட்டும் திருப்தி அடைய மாட்டான். அவன் தன்னுடைய நண்பர்களும் உங்கள் ஐவரின் எதிரிகளுமான தந்தவக்கிரனையும் மற்ற அரசர்களையும் துணைக்கு அழைத்து இந்திரப் பிரஸ்தத்தைக் கைப்பற்ற முயல்வான். “

“அப்படி எனில் அவன் ஓர் மாபெரும் யுத்தத்துக்கு எங்களை அழைக்கிறான். நாங்கள் அதற்குத் தயாராகவே இருக்கிறோம்.” என்றான் பீமன். “அது அவ்வளவு எளிதல்ல மகனே!” என்றார் விதுரர். “உங்கள் நண்பர்கள் அனைவரும் இப்போது சமீபத்தில் தான் அவரவர் நாடு திரும்பி இருக்கின்றனர். ஆகவே இப்போது போர் ஏற்பட்டால் அவர்களால் உடனடியாத் திரும்பி வந்து உங்களுக்கு உதவ முடியாது. காலம் பிடிக்கும். அதிலும் வாசுதேவக் கிருஷ்ணன் இப்போது தன் கவனத்தையும் தன் கரங்களையும் ஷால்வன் பக்கம் திருப்பி இருக்கிறான். யாதவர்களும் அவனோடு தங்கள் உயிருக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆகவே துரியோதனனுக்கு உங்களிடம் போர் தொடுக்கவோ அல்லது உங்களை அடக்கவோ இதை விட்டால் வேறு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது!” என்றார் விதுரர். “அவனால் அவ்வளவு தூரம் எல்லாம் செய்ய முடியாது, சித்தப்பா!” என்றான் பீமன் திடமாக.

ஆனால் விதுரர் மறுத்தார். “ஆனால் உனக்குத் தெரிந்திருக்குமே! இந்த விளையாட்டு அரசர்களின் முக்கிய விளையாட்டு என்றும் அரசர்களின் முக்கியத்துவமும் அவர்களின் மதிப்பும் இந்த விளையாட்டில் முழு மனதோடு ஈடுபட்டு வெல்வதில் உள்ளது என்பதும் உனக்குத் தெரிந்திருக்காமல் முடியாது! உண்மையில் இது சூதாட்டம் தான்! ஆனாலும் அரசர்களுக்கு நடுவே இதைச் சூதாட்டம் என்று எங்கே சொல்கின்றனர்?  இப்போது இந்த ஆட்டத்தில் ஈடுபடுவதிலிருந்து நீங்கள் விலகிக் கொண்டால், அனைத்து அரசர்களிடையேயும் உங்கள் மதிப்புக் குறைந்து நீங்கள் வலுவற்றவர்களாவீர்கள்! உங்கள் அதிகாரம் செல்லுபடியாகாமல் போய் விடும்! அதோடு இதில் சம்பந்தப்படாத மற்ற அரசர்களும் நீங்கள் இப்படி மறுத்ததன் மூலம் ஓர் போரை அர்த்தமற்ற போரை உருவாக்கி விட்டீர்கள் என்று குற்றம் சுமத்துவார்கள். தோல்விக்குப் பயந்து போரை வரவேற்று விட்டீர்கள் என்பார்கள். இந்த விளையாட்டை விளையாடி இருந்தால், வெற்றியோ, தோல்வியோ எதிர்கொண்டிருந்தால் இந்தப் போரே வந்திருக்காதே என்பார்கள்!” என்று விளக்கினார் விதுரர்.

சூது களித்திடச் செய்யும் மந்திரமொன்று மனத்திடைக் கொண்டான்!

