வாடிகாவுக்குக் கிடைத்த தண்டனை!

தன்னைத் தானே அவள் மன்னித்துக்கொள்ள மாட்டாள். என்ன செய்யலாம்? த்வைபாயனர் மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தார். அவர் ஓர் கஷ்டமான சூழ்நிலையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார். மிகவும் தர்மசங்கடமான நிலைமை! அவர் மஹாராணியிடம் இந்த சூனியத்தை வைத்தது யார் என்று சொல்லக் கூட முடியாது. வைத்தது வாடிகாதான் என்பதை மஹாராணி அறியக் கூடாது! அவர் சொல்லிவிட்டால் மஹாராணிக்கு வாடிகாவிடம் மனத்தாங்கல் ஏற்பட்டு விடும். அல்லது வாடிகாவைக் கீழான ஒரு பெண்ணாக நினைப்பாள்; அப்படியே பார்க்கவும் பார்க்கலாம். ம்ஹூம், எக்காரணம் கொண்டும் வாடிகாவின் நிலையை கௌரவத்தைச் சிதைக்கக் கூடாது. வாடிகா என் மனைவி. அவளுக்கு என்னுடைய பாதுகாப்புத் தேவை! அவள் ஏதோ முட்டாள் தனமாக சிறுபிள்ளைத் தனமாக செய்து விட்ட குற்றத்துக்காக நான் அவளைத் தண்டிக்கவோ, புண்படுத்தவோ அல்லது அவள் கௌரவத்தைச் சிதைக்கும் வேலையையோ மேற்கொள்ளக் கூடாது. என் மனைவியை ஒருக்காலும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது! பின்னர் என்னதான் செய்யலாம்?

ம்ம்ம்ம், இந்தப் பதினேழு நாட்களாகத் தன்னையும் மஹாராணியையும் மாறி மாறிப் பார்த்த வண்ணம் எப்படி எல்லாம் எண்ணமிட்டிருப்பாள் வாடிகா? பாவம்! அவள் மனம் பொறாமைத் தீயில் வெந்து பொசுங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கும். இதெல்லாம் எதனால்? அவர் மேல் அவள் வைத்திருக்கும் மாறா அன்புக்காக. அந்த அன்பைப் பங்கு போட்டுக் கொள்ள ஒருத்தி வந்துவிட்டாளோ என்னும் எண்ணத்தினாலே! அவளுக்கு உண்மை தெரியாதே! நான் வாடிகாவை விட்டுக் கொடுக்கவே கூடாது. அவளைக் கீழான ஓர் நிலையில் அனைவரும் பார்க்கும்படி வைக்கக் கூடாது. மஹாராணிக்கும் வாடிகாவுக்கும் இடையே உணர்வு பூர்வமானதொரு மாசற்ற அன்பு உருவாக வேண்டும் என்றே நான் நினைக்கிறேன். அதற்கு பங்கம் வரக் கூடாது! ஓர் முடிவுக்கு வந்த த்வைபாயனர் எழுந்து கொண்டு வாடிகா படுத்திருந்த அறைக்கதவைத் தட்டினார். வாடிகா உடனேயே குரல் கொடுத்தாள். “பிரபுவே, தாங்களா அழைத்தது? என்னால் என்ன ஆகவேண்டும்?”

“வாடிகா, ஜாபாலியின் மகளே, கொஞ்சம் எழுந்து வா! ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வு நடந்து விட்டது. நான் அதற்கு உன்னுடைய ஆலோசனையைக் கோருகிறேன்.”

வாடிகா எழுந்து கொண்டு தன் புடைவையைத் திருத்திக் கொண்டு, தலையைக் கோதிக் கொண்டு கதவைத் திறந்தாள். அவளுக்கு உள்ளூர ஒரு பயம் இருந்தது. அதனால் அவள் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதிலும் அவள் தான் இந்த சூனிய வசியத்தை மஹாராணியின் படுக்கையிலும் த்வைபாயனரின் படுக்கையிலும் வைத்தாள் என்பது மட்டும் அவருக்குத் தெரிந்து விட்டால்? ஒருக்காலும் அவளை த்வைபாயனர் மன்னிக்கவே மாட்டார்!  ஆனால் த்வைபாயனர் சாவதானமாக அவளைப் பார்த்து, மிகவும் அன்பு தொனிக்கும் குரலில், “ஏன் இப்படி வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போய் நடுங்கிக் கொண்டு நிற்கிறாய்? வேலைகள் அதிகமோ? ஏன் நின்று கொண்டிருக்கிறாய்? இப்படி உட்கார்ந்து கொள்!” என்று அன்புடன் உபசரித்தார். வாடிகா அவர் எதிரே அமர்ந்தாள். எந்த நேரம் இடியைப் போல் அவர் கேள்வி இறங்குமோ என எதிர்பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தவளுக்கு ஏமாற்றமே மேலிட்டது.  த்வைபாயனரோ தொடர்ந்து சகஜமாகவே பேசினார். “ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நடந்து விட்டது, வாடிகா! அதை உனக்குக் கட்டாயமாய்த் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றே உன்னை அழைத்தேன். இந்த விஷயத்தின் மர்மத்தை அவிழ்க்க உன்னுடைய உதவி எனக்குத் தேவை!” என்றார் நிதானமாக!

வாடிகா பயந்து கொண்டிருந்த நேரம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள். “என்ன அது, பிரபுவே!” என்று தீனமான குரலில் கேட்டாள். “யாரோ, எவரோ, தெரியவில்லை. மஹாராணியின் படுக்கையில் மந்திர வளையத்தைப் பால் பொருட்களால் வரைந்துவிட்டுப் பின்னர் அவள் படுக்கையிலும் இந்த மந்திர மூலிகை பதாவைப் போட்டிருக்கிறார்கள். இதோ அந்த இலைகள்!” என்று எடுத்துக் காட்டினார். அவர் தான் முடிவெடுத்தபடியே தன் படுக்கையில் தான் கண்டெடுத்த மந்திர மூலிகைகள் குறித்து வாயே திறக்கவில்லை. பின்னர் அது சொந்த விஷயமாக ஆகிவிடும் என்பதும் ஒரு காரணமாக இருந்தது. வாடிகாவுக்கோ குழப்பமாக இருந்தது. அவர் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்கவே முடியவில்லை அவளால். அவருக்குக் கோபம் வரும் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஒரேயடியாக அவளை அவர் வெறுக்கவும் செய்யலாம். ஆனால் அதன் பின்னர் த்வைபாயனர் ரகசியம் பேசுவது போன்ற குரலில் பேசினார். “ நான் இந்த மந்திர மூலிகைகளை நன்கறிவேன். என் தந்தையோடு நடைப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்த சமயங்களில் தந்தை அவற்றைக் காட்டிச் சொல்லி விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் இவை உன் தந்தையின் மூலிகைத் தோட்டத்திலிருந்து தான் வந்திருக்க வேண்டும்..”

“நாம் விரைவில் இந்த மோசடியை நிகழ்த்தியவர் யார் என்பதைக் கண்டு பிடிப்போம். இப்போது நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் மஹாராணிக்கு எவ்விதமான ஹானியும் ஏற்படாமல் அவளைப் பாதுகாப்பது ஒன்றே! நீ இந்த இலைகளை எடுத்துச் சென்று உன் தந்தையிடம் காட்டு. ஒருவேளை இந்த வேலையைச் செய்தது யார் என்பதை அவர் அறிந்திருக்கலாம். அதன் மூலம் நமக்கு ஏதேனும் ஓர் உதவி கிட்டலாம்.” என்றார். தன் நடுங்கும் கரங்களால் அந்த இலைகளை வாங்கிக் கொண்டாள் வாடிகா. அவளால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. எனினும் ஒரு வார்த்தை கூட வாயிலிருந்து வர மறுத்தது. த்வைபாயனரைப் பார்த்து அந்தச் சூனியத்தை வைத்தது தான் தான் என்பதையும் அதையும் அந்த மஹாராணிக்கு த்வைபாயனர் மேல் அளவிடமுடியாக் காதல் இருப்பதாலேயே செய்ததாகவும் சொல்லி விட வேண்டும் என்றும் த்வைபாயனரிடம் கத்தவேண்டும் என்றும் அவள் மனம் துடித்தது. மிகவும் சிரமப்பட்டுத் தன்னை அடக்கிக் கொண்டு மௌனம் காத்தாள். ஆனால் அவள் தான் அதைச் செய்தாள் என்பதையும் பொறாமை வசப்பட்டு செய்தாள் என்பதையும் அவளால் தன் கணவனிடம் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் அவள் மேல் அவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்தார் த்வைபாயனர். ஆகவே அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி குத்தி எடுக்க ஆரம்பித்தது.

“ஜாபாலியின் மகளே, வாடிகா, நீ தான் எனக்கு இந்த விஷயத்தில் உதவி செய்ய வேண்டும். இந்த மாபெரும் சதியைச் செய்தவர் யாரெனக் கண்டுபிடிக்க உதவ வேண்டும். ஏனெனில் இதே ஆள் இப்போது தன் சூனியம் பலிக்காமல் போனதினால் வேறு விதத்தில் மஹாராணியைத் துன்புறுத்தலாம். ஆகவே நீ ஒரு வேலை செய்ய வேண்டும். இனிமேல் நீ தான் மஹாராணியைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும். மற்ற எவரையும் அருகில் விடாமல் இந்த மாதிரியான யது வித்தைகளிலிருந்து மஹாராணியைக் காப்பாற்ற உன்னால் தான் முடியும்! “ என்றார் த்வைபாயனர்.

மீண்டும் ஓங்கிக் குரலெடுத்துக் கத்த வேண்டும்போல் தோன்றியது வாடிகாவுக்கு. “நான் இதைச் செய்ய மாட்டேன். அந்தப் பெண்மணியைப் பார்க்கக் கூட நான் விரும்பவில்லை!” என்று கத்தி விடலாமா என நினைத்தாள். ஆனால் மிகவும் அன்பாகவும், அன்பைத் தூண்டி விடும் விதமாகவும் பேசிய த்வைபாயனரின் அணுகுமுறை அம்மாதிரி நடக்காமல் அவளைத் தடுத்தது. அவள் மேல் அவர் கொண்டிருந்த நம்பிக்கை அவளைத் துடிக்க வைத்தது. ஆகவே அவள் வேறு வழியின்றித் தலையைக் குனிந்த வண்ணம், “நான் முயல்கிறேன்.” என்று தனக்குத் தானே பேசிக் கொள்வது போல் சொன்னாள். ஆனால் த்வைபாயனர் விடவில்லை! “இல்லை, வாடிகா! அது மட்டும் போதாது! நாளைக் காலை நாம் இருவருமே சென்று மஹாராணியைப் பார்ப்போம். அவர்களிடம் நீ நாள் முழுவதும் இரவும் பகலும் அவருடன் இருந்து அவரைப் பாதுகாப்பாய் என்று சொல்லி விடலாம்!” என்றார்.

“என்ன, தினம் தினமுமா? இரவும் பகலுமா? அங்கே இருந்து நான் என்ன செய்வது?” வெடித்தாள் வாடிகா! “ஆஹா, திரும்பத் திரும்பக் கேட்கிறாயே! வாடிகா, வாடிகா! நீ அங்கே இருந்து இம்மாதிரி சூனியம், மந்திரம், தந்திரங்களிலிருந்து மஹாராணியைக் காப்பாற்ற வேண்டும். இந்த யது வித்தை தெரிந்தவர்கள் எவரேனும் மஹாராணியிடம் தம் வித்தையைக் காட்டாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அதோடு உனக்குத் தான் இந்த மாதிரி சூனியங்களை எல்லாம் முற்றிலும் எடுத்து சுத்தமாக ஆக்கும் அதர்வ மந்திரங்கள் எல்லாம் தெரியுமே! ஆகவே உன்னுடைய மந்திர வித்தையின் மூலம் மஹாராணியை உன்னால் காப்பாற்ற முடியும்!” என்றார். இப்போது வாடிகாவால் தன்னை அடக்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

“உங்களுக்கு மஹாராணியின் மேல் ஏன் இவ்வளவு அக்கறை, பிரபுவே!அதோடு சக்கரவர்த்தி தான் உடல் நலம் குன்றி இருக்கிறார். மஹாராணி நன்றாகத் தான் இருக்கிறார்.” என்றாள். அதற்கு த்வைபாயனர், “வாடிகா, ஒருவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகிவிட்டது என்றால் அதற்காக அவன் தாயை அவன் கவனிக்காமல் ஒதுக்க முடியாது. அதே போல் ஒரு மனைவி தன் கணவனுக்கும் அவன் தாய்க்கும் நடுவில் தலையிடக் கூடாது! இதை நான் சொல்லவில்லை, ஜாபாலியின் மகளே! என் தந்தை அடிக்கடி சொல்வார்!” என்றார். வாடிகாவுக்குத் தன் காதுகளை நம்பவே முடியவில்லை! “என்ன? தாயா? மஹாராணி உங்கள் தாயா? அது எப்படி முடியும்? அப்படி எல்லாம் இருக்காது!” என்றாள்.

“அவள் என் தாய் தான் வாடிகா! அவள் என்னைப் பெற்றெடுத்த என் தாய். என் தந்தை பராசர முனிவருக்கும் அவளுக்கும் பிறந்த பிள்ளை தான் நான். எனக்குப் பாலூட்டித் தாலாட்டிச் சீராட்டி என்னை ஏழு வயது வரை வளர்த்தவள் அவளே! அப்போதெல்லாம் அவள் எனக்காகவே வாழ்ந்து வந்தாள். என் முன்னேற்றமே அவள் வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக இருந்தது. ஆகவே என்னுடைய நன்மைக்காகவே என் ஏழாம் வயதில் அவள் என்னைப் பிரியச் சம்மதித்து என் தந்தையுடன் என்னை அனுப்பி வைத்தாள். இது எல்லாம் சக்கரவர்த்தி அவளைப் பார்த்து அவளை மணக்கும் முன்னர் நடந்தவை!” என்றார்.

“அப்போது அவள் என்னவாக இருந்தாள்?” வாடிகா கேட்டாள்.

“அவள் ஓர் மீனவப் பெண்மணி!” த்வைபாயனர் புன்னகையுடன் கூறினார். தன்னைக் குறித்தும், தான் பிறந்த குலத்தைக் குறித்தும் தன் முன்னோர்களான பிருகு ஆங்கிரஸ் ஆகியோர் குறித்தும் மிகவும் பெருமை அடைந்திருந்த வாடிகாவுக்கு இதைக் கேட்டதும் தலை சுற்றிக் கீழே விழுந்துவிடுவோம் போல் இருந்தது. இப்படிப் பட்ட குலத்தில் பிறந்த தான் என்ன காரியம் செய்ய இருந்தோம்! குலத்து முன்னோர்களுக்கே அபகீர்த்தி அல்லவோ உண்டாகி இருக்கும்! மயங்கி விடுவாள் போல் காணப்பட்ட வாடிகா தன்னைச் சமாளித்துக் கொள்ளப் பாடுபட்டாள். த்வைபாயனர் மேலே தொடர்ந்தார். “அதன் பின்னர் அவளைப் பிரிந்த பின்னர் கிட்டத்தட்ட பதினைந்து வருடங்களுக்கு அவளை நான் பார்க்கவே இல்லை. எங்கே இருக்கிறாள் என்பதும் தெரியவில்லை. தற்செயலாகத் தான் தெரிந்து கொண்டேன். மஹா அதர்வர் வாய் விட்டுச் சொல்லாமல் இருந்த அவருடைய விருப்பத்தைத் தெரிந்து கொண்ட நான் அதைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக ஹஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தேன். அப்போது தான் அவள் அங்கே சக்கரவர்த்தினியாக இருப்பது தெரிந்தது. தன் கணவனை ஒரு பைத்தியத்தைப் போலப் பார்த்த வாடிகா மீண்டும் தன் தலை சுற்றுவதைக் கண்டு இரு கைகளாலும் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

த்வைபாயனரின் தர்ம சங்கடம்!

த்வைபாயனரின் குடில். த்வைபாயனர் இன்னமும் குடிலுக்குத் திரும்பவில்லை. வாடிகா அவருக்காகப் படுக்கையை அமைத்துவிட்டுப் பக்கத்து அறைக்குத் தூங்கச் சென்றாள். உள்ளே தாழ்ப்பாள் இட்டுக் கொண்டாள். த்வைபாயனர் அனைவரும் அவரவர் இடத்துக்குப் போய்ச் சேர்ந்தார்களா என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு வந்தார். மான் தோல்களால் தைக்கப்பட்ட படுக்கைக்குச் சென்று படுக்கவேண்டும் என்று ஆயத்தம் செய்து கொண்டார். என்ன தான் வாடிகா படுக்கையை விரித்து வைத்திருந்தாலும் த்வைபாயனருக்குத் தினமும் அதை எடுத்து ஓர் உதறு உதறிவிட்டுப் பின்னரே திரும்பப் போட்டுப் படுக்கும் வழக்கம் உண்டு. அன்றும் தினம் போ தனக்கென விரிக்கப் பட்டிருந்த மான் தோல் படுக்கையைத் தூக்கி ஓர் உதறு உதறினார். அதிலிருந்து நான்கு சின்னச் சின்ன இலைகள் கீழே விழுந்தன. ஆச்சரியம் அடைந்த த்வைபாயனர் அந்த இலைகளைப் பொறுக்கித் தன் கையில் வைத்துக் கொண்டு அந்த அறையில் எரிந்து கொண்டிருந்த ஒரே தீபத்தின் அருகே வந்து விளக்கைத் தூண்டி விட்டு எரியச் செய்தார். பின் கைகளில் உள்ள இலைகளை ஆராய்ந்தார். ஆஹா! இந்த இலைகள் மந்திர சக்தி வாய்ந்த வசிய மருந்துக்கான பதா இலைகள் அல்லவோ! இது எப்படி இங்கே வந்தது? அதிர்ச்சி அடைந்தார் த்வைபாயனர். ம்ம்ம்ம்ம்? இது யாரோ அதர்வனின் வேலை தான். யது வித்தை என்னப்படும் சூனிய, மந்திர, தந்திரங்களில் நிபுணனான ஒருவனின் வேலையாகத் தான் இது இருக்க வேண்டும்.

மஹா அதர்வரிடமிருந்து இவற்றை எல்லாம் கற்கும் முன்னரே தன் தந்தை வாயிலாக பதா இலைகள் மந்திர சக்தி வாய்ந்தவை எனவும், வசியத்தில் பயன்படுத்தப்படும் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். இதை முறையாக சரியான மந்திர உச்சரிப்புக்களோடும், ஏற்ற இறக்கங்களோடும் முழு மனதையும் செலுத்தி ஒருவர் மேல் பிரயோகம் செய்தால் பிரயோகம் செய்யப்பட்டவர் மிகவும் அசிங்கமானவராகவோ அல்லது கொடூர புத்தி படைத்தவராக ஆகி விடுவார். மிகக் கடுமையான சக்தி வாய்ந்த இலைகள் இவை. இவற்றைக் கொண்டு வந்து தன் படுக்கையில் வைத்திருப்பது யாராக இருக்கும்? யோசித்தார் த்வைபாயனர்! மஹா அதர்வர் நிச்சயமாக இதைச் செய்திருக்க மாட்டார். ஆகவே சந்தேகத்தின் பார்வையிலிருந்து அவரை விலக்கி விட வேண்டும். மேலும் அவர் அங்கு அப்போது வந்திருக்கும் ரிஷிகள் முனிவர்கள் ஆகியோரிடம் தான் நல்ல பெயர் எடுத்துச் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்றும் தான் அனைவராலும் போற்றத் தக்கவனாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே விரும்புகிறார். அது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஆகவே அவர் நிச்சயமாக இதைச் செய்திருக்க மாட்டார்.

ஷௌனகரோ, சுமாந்துவோ கூட இதைச் செய்திருக்க மாட்டார்கள். இருவரும் அவரிடம் மிக இணக்கமாகவும் அன்பாகவும் பழகுகின்றனர். வேறு அதர்வன் யாருக்கோ அவரிடம் பொறாமை இருக்கிறது. த்வைபாயனருக்கு நல்ல பெயர் கிட்டுவதை அவனால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஆகவே அவரை ஒழிக்க வேண்டியே இதைச் செய்திருக்கிறான். இதைக் குறித்து மேலும் மேலும் யோசித்துக் கொண்டிருந்த அவர் திடீரென வாயிலில் யாரோ வருவதைக் கண்டதும் யார் எனப் பார்த்தார். அதிர்ச்சி அடைந்தார். வந்தது மஹாராணியின் அந்தரங்கச் சேடியான தார்வி! இந்த நேரத்தில் இவள் எங்கே வந்தாள்? மஹாராணியிடமிருந்து செய்தி கொண்டு வந்திருப்பதாகச் சொன்னாள் அவள். அவள் சொன்ன செய்தி இது தான்! “மாட்சிமை பொருந்திய முனிவரே, என்னுடைய யஜமானியும் மஹாராணியுமான சத்யவதி அவர்கள் தங்களிடம் இதைச் சொல்லும்படி என்னைப் பணித்திருக்கிறார். இன்றிரவு சற்று நேரத்துக்கு முன்னர் அவர் படுக்கைக்குச் சென்றபோது படுக்கையில் ஓர் வட்ட வடிவமான வட்டத்தை யாரோ வரைந்திருக்கக் கண்டார். அது ஏதேதோ பால் பொருட்களால் வரையப் பட்டிருந்தது. மேலும் மஹாராணியின் படுக்கையிலும் இந்த இலைகள் காணப்பட்டன.”

அவள் கைகளிலிருந்து அந்த இலைகளை வாங்கிப் பார்த்த த்வைபாயனர் மேலும் அதிர்ச்சியே அடைந்தார். தார்வி தொடர்ந்து, “என்னுடைய மதிப்புக்குரிய மஹாராணி இதில் ஏதோ சூதும், சதியும் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.” என்றாள். த்வைபாயனர் இதுவும் தன் படுக்கையில் வைக்கப் பட்டிருந்த பதா இலைகளே என்பதைக் கண்டு கொண்டார். தார்வியைப் பார்த்து, “தார்வி, உன் மஹாராணியிடம் போய்ச் சொல்! இந்த விஷயத்தை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நாளைக்காலை நான் அவரைக் கண்டு பேசுகிறேன் என்பதைத் தெரிவி!” என்றார். தார்வி சென்றதும் த்வைபாயனர் மேலும் மேலும் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். ம்ம்ம்ம், சந்தேகமே இல்லை. அவர் மேல் சூனியம் வைக்க நினைத்தவர்களே தான் மஹாராணியின் மேலும் சூனியத்தை வைக்க முயன்றிருக்கிறார்கள். அதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் அவரை விட அவளுக்கு அதிகம் துன்பம் கொடுக்கவும் விரும்பி இருக்கின்றனர். ஏனெனில் அவள் படுக்கையில் வரையப்பட்டிருந்த மந்திர வட்டம் அதைத் தான் சுட்டிக் காட்டுகிறது.  மஹாராணி சரியாகக் கவனிக்காமல் அந்த மந்திர வட்டத்திற்குள் சென்று படுத்திருந்தால் இந்த வசிய மந்திரத்தின் அடிமையாகி மீள முடியாமல் சிக்கி இருப்பாள்.

யாராக இருக்கும் அது? இதை மஹாராணியின் மேல் ஏவியவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு த்வைபாயனரிடமும் மாற்றங்கள் வந்தாக வேண்டும் என்னும் எதிர்பார்ப்பு இருக்கிறது. ஒவ்வொருவராக நினைத்துப் பார்த்தார் த்வைபாயனர். மஹா அதர்வரோ, சுமாந்துவோ, ஷௌனகரோ நிச்சயமாக இல்லை. அவருக்கும் மஹாராணிக்கும் ஒரே சமயத்தில் சூனியம் வைக்கும்படியாக என்ன இருக்கிறது என்று நினைத்தார்களோ! அவருக்கும் மஹாராணிக்கும் இடையிலே உள்ள சம்பந்தம் என்னவாக இருக்கும்? சூனியம் வைக்கும்படியான சம்பந்தம் ஏதுமே இல்லையே! இத்தகைய கொடூரத்தைச் செய்தவர் யார்? யோசித்த த்வைபாயனருக்குச் சட்டெனப் பொறி தட்டியது! இதை யார் செய்திருக்க முடியும் என்பதைக் கிட்டத்தட்டக் கண்டு பிடித்துவிட்டார். ஆம் அவளாகத் தான் இருக்க வேண்டும். அது வாடிகா தான். இந்த வேலையைச் செய்தது வாடிகாவே தான். ஏனெனில் அவரும் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தார். இருக்கிறார். மஹாராணி வந்ததில் இருந்து வாடிகாவின் முகமே சரியாக இல்லை. தன்னுள் தானே மூழ்கி விடுகிறாள் அல்லது அந்த இடத்தை விட்டு விலகி விடுகிறாள். மஹாராணி இருக்கையில் அந்த இடத்தில் அவளும் இருப்பதை அவள் விரும்பவே இல்லை. ஆனால் இதை எல்லாம் கவனிக்காத மஹா ராணியோ அவளைத் தன்னிடம் நட்புடன் இருக்கும்படி செய்ய விழைகிறாள். ஆனால் அந்த நட்புக் கரத்தை வாடிகா உதாசீனம் செய்கிறாள். ஆனால் வெளிப்பார்வைக்கு இதெல்லாம் தெரியாதபடி நடந்து கொள்கிறாள். எனினும் வாடிகாவை உள்ளும், புறமும் நன்கு அறிந்திருந்த த்வைபாயனருக்கு இதெல்லாம் தெரிந்தே இருந்தது.

அதுவும் மஹாராணி ரதத்தில் ஏறும்போது தானாகவே ஏற முடிந்தாலும் வாடிகாவின் கரத்தைப் பிடித்த வண்ணம் அவளைக் கண்டு நட்புடனும் பிரியத்துடனும் சிரித்த வண்ணம் ஏற விரும்பினாள். வாடிகாவின் கன்னத்தைப் பிரியத்துடன் மஹாராணி தட்டிக் கொடுத்தாள். ஆனால் வாடிகாவோ அதனால் முகம் சுருங்கி வெளுத்துப் போய் பீதியுடன் நின்றாள். இதை எல்லாம் திரும்பத் திரும்ப யோசித்த த்வைபாயனருக்கு இதைப் பிடித்த வண்ணமே முன்னேறியதில் பல சம்பவங்கள் நினைவில் வந்தன. மஹாராணியின் நட்பை அவள் நிராகரித்தே வந்திருக்கிறாள். ஏற்றுக் கொள்ளவே இல்லை. இதை யோசித்த த்வைபாயனருக்குக் காரணம் பிடிபட ஆரம்பித்தது. ஆம், அப்படித் தான் இருக்க வேண்டும். மஹாராணி த்வைபாயனர் தன் மகன் என்பதால் அவர் முன்னிலையில் எவ்விதமான சம்பிரதாயங்களையும் கடைப்பிடிக்காமல் சாதாரணமாக நடந்து கொள்கிறாள். அதுவும் கல்பியில் அவளால் அவர் வளர்க்கப்பட்டபோது எப்படி நடந்து கொண்டாளோ அப்படியே நடந்து கொள்கிறாள். அதிலும் மீனவர்களோடு பழகிப் பழகி சற்றும் நாகரிகமற்ற வெளிப்படையான அவர்களின் நடவடிக்கைகள், பேச்சுகள் அவளிடமிருந்து முற்றிலும் மறையவில்லை. ஆகவே மற்ற ஆரியர்களை விட இதில் அவள் சுதந்திரமாகவே நடந்து கொண்டாள். வெளிக்கட்டுப்பாடுகள் அவளைப் பிணைக்கவில்லை. சாமானிய மக்கள் இதனால் மஹாராணியைக் கொண்டாடினாலும்,  ஒருவேளை ஆரியர்களின் தலைவர்களான குரு வம்சத் தலைவர்களுக்கு மஹாராணி இப்படி இயற்கையான சுபாவத்துடன் நடந்து கொள்வது பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஏனெனில் அவர்கள், ஆரியர்கள் தங்கள் நடவடிக்கைகள் குறித்தும் சம்பிரதாயங்கள் குறித்தும் பெருமை அடைபவர்கள்.