அந்தக் குறிப்பிட்ட வருடம் திரௌபதி யுதிஷ்டிரனுடன் வசிக்க வேண்டிய வருடமாக அமைந்திருந்தது. ஆகவே அவளுக்கு யுதிஷ்டிரனின் தவிப்பும், அமைதியின்மையும் நன்கு புலப்பட்டது. எங்கோ கவனமாக ஏதோ சிந்தனையாக அருகிலிருக்கும் அனைத்தையும் மறந்தவனாக அடிக்கடி யுதிஷ்டிரன் தனிமையில் நேரத்தைக் கழிப்பதைக் கண்டாள். ராஜசூய யாகத்தின் மூலம் எதிர்பார்த்த சமாதானமோ, அமைதியோ, சாந்தியோ நிலவவில்லை என்பதே யுதிஷ்டிரனுடைய பெரும் கவலையாக இருந்தது. அந்தக் கவலை அவன் மனதில் பாரமாகத் தெரிந்தது. பாண்டவர்களோடு கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கும் அரசர்களின் நட்போ அல்லது அவர்களுடன் சேராமல் தனித்திருப்பதாக அறிவித்த அரசர்களின் நட்பின்மையான போக்கோ, ஏதோ ஒன்று யுதிஷ்டிரனின் மனதை மிகக் கடுமையாகப் பாதித்திருக்கிறது. அது உள்ளுக்குள்ளாக ரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் திரௌபதியின் இந்தக் கண்டுபிடிப்பைக் குடும்பத்தின் மற்றவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் கொண்டாட்டமான, சந்தோஷமான மனோநிலையில் இருந்ததோடு அல்லாமல் சிசுபாலனைக் கண்ணன் கையாண்ட விதத்தையும் அவனை அடியோடு ஒழித்துக் கட்டியதையும் பற்றி வியந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிசுபாலன் கங்கை மைந்தரான பீஷ்ம பிதாமஹரை மிகவும் கேவலமான வார்த்தைகளால் அவமானம் செய்ததுக்கு அவனுக்கு இம்மாதிரியான தண்டனை அளிக்கப்பட்டது தகுதியானதே என்னும் எண்ணம் அவர்களிடம் இருந்தது.

ஆனால் இதை எல்லாம் குறித்துப் பேசுவதற்கு யுதிஷ்டிரன் தயாராக இல்லை. அதையும் திரௌபதி கவனித்தாள். ஆனால் யுதிஷ்டிரனோ தன் எண்ணங்களில் மூழ்கி இருந்தான். அவனுடைய ஒரே எண்ணம் க்ருஷ்ண த்வைபாயனரின் தீர்க்க தரிசனமான நிகழ்வுகளை எவ்வகையில் பொய்யாக்குவது என்பது ஒன்றே. அதைக் குறித்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த யுதிஷ்டிரனிடம் திடீரென இரு ரதசாரதிகள் வந்து, ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து அமைச்சர் விதுரர் மஹாராஜா யுதிஷ்டிரரைக் காண வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார்கள். யுதிஷ்டிரன் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான். ஹஸ்தினாபுரத்தில் மட்டுமல்ல விதுரர் குரு வம்சத்தினர் அனைவராலும் மிகவும் மதிக்கப் பெற்றார். அவருக்கெனக் குறிப்பிட்ட அந்தஸ்து இருந்தது. அவர் ஓர் முக்கியமான அமைச்சராக இருந்ததோடு முக்கியமான முடிவுகளையும் அவர் மூலம் எடுக்கப்பட்டு வந்தன. காசி தேசத்து இளவரசிகள் இருவரும் க்ருஷ்ண த்வைபாயனரோடு கூடி நியோக முறையில் திருதராஷ்டிரனையும், பாண்டுவையும் பெற்ற போது மூத்தவளிடம் இன்னொரு முறை கூடுமாறும் இம்முறை குழந்தை நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும் திடமாகவும் பிறக்க வேண்டும் என்றும் சத்யவதி வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தாள்.

ஆனால் காசிதேசத்து மூத்த இளவரசியோ தான் மீண்டும் வியாசரிடம் செல்வதற்கு அச்சமும் அதிருப்தியும் கொண்டு தன் அந்தரங்கத் தோழியும் தன் அந்தரங்கச் சேடியுமான பெண்ணைத் தயார் செய்து விதுரரிடம் அனுப்பி வைத்துவிட்டாள். க்ருஷ்ண த்வைபாயனரைக் கண்டு அஞ்சாமலோ அல்லது வெறுப்பைக் காட்டாமலோ வேண்டா வெறுப்பாகவோ இல்லாமல் அந்தப் பெண் முழுமையாகத் தன்னை அர்ப்பணிக்க, க்ருஷ்ண த்வைபாயனரும் தர்மத்தின் காவலனாக ஓர் மகன் பிறப்பான் என்ற ஆசிகளுடன் அந்தப் பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையே விதுரர் என்பதால் திருதராஷ்டிரனுக்கும், பாண்டுவுக்கும் இவர் சகோதர முறையிலும் ஆகிவிட்டது. மேலும் விதுரர் முழுக்க முழுக்க திருதராஷ்டிரனோடு சேர்ந்தே வளர்ந்து வந்ததால் திருதராஷ்டிரனிடம் இயல்பாகவே அவருக்குப் பாசமும் பற்றும் இருந்து வந்தது. அதே போல் திருதராஷ்டிரனும் பாசம் காட்டினான்.

விதுரர் பார்ப்பதற்குத் தன் தாயைப் போன்ற முகத்தோற்றதுடன் காணப்பட்டாலும் குணாதிசயங்கள் தந்தையான க்ருஷ்ண த்வைபாயனரைப் போலவே ஒழுக்கசீலராகவும், நல்ல உயர்ந்த பண்புகளுடனும் காணப்பட்டார். சிறு வயதிலிருந்தே தர்மத்தின் நெறிகளைக் கடைப்பிடிப்பதிலும், அதீத புத்திசாலியாகவும் அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் போக்குடனும் எந்நேரமும் குரு வம்சத்து அரசர்களின் நல் வாழ்க்கை குறித்துமே சிந்தித்துச் செயலாற்றி வந்தார். குரு வம்சத்தினரின் நன்மையே தன் நன்மை என்று முற்றிலும் நம்பினார். வயதாக ஆக அரசியலிலும் நிர்வாகத்திலும் நிபுணராக ஆகிவிட்டார் விதுரர். நீதி சாஸ்திரத்தில் விதுரரை மிஞ்சியோர் இல்லை என்னும்படியாகப் பெயர் பெற்று விளங்கினார். மக்களின் மனோபாவத்தைப் புரிந்து கொள்வதிலும் மனிதரின் குணாதிசயங்களைப் புரிந்து கொள்வதிலும் சிறந்து விளங்கினார். ஆகவே ஹஸ்தினாபுரத்து அரசியலில் விரைவில் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றதோடு அல்லாமல் அந்த அரசவையில் முக்க்கியமான  பிரதான மந்திரியாக விளங்கி வந்தார்.

அவரிடமிருந்த விசித்திரமான உணர்வின் மூலம் அவரால் அடுத்தவர்களின் உணர்வுகளை அப்பட்டமாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அடுத்தவரின் நியாயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆகவே அவர் அனைவரின் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமானதோடு அல்லாம் அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டார். அவ்வளவு ஏன்? ஒருவரையும் லட்சியம் செய்யாத துரியோதனன் குடும்பத்தினர் கூட விதுரரின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டார்கள். அரச குடும்பம் முழுவதுமே அவரைப் போற்றியது. ஆனாலும் அவர் மனதில் துரியோதனனின் மரியாதை எல்லாம் அவன் நினைத்த காரியம் முடியும்வரைதான் என்னும் எண்ணம் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. ஏனெனில் ஏற்கெனவே அவர் பாண்டுவின் குமாரர்களை பீஷ்மரும் சத்யவதியும் ஏற்றுக் கொண்டு அரண்மனையில் அவர்களை இளவரசர்களாக அங்கீகரித்தபோது விதுரரின் ஆதரவும் அவர்களுக்கு இருந்தது. வெளிப்படையாகவே விதுரர் இதை ஆதரித்தார். அதோடு இல்லாமல் தங்கள் உயர்ந்த பண்புகள் மூலமும் அனைவரிடமும் அன்பாகவும் பரிவாகவும் பேசி அனைவருடனும் அனுசரணையாக நடந்ததன் மூலமும் இளவயதிலிருந்தே பாண்டவரக்ளிடம் தனியான அபிமானத்தைக் காட்டி வந்தார் விதுரர். அவர்கள் ஐவருமே அவரின் அன்புக்குப் பாத்திரமானார்கள். அவர்களும் அவரை ஓர் தந்தைக்கு மேல் மதித்துக் கொண்டாடினார்கள்.