த்வைபாயனருக்கு இப்போது தான் கொஞ்சம் வெளிச்சம் தெரிகிறாற்போல் இருந்தது. ஆம், நம் தாய் மிக அழகு! பெண்களே பார்த்துப் பொறாமைப்படும் வண்ணம் அழகானவள். அவள் புன்னகை அனைவரையும் அவர்கள் பால் ஈர்க்கும். அவளை நெருங்குபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவளுடைய மென்மையான அதே சமயம் இயல்பான நடவடிக்கைகளால் கவரப் படுகிறார்கள். மக்களிடம் அதனாலேயே மஹாராணி சத்யவதி மிகப் பிரபலமாகவும் இருந்தாள். ஆகவே வாடிகாவுக்கு அவளைப் பிடிக்காமல் போனதில் ஆச்சரியம் இல்லை. இது நிச்சயமாய் வாடிகாவின் வேலையே தான். மஹாராணி அனைவர் முன்னும் அவர் மேல் காட்டும் அன்பு வாடிகாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. மஹா ராணியிடம் பொறாமை கொண்ட வாடிகா தான் இதைச் செய்திருக்க வேண்டும். இந்த இலைகள் மஹா அதர்வரின் மூலிகைத் தோட்டத்திலிருந்தே எடுக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். ஹூம்!

வாடிகா ஒரு முட்டாள்! தன்னையும் தவறாக நினைத்துத் தம் தாயையும் தவறாக நினைத்து விட்டாளே! நான் என் தாயிடம் இயல்பாகக் காட்டும் பாசத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டதோடு அல்லாமல் தாயையும் என்னைக் காதலிப்பதாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறாளே! இதை என்னவென்று சொல்வது? யோசிக்க யோசிக்க த்வைபாயனருக்குக் கோபம் வந்தது. வாடிகாவுக்கு இதற்காகத் தக்க தண்டனை தர வேண்டும் என்றே எண்ணினார். பின்னர் அவர் எண்ணம் மாறியது. தனக்குத் தானே சிரித்துக் கொண்டார். வாடிகா யார்? என் மனைவி அல்லவா? என்னை அவள் மிகவும் விரும்புகிறாள். என்னிடம் மாறாத அன்பு செலுத்துகிறாள். அதனால் அன்றோ இத்தகைய மோசமான வேலைக்கு முனைந்து விட்டாள்! அவள்  மனது சமநிலையை இழந்து விட்டது. ஆகவே இதை வெகு கவனமாகக் கையாள வேண்டும். வாடிகாவுக்கு தண்டனை அளிப்பது என் கடமை அல்ல.  அவளிடம் கோபம் கொள்ளவும் கூடாது. பார்க்கப் போனால் இது நம் தவறு தான். நான் முதலிலேயே அவளிடம் மஹாராணி என் தாய், என்னைப் பெற்றெடுத்தவள் என்பதைச் சொல்லி இருக்க வேண்டும். அதைச் சொல்லாமல் விட்டது என் தவறு தான். நல்லவேளையாக, அம்மாவும் கவனமாக இருந்ததால் அந்த மந்திர வட்டத்துக்குள்ளே புகுந்துவிடவில்லை. படுக்கையிலிருந்த இலைகளையும் அகற்றி இருக்கிறாள்.

இல்லை எனில் எப்படி மஹாராணியைக் காப்பாற்றி இருக்க முடியும்! அது மிகக் கடினமான ஒரு விஷயமாகப் போயிருக்கும்! வாடிகாவின் முட்டாள் தனத்தால் மஹாராணி மட்டும் வசியத்தில் அகப்பட்டிருந்தால் அவரைக் காப்பாற்றுவதே கடினம்! ஆனால் வாடிகா தான் இந்த சூனியத்தைச் செய்தாள் என்பதை நான் தெரிந்து கொண்டே என்பதை வாடிகா அறியக் கூடாது. அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டால் அவமானத்திலும் துக்கத்திலும் தன்னைத் தானே மாய்த்துக் கொள்வாள். துன்பம் மிகவும் அடைவாள். நான் மட்டும் அவளைச் சூனியம் வைத்திருந்ததற்காக அவளைக் குற்றம் சாட்டினால் ஒருக்கால் ஒத்துக் கொள்ளலாம். அல்லது இல்லை என மறுக்கலாம். எது எப்படி ஆனாலும் மஹாராணியையோ அல்லது அவரையோ மன்னிக்கவே மாட்டாள். எப்படி ஆனாலும் வாடிகாவுக்கு அவள் தான் சூனியம் வைத்தாள் என்பதை நானோ, மஹாராணியோ அறிந்து கொண்டு விட்டோம் என்பது தெரிந்தால்! அவளால் தன்னைத் தானே மன்னிக்கவும் முடியாது. இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி அவளைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தும்.

மஹாராணியின் படுக்கையில் சூனிய மந்திர வட்டம்!

காங்கேயர் ரதத்தில் ஏற ஆயத்தமாக இருந்தார். அப்போது த்வைபாயனர் அவரைச் சற்றே இருக்கச் சொல்லி ஜாடை காட்டினார்.  தன் தகப்பனுக்கு உதவி செய்து கொண்டு இருந்த காங்கேயர் கொஞ்சம் ஆச்சரியத்துடன் த்வைபாயனரைப் பார்த்தார். அவருடைய வேண்டுகோள் மிகவும் பணிவாகவே இருந்தது. ஆகவே ஏதும் சொல்லாமல் சற்று விலகி நின்று கொண்டார். மன்னன் எதிரே வந்தார் த்வைபாயனர். அவர் உடல் விரைப்பாக இருந்தது. மன்னனையே தன் கண்களால் நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பார்வையின் மூலம் அவர் ஏதேதோ உயிருள்ள உற்சாகம் நிறைந்த மனோ அலைகளை மன்னன் மேல் செலுத்துவதாக மன்னன் உணர்ந்தான். அவன் உடலில் புதியதொரு சக்தி புகுந்தாற்போல் காணப்பட்டது. த்வைபாயனரும் மன்னனைப் பார்த்து, “மாட்சிமை பொருந்திய மன்னா! நீங்களே உங்கள் ரதத்தைச் செலுத்துங்கள்!” சற்றே அதிகாரத்தொனியில் இருந்தது அவர் குரல்.

“என்னால் இயலாது த்வைபாயனரே! முடியவே முடியாது!”: என்ற வண்ணம் ஓர் நம்பிக்கையற்ற சிரிப்பைக் காட்டினான் மன்னன். “அதெல்லாம் இல்லை! உங்களால் முடியும்!” என்ற வண்ணம் தன் கண்களை மீண்டும் மன்னன் மேல் நாட்டினார் த்வைபாயனர். மன்னனை முழுவதும் தன் வசம் கொண்டு வர முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார். இந்த மனோ வசியத்தின் மூலம் மன்னன் தன் பலத்தை உணர்வான் என்றும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். விடாமல் மன்னனைப் பார்த்த வண்ணம், “ஆம், உங்களால் முடியும்! மன்னா, உங்களால் முடியும்!” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொன்னார் த்வைபாயனர். த்வைபாயனரின் கண்களோடு மோதிய மன்னன் கண்கள் அதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவித்தன. மன்னன் கஷ்டப்பட்டுக் கண்களை விலக்கிக் கொண்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டு தன் ஆதரவற்ற நிலையைச் சுட்டுவது போல் மீண்டும் சிரித்தான். ஆனால் த்வைபாயனர் விடாமல், “ஆம், மன்னா, உங்களால் முடியும்!” என்ற வண்ணம் மன்னன் ரதத்தின் மேல் ஏறுவதற்குத் தானே உதவினார். த்வைபாயனரின் ஸ்பரிசம் மன்னன் மேல் பட்டதுமே தன் உடலிலும் மனதிலும் ஏற்பட்ட மாபெரும் மாற்றத்தை மன்னன் உணர்ந்தான். த்வைபாயனரைப் பார்த்துச் சிரித்த வண்ணம் அவர் உதவியுடன் ரதத்தில் ஏறினான். நடுங்கிய கால்கள் ஸ்திரமாக நின்றன. த்வைபாயனரின் உதவியையும் மறுத்துவிட்டுத் தன் தோள்களை விரித்த வண்ணம் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு அனைவரும் பார்த்து அதிசயிக்கும் வண்ணம் தானே ரதத்தில் ஏறினான்.

தந்தையைத் தொடர்ந்து அதே ரதத்தில் ஏறப் போன காங்கேயரை மீண்டும் பணிவன்புடன் தடுத்த த்வைபாயனர், “இளவரசே, மன்னர் தானே ரதத்தை ஓட்டுவார்!” என்று பணிவாக அதே சமயம் திடமாகச் சொன்னார். மன்னனும் ஒரு காலத்தில் அதிரதனாக இருந்தவன் தான். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின்னர் குதிரைக் கயிறுகளைத் தன் கைகளில் பிடித்தான் மன்னன்.  இடக்கைக்கு ரதத்தின் குதிரைகளின் கயிற்றை மாற்றிக் கொண்ட மன்னன் வலக்கையால் கட்டப்படாத குதிரையின் கயிறுகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். அந்தக் கயிறே சாட்டையாகவும் பயன்பட்டது. ஆசாரிய விபூதி மஹாராணியின் பக்கம் திரும்பி, “மஹாராணி, மஹா அதர்வரின் மகள் வாடிகாவின் துணையுடன் நீங்களும் ரதத்தில் ஏறிக் கொள்ளுங்கள்!” என்றார். வாடிகாவுக்கு இந்த நிகழ்வில் பங்கெடுக்கச் சிறிதும் விருப்பமில்லை. ஆனால் பலர் முன்னிலையில் இதை மறுக்கவும் முடியாது. ராஜ குற்றமாகக் கருதப்படும். ஆகவே அரை மனதாகத் தன் ஒரு கையை மஹாராணிக்காகக் கொடுத்தாள். மஹாராணி அவள் நீட்டிய கரத்தைப் பற்றிய வண்ணம் ரதத்தில் ஏறினாள். வாடிகாவின் கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு உற்சாகத்துடனும் வேகத்துடனும் ஏறினாள் மஹாராணி சத்யவதி.

வாடிகா அவள் கணவன் அந்த ரதத்தின் அருகேயே நின்ற வண்ணம் மஹாராணி கீழே விழுந்துவிட்டால் உடனடியாக அவளுக்கு உதவ வேண்டும் என்னும் எண்ணத்துடன் காத்திருப்பதைக் கண்டாள். “ஆஹா, எத்தனை பொல்லாத பெண்மணி இவள்!” அவள் மனதுக்குள் என்ன தான் ரகசியமாக இதை நினைத்தாலும்  அவள் மனக்குரல் அவள் காதுகளையே செவிடாக்கிவிடுமோ என்று அஞ்சினாள். “விரைவில் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும். நான் விரைந்து வேலை செய்ய வேண்டும்.” என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டாள். இது எதையும் அறியாத சத்யவதி தன் கணவனுக்கு அருகே கண்களில் உற்சாகமும் வெற்றியும் பிரகாசிக்க மிக்க சந்தோஷத்தோடு நின்று கொண்டாள். பதினேழு பேரிகைகளும் கொட்டி முழக்கின. ரதப் போட்டி ஆரம்பம் ஆயிற்று. குழந்தைகள் குதியாட்டம் போட 68 சிறந்த குதிரைகள் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தன. மக்கள் கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. அனைவரும் ஒரு ஆவேசத்தோடு இந்தப் போட்டிக்குத் தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவித்தனர். மூச்சுக்கூட விடாமல் அனைவரும் இந்தப் போட்டியில் மூழ்கி இருக்க வாடிகா ஒருவரும் அறியாமல் மறைந்தாள்.

ஒரு ரதத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த குதிரை ஒன்று கட்டுக்கடங்காமல் போகவே அது ஒரு பக்கம் இழுக்க சாரதி வேறு பக்கம் கொண்டு போக ரதமே கவிழ்ந்தது. சாரதி ரதம் போன வேகத்தில் தூக்கி எறியப்பட்டான். அனைவரும் உணர்ச்சி வசப்பட்டு இந்த விபத்தை நினைத்து வருந்தினர். வேறு இரண்டு ரதங்களை ஓட்டியவர்களோ ஒருவருக்கொருவர் போர் புரியவே ஆரம்பித்து விட்டனர். மிகவும் மோசமாகக் கொலைவெறித் தாக்குதலோடு ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கொண்டனர். கடித்துக் கொண்டனர். ரதங்கள் கன்னாபின்னாவென்று ஆட்டம் கண்டன. அவற்றை ஓட்டிய பல அரசர்களும் தாங்கள் உயிர் பிழைத்திருப்பதை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டனர். அவர்களுக்கு உதவச் சென்ற ஊழியர்களால் மிகக்கஷ்டப்பட்டே இந்தக் கலகத்தை அடக்க முடிந்தது.