விதுரர் தன்னால் இயன்றவரையிலும் துரியோதனாதியருக்கும், பாண்டவருக்கும் இடையிலான பிரச்னைகளைப் பேச்சு வார்த்தைகளின் மூலம் தீர்த்து இருபாலாரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் நட்புடன் இருக்கும்படி செய்யப் பிரயத்தனங்கள் செய்தார். இதனால் துரியோதனனுக்கு அவர் மீது இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச மதிப்பும் குறைந்து போய் அவனும் அவன் சகோதரர்களும் அவரை ஏளனமாகப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர். துரியோதனன் பாண்டவரை வெறுப்பது போல் விதுரரையும் வெறுக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். மேலும் அவர் சேடிப்பெண்ணின் பிள்ளை என்றும் ஏளனம் செய்தான். வேலைக்காரியின் பிள்ளைக்கு அமைச்சர் பதவியா என்று அகந்தையுடன் கேட்டான். அவர்கள் தந்தையான திருதராஷ்டிரனிடம் விதுரருக்கு இருந்த செல்வாக்கின் காரணமாகவே தங்கள் தந்தையும் பாண்டவர்கள் பக்கம் பேசுவதாக கௌரவர்கள் அனைவரும் நினைத்தார்கள்.

அதிலும் கௌரவர்களின் தாய் மாமன் ஆன ஷகுனி அவர்களோடு நிரந்தரமாகத் தங்க ஹஸ்தினாபுரம் வந்ததிலிருந்து துரியோதனாதியரின் அனைத்துத் திட்டங்களுக்கும் ஷகுனியே பொறுப்பாக இருந்தான். அதோடு இல்லாமல் விதுரரைக் குறித்தும் அவன் கீழ்த்தரமாகப் பேசி அவரும் தங்கள் வரையில் ஓர் வல்லமை மிக்க எதிரியே என்று சொல்லி வந்தான். இதனால் எல்லாம் துரியோதனனுக்கும் அவன் குழுவினருக்கும் விதுரரிடம் நம்பிக்கையும் இல்லை; அவரை மதிக்கவும் இல்லை. அவர்களுடைய தந்திரமான, சூழ்ச்சித் திறன் மிக்க நடவடிக்கைகளின் ஊடேயும் விதுரருக்கு பிதாமஹர் பீஷ்மரிடமும், ராஜமாதா சத்யவதியிடமும் மிகுந்த செல்வாக்கு இருந்தது. திருதராஷ்டிரனிடம் வாழ்நாள் முழுவதும் நட்போடு இருக்கவே விதுரர் விரும்பினார். ஆனால் திருதராஷ்டிரனோ விதுரரையும் அவர் காட்டிய சுயநலம் அற்ற அன்பையும் புறம் தள்ளிவிட்டுத் தன் மகனுடைய கட்சியில் சேர்ந்து கொண்டான். துரியோதனனோ தன் தந்தைக்குத் தன் மீது இருந்த அன்பைத் தன் சுயநலத்துக்காகப் பயன்படுத்திக் கொண்டான்.