ஆனால் ஷாந்தனுவோ ஒரு காலத்தில் தான் அதிரதியாக இருந்ததை நினைத்தும் இப்போது இயலாமல் போய்விட்டதையும் நினைத்து நினைத்து வருந்தியவன் இன்று புத்துணர்வு பெற்றிருந்தான், அவனுடைய இழந்த உற்சாகம், வலிமை எல்லாம் அவனுக்குத் திரும்பி விட்டது. முன்னை விட ஆக்ரோஷமாக ரதத்தை ஓட்டினான். அவனோடு சேர்ந்து குதிரைகளும் ஒத்துழைத்தன. அதிலும் அந்தக் கட்டப்படாத குதிரை ஷாந்தனுவின் லாயத்திலேயே விலை உயர்ந்த மிகவும் உயர் இனத்தைச் சேர்ந்த அந்தக் குதிரை தான் இப்போது தன் எஜமானனின் கைகளில் இருப்பதை எப்படியோ உணர்ந்து கொண்டது போல வேறு எந்த ரதத்தையுமோ அல்லது குதிரையையுமோ தன்னைத் தாண்டிச் செல்ல அனுமதிக்கவே இல்லை. தன் பிடரி மயிரைச் சிலிர்த்துக் கொண்டது, ஓர் கனைப்புக் கனைத்தது. அது விரைவில் மற்ற மூன்று குதிரைகளின் வேகத்தை எட்டிப் பிடித்து விட்டது, மற்ற ரதங்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டு மன்னனின் ரதமே முன்னே சென்றது. கடைசியில் மன்னனே ரதப் போட்டியில் வாகை சூடினான். அங்கே அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அனைவரும், “சாது, சாது!” என்று கோஷித்தவண்ணம் கைகளைத் தட்டியும் ஆடிப் பாடியும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி அணைத்துக் கொண்டும் இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடினர்.

ரதப் போட்டி முடிவடைந்த பின்னர் தானங்கள் அளிக்கப்பட்டன. புனித அக்னிக்கு ஆஹுதிகள் வேத ஸ்ரோத்திரியர்களால் அளிக்கப்பட்டது. பின்னர் மாபெரும் விருந்து படைக்கப்பட்டது. அனைவரும் ஒருங்கே அமர்ந்து உண்டார்கள். பின்னர் அரசனும், அரசியும் தங்கள் இருப்பிடத்துக்குச் சென்றார்கள். கூடாரத்தை அடைந்த உடனே ராணி ஷாந்தனுவைப் பார்த்து, “பிரபுவே, தாங்கள் இன்று அற்புதமாக ரதம் ஓட்டினீர்கள்!” என்று பாராட்டுகளைத் தெரிவித்தாள். “ஓ, அதற்கான நன்றி எல்லாம் உன் மகனுக்கே போய்ச் சேரவேண்டும், சத்யவதி! அவன் இல்லை எனில் இது எப்படி நடைபெற்றிருக்கும்! எனக்கு இப்போது பத்துப் பனிரண்டு வயது குறைந்துவிட்டது போல் உணர்கிறேன்.” என்றான்.
“ஆம், ஆம், உங்களுக்கும் தான்!” என்று மெல்ல முணுமுணுத்தாள் சத்யவதி! மன்னன் படுக்கைக்குச் செல்லத் தயாரானான். சத்யவதி அவன் படுக்கையைச் சரி செய்து மெத்தையைத் தூசி தட்டி ஒழுங்கு செய்து அவனைப் படுக்கச் செய்து பின்னர் அவனை வணங்கி விடைபெற்று அந்த அறையின் விளக்குகளைத் தணிக்கும் வரை காத்திருந்து பின்னர் அங்கே காவலுக்கு இருந்த மல்லனிடமும் மன்னனின் அந்தரங்க ஊழியனிடமும் மன்னனைக் கவனித்துக் கொள்ளச் சொல்லி உத்தரவிட்ட பின்னர் தான் படுக்கும் பகுதிக்குச் சென்றாள்.

அவளுக்காகத் தயாராய்க் காத்திருந்த சேடிப் பெண்கள் அவள் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களையும், தலையில் செய்திருந்த அலங்காரங்களையும் கலைத்தனர். கிரீடத்தை அவளிடமிருந்து வாங்கித் தனியாக வைத்துவிட்டு அவள் அணிந்திருந்த ராணிக்குரிய சம்பிரதாய உடைகளைக் களைய வைத்து இரவு உடையை அணியச் செய்தனர். பின்னர் மற்ற அனைவரையும் படுக்கப் போகச் சொன்ன மஹாராணி தன் அந்தரங்கத் தோழியான தார்வியை மட்டும் அங்கே இருக்கச் செய்தாள். அவள் ராணியின் அறை வாயிலில் படுத்துத் தூங்குவாள். சத்யவதி தன் படுக்கைக்குச் சென்றவள் சட்டென அசையாமல் நின்று எதையோ கவனித்தாள். பின்னர் , “தார்வி, விளக்கை எடுத்துக் கொண்டு வா!” என்று ஆணையிட்டாள். தார்வி விளக்கை எடுத்துக் கொண்டு வந்து படுக்கைக்கு அருகே ராணி நன்கு பார்க்கும்படி வெளிச்சம் தெரியும் வண்ணம் பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள். அப்படி மஹாராணியின் கவனத்தைக் கவர்ந்தது ஒரு வட்டம். அந்த வட்டம் படுக்கையின் நட்ட நடுவே வரையப்பட்டிருந்தது. ஏதேதோ பால்பொருட்களைக் கொண்டு வரையப்பட்ட மாதிரி தெரிந்தது. மஹாராணிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. தன் படுக்கையில் இப்படி வட்டம் வரைந்திருப்பவர் யாராக இருக்கும்? இதன் முக்கியத்துவம் என்னவாக இருக்கும்? இந்த வட்டம் ஓர் மந்திர வட்டமாக இருக்குமோ?

ஆகவே தன் படுக்கைக்கே சென்று அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும் என்று பார்க்க விரும்பாத சத்யவதி படுக்கையில் தான் போர்த்திக்கொள்ள வைத்திருந்த கரடித் தோலால் ஆன போர்வையை மட்டும் மெல்லத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். அதை நன்கு பிரித்து உதறினாள். ஏதோ ஓர் செடியின் நாலைந்து சின்னஞ்சிறிய இலைகள் அதிலிருந்து விழுந்தன. அதைக் கையில் எடுத்து நன்கு ஆராய்ந்து பார்த்தாள் சத்யவதி. ம்ம்ம்ம், இவை ஏதோ மந்திர மூலிகையின் இலைகளாக இருக்க வேண்டும். ஆம் அப்படித் தான் இருக்க வேண்டும். யாரோ அவளுக்கு சூனியம் வைத்துத் துன்பம் விளைவிக்க விரும்புகிறார்கள். யாராக இருக்க முடியும்? இந்த மந்திர வசியத்தை அவள் மேல் ஏவுவதன் உண்மையான காரணம் தான் என்னவாக இருக்கும்? அன்றைய நாள் முழுவதும் அவள் அனுபவித்த சந்தோஷமெல்லாம் சிறிதும் அவளிடம் இப்போது இல்லை. அனைத்தும் தொலைந்து போயிற்று.

“தார்வி, இன்றைய பகல் பொழுதில் இந்தக் குடிலைப் பாதுகாத்தவர்கள் யார்?”

தார்வி தன் தவறுக்காக வருந்துபவள் போல் காட்சி அளித்தாள், “மஹாராணி, மன்னிக்கவேண்டும். நான் ஊழியர்களை ரதப் போட்டியைப் பார்க்கச் செல்ல அனுமதித்து விட்டேன்.” என்றாள்.

“அப்போது நீ நாள் முழுவதும் இங்கே தான் இருந்தாயா?”

கைகள் நடுங்க அவற்றைக் கூப்பி மஹாராணியிடம் மன்னிப்பை வேண்டினாள் தார்வி. “மன்னிக்கவும் மஹாராணி. மஹாராஜாவே ரதத்தை ஓட்ட மஹாராணியும் அதில் பயணம் செய்யப் போவதை அறிந்ததும் என்னால் அந்த ரதப் போட்டியைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை!”

“சரி, இந்த மந்திர வட்டம் உனக்குத் தெரிகிறது அல்லவா?”

“மஹாராணி, நான் கரடித் தோல் போர்வையை வெயிலில் காய வைத்திருந்தேன். அதையும் நான் இங்கிருந்து கிளம்பும் முன்னரே போட்டேன்.  அதை நான் தான் உள்ளே கொண்டு வந்து படுக்கையில் விரித்து வைத்தேன். நான் கிளம்புகையில் மந்திர வட்டம் இந்தப் படுக்கையில் இல்லை.”

“சரி, தார்வி, எனக்குப் படுக்கையைக் கீழே விரித்து விடு! நான் இந்த மந்திர வட்டம் வரைந்த படுக்கையில் படுத்துத் தூங்கப் போவதில்லை.” மஹாராணிக்குத் துக்கம் பொங்கியது! அவள் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தாள். யாராக இருக்க முடியும் இந்த எதிரி? அவள் ஹஸ்தினாபுரம் வந்ததிலிருந்து இன்று வரையிலும் அனைவரோடும் நட்புப் பாராட்டவே செய்கிறாள். யாரையும் எதிரியாக நினைத்ததில்லை. அனைவர் பேச்சையும் கூடியவரை கேட்டுக் கொள்வாள். அவளுடைய உணர்ச்சிகளை அதிகம் வெளிக்காட்டிக் கொண்டதில்லை என்பதோடு கோபம் அவளை நெருங்கவும் விட்டதில்லை. அவளுக்கு இப்படி எளிதில் தோற்கடிக்க முடியாத, சமாதானம் செய்ய முடியாத எதிரிகள் இருக்கின்றனர் என்பதை அவளால் நம்பவும் முடியவில்லை. மெல்லக் கீழே அமர்ந்து யார் அந்த எதிரி என்பதை யூகம் செய்ய முடியுமா என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தாள். அவள் மேல் கோபம் உள்ளவர் யார்? “எனக்கு எதிரிகள் இல்லை. நான் எவரையும் எதிரியாக ஆக்கிக் கொள்ளவே இல்லை. யாரையும் வருந்தச் செய்ததில்லை. யாருக்கும் எப்போதும் துன்பம் கொடுத்ததும் இல்லை. சக்கரவர்த்திக்கு என்னைப் பூரணமாக அர்ப்பணம் செய்து அவருக்கு உண்மையான மனைவியாகவும் நல்லதொரு மஹாராணியாகவுமே இருந்து வருகிறேன்.காங்கேயன் என்னைச் சிறிய தாயார் என்று எண்ணும்படி நடந்து கொள்வதே இல்லை.”

“எனக்கென நியமிக்கப்பட்ட ஊழியர்களையும் சரி, மற்ற அரசாங்க ஊழியர்களையும் சரி கௌரவக் குறைவாக நடத்தியதே இல்லை. அவர்களின் நல்வாழ்வில் அக்கறையுள்ள எஜமானியாகத் தான் இருந்து வருகிறேன். ஹஸ்தினாபுரத்தின் மக்களின் நல்வாழ்வையே விரும்புகிறேன். அப்படி இருக்கையில் இந்த எதிரி யார்? எனக்கு மட்டும் அவன் பெயர் தெரிந்தால் நான் என்ன தவறு செய்திருந்தாலும் மன்னிக்கும்படி வேண்டுவேன்.” என்று எண்ணினாள் மஹாராணி. பின்னர் சற்று தூரத்தில் தூங்காமல் பயத்துடனும் கவலையுடனும் நின்று கொண்டிருந்த தார்வியை அழைத்தாள். அவளிடம், ரகசியமாக, “தார்வி, பால முனி இருக்கும் இடம் தெரியுமல்லவா? அங்கே செல்! அவரிடம் என் மேல் ஏவப்பட்டிருக்கும் சூனியத்தைக் குறித்துச் சொல். இந்த மந்திர மூலிகை இலைகளை அவரிடம் காட்டு! யார் இந்த சூனியத்தை என் மேல் ஏவி இருக்கிறார்கள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்கச் சொல்! அவரை நாளை அதிகாலையிலேயே என்னை வந்து பார்க்கச் சொல்லு! இதில் ஏதோ சூதும் ,சதியும் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது!” என்றாள்:.

வாஜ்பேய யக்ஞத்தில் வாடிகா!

வாடிகா தன் கணவன் யாகம் சிறப்பாக நடைபெற வேண்டிச் செய்த ஏற்பாடுகளைக் கண்டு பிரமித்துப் போனதோடு அல்லாமல் தன் மனதையும் கணவன் பால் அதிகம் பறி கொடுத்தாள். நான்கு ஸ்ரோத்திரியர்கள் இந்த யாகத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். ஆசாரிய விபூதி அத்வர்யூவாகவும், ஆசாரிய கௌதமர் ஹோதாவாகவும், ஆசாரிய தேவயானர் உத்கதாவாகவும் ஆசாரிய ஷௌனகர் பிரம்மனாகவும் இருந்து இந்த யாகத்தை நடத்தித் தரப் போகின்றனர். அனைவரும் இதற்கான ஏற்பாடுகளைத் திறம்படச் செய்வதில் மும்முரமாகத் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தனர். பதினேழு என்னும் எண் மறைபொருளாக இருந்து கொண்டு இந்த யக்ஞத்திற்கான அற்புதமான புனிதத் தன்மையை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆகவே பதினேழு வேதிகள் (அக்னி குண்டங்களைச் சுற்றிய மேடை) ஏற்படுத்தப்பட்டன. நடுவில் உள்ளது மிகப் பெரிதாக இருந்தது. அது அக்னி தேவனுக்கானது. தலைமை தாங்கி நடத்தும் ஆசாரியர்களால் அங்கே வழிபாடுகள் நடத்தப்படும். மற்றவற்றிற்கும் ஒவ்வொரு வேதிக்கும் ஒவ்வொரு ஆசாரியன் தலைமை தாங்குவார்.

சடங்குகளைச் செய்யும் ஸ்ரோத்திரியர்கள் பதினேழு மந்திரங்களைச் சொல்லவும் பதினேழு ஸ்தோத்திரங்களைச் சொல்லவும் பதினேழு சாஸ்திரங்களைச் செய்யவும் பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். பதினேழு ஆடுகள் சரியான நிறத்திலும் உருவ அமைப்பிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன. யுபம் எனப்படும் கம்பம் ஒன்று பலி கொடுக்கப்படும் மிருகத்தைக் கட்டிப் போடுவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டது. இது மஹாராணியாலும் மஹாராஜாவாலும் பயன்படுத்தப்படும். அந்த ஸ்தம்பமும் பதினேழு முழ உயரத்தில் இருந்ததோடு அல்லாமல் பதினேழு துண்டுத் துணிகளால் சுற்றப்பட்டிருந்தது. விடிகாலையில் யாகம் நல்ல நேரத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. மன்னனும் மஹாராணியும் வந்திருந்து சோமன் எனப்படும் ராஜ மூலிகையை வரவேற்றனர். புனிதமான அந்த மூலிகை இமயமலைப் பிராந்தியத்திலிருந்து கொண்டு வரப் பட்டிருந்தது. எட்டு வெள்ளைக் காளைகளால் இழுக்கப்பட்ட மாட்டு வண்டியில் அவற்றின் கொம்புகள் தங்க நிற இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்க வந்து சேர்ந்திருந்தது. இந்த “அரசன்” சோமன் மஹாராஜா ஷாந்தனுவால் வரவேற்கப் பட்டு அவனுடைய பிரதிநிதியான அத்வர்யூவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அவர் அதை தக்க மந்திர உச்சாடனங்களுடன் ஹோதாவிடம் கொடுத்தார். அதன் பின்னர் அந்த மூலிகைச் செடி நன்கு நசுக்கப்பட்டு அதன் சாறு பதினேழு பாத்திரங்களில் எடுக்கப்பட்டது. மற்ற சில குறிப்பிட்ட மூலிகைகளிலிருந்தும் சாறு எடுக்கப்பட்டு வேறு பதினேழு பாத்திரங்களில் சேகரிக்கப் பட்டது. மஹாராஜாவும் மஹாராணியும் யாகத்தை நடத்துபவர்கள் ஆதலால் இருவருமே பதினேழு தங்கச் சங்கிலிகளை அணிந்திருந்தனர். அதோடு அல்லாமல் நான்கு தலைமை ஆசாரியர்களுக்கும் முறையே பதினேழு சங்கிலிகளும் மற்ற வேதிகளில் இருந்தவர்களுக்கு ஆளுக்கு ஒவ்வொன்றும் கொடுத்தனர். தக்க மந்திரங்களை முறைப்படியான உச்சரிப்போடு ஓதி எல்லா வேதிகளிலும் ஒரே சமயத்தில் அக்னி உருவாக்கப் பட்டது. சோமரசம் பதினேழு பாத்திரங்களிலிருந்து அனைத்துக் கடவுளருக்கும் ஆஹுதியாகக் கொடுக்கப்பட்டது. நூற்றுக் கணக்கான ஸ்ரோத்திரியர்களின் வாயிலிருந்து எழுந்த மந்திர கோஷம் அந்த இடத்தை நிறைத்தது.

இவை எல்லாம் ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்கையில் வாடிகாவோ இது எதையுமே கவனிக்காமல் தன் கணவனையும், மஹாராணியையுமே மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். த்வைபாயனரோ மிகவும் சந்தோஷத்துடனும் அனைவரையும் ஊக்கப்படுத்தியும் உற்சாகப் படுத்தியும் யாகத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் கூட்டம் எல்லாம் அவர் செல்லுமிடமெல்லாம் சென்று கொண்டிருந்தது. அவரைச் சிறிது நேரம் தனிமையில் விடவே இல்லை. குழந்தைகள் அனைவரும் அவர் கொடுக்கப் போகும் உணவை எதிர்பார்த்து அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். பெண்களோ தங்களுக்கும் தங்கள் குழந்தைகளுக்கும் ஆசிகளை வேண்டி அவரிடம் வந்தனர். நோயுற்றவர்கள் நோய் தீர்க்கக் கோரி வந்தனர். குனிகருக்கும் அவருடைய ஊழியர்களுக்கும் இந்தக் கூட்டத்திலிருந்து த்வைபாயனரைக் காப்பாற்றுவது பெரும்பாடாக இருந்தது.

வாடிகாவுக்கு முதலில் தன் கணவன் இந்த யாகத்தின் முக்கியப் பொறுப்புக்களிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டது பிடிக்கவே இல்லை. அவரும் இதில் பங்கெடுத்திருக்க வேண்டும் என்றே நினைத்தாள். இந்த யாகம் நடத்துவது குறித்து யோசனை சொன்னதே அவர் தானே! ஆகவே அவரே அத்வர்யூவாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் வயதில் இளைஞர் என்பதால் அனைவரும் ஒத்துக்கொள்ளும் வண்ணம் ஓர் முதியவரைத் தேர்ந்தெடுத்து விட்டார். இதன் மூலம் அவர் இளையவராக இருந்தாலும் உலக அளவில் பாராட்டுகளைப் பெற்று விட்டார். அதிலும் அவர் பராசர முனிவரின் மகன் என்னும் ஒரே காரணத்தால் அல்ல! அவரே ஓர் தக்க ரிஷியாகவும், முனிவராகவும் இருப்பதாலேயே! இதை நினைத்து அவள் மிகவும் பெருமையும் கர்வமும் அடைந்தாள்.இந்த யாகம் நடக்கும் பதினேழு நாட்களும் கணவன், மனைவி ஆகியோர் பிரிந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே அவளுக்குத் தன் கணவனைச் சந்திக்க வாய்ப்புக் கிடைக்காது. தினம் இரவு வெகு நேரம் சென்று அவர் தூங்க வரும் அந்தச் சில நொடிகளிலேயே அவரைக் கொஞ்சம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அதுவும் அவர் மிகவும் களைப்பாக இருப்பார்.

வாடிகா எவ்வளவு தான் நினைத்துப் பார்த்தாலும் அவர் மேல் புகார் சொல்லுமளவுக்கு எதுவும் இல்லை. அவரைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவர் முகம் மலரும். கண்கள் அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும். ஆனாலும் அந்த மஹாராணி தன் கணவனிடம் எப்படி நடந்து கொள்கிறாள் என்பதையும் அவளால் கண்காணிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை! அப்படிப் பார்க்கையில் எல்லாம் இருவருக்கும் இடையில் ஏதோ மறைபொருள் இருக்கிறது! அது அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரியும், புரியும் என்னும்படியான பார்வையாக இருக்கும். இது வாடிகாவின் மனதை வருத்தியது. மஹாராணிக்கும் அவள் கணவனுக்கும் இடையில் என்ன ரகசியம்? இந்த மஹாராணி மிகப் பொல்லாதவளாக இருக்கிறாள். அவள் கண்களை வாடிகா சந்திக்கும்போதெல்லாம் அந்த மஹாராணி சிரிக்கிறாளே! என்ன அர்த்தம் அதற்கு? வாடிகாவே அவளுடைய சொந்தச் சொத்து என்னும்படியாக அல்லவோ நினைக்கிறாள் போல! அந்தச் சிரிப்பில் உண்மை இல்லை. பாசாங்குத் தனம் நிறைந்திருக்கிறது. இதில் ஏதோ மோசடி இருக்கிறது. அல்லது அந்த மஹாராணி நினைக்கலாம்; “பார்த்தாயா, பெண்ணே! உன் கணவன் என் வசம்! அவன் அன்பெல்லாம் எனக்கே எனக்கு!” என்னும் எண்ணமும் இருக்கலாம். வாடிகா ஓர் முடிவுக்கு வந்துவிட்டாள்.

வாடிகாவும் உபநயனம் முடிந்து பிரமசரியம் அனுஷ்டிக்கையில் மிகக் கடுமையான நியம, நிஷ்டைகளைச் சந்தித்திருக்கிறாள். அது மிகவும் முக்கியமானதொரு கட்டுப்பாடு ஆகும். சிறிதும் பாலுணர்வு என்பதே அவள் மனதில் தோன்றியதில்லை. கடுமையான கட்டுப்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்திருக்கிறாள். அது எல்லாம் த்வைபாயனரைச் சந்திக்கும் வரை தான். அவரைச் சந்தித்ததுமே அவள் மனம் கட்டுடைத்துக் கொண்டு வெளியே பாய்ந்து விட்டது. அன்பெனும் ஊற்று பிரவாகமெடுத்து அவளையும் த்வைபாயனரையும் மாபெரும் வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்துத் திணற வைத்து விட்டது. ஆனால் இப்போதோ! எங்கிருந்தோ ஓர் மஹாராணி வந்து அவள் அன்பான கணவனை கண்ணுக்குக் கண்ணான கணவனைத் தன் பால் திரும்ப யத்தனிக்கிறாள்! அவள் பால் இருந்த அவள் கணவனின் இதயத்தைத் தன் பால் திருப்புகிறாள். வாடிகாவின் மனதில் பொறாமை கொழுந்து விட்டு எரிந்தது. இந்த வயதிலும் இவ்வளவு கவர்ச்சியுடன் காணப்படும் இந்த் அமஹாராணியை என் இல்லற வாழ்விலிருந்து, வாழ்க்கைப் பாதையிலிருந்து முழுவதுமாக அகற்ற வேண்டும். அவள் மனம் அவளிடம் சொன்னது.

யாகத்தின் பதினாறாம் நாள் யாகசாலை கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. சூரியன் சுட்டெரிப்பதைக் கூடச் சட்டை செய்யாமல் மக்கள் கூட்டம் திரண்டிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடி இருந்து யாகத்தின் முக்கியக் கட்டம் நெருங்குவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். புனித ஸ்தம்பத்தில் ஒரு சக்கரம் பதினேழு ஆரங்களோடு அங்கே கட்டப்பட்டிருந்தது. அந்த ஸ்தம்பத்தின் ஒரு பக்கம் பதினேழு நபர்கள் அமர்ந்து கொண்டு பதினேழு முறை பேரிகைகளைக் கொட்டி முழக்கினார்கள்.. இது ஒவ்வொரு நாளும் நடந்தது, ரதப் போட்டி நடக்கும் பாதை பதினேழு அம்புகள் விழும் தூரத்தில் அமைந்திருந்தது. ஆரியர்களுக்கு ரதப் போட்டியும் குதிரைகளும் மிகவும் தெய்வீகமான ஒன்று. குதிரை என்பது வேதங்களில் மிகவும் போற்றப்படும் தெய்விகமான ததிக்ரவஸ் என்னும் குதிரையின் மூலம் வந்த வம்சாவளி என்றே நினைத்தார்கள். அது வாழ்க்கைக்கு ஓர் பொருளைக் கொடுத்ததோடு வலிமையையும், உற்சாகத்தையும் கொடுத்தது. ஒரு போர் எனில் நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தை ஓட்டி வந்து போர் புரிபவன் கட்டாயம் வெற்றி அடைவான் என்னும் நம்பிக்கையும் இருந்தது. ரதங்களில் இருந்து போர் புரிந்தால் அழிவு நிச்சயம் என்னும் எண்ணமும் இருந்தது. போரில்லா நாட்களில் ஒருவருக்கொருவர் ரதப் போட்டிகள் நடத்துவார்கள். அதில் உற்சாகம் அடைவார்கள்.

க்ஷத்திரியர்களுக்குக் குதிரைகளை வளர்ப்பதிலும் போஷிப்பதிலும் முக்கியக் கடமையாக இருந்து வந்தது. ஒவ்வொரு அரசனிடமும் மாபெரும் குதிரை லாயம் ஒன்று கட்டாயமாக இருக்கும். க்ஷத்திரியர்களுக்குள்ளே ரதம் ஓட்டியில் திறமைசாலிகளாக இருப்பவர்களைக் கீழ்க்கண்டவாறு அழைப்பார்கள். ரதம் ஓட்டுபவன் சாரதி அல்லது ரதி என்றும், மிக நன்றாய் ஓட்டுபவன் மஹாரதி என்றும் அதைவிடச் சிறந்தவன் அதிரதி என்றும் அழைக்கப்படுவார்கள். இந்த யாகத்தில் முடிவில் நடைபெறப் போகும் ரதப் போட்டிக்கெனப் பதினேழு ரதங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் பதினாறு ரதங்களை நான்கு சிறந்த ஆண் குதிரைகள் ஒவ்வொரு ரதத்தையும் இழுக்கும். ஒவ்வொன்றுக்கும் நான்கு என்று குதிரைகள் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தன. பதினேழாவது ரதத்தில் மஹாராணியும் மஹாராஜாவும் பயணிக்கப் போவதால் அதற்கு மூன்று ஆண் குதிரைகளே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை ரதத்தின் நுகத்தடியில் பிணைத்திருந்தனர். அந்த ரதத்தின் நான்காவது குதிரையைக் கட்டவில்லை. அப்படியே விட்டிருந்தனர். அதைப் பார்க்கவே கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. மற்றக் குதிரைகளை விட அது எல்லாவற்றிலும் சிறந்ததாக இருந்தது. ரத சாரதியும் அதைக் கண்காணிக்க நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். ரதம் ஓடும்போது கட்டப்படாத இந்தக் குதிரையையும் சேர்த்து அவன் ஓட்டி வரவேண்டும், அதற்கென இரு லகான்கள் தனியே இருந்தன. இந்த நான்காம் குதிரையை மிகவும் தெய்விக சக்தி உள்ளதாக நம்பிக்கை இருந்தது.