இத்தகைய சூழ்நிலையில் தான் ராஜசூய யாகத்தில் கலந்து கொண்ட பின்னர் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பிய விதுரர் மீண்டும் இந்திரப் பிரஸ்தத்துக்கு வந்தார். அவர் வருகையின் மூலம் தவிர்க்க முடியாததொரு பேரிடரைத் தாங்கள் சந்திக்கப் போகிறோம் என்றும் இனி வரும்நாட்கள் குழப்பங்கள் நிறைந்தவையாக இருக்கும் என்றும் யுதிஷ்டிரனுக்குத் தோன்றியது. விதுரரின் வருகை அதைத் தான் முன்கூட்டியே தெரிவிப்பதாக நினைத்தான். என்றாலும் முறைப்படி தங்கள் சித்தப்பனுக்கு சகோதரர்கள் ஐவரும் மரியாதையாகவும் அன்புடனும் வரவேற்பு அளித்தார்கள் விதுரரும் ஐந்து சகோதரர்களையும் தனித்தனியாகக் கட்டி அணைத்து ஆசி கூறித் தானும் குந்தியின் கால்களில் விழுந்து ஆசிகளை வாங்கிக் கொண்டார். குடும்பத்தின் மற்ற உறுப்பினர்களைப் பார்த்து நலம் விசாரித்துத் தன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினார். சற்று நேரத்தில் அவர் உணவு உண்டு முடித்து ஓய்வுக்காகத் தனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குச் சென்றார். அங்கே அவரைப் பாண்டவரக்ள் ஐவரும் குந்தி தேவியுடனும், திரௌபதியுடனும் சென்று சந்தித்தார்கள். அப்போது விதுரரின் முகத்தில் காணப்பட்ட சிரிப்பு காணாமல் போய்விட்டது. அவர் கண்களில் பதட்டமும் கவலையும் கலந்ததொரு விசாரமான போக்குக் காணப்பட்டது.
யுதிஷ்டிரன் விதுரரைப் பார்த்து, “சித்தப்பா, தங்கள் வருகையின் காரணம் என்ன? எதன் காரணமாகத் தாங்கள் இங்கே வருகை புரிந்து எங்களை மகிழ்ச்சிக் கடலில் ஆழ்த்தியுள்ளீர்கள்?” என்று கேட்டான். விதுரர் தலையைக் குனிந்து கொண்டிருந்தார். பின்னர் யுதிஷ்டிரனைப் பார்த்து, “ஒரு செய்தியை உன்னிடம் சொல்லத் தான் வந்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்தச் செய்தியை என் மூலம் அனுப்பி வைத்ததற்கு நான் வருந்துகிறேன். மிக வருந்துகிறேன்.” என்றார். அந்த அழகான அமைதியான ஒருவருக்கொருவர் அன்பினால் பிணைக்கப்பட்டிருந்த குடும்பத்தைப் பார்த்த விதுரர் இவர்கள் சந்தோஷம் எல்லாம் ஒரு கணத்தில் இல்லாமல் போய்விடப்போகிறதே! மிகப் பெரிய பேரிடர் இவர்களைச் சூழ்ந்து கொள்ளப் போகிறதே! என்று வருந்தினார். ஆனால் பீமனோ தைரியமாக அவரைப் பார்த்து, “என்ன விஷயம் சித்தப்பா? சொல்லுங்கள்!” என்றான். அவன் வரையில் எதையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராகி விட்டான்.

“மாட்சிமை பொருந்திய மன்னர், உங்கள் பெரியப்பா திருதராஷ்டிர மன்னர் உங்கள் அனைவரையும் ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு அழைத்திருக்கிறார்.”

அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு ஆச்சரியம் மிகுந்தது. பீமன் கண்கள் விரிய விதுரரைப் பார்த்து, “ஏன், சித்தப்பா? ஏன்?” என்று கேட்டான். விதுரரோ நீண்ட பெருமூச்சு விட்டார். “குழந்தாய்! அதை விவரிக்க என்னிடம் வார்த்தைகள் இல்லை! எப்படிச் சொல்வது என்றே புரியவில்லை!” என்று மிகுந்த வருத்தம் தொனிக்கக் கூறினார். “காரணத்தைச் சொல்லுங்கள் சித்தப்பா! நாங்கள் இதற்கெல்லாம் மிகவும் பழகி விட்டோம். ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து கெட்ட சகுனங்களோடு கூடிய அழைப்பு எங்களுக்கு வருவது இது ஒன்றும் முதல் தடவை அல்லவே!” என்று பீமன் விடாமல் கேட்டான்.