ஷாந்தனுவின் உடல்நிலையை உத்தேசித்து அனைவரும் இளவரசர் காங்கேயர் அந்த ரதத்தை ஓட்டட்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தனர். மஹா அதர்வரும் த்வைபாயனரும் இது எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டும் மனதில் மகிழ்ச்சிபொங்கவும் அந்த ரதப் போட்டி துவங்கும் இடத்தருகே நின்று கொண்டிருந்தனர். அங்கே மற்ற தலைமை ஆசாரியர்களும் நின்று கொண்டிருக்க மன்னன் மெல்ல மெல்லத் தன் நடுங்கும் கால்களுடன் அந்த இடத்தை அடைந்தான். காங்கேயன் தன் தகப்பன் ரதத்தில் ஏறி அமர்வதற்கு உதவி செய்தார். மஹா அதர்வரும் த்வைபாயனரும் அப்போது ஒருவருக்கொருவர் பொருள் பொதிந்த பார்வையைப் பார்த்துக் கொண்டனர். பின்னர் மஹா அதர்வர் கண்களால் சம்மதம் சொல்ல த்வைபாயனர் காங்கேயன் பக்கம் திரும்பினார்.

மஹாராணிக்கு வரவேற்பு! வாடிகாவுக்குத் தவிப்பு!

மஹா அதர்வர் சிரித்தார். “காலம் மாறி விட்டது ஐயா! நிச்சயமாய் மாறி விட்டது. மதிப்புக்குரிய மஹா முனிவர் வசிஷ்டரின் கொள்ளுப் பேரனுக்கு என் பெண்ணை நான் திருமணம் செய்து கொடுப்பேன் என்று சிறிதும் நினைக்கவே இல்லை!” என்றார். அதன் பின் அனைவரும் அவரவருக்கு என உரிய இடங்களுக்குச் சென்று ஓய்வு எடுத்தனர். யக்ஞம் சிறப்பாக நடைபெறச் செய்ய வேண்டிய ஏற்பாடுகள் குறித்துக் கலந்து ஆலோசித்தனர். மறுநாள் காங்கேயர் நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் வந்து சேர்ந்தார். ஆஜானுபாகுவான உடலோடும் கண்ணியமான கௌரவமான முகத் தோற்றத்தோடும், பிரகாசமான ஒளி பொருந்திய புத்திசாலித்தனத்தை வெளிப்படுத்தும் கண்களோடும் காணப்பட்ட அவரைப் பார்க்கையிலேயே இவர் பிறவியிலேயே அரசனாக அனைவரையும் கட்டி ஆள்பவராகப் பிறவித் தலைவராகப் பிறந்திருக்கிறார் என அனைவரும் நினைத்தனர். அவர் ஆசாரியர்களைக் கண்டதும் ரதத்தை நிறுத்தி அதிலிருந்து இளவயதுக்கே உரிய சாகசத்துடனும், லாகவத்துடனும் குதித்து அனைவரையும் வணங்கினார். ஆசாரிய விபூதி, ஷௌனக், கௌதமர் மற்றும் த்வைபாயனர் ஆகியோரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கிவிட்டு மற்றவர்க்குக் கை கூப்பி நமஸ்காரங்களைத் தெரிவித்தார்.

அவரை வரவேற்க வந்த மக்கள் அனைவரும் ஓர் ஊர்வலமாக அவருடைய முகாமுக்கு அவரை அழைத்துச் செல்லக் காத்திருந்தார்கள். அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பும் முன்னர் த்வைபாயனரைப் பார்த்து, “எங்களுக்கெல்லாம் நீர் ஓர் ஆச்சரியத்தை வைத்திருக்கிறீர் எனக் கேள்விப் படுகிறேன். எங்கே உங்கள் மனைவி?” என்று கேட்டார். த்வைபாயனர் வாடிகவைச் சுட்டிக் காட்டினார். காங்கேயர் வாடிகாவின் அருகே வந்து சற்றே நின்று விட்டு அவளைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்தார். “உன் கணவன் உன்னைவிடப் புத்திசாலியாக ஆகிவிடப் போகிறான். அவன் கல்வியில் கொஞ்சம் கவனம் வை!” என்று விளையாட்டாக எச்சரித்தார். காங்கேயரின் ரதத்தைத் தொடர்ந்து சித்திராங்கதனும், விசித்திர வீரியனும் வந்த ரதம் வந்தது. சித்திராங்கதனே ரதத்தை ஓட்டி வந்தான். இருவரும் கீழே இறங்கி அனைத்து ஆசாரியர்களுக்கும் தங்கள் வணக்கத்தைத் தெரிவித்தனர். வாஜ்பேய யக்ஞம் தொடங்குவதற்கு இரு தினங்கள் இருக்கையில் மஹாராஜா ஷாந்தனு தன் மனைவி சத்யவதியோடு அணிமணிகளாலும் பட்டுப் பீதாம்பரங்களாலும் அலங்கரிக்கப் பட்ட யானையின் மேல் தங்கத் தகடுகள் வேயப்பட்ட அம்பாரியில் அமர்ந்து கொண்டு வந்தான். அவர்களைச் சுற்றி ஏராளமான வில்லாளிகளும் ஊழியர்களும் தொடர்ந்து வந்தனர்.

மஹாராஜாவுக்குப் பயணக் களைப்பு ஏற்படாமல் இருக்கவும், அவருடைய உடல் நலம் கருதியும் பயணம் சிறு சிறு கட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஆங்காங்கே தங்கி இளைப்பாறி மேலே தொடர்ந்தது. மஹாராஜா படுத்த வண்ணமே பயணிக்க வசதியாக அந்த அம்பாரி தயாரிக்கப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் வந்து சேர்ந்ததும் யானை தன் கால்களை மண்டியிடப் பல்லக்காக மாற்றப்பட்டிருந்த அம்பாரி யானையின் முதுகிலிருந்து மெல்ல மெல்ல எடுக்கப்பட்டது. இளவரசன் காங்கேயனும், மஹாராணி சத்யவதியும் துணை செய்ய மன்னன் மெல்ல மெல்ல அம்பாரியிலிருந்து கீழே இறங்கினான். அப்போது அங்கே வாடிகாவும் இருந்தாள். அவள் கண்களில் மஹாராணி சத்யவதியைத் தவிர வேறு யாரும் படவில்லை. சத்யவதியைப் பார்த்ததும் தான் ஏன் இன்னமும் மயக்கம் போட்டு விழவில்லை என்று அவள் நினைத்தாள். தள்ளாடினாள். மயங்கி விடுவோம் என்றே நினைத்தாள். எத்தனை மெல்லிய உடல்! எத்தனை நளினம் அதில்! இளமை ததும்பும் அவள் தோற்றம்!  தேனைப் போன்ற அடர்ந்த நிறத்தில் பளபளவென்று காட்சி அளித்த அவள் முகம், விசாலமான கண்கள், அவளுடைய நளினமான உடலை அலங்கரித்தத் தங்க, வைர ஆபரணங்கள், அங்கே அவள் தோன்றியதே மிகப் பகட்டாகவும் ஆடம்பரமாகவும் அனைவரையும் கவரும் வண்ணமும் இருந்ததாகத் தோன்றியது வாடிகாவுக்கு!

அவளும் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கியதும் த்வைபாயனர் அவள் பக்கம் திரும்பினார். தாயைப் பார்க்கும் குழந்தையின் முகமே அவரிடம் காணப் பட்டது. வாடிகாவுக்கோ அவர் சிறு பிள்ளைத் தனமாக நடப்பது போல் இருந்தது. தன் தாயைப் பார்த்து அவர் புன்னகை புரிய தாயின் அன்போடும், பாசத்தோடும் சத்யவதியும் தன் மகனைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்தாள். அவள் கண்களில் மகனின் மீதிருந்த பாசமும் மகனைக் குறித்த கர்வமும் ஒருங்கே காணப்பட்டன. எல்லா அரசர்களும் அரசிகளும் ரிஷிகள் முனிவர்களைப் பார்த்ததும் கீழே விழுந்து வணங்கும் வழக்கம் இருந்ததை ஒட்டி அவளும் த்வைபாயனரை விழுந்து வணங்கும் விதத்தில் சற்றே குனிந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு பரிகாசமான சிரிப்பு காணப்பட்டது. இம்மாதிரித் தன் மகனைத் தானே கீழே விழுந்து வணங்குவது என்பது சிரிக்கக் கூடிய ஓர் விஷயமாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது.

வாடிகா நினைத்தாள். இந்த மஹாராணி பயங்கரமான அழகுடன் காணப்படுகிறாள். அதோடு இல்லாமல் கவர்ச்சியாகவும் இருக்கிறாள். சற்றும் வெட்கமில்லாமல் பெண்களுக்கே உரிய அடக்கம் சிறிதும் இல்லாமல் தன் கணவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாளே! ம்ஹூம், இவள் இப்படியே இருந்தால் சரியாக இருக்காது. இவளுக்கு என உரியதைச் செய்தே ஆகவேண்டும். வேறு வழியில்லை. எதிரி சமாளிக்க முடியாத அழகுடன் இருக்கிறாள். த்வைபாயனர் மற்றும் அங்கு வந்திருந்த ஆசாரியர்கள், ஆசாரிய விபூதி, கௌதமர் முதலானோர் மஹாராஜாவுக்கும் மஹாராணிக்கும் மலர்களைத் தூவி ஆசிகளை பொழிந்தனர். மஹாராஜாவை வரவேற்கும் விதத்தில் சங்குகள் ஊதப்பட்டு பேரிகைகள் முழக்கப்பட்டன. வந்திருந்த மற்ற அரசர்களும் அங்கே வந்திருந்து சக்கரவர்த்தியையும் சக்கரவர்த்தினியையும் வரவேற்றுத் தங்கள் வணக்கத்தை தெரிவித்துக் கொண்டனர்.

வாடிகாவை சக்கரவர்த்தினிக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்கள். மஹாராணி அவள் முதுகில் மேல் அன்பாகத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தாள். தன் மகனுக்குப் பொருத்தமானவளா என்பதே அவள் பார்த்ததின் பொருள். ஆனால் வாடிகாவுக்கோ அது பிடிக்கவே இல்லை. சக்கரவர்த்தினி வாடிகாவைப் பார்த்து, “நீ எங்களிடமிருந்தெல்லாம் த்வைபாயனனைத் திருடிக் கொண்டு விட்டாய்!” என்று தன் வழக்கமான கவர்ச்சிச் சிரிப்புடன் கூறிவிட்டு, “உன் கணவனை சந்தோஷப் படுத்துவதன் மூலம் நீயும் சந்தோஷம் அடைவாயாக!” என்று வாழ்த்தினாள். அனைவர் கண்களும் அவர்கள் இருவரின் மீதே இருந்தன. வாடிகாவுக்குக் கோபம் கொந்தளித்தது. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சக்கரவர்த்தினிக்குக் கடுமையாகத் தான் கொடுக்க நினைத்த பதிலை அடக்கிக் கொண்டாள். ஆனால் ஒரு விஷயம் நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. இவளுக்கும் நம் கணவனுக்கும் இடையில் ஏதோ ஓர் புரிதல் இருக்கிறது. அது என்னவாக இருக்கும் என்பதை அவளால் கண்டறிய முடியவில்லை. பொறுத்திருக்கலாம். நல்லவேளையாக இவள் மேல் வசிய மந்திரம் ஏவுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து விட்டேன். என்று வாடிகா மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். மன்னனையும் மஹாராணியையும் வரவேற்க வந்தவர்கள் அனைவரும் ஊர்வலமாக இருவரையும் அழைத்துச் சென்றனர். பெண்கள் வரவேற்புக்கு உரிய பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டும் ஆடுபவர்கள் ஆடிக் கொண்டும் மன்னனையும் மஹாராணியையும் மீண்டும் பல்லக்கில் ஏற்றிச் சுமந்து கொண்டு வாஜ்பேய யக்ஞம் நடைபெறப் போகும் இடத்தின் அருகிலிருந்த முகாமுக்குக் கொண்டு சேர்த்தார்கள். எங்கும் கோலாகலமாக இருந்தது.

எதிரிகள் சந்திப்பு!

வாடிகாவும் மிகவும் தர்மசங்கடமானதொரு நிலையில் இருந்தாள். அவள் மனமும் ஒரு நிலையில் இல்லை. இந்த ஏற்பாடுகள் செய்வதில் சிறிதும் தொய்வு இல்லை. கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைத்தால் நல்லது என்னும் எண்ணம் வாடிகாவிடம் இருந்தாலும் அவள் தகப்பனின் சம்மதம் இல்லாமல் யாரும் வேலைகளை நிறுத்தப் போவதில்லை. அவள் தந்தையோ எல்லாவற்றிலும் ஊக்கமும், வேகமும் காட்டி வந்தார். பிரச்னைகள் வந்தாலும் சமாளிக்கும் திறனுடன் இருந்தார். இந்த வாஜ்பேய யக்ஞத்தை முழு அளவில் சிறப்பாக நடத்தி அதை வெற்றி அடையச் செய்வதில் தன் மனதை முழுவதும் ஈடுபடுத்தி இருந்தார் மஹா அதர்வர்! அதோடு இல்லாமல் த்வைபாயனரின் பெயர் வருங்காலத்தில் முனிவர், ரிஷிகளின் பெயர்களைச் சொல்லும்போது சிறப்பான இடத்தில் முன் வரிசையில் இடம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்னும் எண்ணமும் அவரிடம் இருந்தது. மஹா அதர்வர் நட்புப் பாராட்டுவதில் வல்லவராக இருந்தது போலவே பகைமை பாராட்டுவதிலும் முன்னணியில் இருந்தார். அவர் ஒரு முனிவராக இருந்தமையால் இந்த வாஜ்பேய யக்ஞத்தில் பிரம்மனாக வீற்றிருக்க அவரால் முடியாது என்று அறிவித்து விட்டார். ஆயினும் அவருடைய முதன்மைச் சீடர்களில் ஒருவரான ஷௌனக் என்பவர் இந்த யக்ஞத்தின் பிரம்மனாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆசாரிய விபூதி மறுநாளே வந்து சேர்ந்தார். மிக ஆடம்பரமாகவும் அமர்க்களத்தோடும் வந்தார். அவரைப் பல சீடர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர். அவர்களில் நான்கு சீடர்கள் அவர் அமர்ந்து வந்த பல்லக்கைச் சுமந்து வந்தனர். அவரும் சந்தோஷமாக இல்லை. வேறு வழியில்லாமலேயே வந்திருந்தார். அவர் அங்கே ஓர் மோதலை எதிர்பார்த்தவராகத் தோன்றியது. ஏனெனில் மஹா அதர்வர் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் அவரை அவமதிப்பார் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார்.

ஆனால் ஆசாரிய விபூதி பல்லக்கை விட்டு இறங்கியதுமே த்வைபாயனர் தலைமையில் ஷௌனக்குடன் இன்னும் சில ஆசாரியர்கள் அங்கே வந்திருந்து விபூதியை வரவேற்றுத் தங்கள் பணிவான நமஸ்காரங்களைத் தெரிவித்தனர். அவரைப் பார்த்து த்வைபாயனர், “ஆசாரியருக்கு நல்வரவு. ஆயிரமாயிரம் வணக்கங்கள். இதோ இவர் தான் ஷௌனக் என்பார். மஹா அதர்வரின் முதன்மைச் சீடர். மஹா அதர்வர் தனக்கு மிகவும் வயதாகி விட்டதால் இந்த வாஜ்பேய யக்ஞத்தின் பிரம்மனாகத் தான் இருப்பது இயலாது என்று நினைக்கிறார். அவரால் இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை ஏற்க இயலாது. ஆகவே அவரிடத்தில் ஆசாரிய ஷௌனக் பிரம்மனாக வீற்றிருந்து யக்ஞத்தை நடத்தித் தருவார்.”

அவ்வளவு நேரமும் கடுகடுவென்றிருந்த ஆசாரிய விபூதியின் முகத்தின் கோபம் மெல்ல மெல்ல மறைந்தது. ஆஹா, இந்த ஷௌனக் தன்னை விடச் சிறியவன். மிகவும் சிறியவன். ஆகவே மஹா அதர்வர் தன்னை முந்திக் கொண்டு முன்னே சென்று அனைவர் மனதையும் வென்றுவிடுவார். தன்னைச் சிறந்த ஸ்ரோத்திரியராக நிலைநாட்டுவார் என்னும் பயம் இனி வேண்டாம். இவன் எனக்கு அடங்கி இருப்பான்! இவ்வாறு தனக்குள் நினைத்தார் ஆசாரிய விபூதி! த்வைபாயனர் மேலும் கூறினார், “மலை அடிவாரத்தில் மஹா அதர்வர் உங்கள் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறார்.” என்று கூறினார். ஆசாரிய விபூதிக்குத் திகைப்பு ஏற்பட்டது. இத்தகையதொரு மரியாதையை அவர் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆகவே அவர் கோபம் தணிந்ததோடு அல்லாமல் இங்கே எல்லா விஷயங்களும் தான் விரும்பிய வண்ணமே நடப்பதால் இந்த யக்ஞத்தின் அத்வர்யூவாகத் தான் இருந்து யக்ஞத்தைச் சிறப்பாக நடத்தித் தர முடியும் என்றும் நம்பினார்.

மற்ற ஆசாரியர்கள் அனைவரும் ஆசாரிய விபூதிக்கு வணக்கங்களைச் சொல்லி அவரை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தனர். அவர் வந்த பல்லக்குக் காலியாக இருந்தது போலத் தான் அனைவரும் நினைத்தனர். ஆனால் அதிலே ஏதோ சலனம் ஏற்பட்டது. அனைவரும் பார்த்திருக்கையிலேயே ஓர் வயதான சுருங்கிப் போன முகம் அதிலிருந்து மெல்ல மெல்ல மேலெழும்பியது. ஒரு சிறு கூடான உடலைக் கொண்ட ஓர் வயதான மனிதர், வயதின் காரணத்தால் சுருங்கிய உடலோடும் மங்கிய கண்களோடும் காணப்பட்ட அவர் ஆசாரிய விபூதியின் தந்தை மஹாபிரமிஷ்டர். அவர் எழுந்து தன் மங்கிய கண்களால் நாற்புறமும் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தார். அனைவருக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. வேறு ஏதோ ஓர் உலகிலிருந்து இந்த மனிதன் வந்திருக்கிறானோ என்னும் எண்ணம் அனைவருக்கும் ஏற்பட்டது. அவர் தன்னுடைய கரகரத்த குரலில் மேலும் கத்தினார்; “த்வைபாயனா! த்வைபாயனா! எங்கிருக்கிறாய்?”

அப்போது ஆசாரிய விபூதி அனைவருக்கும் அறிமுகம் செய்து வைக்கும் பாவனையில், “இவர் என்னுடைய மதிப்புக்குரிய தந்தை. அனைவரும் மதிக்கும் பிரமிஷ்டர் என்னும் பெயருள்ளவர்!” என்று கூறினார். உடனே த்வைபாயனர் சுமாந்துவிடம், கிசுகிசுவென்ற குரலில், “சுமாந்து, உடனே ஓடிச் சென்று உன் தந்தையை அழைத்து வா! அவரிடம் மரியாதைக்குரிய பிரமிஷ்டரே நேரில் வந்திருப்பதைத் தெரிவி! அதோடு உன் தந்தை இங்கேயே வந்தாரெனில் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்.” என்றார். அதன் பின்னர் பல்லக்கின் அருகே சென்ற த்வைபாயனர் பிரமிஷ்டரை வணங்கித் தன் மரியாதையைத் தெரிவித்துக் கொண்டார். அவர் த்வைபாயனரின் தலையைத் தொட்டு ஆசிகளை வழங்கினார். பின்னர் த்வைபாயனரின் காதைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டு, ரகசியமாகப் பேசுவதாக நினைத்துக் கொண்டு ஆனால் உரத்த குரலில் பேசினார். “த்வைபாயனா! உன் மனைவி எங்கே? அவளைக் கூப்பிடு இங்கே!” என்றார். த்வைபாயனர் பைலரை அழைத்து வாடிகாவைக் கூட்டி வரும்படி வேண்டுகோள் விடுத்தார். அவள் அங்கேயே பெண்கள் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில் சற்று மறைவாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அங்கு வந்திருந்த ஒவ்வொரு ஆசாரியரும் பிரமிஷ்டரை வந்து வணங்கினார்கள். பைலர் அதற்குள்ளாக வாடிகாவைப் போய் அழைத்து வந்திருந்தார். அனைவருக்கும் எதிரே தான் வந்து நிற்கும்படி ஆகி விட்டதை நினைத்துக் கொண்டு வெட்கமுற்ற வாடிகா கொஞ்சம் நடுங்கிய வண்ணமே பல்லக்கின் அருகே சென்றாள். பிரமிஷ்டரை வணங்கினாள். அவளை முதுகில் தட்டிக் கொடுத்த பிரமிஷ்டர், “நீ அழகாக இருக்கிறாயா?” என்று வினவினார். அங்கிருந்த அனைவருக்கும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. வெட்கம் அடைந்த வாடிகா பதிலே சொல்லாமல் மௌனமாக நின்றாள். “நீயும் ஒரு ஸ்ரோத்திரியரா?” என்று வினவினார் பிரமிஷ்டர். “ஆம், ஆசாரியரே!” என்றாள் வாடிகா. “அப்படியா? அப்போது உன்னை நான் எச்சரிக்கிறேன், பெண்ணே! நீ த்வைபாயனருக்கு ஒரு நல்ல மனைவியாக மட்டும் இருந்தாக வேண்டும். அதில் நீ தவறக் கூடாது. பொதுவாக ஸ்ரோத்திரியரான பெண்களால் நல்ல மனைவிகளாகப் பிரகாசிக்க முடிந்ததில்லை. அவர்கள் படிப்பினால் அவர்களுக்குப் பெருமையும், கர்வமும் ஏற்பட்டு விடுகிறது!” என்றார்.

அங்கே மீண்டும் அனைவரும் சிரிக்க வாடிகாவுக்குத் தான் அங்கேயே கீழே விழுந்துவிடுவாள் போல இருந்தது. அவள் வெட்கத்தினால் தலை நிமிரவே இல்லை. பின்னர் த்வைபாயனரை அழைத்த பிரமிஷ்டர, “உன் கையைக் கொடு த்வைபாயனா! நான் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கப் போகிறேன்.” என்றார். த்வைபாயனரோ அவரைக் கிட்டத்தட்டப் பல்லக்கிலிருந்து தூக்கிக் கைகளில் அணைத்து எடுத்துக் கீழே இறக்கி விட்டுப் பிடித்துக் கொண்டார். அவருடைய நடுங்கும் கால்கள் நிலை பெற்று பூமியில் அவை நின்ற பிறகே அவரைத் தன் பிடியிலிருந்து விடுவித்தார். அப்படியும் அந்தக் கிழவர் தன் கைகளில் ஒன்றை த்வைபாயனரின் தோள் மேல் போட்டுக் கொண்டு அவரைப் பிடித்துக் கொண்டே நின்றார். ஆசாரிய விபூதிக்கோ தனக்கிருந்த முக்கியத்துவம் இப்போது குறைந்துவிட்டது போலவும் அனைவரின் கவனமும் தன் தந்தையிடம் திரும்பி விட்டதையும் கண்டுக் கொஞ்சம் வருத்தமும் கோபமும் ஏற்பட்டது. ஆனாலும் அவரால் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை. அதோடு கௌதம முனிவரும், ஷௌனக்கும் அவரைக் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தனர். என்னதான் அவர்கள் அவரிடம் மரியாதை காட்டினாலும் அவர்களுக்கு எதிரே தன் மனவேற்றுமையை அவரால் காட்டிக் கொள்ள முடியவில்லை.

அதற்குள்ளாக மஹா அதர்வரின் பல்லக்கு அவர்களை நெருங்கியது. மக்கள் கூட்டம் சற்றே விலகி பல்லக்கு அங்கே வர வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. த்வைபாயனர் பிரமிஷ்டரைப் பல்லக்கின் அருகே கொண்டு செல்ல வேண்டி அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு சில அடிகள் எடுத்து வைத்தார். இந்த இரண்டு மஹா ஆசாரியர்களும் சந்திக்கப் போகும் அந்தக் கணத்துக்காக அங்கிருந்த அனைவரும் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர்.மஹா அதர்வரோ வாஜ்பேய யக்ஞம் நடைபெறாமல் வெற்றி பெறாமல் போய்விடக் கூடாது என்னும் எண்ணத்திலேயே இருந்தார். ஆகவே அதற்கு இடையூறாக எது வந்தாலும் அதைப் புறம் தள்ளும் மனப்பாங்கைப் பெற்றிருந்தார். பிரமிஷ்டரோடு அவருக்குப் பழைய பகை இருந்து வந்தது தான். அவர் மிகப் பெரிய வயதில் மிகவும் மூத்த ஸ்ரோத்திரியரும் கூட. ஆகவே அவர் வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் தான் மரியாதை கொடுக்க வேண்டியது தான் நியாயம் என்பதை மஹா அதர்வர் உணர்ந்திருந்தார். எனவே சிறிதும் தயக்கம் இன்றிப் பல்லக்கை விட்டுக் கீழே இறங்கி பிரமிஷ்டரின் அருகே வந்து அவர் கால்களில் விழுந்து வணங்கினார். அனைவருக்கும் அப்போது தான் நிம்மதி ஏற்பட்டது. அனைவரும் ஒழுங்காக மூச்சு விட ஆரம்பித்தனர்.

பிரமிஷ்டரோ மஹா அதர்வரின் தோள்களைப் பிடித்துக் கொண்டு தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டார். “ஜாபாலி, தர்மக்ஷேத்திரத்திலிருந்து உன்னால் விரட்டப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருவன். இப்போது நீயே அதே தர்மக்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து என்னை இங்கே வரவேற்கிறாய். இதற்காகவே நம்மைக் கடவுள் இத்தனை வருடங்களாக உயிருடன் விட்டு வைத்திருக்கிறார் என்று எண்ணுகிறேன். பிரிந்த நாம் ஒன்று சேரவேண்டும் என்பது கடவுளின் விருப்பம்.” என்றார்.

வாஜ்பேய யக்ஞத்துக்கான ஏற்பாடுகள்!

ஒரு சாமானியமான ஆரியனின் வாழ்க்கை தினந்தோறும் அந்தப் புனித அக்னிக்குண்டத்தைச் சுற்றியே அமைந்திருக்கும். சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களிலும் சடங்கு முறைகளிலும் வேதங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மூன்று வேள்விகள் மிக முக்கியமானவையாகக் கருதப்பட்டன. அவை அஸ்வமேத யாகம், ராஜசூய யாகம் மற்றும் வாஜ்பேய யாகம் ஆகியன. இந்த யாகங்களில் முறைப்படி அக்னிக் கடவுளும் ராஜா சோமனும் பல்வேறுவிதமாக வழிபடப்படுவார்கள். மிக விரிவான சடங்குகளைச் செய்து பல்வேறு விதமான தானங்களை முறைப்படி அளித்து இவை நிறைவேற்றப்படும். மேலும் இம்மாதிரியான சமுதாய வழிபாடுகளில், சடங்குகளில் ஆரியர்கள் மட்டுமின்றி நாகர்கள்,மற்றும் நிஷாதர்கள் கூடப் பங்கெடுத்துக் கொள்வார்கள். இவை சாதாரணமான திருவிழாக்களிலும், மற்ற சமயச் சடங்குகளிலும் செய்யப்படும் ஹோமங்களை விட மாறுபட்டுக் காணப்படும். இதை ஏற்று நடத்தும் எஜமானன் அங்கு வரும் அனைத்துவிதமான விருந்தினருக்கும் ஒரே மாதிரியான உணவளிக்கும் கடமையைக் கொண்டிருப்பான். அதைத் தவிரவும் அந்த விரிவான யாகங்களின் செலவுகளையும் முற்றிலுமாக அவன் ஏற்க வேண்டும். வந்திருக்கும் ஸ்ரோத்திரியர்களுக்கும் மற்ற அனைத்து விருந்தினர்களுக்கும் தக்கவாறு பரிசுகளை அளித்து கௌரவப் படுத்த வேண்டும்.