“உனக்கு மயன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கும் சபா மண்டபத்தைப் பார்த்ததில் இருந்து துரியோதனனுக்கு அதைப் போன்ற போலித் தோற்றம் கொடுக்கும் சபாமண்டபம் அமைக்கும் ஆவல் இருந்து வந்தது. அப்படி ஒன்றை ஜயந்த் என்னுமிடத்தில் துரியோதனன் கட்டிவிட்டு அதைப் பார்க்க உங்கள் அனைவருக்கும் அழைப்பு விடுத்திருக்கிறான்.” என்றார் விதுரர். ஆனால் பீமனுக்கு இதில் சமாதானம் ஆகவில்லை. “வெறும் சபாமண்டபத்தைப் பார்த்துக் கருத்துச் சொல்வதற்காக துரியோதனன் எங்களை அழைத்திருக்க மாட்டான்! அதுவும் இதற்காக உங்களை ஏன் அவன் அனுப்ப வேண்டும்? சித்தப்பா, இதில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது. உண்மையான காரணம் என்ன?” என்று கேட்டான் பீமன்.  அதற்கு விதுரர் சொன்னார்: “அவன் உண்மையாக உங்களை அழைத்திருப்பது அரசர்களின் பொழுதுபோக்கான சதுரங்கம் எனப்படும் சொக்கட்டான் ஆடுவதற்காக! இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்த ஆட்டத்தில் உங்களிடம் அவன் சவால் விடுக்கிறான். அவனை வென்று காட்ட வேண்டும் என்பதே அவன் சவால்! எந்த க்ஷத்திரிய அரசனாலும் இதை மறுக்க முடியாது!” என்று சோகம் கொப்பளிக்கக் கூறினார் விதுரர்.

“என்ன அரசர்களின் விளையாட்டான சொக்கட்டான் ஆடவேண்டுமா?” யுதிஷ்டிரனுக்குள் ஆச்சரியம் முகிழ்த்தது. ஆனால் பீமன் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது. அர்ஜுனனோ யோசனையில் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டான். திரௌபதி தாங்கொணாக் கோபத்தில் ஆழ்ந்தாள். அர்ஜுனன் யோசனையுடன், “அண்ணா அவர்கள் இந்த விளையாட்டில் நிபுணரே இல்லையே! அதோடு இல்லாமல் இதை நாம் விளையாடுவது வேறு மாதிரியில்! சூதாட்டம் போல் அவர்கள் ஆடுவார்கள். நாம் அப்படிப் பழகவில்லையே! ஆகவே நம்மிடம் இத்தகையதொரு சவாலை விடுத்தது தேவையற்றது: அநீதியானது!” என்றான். உடனே பீமன், “நாம் ஏன் ஹஸ்தினாபுரம் போக வேண்டும்? நாம் போக மறுத்துவிடுவோம். அதிலும் இந்தச் சூதாட்டம் ஆடச் சம்மதிக்கக் கூடாது. இதெல்லாம் அந்த ஷகுனியின் சூழ்ச்சிதான்! நாம் இங்கே சந்தோஷமாகவும் அநேகச் செல்வங்களோடும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது அவர்களுக்குப் பொறுக்கவில்லை. ஆகவே அந்த சூழ்ச்சிக்கார ஷகுனி இப்படி ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்து நம்மைத் தோற்கடித்து நம் செல்வங்களை எல்லாம் பிடுங்கப் பார்க்கிறான். இதற்கு ஒருநாளும் நாம் ஒத்துக் கொள்ளவே கூடாது!” என்றான். “யுதிஷ்டிரா, மகனே! நீ இதற்கு என்ன சொல்லப் போகிறாய்? என்று கேட்டார் விதுரர்.