இதற்கு முன்னால் பரதச் சக்கரவர்த்தி அதாவது இப்போது ஹஸ்தினாபுரத்தில் இருக்கும் ஷாந்தனு மஹாராஜாவின் முன்னோர்களில் முக்கியமானவன் ராஜசூய யாகத்தை திறம்படச் செய்து நிறைவேற்றி இருந்தான். அவனுக்குப் பின்னர் இத்தகையதொரு மாபெரும் வேள்வியை ஷாந்தனு நடத்தப்போவதாக ஆர்யவர்த்தம் முழுவதும் செய்தி பரவியது. அதிலும் சாகக் கிடந்த ஷாந்தனுவை பால முனிவர் ஒரு உயிர்ப்பித்தார் என்பதும் ஓர் செய்தியாகப் பரவி இருந்தது. அந்த பால முனிவரின் தலைமையில் தான் இந்த மாபெரும் வாஜ்பேய யாகம் சித்திரை மாதம் சுக்கில பட்சத்தில் நடைபெறப் போவதாகத் தகவல்கள் ஆங்காங்கு பரவின. மேலும் இளவரசன் காங்கேயன் தானே நேரில் சென்று ஆரியவர்த்தத்தின் அக்கம்பக்கத்து அரசர்களையும், அரச குமாரர்களையும் சந்தித்து யாகத்தில் பங்கெடுக்க அழைப்பு விடுத்தார். அதிலும் இவ்வளவு நாட்களாக ஓநாய்கள் குடி இருந்து அட்டகாசம் செய்து வந்த ஓநாய்களின் சாம்ராஜ்யத்தில் இந்த யாகம் முதல் முதலாக நடைபெறப் போகிறது என்றால் அதன் சிறப்பைக் குறித்துச் சொல்லவும் வேண்டுமா! இது நிச்சயமாக ஓர் தனிப்பட்ட சிறப்பானதொரு நிகழ்வாகவே அமையப் போகிறது. இதன் அத்வர்யுவாக ஆசாரிய விபூதி தானே நேரில் கலந்து கொள்ளப் போகிறார். சாஸ்திரரீதியான சடங்குகளுக்கு அவரே தலைமை வகிக்கிறார். மேலும் அதிசயத்திலும் அதிசயமாக மஹா அதர்வர் நேரிலே வந்து கலந்து கொள்ளப் போகிறார். மூன்று வேதங்களையும் படித்தறிந்த திரிவேதிகளிடமிருந்தும் அனைத்து ஸ்ரோத்திரியர்களிடமிருந்தும் இவ்வளவு வருடங்களாக விலகி இருந்த மஹா அதர்வர் இந்த வாஜ்பேய யக்ஞத்தின் பிரம்மனாக இருக்கச் சம்மதித்து விட்டார். இது அதிசயம் அன்றோ! சுற்று வட்டாரங்களில் செய்தி பரவப் பரவக் கூட்டம் தர்மக்ஷேத்திரத்தை நோக்கிப் படை எடுத்தது.

மஹா அதர்வர் வர ஒத்துக் கொண்ட விஷயம் பெரும்பாலானவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தாலும் சிலருக்கு அது முகச் சுளிப்பையே தந்தது. அதிர்ச்சி அடைந்த அவர்கள் தங்கள் தலையை ஆட்டி மறுப்புத் தெரிவித்தார்கள். அவர்களால் திரிவேதிகளான ஸ்ரோத்திரியர்களுக்கும் நான்காம் வேதமும் அறிந்த அதர்வர்களுக்கும் இடையே மீண்டும் இணைப்பு ஏற்படுவதைச் சிறிதும் ஏற்க முடியவில்லை. இது சரியல்ல என்று தங்கள் மறுப்பைத் தெரிவித்தார்கள். வேதம் நான்கு பாகங்களால் ஆனது அல்ல. அது மூன்றே தான் என்பதே அவர்களின் ஒருமித்த கருத்து. ஆனாலும் பல்வேறு ஆசிரமங்களிலிருந்தும் ஸ்ரோத்திரியர்கள் அங்கே வந்த வண்ணமிருந்தனர். அவர்கள் இந்த விஷயத்தைக் குறித்து வாதித்து ஒரு முடிவுக்கு வர விரும்பினார்கள். மேலும் யாகத்தின் முடிவில் பூர்ண ஆஹூதி கொடுப்பது குறித்தும், தலைமை தாங்கி நடத்தும் ஆசாரியர்களைக் கௌரவிப்பது குறித்தும் பேசிக் கொண்டார்கள். அதோடு அல்லாமல் சமீப காலமாக மிகவும் பிரபலம் அடைந்து வந்த த்வைபாயனர் என்னும் பாலமுனியைக் கண்டு வணங்கி அவரின் ஆசிகளையும் பெற்றார்கள்.

மிகச் சிறப்பான ஆசிரமங்களின் ஆசாரியர்களும் அங்கே வந்து தங்கள் ஆசிரமத்தின் ஓர் கிளை அங்கே நிறுவப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள். அவர்கள் ஆசிரமத்தின் ஸ்ரோத்திரியர்கள் வேதங்களை ஓதுவதில் வல்லவர்களாக இருந்தனர். ஆகவே யாகத்தில் பங்கெடுக்கும் ஆர்வத்தோடு வந்திருந்தனர். இன்னும் சிலர் அந்த யாகத்தின் போது கொடுக்கப்படும் தக்ஷிணைக்காகவே வந்திருந்தனர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை தக்ஷிணையே முக்கியம். அதுவும் ஒரு சக்கரவர்த்தியால் நடத்தப்படும் யாகத்தில் தக்ஷிணை நிறையக் கிடைக்கும் என்பதே அவர்கள் எதிர்பார்ப்பு! நாட்கள் நெருங்க நெருங்க அக்கம்பக்கத்து அரசர்களும் தங்கள் படைகளோடு வர ஆரம்பித்தனர். அனைவரும் தங்குவதற்காகப் பெரிய பெரிய கூடாரங்கள் நிர்மாணிக்கப் பட்டன. அவை ஆடம்பரமாகவும் வலுவோடும் விளங்கின. சிறு வியாபாரிகள் ஆங்காங்கே சிறு சிறு கடைகளைப் போட்டுத் தங்கள் பிழைப்புக்கு வழி தேடினார்கள். பலி ஆடுகளை வளர்ப்போர் தங்கள் ஆடுகளுடன் அங்கே வந்தனர். ஆடுகள் நல்ல விலைக்குப் போகும் என்னும் எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தனர்.

ரிஷிகள் முனிவர்களுக்கான மான் தோலை எடுத்துக் கொண்டு வேட்டைக்காரர்கள் சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர். அவற்றைப் பல தேசத்து அரசர்களும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வாங்கித் தங்கள் தங்கள் பகுதியில் இருந்த ஆசிரமத்தின் ஆசாரியர்களுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினார்கள். அக்கம்பக்கம் கிராமங்களிலிருந்து ஏழை எளிய மக்கள் வந்து யாகத்துக்குத் தங்களால் ஆன சிறு உதவியைச் செய்து மகிழ்ந்தனர். அனைவரும் குடும்பத்தோடு வந்திருந்தனர். இதனால் பெண்கள் மிக மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். வீட்டில் வேலைகள் இல்லை; இப்படி வெளியே வந்து உல்லாசமாகப் பொழுதையும் போக்கி அரசர்களால் அளிக்கப்படும் விருந்தை உண்டு மகிழ்ச்சியுடன் ஆடிப் பாடித் திரிய இது ஓர் அரிய சந்தர்ப்பம் அல்லவா! அதோடு பல ரிஷிகளையும், முனிவர்களையும் சந்தித்து அவர்கள் ஆசிகளையும் பெற முடிந்தது. திருமணம் ஆகாத பல பெண்களுக்கு அந்த ரிஷிகள் நல்ல கணவன் வாய்ப்பான் என்று ஆரூடம் சொன்னார்கள். அந்தப் பெண்கள் அதை நினைத்து மகிழ்ந்தனர். குழந்தை பிறக்காதவர்களுக்குப் புத்திர பாக்கியம் கிடைக்கும் என்றும் வாழ்த்தினார்கள்.

நடனம் ஆடும் வல்லுநர்கள், பாம்பாட்டிகள், குரங்காட்டிகள், மல்யுத்தக்காரர்கள் என ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு இடத்தில் தங்கள் கை வரிசையைக் காட்டி மக்களை மகிழ்வித்தனர். இவர்களோடு ஒரு சில பிச்சைக்காரர்களும் தவிர்க்க முடியாமல் கலந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு இப்போதாவது தங்களுக்கு இலவசமாக அறுசுவை உணவு கிடைக்கிறதே என்று சந்தோஷம். யாரும் அழைக்காமலேயே அவர்கள் வந்திருந்தனர். குனிகர் அவர்களை எல்லாம் திருப்திப் படுத்தும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தார். ஆரம்ப நாள் நெருங்க நெருங்க அரச மாளிகையிலிருந்து அரச விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தனர். மேலும் ஒரு சில அரச குடும்பத்தினரின் பிரதிநிதிகள் அங்கே முன்னரே வந்திருந்து தங்கள் எஜமானர்களுக்காகத் தங்குமிடம் ஏற்பாடு செய்தனர்.

இத்தனைக்கும் நடுவில் வாடிகா மனம் விரக்தியில் நம்பிக்கையற்றுக் காட்சி அளித்தாள். ஏற்கெனவே நாள் முழுவதும் போதாது என்று இரவிலும் நடு இரவு வரைக்கும் மக்கள் கூட்டமாக வந்து அவள் கணவனின் தரிசனம் வேண்டும் என்று வந்து கொண்டிருந்தனர். வந்தாலும் தரிசனம் கிடைத்தது என்று போய்விடுவார்களா? மாட்டார்கள்! அவரைச் சுற்றிக் கூடி நின்று கொள்வார்கள். சிலர் அவர் கால்களைப் பிடிப்பார்கள். பலரும் கைகளைப் பிடித்துக் கெஞ்சுவார்கள். அதிலும் நோயுற்றவர்கள் அனைவரும் அன்றே தங்கள் உடல்நிலை குணமடைய வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள். மற்றவர்கள் அவர் கால்களில் விழுந்து ஆசிகளை வேண்டுவார்கள். அவர் தினமும் சிறு குழந்தைகளுக்கு உணவைப் பகிர்ந்து அளிக்கிறார் என்பதைக் கேள்விப் பட்டிருக்கும் குழந்தைகள் பலவும் அவர் கையால் உணவு வாங்கவென்று கூடிவிடுவார்கள். அவரைக் கவனிக்கவோ அவருடைய தேவைகளை நிறைவேற்றவோ வாடிகாவுக்கு ஒரு நிமிடம் கூடக் கிடைப்பது இல்லை. முழுக்க முழுக்க விருந்தாளிகளின் பிடியிலேயே அவர் காணப்பட்டார். இருந்தாலும் அவருடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்குமோ, நேரத்துக்குச் சாப்பிட முடியவில்லை என்று கவலை கொண்டாலும் அவள் கணவனின் இந்தப் பிரபலமான தன்மையால் அவள் மனம் கர்வமே கொண்டது. காந்தம் இரும்பை ஈர்ப்பது போல் மக்களை அவள் கணவன் ஈர்க்கிறாரே! அவளுக்கு அதில் சந்தோஷம் தான்.

இந்த வாஜ்பேய யக்ஞத்தை மஹா அதர்வர் அவருடைய ஆரம்ப நாட்களில் பொறுப்பேற்று நடத்தி இருக்கிறார். அங்கிருந்தவர்களில் வாஜ்பேய யக்ஞம் குறித்து அறிந்தவர் அவர் ஒருவர் தான். அவருக்குத் தான் முழு விபரங்கள் தெரியும். ஆகவே அவருடைய வழிகாட்டலின்படி கௌதம ரிஷியும் மற்றச் சீடர்களும் யாகத்துக்குத் தேவையான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் குறைவின்றிச் செய்து வந்தனர். சித்திரை சுக்லபட்சத்தில் ஏழாம் நாள் ரதங்களில் அரச குடும்பத்தின் விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தனர். அவரவர் தகுதிக்கு ஏற்றாற்போல் ரதத்தில் தங்கம், வெள்ளி, செம்பு போன்ற உலோகங்களால் தகடுகள் வேயப்பட்டிருந்தது. அதைத் தவிரவும் ரதப் போட்டிக்காகத் தயார் செய்யப்பட்ட சக்தி வாய்ந்த குதிரைகளும் வந்தன. வாஜ்பேய யக்ஞத்தின் முக்கியமான அங்கமாக இந்த ரதப்போட்டி கருதப்பட்டது. தூதுவர்கள் ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து வந்து ஆசாரிய விபூதி தன்னுடைய முக்கியச் சீடர்களுடன் மறுநாள் வந்து சேருவதாகத் தெரிவித்தனர். ஆசாரிய விபூதி அந்த நாட்களில் திரிவேத பாடசாலைகள், குருகுலங்கள் நடக்கும் கூட்டத்தின் மஹாத் தலைமை ஆசாரியராகக் கருதப்பட்டு வந்தார். ஆகவே அங்கே வந்திருந்த ஸ்ரோத்திரியர்களில் பலருக்கும் உள்ளூர அச்சமே ஏற்பட்டது. அனைவரும் ஓர் கலக்கத்துடனேயே மஹா அதர்வரும், ஆசாரிய விபூதியும் சந்திக்கப் போகும் அந்த நேரத்துக்குக் காத்திருந்தார்கள். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பல்லாண்டுகளாக எதிரிகள். இப்படிப் பட்டப் பகையாளிகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு மாபெரும் யக்ஞத்தை நடத்துவதா? எப்படி?